Ik zou Curtis Mayfield en James Carr ook aan het rijtje namen willen toevoegen.
Van de categorie niet dood, maar muzikaal qua optreden wel (net als Bill Withers) wil ik Sly Stone noemen.
Funkadelic / Parliament, The Meters (geen idee wie er nog leeft van hen) en Earth, Wind & Fire had ik in hun sterkste bezetting ook heel graag nog eens willen zien (onlangs George Clinton met aanhang mogen aanschouwen).

Zelf noem ik in eerste instantie Donny Hathaway vanwege de huiskamersfeer die zijn live-cd's al uitstralen. De beste man weet ook al ben ik er niet bij geweest een bepaalde verbondenheid te creëren. En die stem natuurlijk.

Marvin Gaye lijkt me ook wel interessant. Vooral om te zien hoe makkelijk iemand kan zingen, hoe makkelijk iemand de mooiste noten zonder zichtbare moeite haalt. Heb een live-DVD van hem en daarin zie je dat ook terug. Prachtig.

Volgende vraag aangezien de handschoen niet verder opgepakt wordt:

Welke breed erkende soulklassieker kan je eigenlijk niet meer aanhoren?

Smokey Robinson & The Miracles - The Tears Of A Clown. Of is het niet de frequentie, maar gewoon het nummer? En Soul man van Sam en Dave hoeft van mij ook niet meer.
Er zijn er vast meer, maar deze schieten mij gelijk te binnen.

Leuk topic trouwens Reijersen. Ik kende het nog niet voor de concert vraag. Ik denk dat ik er nog wel een vervolg aan kan geven.

Grappig dat je Soul Man noemt. Een nummer dat voor mij ook lange tijd 'niet meer hoefde' totdat ik afgelopen zomer in de Stax Studios was. Ik stond in de studio en op dat moment knalde Soul Man door de speakers. Ik was direct (weer) verkocht en besefte dat het toch echt één van de allergrootste soulklassiekers is.

Een soulklassieker die ik eigenlijk niet meer aan kan horen heb ik niet echt maar klassiekers waar ik weinig mee heb zijn onder andere I Got You (I Feel Good), I Wish en Stand By Me.

Goed punt. Ambiance/situatie is zeer bepalend natuurlijk. Ik denk dat ik precies hetzelfde zou hebben daar. En in basis is het ook een goed nummer natuurlijk met die stuwende trompetten.
Dat Stand by me genoemd wordt snap ik wel, maar ook dit vind ik een erg knap en mooi liedje, met een geniale, simpele ritmische begeleiding. Ik blijf het sympathiek vinden.
I feel good is veel te veel misbruikt voor reclame (schandalig imo) en I wish is inderdaad wat kapot gedraaid door mainstream zenders. Ook deze twee vind ik in de kern erg sterk.

Eigenlijk kan ik mij zo geen song bedenken dat ik niet meer kan aanhoren. Wel dat ik een nummer zo vaak geluisterd heb dat ik 'm daarna minder luister, maar niet meer kunnen aanhoren? Nee, daar heb ik geen last van. Of het is een nummer dat ik überhaupt al niet mooi vond natuurlijk. Dat kan wel.

Een klassieker die ik wel een beetje zat ben is Respect van Aretha Franklin. Heb bij dat nummer nooit echt het gevoel gehad dat deze de boodschap goed over kon brengen.
Het gegeven bij Stand by Me herken ik ook wel, al heb ik soms echt zin in het nummer en blijft het natuurlijk een ijzersterke song.

Het lastige met Respect is dat ik het origineel gewoon beter vind waardoor ik de Aretha versie nooit erg bijzonder heb gevonden.

Ja, misschien is dat het bij mij ook wel.

Let's get personal.

Ik zie steeds dezelfde namen langskomen, maar ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jullie (muzikale) achtergrond. Zoals ook op dit forum soms pijnlijk duidelijk, is soul toch een ondergeschoven kindje in Nederland. Hebben jullie deze afwijking altijd al gehad?
Wat is jullie dominantie muzieksmaak (indien daarvan sprake is), en hoe is heeft dit zich ontwikkeld?
---------------------------
Laat ik zelf gelijk van wal steken.
Ik ben eigenlijk met veel verschillende stijlen opgegroeid. Mijn ouders draaiden alleen klassiek en jazz (toen vond ik dat niet geweldig, en hetzelfde gold soms voor de culturele ingrediënten op vakantie, maar nu ben ik ze er dankbaar voor), mijn oudste zus bracht punk en reggae in huis, en mijn neef met wie ik later naar concerten ging bracht me in contact met de rock.

Voor mij begon het toch een beetje met Thriller van Michael Jackson, omdat ik 10 jaar was tijdens die enorme hype, en dat was precies de leeftijd dat ik me een beetje open ging stellen voor muziek.
Van daaruit ben ik The Jacksons (en verder terug) gaan luisteren. De muziek die ik kocht was voornamelijk disco soul a la Kool and the Gang/ Earth Wind & Fire (hun jaren 80 materiaal dus) en mijn eerste singeltje was I feel for you van Chaka Khan (niet slecht dacht ik zo.)
Daarna groeide ik op met de Soulshow. En eind jaren 80 besefte ik dat ik Prince muzikaal veel interessanter vond dan Jackson.

In de jaren 90 begon het uitgaan, en daarbij was het kiezen tussen house of hiphop. De vroegste New York / Chicago club house (met een behoorlijk disco element erin) vond ik nog wel leuk maar toen de house in de jaren 90 in Nederland doordring was het al snel Eurohouse en gabber en dat is her eerste wat er ooit op muziekgebied is gebeurd naar mijn bescheiden mening.
Kortom.. we begaven ons in hiphop kringen (eind jaren 80 al ingezet). A tribe called Quest vond ik geweldig.
Daarnaast luisterde ik Triphop en dansten we op New Jack Swing (de R&B van begin jaren 90). En (dit schreef ik onlangs in het That's soul topic) grappig genoeg heeft deze wat oppervlakkige stroming mij uiteindelijk verder in de soul laten verdiepen dankzij deze medley Johnny Gill - My My My -Live (vanaf 6:30).

Mijn huidige platenkast is voor de helft gevuld met soul, en verder staat er veel jazz en een flink vak met Afro gerelateerde muziek in (afro jazz/ afrobeat, reggae etc.). Verder ook veel pop en wat jaren 70 singer songwriter. Helaas komt er niet zoveel nieuwe soul bij hier. D'Angelo, Michael Kiwanuka (beiden ook in concert gezien) en Frank Ocean zijn de nieuwsten, dus wat betreft de huidige muziek is ook bij mij de soul onder vertegenwoordigd (mijn nieuwste albums zijn War on Drugs, LCD soundsystem en Melanie DeBasio is in bestelling).

Vooruit, ik doe een duit in het zakje. Ik probeer het kort te houden, over het algemeen niet mijn sterkste eigenschap.

--------------------------------------

Van mijn ouders heb ik het nooit moeten hebben. Muziek nam bij ons thuis geen prominente plaats in en als er al wat opstond dan was het voornamelijk klassiek. De enige populaire muziek bij ons in huis waar ik een bewuste herinnering aan heb zijn de grootste hits van Boudewijn de Groot en een verzamelaar van John Denver. Waar ik - net als Minneapolis - wel mee opgegroeid ben kunst. Als kind werd ik regelmatig meegesleept naar musea en ik ging zelfs weleens mee naar klassieke uitvoeringen in het toenmalige Vredenburg. Toen moest ik er niet veel van hebben maar achteraf is het natuurlijk heel waardevolle bagage.

Maar goed, qua populaire muziek was ik dus aangewezen op mezelf. Geen broers of zussen die allerlei interessants in mijn leven brachten. De enige die dat soms deed waren een oom en tante bij wie ik regelmatig logeerde. Zij hadden veel cd's en vooral de verzamelaars (zoals deze) hadden mijn aandacht. Ik vond muziek al vroeg heel tof en brandde daarom cassettebandjes van mijn oom zijn cd's.

Niet lang na deze cassettebandjes ontdekte ik de radio, en dan vooral de wekelijkse top 40. Ik zal een jaar of 8 geweest zijn toen ik een vaste luisteraar werd. Eerst was het nog alleen luisteren en later (wederom) bandjes tapen met de nummers die ik tof vond zodat ik deze bandjes de week door kon draaien. Mijn eerste liefde in deze tijd was 2 Unlimited.

Al snel ging ik me meer interesseren voor muziek en me er ook meer in verdiepen. Ik fietste iedere donderdag naar de platenboer in het dorp om het top 40 krantje te halen (die ik volledig doornam), ontdekte de muziekzenders (eerst MTV, later TMF), kocht jongerenblaadjes als de Hitkrant en Break-Out, werd verliefd op de Spice Girls en kocht mijn eerste singeltjes. In deze tijd had de lokale muziekwinkel een bak met singles voor een rijksdaalder, dit waren de singles die net uit de top 40 verdwenen en daarom niet meer voor het volle pond verkocht werden. Daar heb ik menig interessant nummer weggehaald.

Mijn interesse in muziek bleef in de jaren die volgden. De cassettebandjes werden ingeruild voor (gebrande) cd's (veel Hitzone) en ik begon me meer en meer te interesseren voor cd's van een artiest (i.p.v. verzamelaars). Mijn focus bleef echter wel de toenmalige top 40 muziek, al begon het speuren naar oudere muziek voorzichtig aan. Ik had een vriendje die thuis wel in aanraking kwam met populaire muziek en via hem kwam ik in aanraking met artiesten als Phil Collins, Toto, Men at Work en Dire Straits. Wat ook meehielp was de opkomst van het internet, en dan vooral een dienst als Napster. Alles werd opeens toegankelijk, al duurde het wel een minuut of dertig om een liedje binnen te halen. Mijn echte interesse voor 'vroeger' is echter te danken aan de Radio 2 top 2000. Volgens mij heb ik tijdens die eerste editie van dit radiospektakel amper geslapen. Een week lang bivakkeren bij de radio om maar zo weinig mogelijk te missen. Na afloop heb ik de volledige top 300 gedownload en ben ik pas echt gaan ontdekken wat er allemaal nog meer gemaakt is.

In de jaren die volgden ontdekte ik meer en meer muziek maar kwam mijn interesse ook op een iets lager pitje te staan. Middenin de puberteit zijn er nou eenmaal andere zaken die tijd en focus vragen.

Zo'n elf jaar geleden leerde ik mijn vriendin kennen en vanaf die tijd ging muziek ook weer een steeds belangrijker plek in mijn leven innemen. Mijn vriendin zingt zelf, studeerde in die tijd aan het conservatorium en kwam uit een zeer muzikaal nest. Vooral de platenkast van (schoon)vader is een schatmijn waar ik me nog steeds maar wat graag toe went. Mijn aangewakkerde interesse ging gepaard met nieuwe zoektochten. Zo bleek een van haar favoriete albums 'Grace' van Jeff Buckley te zijn. Behalve zijn naam had ik hier nog nooit van gehoord maar vanaf de eerste luisterbeurt was ik hooked. We bezochten samen concerten, zetten elkaar op het spoor van nieuwe muziek en gingen vrolijk verder op ontdekkingsreis.

Hoe meer ik luisterde en leerde kennen hoe meer ik erachter kwam dat er twee genres zijn waar ik een zwak voor heb, Soul en Country. Wanneer en door welke muziek dit besef kwam weet ik niet meer maar volgens mij waren het in het soulgenre wel de grote namen (Otis, Sam, Marvin) die me op het juiste spoor zetten. Ook aan mijn schoonvader heb ik menig tip te danken. Zo herinner ik me nog goed een van de eerste keren dat ik hem vertelde over mijn voorliefde voor soulmuziek. Hij ging naar zijn platenkamer en kwam een paar minuten terug met een stapeltje platen waaronder deze, deze en deze. Op zo'n manier leer je natuurlijk wel fijne nieuwe muziek kennen.

Mijn inschrijving op deze site heeft ook zeker geholpen in het verdiepen van zowel mijn liefde voor als kennis van muziek. Menig (toen nog) onbekend album heb ik leren kennen via de schrijfsels van Angelo en onze eigen Reijersen. En verder natuurlijk de toplijsten doorlopen, stemmen van mede-users bekijken en verzamel cd's als die van het Ace/Kent label luisteren. Ik kan dan ook wel zeggen dat Soul op dit moment mijn dominante muzieksmaak is. Ook in mijn platenverzameling is dit terug te zien. Ik bezit inmiddels zo'n tweehonderd soul (gerelateerde) platen, variërend van de grote klassiekers tot onbekender werk met uitstapjes richting de jaren '90 R&B, Afro-Funk en crossovers als Frank Ocean. Zoals gezegd ben ik ook een groot liefhebber van countrymuziek maar daar zijn het wel een aantal specifieke artiesten (Townes van Zandt, Mickey Newbury, Lee Hazelwood bijv.) die ik erg goed vind. Wat soul betreft ben ik wat meer een veelvraat. Al met al is mijn verzameling inmiddels best omvangrijk en bevat ook veel pop/rock/jazz/electro/folk etc. want ook daar kan ik erg van genieten.

Kroon op mijn voorliefde voor muziek is overigens wel de recente muziekreis door het zuiden van de Verenigde Staten. Ik heb daar in het topic al wat over geschreven en zal het hier daarom niet weer doen maar het was fantastisch. Al die iconische plekken (Stax, Hi, Fame, Muscle Shoals, Preservation Hall) die je voorheen slechts kende van de verhalen bezoeken en ondertussen genieten van live-muziek, natuur en de Amerikaanse cultuur is echt een enorme aanrader.

En nu is het toch weer een lang verhaal geworden. Het zou leuk zijn als er nog wat volgen. Reageer ook gerust op dit schrijfsel als je nog dingen wilt weten!

Leuk te lezen Edgar18! Een heel andere route dus, maar van 2 Unlimited naar Stax is het helemaal goed gekomen.
Ik wil ook zeker eens zo'n muziekreis maken door het midden van de VS.
Geweldig om een schoonvader met een goede muzieksmaak en tips te hebben lijkt me. Ook vriendinnen hielden maar beperkt van muziek, zoals ik eigenlijk vermoed dat het vaak meer een mannen hobby is (maar altijd wel heel enthousiast over mijn enthousiasme gelukkig). Een meisje die met Grace komt aanzetten.. cool.

P.s in mijn eigen stukje, wat ik niet meer kan corrigeren, vond ik gabber niet het eerste, maar het ergste op muziekgebied. Klein verschil.
Uiteraard een tikkie aanzet, maar goed.

Zeker! Ik heb nog wel meer muziek via haar leren kennen maar Grace was wel het hoogtepunt.

Om even te beginnen met het beeld, zelf kom ik uit het bouwjaar 1984. Zoals wellicht voor velen ben ook ik in aanraking gekomen met muziek in de auto op weg naar vakantie. Dat was dan vooral de muziek van mijn vader, want mijn moeder gaf er niet zoveel om. Ik gaf daarop niet zoveel om de muziek van mijn vader (Steely Dan, The Police, Queen, REM), maar hoorde die onderweg natuurlijk wel. Mijn oudere zus gaf op haar beurt ook maar weinig om muziek en kocht af en toe een verzamelaar.

Daar zal het ergens ook wel voor mij zijn begonnen, met verzamelaars. In de jaren ’90 waren er titels te vinden als Jabadaba-dance en Now Dance Hits. Die kocht ik ook wel, maar zonder mij verder echt heel erg te verdiepen in die muziek. Het waren hits, dus doe moest je goed vinden want die werden ook gedraaid op je schoolfeestjes. Iets in die trant zeg maar. Ik weet trouwens nog wel dat op de verzamelaar Now Dance Hits ’95 een vreemde eend in de bijt stond. Dat was Gangsta’s Paradise van Coolio en L.V. Die stond dus tussen dancehits van artiesten als Snap en Charly Lownoise. Een vreemde eend die mij wel beviel (had die film van Michelle Pfeiffer nog nooit gezien en geen idee waar het over ging).
In 1996 kwam de film Space Jam uit met de wereldhit I Believe I Can Fly van R. Kelly. Dat was mijn eerste singletje. Naar mijn idee nog steeds geen heel slecht begin. Aan de andere kant ook niet iets waar ik mij verder mee bezig hield. Zo kocht ik pas enkele jaren later (rond 1998) het bijbehorende dubbelalbum R. maar zette ik net zo hard het debuutalbum van 5ive op. De jaren ’90 waren natuurlijk wel hoogtij jaren voor de R&B en ik vond clipjes als die van Usher’s My Way wel cool of wat te denken van die speelpoppen in Blackstreet’s No Diggity. Nou vooruit als laatst dan nog How Deep is Your Love van Dru Hill (die groep van Sisqo). Maar nochtans deed dit mij allemaal niet verder in de muziek verdiepen.

Ook de middelbare schooltijd was niet van grote invloed op mijn smaak. Het ene vriendje luisterde naar Nirvana of Metallica. De ander kwam aanzetten met Miami van Will Smith. Ik ging wel iets meer de top40 volgen, maar puur om op de hoogte te zijn van wat hip was en om daarover dus mee te praten. Die soul zat er in ieder geval nog niet in. Dat veranderde pas op een leeftijd van ongeveer 20. Dat had uiteindelijk niks te maken door broers, zussen, vaders, moeders, vriendjes of buurmannen, maar des te meer met mijn interesse in geschiedenis en in sport. Ik vreet nog steeds alles wat maar een beetje met sport te maken heeft. Ik kijk net zo prima een wedstrijd curling als een potje voetbal. Maar in die periode ging mijn interesse vooral uit naar de Olympische Spelen. Ik las boek na boek over alle edities van deze magische spelen die er geweest waren en werd getriggerd door twee verhalen. Ten eerste die van Jesse Owens tijdens de (Hitler)Spelen in München. Maar nog wel meer door de spelen 1968 in Mexico waar Tommie Smith en John Carlos hun medailles vierden met in zwarte leren handschoenen gestoken vuisten. Hier las ik voor het eerst bewust iets over de rassenkwestie in Amerika en ben hier verder op in gedoken. Hierdoor kwam ik ook in aanraking met de verhalen over Martin Luther King, Rosa Parks, Malcolm X en de Selma mars (moet die film daarover van enige tijd geleden nog steeds zien trouwens). In die verhalen kwamen ook verhalen voorbij van artiesten die zich hier hard voor maakten. Ik ging op zoek naar muziek en hoorde zo voor het eerste James Brown met Say it Loud, I’m Black and I’m Proud. Ik kende hem wel van zijn sexmachine en dat hij zich goed voelde, maar dit was toch wel echt muziek van andere orde. Ook A Change is Gonna Come van Sam Cooke kwam hier al om de hoek kijken. Niet alleen de verhalen kwamen binnen, maar die muziek kwam nog wel tien harder binnen. Van daaruit ben ik alles wat los en vast zat gaan binnen halen op soulmuziek vlak. Ik begon bij alle grote namen als Marvin Gaye, Ray Charles en Aretha Franklin. Dit bouwde ik uit naar de iets minder grote namen. Het had allemaal allang niks meer met die rassenstrijd te maken (het frivole van Motown bijvoorbeeld), maar des te meer met muziek die mij raakte, met muziek dat mij aansprak en dus nog steeds aanspreekt.

Op dit moment probeer ik een goede balans te vinden tussen het luisteren naar oud en nieuw werk. Dat laatste neemt al veel tijd in beslag voor mijn blog, maar juist die oude parels maken het nog het meest interessant. Binnen mijn huidige vriendengroep ben ik de enige die zo uitgesproken naar soul (en aanverwante stijlen) luistert. Het is meestal dance/trance/of hoe ze dat ook noemen wat de klok slaat. Met af en toe wat Nederlandstalig (Marco Borsato enzo). Ze worden dan ook weleens erg moe van mijn “kruistocht” voor de soulmuziek. Maar liever van moe van gezeur of goede muziek dan luisteren naar slechte muziek

Zo! Dat was het wel zo’n beetje. Mochten jullie enige extra toelichting willen dan hoor ik het wel.

Zeker even kijken, het is een goede film. Andere interessante films over de rassenproblematiek zijn 12 Years a Slave en The Help.

Afgelopen zomer ben ik in het Civil Rights Museum in Memphis geweest, dit museum is gevestigd in het Lorraine Motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. Heel erg indrukwekkend, net als de hele geschiedenis aangaande de rassenproblematiek. Voorbeelden die jij aanhaalt maar ook een verhaal als dat van Emmett Till, de busboycot of de sit-ins. Een bizarre en zeer tragische geschiedenis die de soulmuziek mede gevormd heeft.

Leuk verhaal Reijersen!
Nu weet ik ook hoe het zit met jouw liefde voor 90's R&B die wel bleek uit jouw lijst en eerder georganiseerde (90's) ladders.

Zelf heb ik toevallig wel 3 vrienden die van soul houden (wel elk hun eigen hoek grappig genoeg), dus het is vaak platen draaien als we bij elkaar zijn. Dat zijn dan ook dezelfde gasten met wie ik in de 90's onze hiphop kunsten vertoonde op de dansvloer, vandaar.
Wel apart want verder ken ik onder collega's etc niemand met dit virus. Op het werk is de muziekkeuze vrij ergerlijk zelfs, maar daar bemoei ik me maar niet mee.

De film "Selma" is inderdaad de moeite waard. Ken je Race (2016) ook? Zeker interessant hoewel ik vind dat er meer in had gezeten. Geen muziekfilm, maar ik moest er aan denken bij jouw verhaal.
The Night James Brown Saved Boston (2008) en het zeer vermakelijke "Get on up" en mooie "Ray" ken je vast wel.

Ah dansmoves, daar heb ik ook nog wel wat verhalen over

Laat hier ook eens mijn muzikaal levensverhaal vertellen. Het zal wel weer een paginas lang verhaal worden.
Ik ben altijd wel erg van muziek geweest. Mijn ouders draaiden al wel soul, maar net als velen vond ik dat toendertijd niks. Ik was een pure popfreak: radio luisteren en op een cassettebandje opnemen, waarbij je precies probeerde te timen om het gebrabbel en de jingles niet mee op te nemen. Ik wist niet eens altijd hoe de nummer heetten of wie de uitvoerend artiest was. In 1991 kwam de ommekeer. Toevallig had ik mijn eerste cd al gekocht: het debuut van de Britse Hit-Pop groep Definition Of Sound. Verder was Mistadobalina het kleine hitje dat te horen was in de top 40 en op MTV. Del Tha Funkee Homosapien was de uitvoerend artiest en ik kan me nog een interview bij VJ Ray Cokes herinneren. Een bevriende jongen van de middelbare school hoorde dat ik het een leuk nummer vond en zei dat hij het album had. Die wilde hij wel op tape zetten. De eerste luisterbeurten vond ik het helemaal niks, maar met flink doorzettingsvermogen en vele luisterbeurten begon het album te groeien. Na een tijdje gaf ik hem feedback dat ik het een leuk album vond. "Dan heb ik nog wel iets voor je" was zijn antwoord. Een dag later zat ik naar Fear Of A Black Planet te luisteren. Heavy shit en in het begin vond ik het niks. Maar ook hier bleek mijn luisterdoorzettingsvermogen wat op te leveren; het album groeide en groeide. Vanaf toen was ik van de hip-hop. De volgende cd die ik kocht was New Jack City: een mix van de muziekstroming die overduidelijk in de titel van de film / soundtrack aanwezig is en hip-hop. Geen topper, maar zeker wel een album met (nog steeds) sterke nummers. Daarna ging ik helemaal op ontdekkingsreis door de gouden periode van hip-hop. Ik kocht flink veel cd's, zetten cd's van vrienden om in bandjes en luisterde trouw Villa 65. Ook ging geen aflevering van Yo! MTV Raps aan mij voorbij. Bijna naadloos ging ik later over naar de Swingbeat en R&B. Tijdens het uitgaan zocht ik ook steeds vaker plekken op waar deze muziek gedraaid werd (Luxor in Arnhem, The Challenge in Hoofddorp). Maar op een gegeven moment gingen hip-hop en r&b om een "vervelende manier samen": de marketingterm urban was geboren. Ik ben toen veel selectiever naar beide genres gaan luisteren en kreeg juist een hekel aan acts als Destiny's Child, Puff Daddy, Lil' Kim etc etc. Tegelijkertijd begon ik weer wat breder rond te kijken op muziekgebied. REM, Alanis Morisette, Red Hot Chilli Peppers, Beck, Bjork, John Mayer, Radiohead en dergelijke beluisterde ik allemaal en dat beviel me vaak ook. Wat later heb ik ook een tijdje gewerkt bij de Free Record Shop als shopmanager. Maar ik merkte steeds vaker dat de gemiddelde medemens veel meer bekrompen was op muzikaal gebied. Rebel als ik ben, ging ik steeds meer de andere kant op. De meest gangbare muziek (door mij consequent "witte rock" genoemd), werd steeds meer verbannen uit mijn cd-speler. Tegelijkertijd vond ik het steeds leuker om de samples / originele nummers waar hip-hop uit geleend had, te horen. Via deze grote omweg kwam ik bij de soul en funk terecht. Ondertussen is dit mijn favoriete genre. Als je dit hele verhaal hebt gelezen , zal het je niet verbazen dat ik inmiddels een 3-deling in mijn platenkast heb: pop; hip-hop en (nu-)soul/funk.
Mensen die een vergelijkbare smaak hebben als ikzelf, zie ik nagenoeg niet terug in mijn omgeving. Als ik dan iemand op bezoek heb die wat overlap heeft, kan ik uren lang over muziek praten en plaatjes luisteren en laten horen. Muziek is voor mij net zo belangrijk als ademen.

Ik had niet zoveel uitgebreide reacties verwacht.

principal2000: "Fear Of A Black Planet" is ook niet bepaald likeable op het eerste gehoor. Al die "stofzuiger geluiden" (zoals ik ze noemde) er door heen, ik wist niet wat ik hoorde. Ik heb hier "It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back" nog op lp. Tribe was dus meer mijn stijl (en behoorlijk anders) maar toen eenmaal het kwartje viel vond ik (hoe snoeihard ook) Public Enemy wel gaaf. Spike Lee's Do the right thing (geweldige film!) speelde ook een grote rol hierbij. No service at Sal's pizza parlor scene (Fight the power)

New Jack City geen topper? Ook deze staat hier in het redelijk bescheiden hiphop vakje, hoewel het eigenlijk grotendeels ook de R&B van begin jaren 90 was. Topper of niet, het is als je het mij vraagt de ultieme samenvatting van de korte New jack swing periode en haar grootste klassieker. Samen met de 2 Guy albums misschien.
Ik denk iets te herkennen (als je het zo bedoeld) dat veel stromingen niet meer leuk waren toen ze mainstream werden. Zelf vond ik de veranderende sound in hiphop minder aantrekkelijk t.o.v. de Jungle Brothers/ Tribe called Quest / Big daddy Cane/ Guru/ Ice Cube etc. etc tijd waarin lekker funky samples werden gebruikt. Later werd het wat dat betreft minder muzikaal en alleen nog maar opgeklopte opscheppertjes. Toch duidelijk de funk dus die mij aantrok in de begintijd van de hiphop.

Ha.. ook het sample-jagen ie heel herkenbaar en in sommige gevallen erg belonend op mooie verassingen. Inderdaad hebben veel hiphop nummers mij zo bij soul en funk gebracht.
Het was al vrij snel duidelijk dat James Brown de meest gesampelde man was. Zijn muziek werd dan ook al eerste verkend. En ook de Swingbeat: Ralph Tresvants Sensitivity bracht me, samen met eerder genoemde live uitvoering van My my my, bij Marvin Gaye.

En ook die 3 deling (letterlijk): bij mij is de bovenste plank jazz -- afro/ /reggae/ world --- hiphop, plank 2 is soul(/funk) in vakken per decennium (over de hele lengte dus ) en plank 3 pop in verschillende decennia vakken.

Plaatjes luisteren met enthousiastelingen blijft leuk inderdaad.

Fear of A Black Planet is nu nog steeds mijn favoriete PE album (net een mini-streepje voor op It Takes A Milions), maar ik had in die tijd telkens "opstartproblemen" met hip-hop albums. Mecca & The Soul Brother, Whut? Thee Album, The Skills That Pay Da Bills, Live And Let Live kenden allemaal een stroeve start wat betreft mijn waardering.

New Jack Swing was gedeeltelijk mijn ding. Het debuutalbum van Guy heb ik bijvoorbeeld pas sinds vorig jaar in mijn bezit. The Future had ik in die periode gekopieerd op bandje. Het waren vooral verzamelalbums (die illegale swingbeat verzamelaars) die we opzetten in onze nachtelijke ritjes naar allerlei r&b feesten (ach, de nostalgie komt weer omhoog). Gedeeltelijk vond ik het (vooral bij hip-hop) ook stukken minder interessant worden als de mainstream het ook ging ontdekken. Maar ik vind vooral dat de harde grenzen tussen hip-hop en r&b vervaagden en dat leide tot weinig goeds. R&b werd zang over een hip-hop beat. Artiesten als BDK en LL hebben altijd van beide walletjes gegeten, maar mensen als Fat Joe of Busta Rhymes zijn in die periode in mijn ogen heel diep afgegleden.

De (vooral) jazzy hip-hop acts die jij opnoemt, behoorden ook tot mijn favorieten. Ik wil zeker ook Pharcyde, Hieroglypics, Boot Camp Clic , Digital Underground en Digable Planets noemen als zeer goede acts waar degelijk en origineel samplewerk centraal stond. James Brown is natuurlijk heel veel gesampled. maar ook Parliament / Funkadelic albums zijn een feest van herkenning.

Voor het stappen zetten we ook vaak Motown op. Dat heeft ook bijgedragen in mijn verdieping in de soul en funk. Uiteindelijk heb ik gelukkig nog een paar oude platen van mijn vader kunnen redden van vernietiging / verwaarlozing en heb ik die mezelf toegeeigend.

Waar ik zo'n 10 jaar geleden vooral probeerde een omnivoor te zijn op muzikaal gebied, ben ik op een gegeven moment steeds meer gaan focussen op de black music. Helaas (en dit versterkt alleen maar mijn liefde voor deze muziek) is dit onterecht een zeer ondergewaardeerd, onderbelicht en ondergeschoven genre in Nederland (en wellicht daarbuiten). Het helpt ook niet mee dat alle helden bij bosjes omvallen of al omgevallen zijn. Ook de nieuwe lichting (vooral Soulquarians) komen niet continu meer met hoge kwaliteit of hebben een extreme lage productiviteit.

Ook op MuMe heb ik me vaak geergerd aan de trend om Black Music te negeren of onderwaarderen. Dezelfde namen eindigen altijd belachelijk hoog in allerlei lijsten, net als in de top 2000 en allerlei andere lijsten. Ik ben al heel lang geleden gestopt met deelname aan verschillende topics en daarna zelfs met het bezoeken van de site. Enkel dit soort topics zouden me in de toekomst nog kunnen interesseren.

Nieuwe vraag:

De soulladder is vol aan de gang en net als de voorgaande 2 edities is er weer een discussie of deelnemende songs wel soul genoeg zijn. Maar hoe zou je zoiets in hemelsnaam moeten bepalen zonder in een smaak-discussie te belanden? Ik ben benieuwd naar een ieders kijk.

Voor mij is dat vooral een gevoelskwestie, je hoort gauw genoeg of een nummer een 'soul vibe' heeft of niet. Probeer je er een definitie aan te hangen dan is het muziek met zijn wortels in de (traditionele) rhythm & blues en gospelmuziek. Een zanger(es) vaak ondersteunt door achtergrondzang en/of een ritmesectie en/of koperblazers.

Kijkend naar de soulladder dan doet daar ook veel funk/disco en R&B mee. Wanneer deze duidelijk gelieerd is aan soulmuziek en je kunt horen dat de oorsprong in de soulmuziek ligt dan vind ik dit niet zo'n probleem. Al zou ik (maar dat is heel persoonlijk) een pure soulladder nog toffer vinden. Van belang is denk ik of de muziek hoofdzakelijk gestoeld is op soulmuziek of dat een ander genre de belangrijkste invloed van het nummer is terwijl er ergens (met enige fantasie) wat soul in terug te horen is. Kijkend naar de nominaties van dit jaar dan zitten er daar tussen die duidelijk een Folk grondslag hebben maar waar je in de stem van de uitvoerende wel wat soul zou kunnen horen. Ik noem dat altijd koffiehuismuziek en die heeft voor mij niets in een soulladder te zoeken.

Maar goed, belangrijkste uitgangspunt is toch het eigen gehoor. Ik vind het niet lastig om te beoordelen of een nummer een soulnummer is of niet. Zo heel af en toe zal er wat twijfel zijn maar over het algemeen is het geen hogere wiskunde.

Wat ik al in de ladder schreef:
Soul is soort samenraapsel van (is geboren uit) de stijlen gospel en rhythm and blues, dus als je het puur over soul hebt wil ik één van die elementen er in terug horen denk ik.
Van mij mag het best wat breder door er funk (of groovy muziek) bij te pakken. Dat heeft deels met smaak te maken, maar ook omdat de hoogtijdagen van de soul (70's) en veel van de soul artiesten paralel liep met de funk. De albums bevatten vaak ook een combinatie van soul en funk.
Soul en funk wordt ook niet voor niks zo vaak samen gecategoriseerd in platenzaken. De scheidslijn tussen soul en R&B is vaak ook dun (ook hier betreft het vaak dezelfde artiesten).

Als zowel die beleving (met dus die roots) en de groove ontbreekt wordt het wel erg moeilijk om het niet als pop te categoriseren.

Maar de conclusie is sowieso dat er nooit een gemene deler te vinden is om dit te bepalen. Of je moet iemand het alleenrecht geven alles te bepalen, zonder argumenten. Anders kom je nergens.

De reden van deze vraag: ik ging expres de discussie uit de weg deze editie. Maar aan de andere kant vind ik het zonde dat de plek van een "echt" soulnummer ingenomen wordt door bijvoorbeeld een Florence+Machine of aanverwanten.

Je begrijpt dat ik nu wel benieuwd ben naar jouw kijk?

Dat begrijp ik En die heb ik toen ook wel eens gegeven.
Ik vind dat de nominaties als basis soul moeten zijn en daar mogen van mij best wel invloeden uit andere genres in verweven zijn. Meer dan genoeg nominaties uit deze editie voldoen dat niet aan. Misschien ook wel van mijn eigen hand.

Een beperkt percentage aan randgevallen zijn wel leuk voor voor discussie vind ik.

Nu was dat percentage niet zo beperkt.