James Blake die Kelis versnipperde om zijn eigen dubstepstem te laten horen, Gossips Beth Ditto die geen liveshow voorbij laat gaan zonder Are You That Somebody van Aaliyah ten gehore te brengen, The xx die al te kennen gaf zijn minimalisme uit dit genre te puren, het stemgebruik van hipperds als Jamie Woon en The Weeknd...
Mag het echt? Mogen we weer naar R&B luisteren? Dat glibber-glijerig-slijmerige R&B van de jaren ’90? Glibberig en glijerig en slijmerig lang tot in de jaren 2000?

Nu de huidige R&B-lichting ons doet kiezen tussen een “geloofwaardige” echt beïnstrumenteerde stroming geïnspireerd op het originele sixtiesspul en een hopeloos “vernieuwend” alternatief bijna volledig uit de computer gehaald, verlangt onze generatie, wij, kinderen van de jaren ’90, terug naar een tijd waar het allemaal zo nauw niet stak, een tijd waarin Ginuwine ons beval zijn paardenlul te berijden, over een van de eerste grote Timbaland-producties ooit, een tijd waarin Kelis ons hoofd er dreigde af te bijten op heterdaad betrapt met een slet op onze paardenlul, allemaal over een van de eerste grote Neptunes-producties ooit, een tijd met volle arrangementen, opvallende drums, opzichtige samples, heel veel rhythm, ietsje minder blues, maar telkens boordevol emoties, emoties die oscars verdienden...

De tijd dat we met z’n allen Destiny’s Child, R. Kelly, ja zelfs onze allerdierbaarste Mariah Carey moeten haten lijkt voorbij! Namen die mijn smaak mee bepaalden en die ook ik, als geloofwaardig soulliefhebber (ahum), even aan de kant moest schuiven -om er deftig op te
kunnen spuwen-, klimmen de laatste jaren steeds weer hoger in de playlists. Deze nieuwe verheerlijking kent natuurlijk wel zijn grenzen: reeksen uitmuntende albums moet je nog steeds niet in dit genre in deze tijd gaan zoeken. Wel zijn er voldoende hits, artiesten en producers, de enige geloofwaardiger dan de andere, minder toevallig dan de andere, die een stempel hebben gedrukt in deze recente muziekgeschiedenis.

De focus ligt hier op de periode 1995-2005, toen R&B de R&B werd die we nu R&B noemen.
Vanaf 1995 won het genre ook in onze contreien elk jaar meer en meer aan populariteit. Artiesten moesten toen gaan beslissen of ze de luisteraar overhaalden met lange, doordachte albums of snelle, catchy hits: neo soul of are & be. De grens is soms dun, maar als het gaat over liefde en lust, lust voor liefde, liefde in de club of lustig geclub, dan is het waarschijnlijk het tweede. 2005 neem ik als eindpunt, omdat dit het jaar was dat Rihanna debuteerde en dus 1) de nieuwe generatie klaarstond / 2) het genre compleet om zeep was (uw keuze).

Deze 10 jaar omvat ook de periode dat ik mezelf helemaal onderdompelde in het genre en de cd’s ervan kocht (+/- 1999-2003). Met allerhande lijstjes, favorieten, artikels en besprekingen wordt dit topic een nostalgische trip naar de tijd toen ik haf zo oud was als nu. Dit moet dus geen discussie worden over hoe hard R&B nu eigenlijk wel niet suckt, maar uiteraard zijn alle reacties (goed of slecht) op de geplaatste muziek, alsook eigen bijdragen op dit muzikaal fenomeen, meer dan welkom! Het wordt vast een rommeltje zo, maar da’s niks.

R&B Hits Top 100

Aftrappen doe ik met een bespreking van de 100 grootste hits uit de periode ’95-‘05, gebaseerd op de eindejaarslijsten van Nederland, België, het VK en de VS. De bagger scheiden van de classics, en zien wat erover blijft, of het nu echt zo erg gesteld was met de hitlijst, en het genre specifiek.

Voor de eigenlijke lijst begint, zijn hier alvast 5 voorsmaakjes die de lijst niet gehaald hebben, maar wel het genre mee hebben helpen definiëren. Zo weze u gewaarschuwd voor wat komen zal...


XX. Montell Jordan - This Is How We Do It (1995)
“The hood’s been good to me, Ever since I was a lower-case g, But now I’m a big G”

Allereerst het anthem dat de topictitel verzorgt! Buiten Amerika werd het niet de grootste hit, vandaar bubbling under hier, maar een classic is het ondertussen wereldwijd! Typische nineties-jam, R&B die evenveel uit hiphop tapt als uit het zogenaamde moedergenre soul. Compleet zelfs met rap en hiphopsample, het nummer krijgt haast een G-Funk flava. Tekstueel bijzonder puberaal en eigenlijk is Montell best een beroerd zanger, maar als er alcohol vloeit trekt hij het feestje zonder twijfel op gang.

Cijfer: 8,5


XX. Adina Howard - Freak Like Me (1995)
“Ain’t no party like a west coast party”

Deze klassedame leent dan weer haar lichaamsrondingen aan bovenstaande foto. Was Montell nog de anthem voor de party, is deze er een voor de after-party! Smerige vulgariteiten, mede dankzij Adina konden vrouwen over de hele wereld eindelijk hun vuilste gedachten kwijt, in hot-pants. Een ware feministe, deze artieste. R&B-zangeressen die nu halfnaakt in hun video’s moesten verschijnen om dezelfde verkoopcijfers te halen, mogen deze mamacita dankbaar zijn!

Cijfer: 9


XX. Ginuwine - Pony (1996)


“Until we reach the stream, You'll be on my jockey team”

Sophokles, Shakespeare, hell, Lesley-Ann Poppe, allemaal maakten ze weleens gebruik van metaforen in hun schrijfsels. En daar kunnen we gerust Ginuwine aan toevoegen. Gelukkig wijst de beste man in zijn video geregeld eens naar beneden, zodat ook de mensen die het aantal hersencellen gemeen hebben met Lesley-Ann Poppe ook weten waar het nummer over gaat. De obviousness is natuurlijk net het leukst omdat iedereen weet wat je meebrult zonder dat het werkelijk gezegd wordt! Wat het nummer pas echt tot classic verheft is de vooruitstrevende productie van Timbaland. Leg dit nummer naast de twee vorige, die amper een jaar uit elkaar liggen en aanschouw het begin van een nieuw tijdperk! Het hele songpatroon, het gebruik van instrumentatie, dat fucking ge-*burp*, of wat je er ook van maakt, een nieuwe wind in R&B, die eigenlijk nog steeds niet is uitgewaaid.

Cijfer: 10


XX. Kelis - Caught Out There (1999)
“Held you when you were sick, Even sucked your dick”

En een paar jaar later was het met dit nummer de definitieve doorbraak voor die andere topproducers van de R&B: The Neptunes. Eveneens met een eigen uitgesproken sound, voor een groot deel uit synthesizers en soortgelijks gehaald, een revolutie in het genre. Je betekent niets in R&B/Hiphop als je niet minstens 1 maal met Pharrell en Chad gerold hebt. Deze Kelis was echter OG, en kon met gemak hele albums dragen vol van hun sound. Deze debuutsingle springt in het oog, niet enkel omdat ze een van de eerste was, maar vanwege de presence die ze als zangeres/monster meeheeft. Goeie melodie en een sterk refrein, maar de “I hate you so much right now”-line is natuurlijk de geniaalste vondst!

Cijfer: 9


XX. 112 - Dance with Me (2002)
“If you're sexy and you know it clap your hands, If you're sexy and you know it and you really want to show it clap your hands”

Ook een vermelding waard als een van de meest gevraagde producers in die tijd is Puffy, zij het misschien minder baanbrekend. Uit zijn Bad Boy kamp komt deze 112. Gek genoeg lijkt deze single enkel in België te zijn uitgebracht, waar het nochtans een monsterhit werd. Zulks kan het natuurlijk niet anders dan goed doen in zweterig hete clubs. En dan via google maar gaan zoeken van wie dat “sexy, clap your hands” nummer was.

Cijfer: 7

Leuk topic, kemm.


Ja, helemaal mee eens. R&B, maar ook pop, van de jaren '90 klinkt zo slecht nog niet als je het nu, jaren later, beluisterd. Toen deden de producers, tekstschrijvers, uitvoerenden e.a. tenminste nog moeite om met enige vorm van originaliteit voor de dag te komen. Dat is 'n gemis in de hedendaagse wereld van R&B. De R&B die ik zelf nu nog beluister dateert vaak van 1995 tot omstreeks 2001, daarna interesseerde het me allemaal minder. Ik ben benieuwd of ik nog wat leuks tegenkom. De nummers die je nu hebt geplaatst zijn allemaal knallers in hun soort, die behoeven, na jouw passende beschrijving, volgens mij geen verdere uitleg.

Caught out there is echt een moderne klassieker. Jaren '90 stonden wat mij betreft vooral in het teken van vrouwen rock (Alanis, Sheryl, Anouk, Skunk Anansie etc. etc.), maar zelfs die ruige dames konden niet tippen aan de agressieviteit van Kelis Rogers. Neptunes classic ten top! This is how we do it, mooie verwijzing van het nummer in de titel van dit topic trouwens, is ook heerlijk. Puberaal of niet, zonder Montell geen feestje. Get it on tonite heb ik ook altijd erg leuk gevonden, trouwens. Freak like me van miss One-hit-wonder is ook een fijn nummer, al vind ik de mash-up van de Sugababes nóg leuker! Maar ik begrijp volkomen waarom je koos voor het origineel (give credit where it's due).

Is er trouwens een speciale reden dat Adina Howard op de banner mocht?

Als Pony en This Is How We Do It ( ) de lijst al niet halen word dit een mooie top100. Ik heb er zin aan!

Wat is nu precies de bedoeling van dit topic, want als het een top 100 is dan hoort het in een ander gedeelte van de forum terecht. Ik ga dit natuurlijk wel volgen! Van Freak Like Me en Dance With Me had ik trouwens nog nooit gehoord. Helaas kan ik het sentiment niet echt delen, want ik was in die tijd veel meer bezig met Hip-Hop. Misschien dat ik daarom This Is How We Do It wel heel leuk vind - dat grenst zeker tegen die G-Funk aan. Anyways; word 'm up, kemm.

Fijne reacties al!
Dit topic is bedoeld als platform voor alles rond dit specifiek stukje R&B-geschiedenis. Ik begin nu met een hitlijst, maar ik sluit niet uit dat die (zelfs tussendoor) kan afgewisseld worden met bedenkingen over minder bekende favorieten, allerlei artiesten, producers of fenomenen, gedachten die hier een rol hebben gespeld. Dus als iemand iets te delen heeft hieromtrent (eender wat), plaats het gerust!


Nog een andere reden waarom ik niet voor de Sugababes heb gekozen is omdat zij, in tegenstelling tot het origineel, wel de top 100 hebben gehaald. Beide versies zijn erg geslaagd! Voor de foto zocht ik gewoon een sexy plaatje, omdat dat dit tijdperk ook wel typeert, zeker in dit genre. Ik wist van Adina dat ze wel eens zwoel op een hoes kon staan, en met dit leren pakje, de netkousen, de kont, de blik vond ik het wel kloppen voor dit topic. Maar dus niet omdat het Adina is. Ze had evengoed Chantal kunnen heten wat mij betreft.

Cool! Maar ik wist natuurlijk dat dit ging komen
Verder moet ik zeggen dat ik vooral op dit moment nog weleens Montell Jordan en R. Kelly op zet. Blijft leuk! Ga dit zeker volgen.

Ik was ook zo'n nineties arrenbie-er! (maar waarschijnlijk niet zo erg als jij) Freak Like Me, This Is How We Do It en Pony niet in je lijst! Dat belooft wat.

O ja, dat is ook wel een leuk idee als extra aanvulling. Er zijn in de eerdergenoemde periode zoveel mooie én goede R&B-nummers gemaakt die wegens hun geringe impact zo’n top 100 nooit zouden halen. Ik heb net twee toevallig “Oops-nummers” achter de rug, en dan doel ik niet op die van Britney, maar op Blu Cantrell (Hit ‘em up style – Oops!) en Tweet (Oops – Oh my). Dat zijn ook twee van het soort nummers die nogal in de vergetelheid zijn geraakt, maar het zijn toch prima geproduceerde nummers (door respectievelijk Dallas Austin en Missy Elliott). Die zouden ook best thuis kunnen horen in een topic als deze, toch?


Oké, duidelijk. Ja, die Adina Howard wist wel hoe ze zichzelf moest profileren, al haalde zij de mosterd wel bij types als Betty Davis en Millie Jackson. Echte roem heeft ze, ondanks haar imago als stoeipoes, nooit gehad. Dit was trouwens ook wel een toepasselijke afbeelding geweest, ik heb de poster nog ergens liggen.

Zo lang What About Us? van Brandy er maar in staat.

Wel een prachtig topic, ben zowaar al heel de avond in een nostalgische bui R&B aan het beluisteren.

Denk het niet, al is het een prima Darkchild-productie. Wat mij betreft het beste nummer van haar Full moon album. The boy is mine met Monica had wel een gigantische impact wereldwijd in de charts. Die zal allicht wel voorbij komen.

Ik heb toevallig onlangs dat Full Moon album voor een zacht prijsje in huis gehaald voor de titeltrack en vooral What About Us inderdaad (ik ben ondertussen al een hele tijd in die bui), maar dan stuit je toch al snel op de grootste beperking van dit genre: een volledig album blijven boeien lijkt hier haast een onmogelijke zaak. Zeker in deze periode, waar de 80 minuten die op zo'n CD kunnen liefst tot de laatste seconde gevuld werden.


Voor alle duidelijkheid: de top 100 die volgt zijn niet mijn favorieten, maar de grootste hits berekend aan de hand van hitlijsten. Anders stond Pony zeker in de top 20!

R&B Hits Top 100: 100-96


100. Babyface feat. Stevie Wonder - How Come, How Long (1997)
“Open up your hearts, As well as your eyes”

In mijn herinnering kon deze in de categorie I Just Called to Say I Love You, maar nu ik het zo terughoor is het eigenlijk nog veel erger. Stevie weet een kutnummer tenminste nog met overtuiging te brengen, maar deze Babyface verkoopt met zijn passieve presence nog geen saucissen op de saucissenmarkt. Zo bezingt hij hier een serieuze situatie van gewelddadig misbruik alsof hij het over een of andere pup met een manke poot heeft. Zielig. Zielig dat je hiervoor Stevie Wonder uit zijn bed moet halen. De blinde man wist allang het verschil niet meer tussen links of rechts, goed of slecht, een mooie ballad of een gebruikte kotszak. Helaas voor hem zit ik momenteel met het laatste in mijn handen...

Cijfer: 3


99. Joe - I Wanna Know (1999)
“Baby I'm the kind of man who shows concern, Anyway that I can please you let me learn”

Een van de eerste cd’s die ik kocht was van deze Joe, en dan specifiek naar aanleiding van dit nummer. Geen idee wat me als 12-jarig jongetje in dit nummer had moeten aanspreken, maar het deed wel iets. De man kan uiteraard best zingen, zacht, maar hij zag er ook wel stoer uit met zijn baggy pants, hij had misschien net iets meer (normaal) karakter dan zijn gemiddelde R&B-collega. Hier is het toch vooral het nummer zelf dat staat als een huis, niet per se de tekst of de muziek of de melodie op zich, maar wel alles tezamen. Zachtaardig, maar net opvallend genoeg. De cd heb ik al jaren niet meer gespeeld, maar als dit nummer daar plots weer voorbij komt, zet ik het zelden af. Het verbaast me wel dit nummer terug te vinden in deze lijst, maar in Nederland en vooral de VS was dit blijkbaar een grote hit. Het ligt dan toch niet aan de smaak van dat rare 12-jarige jongetje...

Cijfer: 8


98. Alicia Keys - If I Ain't Got You (2004)
“Some people think that the physical things, Define what's within, And I've been there before, But that life's a bore”

Waar je Joe aan de zoete kant kan zetten, lijken de ballads van Alicia Keys nooit plakkerig, oprecht en spontaan juist, hoe romantisch de teksten ook. Met bakken soul is dit natuurlijk een artieste van een heel ander kaliber. Haar beste nummers werden niet zulke grote hits, maar zelfs nummers die het achtergestelde top40-publiek moest kunnen meezingen waren steeds doordacht en elegant, getuige deze hit.
Alé hup, nog een rondje: “Some people want it all, but I don’t...”

Cijfer: 8


97. The Artful Dodger feat. Craig David - Re-Rewind (The Crowd Say Bo Selecta) (1999)


“Making moves, yeah, on the dancefloor, Gotta move on dancing, yeah, real hard core”

Ik kan me nog namen als So Solid Crew en Lisa Maffia voor de geest halen, maar dit nummer is toch wel de belichaming van de 2-step, een milliseconde lang het hipste genre in Europa (of West-Europa, of op z’n minst toch de UK). Straks zal ook de milliseconde van dubstep weer plaats maken voor de nieuwe -step, we kunnen maar genieten van de nalatenschap, al is het maar één nummer, dit ene nummer, The Crowd Say Bo Selecta, het soort nummer dat een tijdsgeest in zich draagt en er nooit meer van verlost zal raken. Over de blitse bliepjes en de broken-glass-soundeffects kende Craig David zijn doorbraak, en hij zou nooit meer zo’n fantastisch nummer maken. Het soort nummer dat nooit vergeten zal worden. Toch nog zeker de komende vijf jaar niet...

Cijfer: 9


96. Destiny’s Child - Bootylicious (2001)
“Read my hips, Slap my thighs, Swing my hair, Squint my eyes, Lookin' hot, Smellin' good, Groovin' like I'm from the hood”

De ironie! Dat de knokelige, blanke reet van Stevie Nicks nu net de groove verzorgt voor de dansjes van ‘s werelds vadsigste R&B-konten. Afgezien van de marginale term creëert het wel een van de interessantste composities van het drietal, wat een jelly ook mag wezen en hoe breed zoiets dan wel niet moet zijn. Als je de clip erop naslaat zijn er trouwens wel bootyliciousere dames dan de 2,5 panlat die Destiny’s Child voorstelt. De ironie!

Cijfer: 9

Alicia Keys is toch wel de beste uit deze update. De rest doet me aanzienlijk minder.

PS: Leuk commentaar!

Mooi topic, kemm, ik was/ben er ook gek van.
Maar dat Pony, This Is How We Do It en Freak Like Me niet in je top 100 staan, dat kan echt niet.
Als ik dan zie wat er wel in staat, alhoewel die van Joe ook zeker goed is.
Nu maar hopen dat R. Kelly's When a Woman's Fed Up of You Remind Me Of Something er wel in staan. Net als The Isley Brothers' Contagious of nummers van Gerald Levert, Keith Sweat of Johnny Gill (of alle drie samen LSG). Ik mijmer maar even wat...trek je maar niets van mij aan

Leuk topic, maar lijkt me voor mij persoonlijk meer geschikt om te lezen dan ook daadwerkelijk te beluisteren. Een incidentele uitschieter daargelaten natuurlijk.

Tjsa, ik vind het nummer van Babyface en Stevie niet zo slecht . In ieder geval beter dan Destiny´s Child en 2-step . Joe is zo'n artiest die ik altijd onbewust vermeden heb. Onbegrijpelijk, want het was toen wel precies mijn straatje. Hij heeft volgens mij ook nog een redelijk aantal albums afgeleverd in de periode van dit topic. Misschien toch een keertje 2e hands voor heel weinig een album van hem op de kop tikken. Voor de nostalgische buien die ik regelmatig heb. Alicia is natuurlijk (bijna) altijd goed. Ik verwacht Boys II Men hier ook terug te horen. Dat was ook typische muziek voor die periode.

Een beetje lezen kan natuurlijk geen kwaad

Inderdaad. Al ken ik die enkel uit een aflevering van The Fresh Prince of Bel Air. Shout-out naar Will Smith!

Het scheelt dat een nummer voor nummer bespreking van 100 nummers meevalt, dus ik zal maar een poging doen.

100. Babyface feat. Stevie Wonder - How Come, How Long (1997)
Niet zo erg als de categorie I just called to say I love you, naar mijn bescheiden mening tenminste. De vocalen van beide heren klinken ietwat houterig, maar de instrumentatie en melodie vind ik niet eens zo slecht. Ik kan me trouwens niet herinneren dat dit zo’n grote hit werd, misschien was ik dan ook net wat te jong daarvoor. Oké voor af en toe, verder niet al te veel soeps.
Cijfer: 5.5

99. Joe - I Wanna Know (1999)
Die Joe heb ik altijd zo’n gladjakker gevonden. Dit nummer vind ik nog wel meevallen, overigens, al kan ik er ook niet echt met plezier naar luisteren. Het enige nummer dat ik van hem ooit op cd-single heb gekocht (was in de aanbieding) was Stutter. Het werd niet echt een hit, maar het was wel een geinig liedje. Diende ook als soundtrack single voor een film, ben vergeten welke. Maakt ook niet uit verder.
Cijfer: 5.5

98. Alicia Keys - If I Ain't Got You (2004)
Alicia Keys is één van mijn favoriete zangeressen van dit millennium. Hoe kan het ook anders met zo’n prachtige stem? Haar derde album As I am grenst voor mij dicht aan perfectie. Dit nummer ben ik ondertussen wel een beetje beu. Ik was er sowieso al niet weg van, maar nadat hij op de radio zo vaak geplugged werd, begon hij me een beetje tegen te staan. Tekstueel is 'ie wat overdreven.
Cijfer: 6.5

97. The Artful Dodger feat. Craig David - Re-Rewind (The Crowd Say Bo Selecta) (1999)
Dit nummer sloeg inderdaad in als een bom. De opkomst van Craig David, van underground held tot popster, gebeurde razendsnel. Ook met zijn debuut album wist hij redelijk verfrissend voor de dag te komen, al was ik nooit echt liefhebber van zijn werk. Dit nummer is wel aardig, een echte club-track. Inderdaad het soort nummer dat je nooit zult vergeten.
Cijfer: 6


Lisa Maffia… Wat heb ik dat nummer All over vaak gedraaid. Ik kreeg toen haar album First lady als cadeau, maar die viel me toch wel tegen. Het was écht dat ene hitje van haar die me altijd is bijgebleven. Volgens mij maakt Lisa ook deel uit van So Solid Crew, maar dat weet ik niet meer zeker. Maar er waren best veel UK acts die experimenteerden met deze sound. Zo had je ook nog de vergeten Mis-Teeq, en ook Gabrielle bijvoorbeeld experimenteerde wat met 2-step.

96. Destiny’s Child - Bootylicious (2001)
Dit nummer valt bij mij in de categorie “duizenden keren gedraaid, nooit gaan vervelen”. Eén van de pronkstukken op het Survivor album. Ja, dit nummer heb ik van begin af aan fantastisch gevonden. De kleurrijke videoclip, de cameo appearance van Stevie Nicks, de meest vreemde booties, de melodie, de funky instrumentatie, de puike vocalen. Ja, alles lijkt te kloppen aan dit nummer! Nog altijd erg lekker! Als ik hoor wat de dames als solisten uitbrengen, verlang ik echt naar het Destiny's Child tijdperk.
Cijfer: 10… waarom ook niet hè?

Vergeten of niet, ik hoop wel dat er in de top 100 plaats is voor Scandalous
Kan hier op werk geen youtube clips e.d. beluisteren, maar zat daar op het eind ook niet een "This Is How We Do It" referentie in? Of was dat weer een ander nummer uit die tijd?

Ben toch wel nu al benieuwd wat er op 1 staat. (TLC? Blackstreet? Brian McKnight? Of toch gewoon R. Kelly?)

Men is over Mis-Teeq bezig, wat erop wijst dat de nummer 1 nog lang niet in zicht is. (En Brian McKnight? Heeft die zulk een grote hit gehad dan?)

Leuk dat je meebespreekt, Angelo!

Een stukje This Is How We Do It hebben ze inderdaad gehad, bij de Roll On clip, mij favoriet van hen. Scandalous kon helaas net niet genoeg potten breken om de lijst te halen.

Een update van de nrs. 95-91 volgt trouwens morgen, vandaag iets te druk gehad.
No stress, ondertussen genieten we nog eens van die vette debuutschijf van ons favoriete meidentrio:



Niet zeker waarom, maar van dat nummer lig ik telkens in een deuk!
Alsof de Spaanse inzending voor Eurosong for Kids aan de crack zit. Die rap(-intro) van Alesha ook, haha...

Zal ik dan maar gewoon eerlijk zeggen dat ik All I want helemaal fantastisch vond én vind? Ik leerde het nummer kennen via Top of the Pops (R.I.P.) dat iedere vrijdagavond werd uitgezonden op de BBC. De opvolger, One night stand, vind ik nóg ietsjes leuker. Heerlijk toch, die jonge Alesha Dixon? Een kleine kanttekening: All I want was niet hun debuut. Dat was het nummer Why, toen bestonden ze nog uit een kwartet. Nadat de single werd uitgebracht, vertrok één van de meiden en werden ze een trio. Ik denk dat ik binnenkort hun album maar eens ga opsnorren. Brian McKnight ken ik alleen maar van het nummer Back at one, trouwens. En voor wat betreft die nummer één: ja, ik ben ook écht benieuwd welke dat is!

Ik speel het nummer ook heel graag hoor! Het maakt me vrolijk dus. Hun album Lickin' On Both Sides (geweldige titel) heeft wel een tijdje op mijn verlanglijstje gestaan, dus laat zeker weten hoe dat gaat!

Back at One inderdaad van Brian McKnight, en dankzij Alicia Keys ook Never Felt This Way, absoluut prachtig!

Brian McKnight is ook zo iemand die ik altijd onbewust heb vermeden. Ken hem wel van het album van Ill Al 'N' Skratch (hip-hop). Dat nummer van het meidentrio vind ik niks. Maar dat zal geen verbazing wekken, omdat mijn afkeer jegens 2-step inmiddels bekend is.
Ik wacht op nummers van één van mijn favoriete r&b bands uit die periode: Guy (album The Future ). Janet zal ook wel meerdere malen langskomen.

The Artful Dodger feat. Craig David - Re-Rewind (The Crowd Say Bo Selecta) is tot nu toe mijn favoriet, blijft een heerlijke track. Ik zou het toch zeker een cijfer van rond de 8 geven. Leuk topic dit kemm, ik volg!

Ik volg ook, mooi topic inderdaad.
Destijds had ik er meestal niet zoveel mee, maar er zitten toch wel toffe dingen tussen. Die plaat van de Artful Dodger staat bij mijn favoriete tracks van het afgelopen decennium.

Welkom allen!

Helaas, deze lijst baseert zich op de periode 1995-2005. Maar ze waren sowieso niet populair genoeg voor de 100.