Dit nummer kon je in die tijd onmogelijk niet gehoord hebben. Vond het altijd wel een vermakelijk nummer. Toenvallig heb ik deze laatst nog aangeschaft op vinyl om hem weer eens te luisteren.

6

Dit nummer kon je in die tijd onmogelijk niet gehoord hebben. Vond het altijd wel een vermakelijk nummer. Toenvallig heb ik deze laatst nog aangeschaft op vinyl om hem weer eens te luisteren.

6

Hier ben ik weer! Tijd om het een en ander verder te zetten. Ik ben van plan om verschillende aspecten te bespreken binnen de R&B-context, dingen die me hierin opvallen of ik gewoon goed vind. Fenomenen noem ik ze. Met welke regelmaat (wekelijks, tweewekelijks, maandelijks..) ligt niet vast. Als ik zin en tijd hebt komt er een nieuw hoofdstuk. Reacties en eigen initiatieven zijn uiteraard nog steeds meer dan welkom! Give me an R, give me an Ampersand, give me a B, en we zijn weer vertrokken...


Phenomenon #001: R&B-Teens

“Age ain’t nothing but a number, Throwing down ain’t nothing but a thang, This loving I have for you it’ll never change.” Het zijn grote woorden voor kleine meisjes. De R&B-wereld in de nineties zag een heel nieuwe generatie oprijzen, een generatie die nog niet eens aan z’n Sweet Sixteen toe was, maar zijn onschuld al grotendeels kwijt was. Een generatie die zijn eigen generatie al voorbijgestreefd was. En zo kwam de jeugd van tegenwoordig in 1994-1995 aan de top van de R&B-charts. Het gaat om vier namen in het bijzonder, vier supersterren (in wording)...

Het roemruchtste voorbeeld werd hierboven reeds geciteerd, een opname van Aaliyah als veertienjarige. Amper vier jaar eerder stond ze nog in een schattig kostuumpje My Funny Valentine te blèren in de kindertalentenjacht Star Search. Haar debuutplaat bracht in 1994 in één klap haar volwassenheid mee. Met de titel, Age Ain’t Nothing But a Number, werden criticasters al gelijk de mond gesnoerd! Er is dan ook niets op het album dat doet vermoeden dat we met een minderjarige te maken hebben. Het is mij een raadsel hoe iemand van deze leeftijd getrouwd geraakt in de VS, maar aan de hand van dit album zou ik ook in de val lopen. R. Kelly verzorgde een stevig volwassen geluid, hevig geïnspireerd op de hiphop en new jack swing van toen, en ook Aaliyah’s zachte, beheerste vocalen getuigden van veel maturiteit. De twee zijn trouwens steevast blijven ontkennen ooit getrouwd te zijn geweest. Ook al werden haar clubbangers gespeeld in clubs waar ze nog vele jaren niet zou binnenmogen en is bedroommuziek als At Your Best (You Are Love) nogal verontrustend in the actual bedroom, het album heeft wel een duidelijke muzikale richting en surfte binnen het genre mee op een geheel nieuwe stroming. De combinatie van de heftige hiphopbeats van meneer en de engelachtige vrouwelijke touch van het meisje sloeg meteen aan in de VS en is helemaal het soort R&B dat de verdere nineties zou kleuren. Een tijd waarin Aaliyah zelf nog lange tijd een grote rol van betekenis zou spelen.

Een tweetal maanden na Aaliyah’s album volgde nog meer minderjarige ongein. Deze ging nog verder de volwassen thematiek in en leek op zijn 15 jaar reeds het liefdesleven van een 40-jarige achter de rug te hebben. Jongens mogen altijd iets meer. Ook hij stond twee jaar eerder nog de onschuld zelve te wezen op het podium van Star Search. Usher boekte met zijn gelijknamige debuut aanvankelijk beduidend minder succes. Bij veel van z’n leeftijdsgenoten ging dit vast hun petje te boven, terwijl de werkelijke doelgroep toch wat schroom moet gevoeld hebben. Op cd valt er weinig aan te merken, vaak klinkt hij zelfs nog matuurder dan hij later zou zingen, maar op de hoes was werkelijk nog een kind te zien. De baard in de keel was zo goed als door, maar baardgroei leek nog een aantal jaren verwijderd te zijn. Om dan expliciet je seksleven en obsessieve liefdes aan te halen stoot toch ergens af. De tijden waren veranderd, maar voor het grote publiek ging deze evolutie misschien te bruut. Het was een grote stap van Little Stevie Wonders kalverliefde in Uptight (Everything’s Alright) en Michael Jacksons aandoenlijke vriendschapshit Ben naar deze hitsige Usher. Als we Aaliyah’s leuze in gedachten houden en leeftijd tot een betekenisloos nummertje reduceren is er eigenlijk helemaal niks mis met dit album. De producties zijn vaak lekker funky en recht voor de raap en op zijn best brengt Usher een heerlijk soulvol kantje in z’n stem, iets wat over later werk bezwaarlijk gezegd kan worden... Hoewel het album niet meer teweeg bracht dan een paar zeer bescheiden hitjes, is dat schattige snoetje van ‘94 uit deze tienergeneratie wel degene die het meest gegroeid is in zijn rol als entertainer en daarmee nog de grootste successen mee wist te boeken.



Zo uitgesproken Usher zijn ding deed, zo onschuldig bleef het voor Brandy. Zij is de derde 15-jarige van het jaar met een eigen album in de handen, maar de eerste 15-jarige die ook 15 is. Met nummers over vriendschap, jongens en prille liefdes weet ze zelfs uit te reiken naar haar eigen vriendinnen, stel je voor. Toch is haar titelloze debuutplaat allerminst een softe sof geworden. Daar steekt de knallende productie een stokje voor. De muziek bruist van leven met knetterende beats en karaktervolle melodieën. Tussen dit alles weet Brandy zich vocaal goed staande te houden, jong en ongedwongen. Met de combinatie plezier/professionaliteit zijn niet alleen haar vriendinnen mee, maar zijn andere generaties eveneens gecharmeerd. Het zorgde ervoor dat het album het niet onaardig deed in de charts en er enkele hits te vinden zijn die niet enkel toen populair waren, maar het ook nu nog goed doen. Ons zal waarschijnlijk Best Friend het bekendst in de oren klinken, gezien Brandy’s vocalen de basis vormden voor Groove Armada’s superhit My Friend. Ook voor Brandy was haar jeugdig enthousiasme in deze plaat een springplank voor grote dingen. Kort nadien zou ze o.a. (Mo to the E to the) Moesha spelen in de gelijknamige succesvolle sitcom, maar ook op muziekgebied had ze de jaren nadien niet te klagen, het bekendste voorbeeld is uiteraard het legendarische duet met ‘rivale’ Monica...

En over Monica gesproken, zij mag dit rijtje van vier afsluiten. Haar album Miss Thang kwam uit in 1995 toen ze zelfs nog maar 14 was. Toch schijnt er doorheen haar nummers een stouter kantje door dan bij collega Brandy, zonder te vervallen in Ushereske geilheden. “I may be young but I’m experienced in all I need to know,” zingt ze in het titelnummer. Het zijn zulke uitspraken die een minderjarig artiest als Monica op de juiste manier doen opvallen: ondeugend, maar op een zeer aannemelijke manier! Een beetje brutaliteit in de puberteit moet kunnen! De productie van de vermaarde Dallas Austin is in dat opzicht de ideale aanvullig, heerlijke R&B met heel wat sterke knipoogjes naar hiphop, funk en soul. De mogelijkheden van een tieneralbum zijn hier optimaal benut. Het is geen album dat een twintiger zou opnemen, maar het straalt wel dezelfde maturiteit uit. Ook de afwisseling van speelse, ongerepte teksten met diepere, ongewone jongerentaal werkt voor deze jonge Monica! Deze periode behoort dan ook nog steeds, samen met de nastroom van The Boy Is Mine, tot haar meest succesvolle periode. De voorbije jaren is ze voornamelijk superster in eigen land.

Het leek wel of in deze jaren elke puber met een R&B-strotje zijn kans kon wagen op de charts. Een ander leuk voorbeeld is de formatie Soul For Real, bestaande uit vier broers. Hoewel drie ervan bijna legaal aan de alcohol mochten werd de lead vaak door het kleinste broertje gedaan. Zo zingt de 14-jarige in hun grootste hit Candy Rain overtuigd “Have you ever loved someone, So much you thought you’d die”, een toewijdig die toch niet gezond kan zijn op die leeftijd. En het begon zo schattig, van die candy rain... Nog een bekende naam die er ook vroeg bij was, is Destiny’s Child, waar de gemiddelde leeftijd 16 was toen ze in 1997 debuteerden met No, No, No. In het nieuwe millenium zagen we dan weer namen als Mario, Rihanna en Chris Brown de puistenkop opsteken, allemaal niet de minsten gebleken.

Toch opvallend dat in een periode van minder dan 12 maanden zo’n teenboom onstond! En elke artiest sprong op een geheel andere en eigen manier om met het op plaat zetten van zijn adolescentie. Of ze het nu op veilig speelden of ongegeneerd hun volwassen verlangens deelden, muzikaal was er weinig te merken van onervarenheid of onvolwassenheid. In schril contrast daartegen staan de onnoembare minderjarige popidolen die zonder schroom de puistenmassa voorzien van de meest simpele deuntjes en stupide danspasjes. De vier hier besproken kunnen nu nog steeds waardig terugkijken op de beginselen van hun carrière. Benieuwd naar Biebers smoelwerk als hij op z’n dertigste zijn My World-tetralogie terugluistert. Ik leg vast mijn camera klaar...


10 Essentials:
Aaliyah - Back & Forth
Aaliyah - At Your Best (You Are Love)
Usher - Think of You
Brandy - I Wanna Be Down
Aaliyah - Age Ain't Nothing But a Number
Brandy - Baby
Monica - Don't Take It Personal (Jus One of Dem Days
Soul For Real - Candy Rain
Brandy - Best Friend
Monica - Before You Walk Out of My Life

Van At Your Best (You Are Love) vind ik trouwens de albumversie veel beter, een mooie cover van The Isley Brothers (en het origineel vind ik ook al mooi).

Ja, ik ook! Ik heb wel even getwijfeld, maar uiteindelijk toch gekozen voor de beelden, die de hele tijdsgeest extra in de verf weten te zetten.

Heel erg leuk stukje om te lezen. Ik ga dit topic zeker weer volgen!

Volgend 'hoofdstuk' gaat waarschijnlijk over een persoon...

Ik had toevallig vorige week het debuut van Brandy nog beluisterd, net als de drie opvolgers van haar, en het mag gezegd worden: het is een prima album. Ik denk zelfs haar beste, al zullen de meesten wel voor Never Say Never gaan (maar die is me iets te langdradig). Wat mij opviel is dat, in tegenstelling tot de debuutalbums van Monica, Aaliyah en Usher, het contrast / de inhoud van teksten erg leuk is. Zo is mijn favoriet (Best Friend) echt een liedje dat past bij een meisje, want dat was ze toen nog, van haar leeftijd die een eerbetoon aan haar broertje brengt. Dat terwijl prompt daarna juist weer een heel erg volwassen tekst bezongen wordt in I Wanna Be Down. Best wel geinig en gewoon ontzettend leuk! De hele R&B meets hip-hop vibe vind ik een dik pluspunt van haar debuut.

Bij het debuut van Monica schreef ik al dat ik haar album ontzettend leuk vind. Eveneens haar beste werk tot op heden, al zou in haar geval dat ook The Boy Is Mine kunnen zijn (met het geweldige The First Night en de zeer geslaagde Misty Blue cover). De eerste albums van Usher en Aaliyah zijn wel in orde, maar van een minder kaliber, al weergeven alle vier albums maturiteit ten top. Aaliyah had pas met haar tweede album het juiste songmateriaal te pakken, terwijl ze met haar derde album op haar absolute best was. En Usher... die bracht van tijd tot tijd weleens iets leuks uit (de singles van 8701).

De vermelding van Destiny’s Child is ook op zijn plaats. Ook hun debuut is van behoorlijke kwaliteit en mag in principe niet veel onderdoen voor de twee opvolgers. Alleen de écht grote toppers van de twee opvolgers ontbreken. Ik vind ‘m sowieso beter dan hun laatste album Destiny Fullfilled.


Erykah Badu?

O nee, wacht, zij is natuurlijk niet R&B genoeg!

Badu heeft onlangs nog een liefdesverklaring gekregen, dus daar moet ze nog maar even op teren... En puur R&B is het niet echt, nee, al sluit ik een tekstje over de zogenaamd neo-soul tak niet uit, want het is wel allemaal duidelijk vewant!

Niet mijn stukje nostalgie, maar toch leuk om te lezen. Ga zo door, kemm.



Aaliyah.

Ik heb niet alles gelezen (wel erg veel om in te halen) maar wat ik heb gelezen was met veel plezier. Ik ken toch veel meer van deze nummers dan ik dacht (ik ken bijna alles) en er zitten ook een heleboel ontzettend goede nummer tussen (veel jeugdsentiment ook).
Mijn persoonlijk favoriet is denk ik wel Foolish van Ashanti waar ik sinds een paar maanden weer helemaal ondersteboven van ben. Die DeBarge sample maakt het nummer tot wat het is. Maar in tegenstelling tot het origineel (wat overigens ook gewoon goed is) vind ik dat de flow er in dit nummer veel meer in zit. Alles aan dit nummer klopt, en dan zit er ook nog een goede video aan vast met een echt verhaal (al dan niet overgenomen, maar who cares).
Addictive van Truth Hurts is ook zo'n geweldig nummer. Verder vind ik Freak Like Me, Don't Let Go, Family Affair, I Don't Wanna Know, Trick Me, 7 Days en Try Again o.a. ook zeer sterk.

Hoe men in From Sarah with Love een R&B nummer zit vind ik overigens wel apart. Ik heb daar nooit een tint R&B in teruggehoord (eerder gewoon pop?). Wel goed nummer hoor, maar daar is het vooral de clip die het 'm doet.
Verder mogen van mij de nummers van Destiny's Child & Jennifer Lopez vrijwel zonder uitzondering de prullenbak in. Dat vind ik helemaal niks.

Ik ga in ieder geval achter het (eerste) album van Brandy aan. Ik wist niet dat Groove Armada een sample gebruikte in hun hit ''My Friend''. Ik heb het altijd een goed nummer gevonden. Ook zal ik wat ik hier nog niet van ken maar eens beluisteren, want dat R&B mij goed kan bevallen is wel duidelijk. Wel een beetje spijtig dat ik dit topic niet eerder heb ontdekt, dan had ik wellicht nog mee kunnen doen.

Zou Kemm een sprong maken naar producers?
R. Kelly, Teddy Riley, Timbaland, Babyface, L.A. Reid etc. etc.?

Leuke reacties weer! Bedenkingen over nummers mogen gerust blijven komen, NYCL!

In de loop van volgende week hoop ik met deel twee te komen, dus de identiteit van de persoon zal snel genoeg bekend worden...

Ik denk dat de waarheid ergens in het midden zal liggen. From Sarah with Love is misschien niet helemaal R&B, maar om het nummer onder R&B te scharen is op zich niet zo’n vreemde gedachte. Veel nummers op het album waaronder de 2 andere singles van het album (Let’s Get Back to Bed, Boy! en French Kissing) zijn, zoals je waarschijnlijk al weet, wel gewoon R&B. Dat zet de keuze om From Sarah with Love onder R&B te laten vallen alweer in een ander daglicht.

Hetzelfde zou je bijvoorbeeld ook kunnen zeggen van If You Had My Love van Jenny. R&B of pop? Op de Amerikaanse site van Billboard las ik dat sommige recensenten het nummer zelfs onder latin scharen. Op zich ook niet heel vergezocht, aangezien er een lichte latin-vibe aanwezig is (terwijl je de Let’s Get Loud single, afkomstig van hetzelfde album, sowieso onder latin kan scharen). Het hangt allemaal een beetje samen met het repertoire (of de singles) dat op het album te vinden is, denk ik.

In ieder geval leuk dat je het topic weer hervat, kemm!

Ik snap het inderdaad wel als je een beetje breder naar de beginselen van Sarah's carrière kijkt. Bovendien blijft de scheidingslijn tussen genres toch altijd maar vaag en erg subjectief.

Phenomenon #002: Timbaland

Hij heeft het geluid van vandaag mee bepaald. Net zoals hij eind jaren ’90 het geluid van toen meebepaalde. Geen enkele R&B-opus was nog veilig voor Timbaland. R&B, want da’s waar hij zijn strepen in verdiende en het genre waaruit hij het hele muzieklandschap beïnvloedde. Hij was geen hiphopproducer die tussendoor nog wat R&B-protégés voorzag van een slijmerig beatje. Nee, die protégés, of die artiesten, veelal zijn vrienden ook, zij kregen de hoofdrol in de nieuwe sound. Een sound met een hiphoptempo en heftige drums en bassen, maar sensuele en kraakheldere vocalen eroverheen. Een sound minder gebaseerd op bestaande muzieksamples, maar voorzien van compleet nieuwe en gedurfd experimentele geluiden. Een sound die toen al baanbrekend was, wat vandaag eens zo duidelijk is en des te meer erkend wordt!

Virginia was de thuisbasis van Tim Mosley en het bleek ook de ideale basis voor zijn verdere carrière. Niet alleen maakte hij al muziek met schoolkameraden Pharrell Williams en Magoo, hij kwam ook snel in contact met ene Melissa “Missy” Elliott, partner in crime voor ontelbare toekomstige succesprojecten! Het was ook Missy die Tim in de studio trok toen ze met haar groep Sista een eerste plaat opnam. Onder leiding van DeVante Swing, bezieler en hoofdproducer van Jodeci, trok het trio (en de andere meiden van Sista) de studio in. Het was ook rond dezelfde periode dat Timbaland zijn eerste echt credits verdiende met een aantal nummers op de Jodeci-platen. Met Sista zaten ze echter in een heel nieuwe richting. Onder de sensuele zang en raps van Missy en co verschenen minimale maar zeer aanwezige beats vol old school elementen door een andere bril gezien. Je hoort bv. Timbaland op zijn geheel eigen manier beatboxen, hijgend en klanken slakend, gecombineerd met trompetjes en andere subtiele kleinigheden. Dit zijn Timbaland en DeVante die elkaar proberen af te troeven met elke nieuwe productie. Hierdoor kreeg 4 All the Sistas Around the World -zo heette de plaat- zijn experimentele en bijzonder speelse karakter mee. Alles klinkt nog ontzettend ruw, wat een enorme charme geeft aan de muziek, maar waarschijnlijk ook het grootste struikelblok vormde voor het grote publiek. Het album wist in 1994 dan ook geen potten te breken. In vele opzichten is het Sista-project wel de perfecte blauwdruk geweest voor de naderende projecten met Aaliyah, Ginuwine en Missy Elliott solo!

Het was alleszins ruimschoots voldoende om de aandacht te trekken van Aaliyah’s entourage. De jonge zangeres was van platenmaatschappij veranderd, een nieuwe samenwerking met R. Kelly zat er met alle geruchten sowieso niet in, ze had nood aan een nieuw geluid, aan muziek die haar naar een hoger platform kon tillen. De relaties met DeVante waren kort voorheen stuk gelopen, dus voor het duo Timbaland / Missy Elliott was dit een uitgelezen kans om ook hun naam te laten gelden. Samen met dit meisje onstond er een chemie ongezien voor beide partijen. Zelf gaf Timbaland meermaals te kennen dat Aaliyah zijn creativiteit deed bloeien als geen ander. De 7 nummers voor One in a Million die uit deze opnamesessies kwamen (+ intro en outro) deden meer dan hun werk, ze sloegen in als een bom! If Your Girl Only Knew, One in a Million, 4 Page Letter,... de ene hit volgde de andere op en maakten van Timbaland en Missy Elliott vaste en uiterst gegeerde namen in het landschap. De aandacht werd getrokken door een innovatieve aanpak en uitwerking van de nummers. R&B-producties moesten niet langer braaf de stroofjes en refreintjes volgen. Met een extreem gevarieerd muziekpalet in handen schilderde hij stevig buiten de lijntjes, maar kon de nummers toch steeds zeer proper afgewerkt doen klinken. De inkleuring werd nog steeds stevig beïnvloedt door hiphop, maar vond meer zijn eigen weg. Slechts 1 nummer gebruikt een bestaande muzieksample, alle andere geluiden komen voort vanuit zijn eigen instrumenten, apparatuur en opnames. Vreemde geluiden uit zijn mond, geklap op de dijen en volgens mij is de halve zoo al in zijn producties voorbij gekomen. Het is de sound die de R&B van de tweede helft van de nineties zou bepalen, en lang daarna. Veel geïmiteerd, zelden geëvenaard.



Het succes van One in a Million ontketende vele mogelijkheden voor Tim en zijn favoriete songschrijfstertje, Missy. Zo konden ze eindelijk hun eigen projecten naar believen uitbrengen. Oude vriend Ginuwine kwam in de aandacht en werd superster dankzij de boerende kikkers in zijn Pony. Zijn debuut Ginuwine... the Bachelor volgde al snel na Aaliyah’s succesvolle tweede en moest daar zeker niet voor onder doen. Een man zijnde, mocht het bij G allemaal wat ruiger, vadsiger en vettiger klinken, vandaar: boerende kikkers! Missy kon eveneens onder eigen naam eindelijk proeven van faam met haar eerste, Supa Dupa Fly, een sleutelalbum in de versmelting van R&B en hiphop. Missy kon haar ei kwijt als songwriter, terwijl Timbaland zijn typerende stijl eens meer tot raps kon richten. Ook buiten hun kamp werd meer en meer naar Timbaland gevraagd, wat resulteerde in samenwerkingen met heel wat hippe namen van weleer, zo daar zijn Total, SWV en Adina Howard. Ook de Timbaland Remix was in den beginne geweldig in trek, een snelle manier om te kunnen proeven van Tim’s gouden productiehandjes. Hij gaf de nummers vaak een compleet nieuw karakter mee. Zo wordt This Is for the Lover in You van Babyface een heel stuk opgeruigd (mede dankzij zo’n pony-kikker als Ginuwine) en krijgt Go Deep van Janet Jackson een heel ander refrein en een hoop funkiness mee. Een van de meest geslaagde bewerkingen is zijn ingreep op Terri & Monica’s Sexuality, dat speelt met de grens tussen sensualiteit en vulgariteit (wat een featuring van Missy Elliott al niet teweeg brengt). De zoete stemmetjes verdrinken haast in een zee van stevige drums en heftige synths.

Het merendeel van de aandacht ging echter naar projecten binnen de crew, mensen die er vaak al ten tijde van Sista bij waren. Zo kregen we al snel albums voorgeschoteld van wat de nieuwe supersterren aan de R&B-hemel moesten worden. Helaas zullen namen als Nicole Wray of Playa weinig belletjes doen rinkelen. Make It Hot werd nog een hit voor Nicole, maar naast een paar featurings is ze eerder in de obscuriteit gebleven. Misschien omdat de Timbo-productie op haar andere nummers afwezig bleef... Playa kende ook nog een klein hitje met Cheers 2 U, maar ook hier kon de groep niet doorstoten tot een status van aanvaardbare soort. Wel bezat de groep met Static Major een belangrijk songleverancier voor vele Timbaland-werkjes. Aaliyah’s derde, gelijknamige album is grotendeels door hem geschreven, net als soundtrack-only single Are You That Somebody? een paar jaar voordien. Nog zo’n nummer waar Tim zich eens goed heeft laten gaan. Blijkbaar was Aaliyah aanvankelijk niet wild van het nummer, maar eenmaal er een stel baby’s werden ingestoken zal ze wel zijn bijgedraaid... Het toont maar weer eens het onconventionele karakter en de oneindige mogelijkheden in de wereld van Timbaland, in de aanvankelijk nogal eenzijdige wereld van R&B. Op een andere soundtrack, Why Do Fools Fall in Love, vinden we dan weer een vlucht vogels terug, in een Destiny’s Child track nota bene. Het getsjirp hoorden we eerder al in One in a Million en Beep Me 911 van Missy, maar in DC’s Get On the Bus wordt het zo mogelijk nog scherper. De beats borrelen en zwemelen doorheen het nummer, terwijl vocalen bruusk worden afgekapt en Tim er eens een stevige rap in zet. Dat alles terwijl de vogeltjes vrolijk weg tsjirpen. Weinig verbazend dat dit Destiny’s Child minst succesvolle single was. The Writing’s on the Wall moest nog gereleased worden, dus hun bekenheid stond natuurlijk nog niet op punt, maar zelfs dan zal het moeilijk geweest zijn met zulk een rijk gevulde song de top 40 te bestormen. Bij die gekke Nederlanders is het anders wel gelukt... Ondertussen bleven de Missy-albums komen en zijn singles de top van de hitlijsten veroveren. En het Sista-kamp was nog lang niet leeggeroofd: deze keer was het de beurt aan Charlene Keys die, geïnspireerd door al that getsjirp, muziek uitbracht onder de naam Tweet. Het nummer Oops (Oh My) was op zijn zachts gezegd een opvallende verschijning op de radio. Openlijk masturberend legde ze haar ziel bloot. En ook daar blijken Timbaland-producties ideaal voor (masturberen, ziel blootleggen, whatever), weer eentje om in te lijsten, misschien wel de laatste in zijn soort...

De dood van Aaliyah bracht het einde van een tijdperk met zich mee. Een producer was zijn muze kwijt. Deze combinatie was uniek in zijn soort, ze inspireerden elkaar en brachten het beste in elkaar naar boven. Timbalands werk bereikte ongekende hoogtes onder de vocale prestaties van Aaliyah. Als je 10 favoriete Timbo-producties moet opnoemen, zouden er met gemak 5 nummers van Aaliyah bij kunnen zijn. Hij nam hier vaak risico’s, maar altijd goed doordacht. Kwaliteit was gegarandeerd, dat het ook aansloeg bij een groot publiek is een mooie beloning voor onbegrensde creativiteit. Een belanrijk deel waar hij het creatieve uit tapte was nu verdwenen... Hij is nooit gestopt met werken, maar zijn werk in de jaren nadien had niet meer dezelfde impact als voorheen. Kwalitatief was het nog steeds, maar soms was ook slechts een schim van weleer. Misschien werden we zo verwend, dat we voor minder geen genoegen namen. De albums met Magoo en Bubba Sparxxx bv. scoorden commercieel onder de verwachtingen en Tim zat slecht in zijn vel, met depressies en vreetbuien tot gevolg. Gelukkig ging het in z’n persoonlijke leven beter eens hij zijn toekomstige vrouw Monique leerde kennen. Nogal dubieus dat het hier om een enorme Aaliyah lookalike gaat, maar goed, zolang hij zich niet verspreekt tussen de lakens zal het wel goed zitten zeker... Het inspireerde hem alleszins om wat spieren te kweken, en eens je goed in je vel zit volgt de rest vanzelf...

Met Nelly Furtado en Justin Timberlake vond Tim z’n tweede adem. Muzikaal zochten ze samen nieuwe horizonten op, meer en meer doorspekt van elektronische klanken. Dit was opnieuw vernieuwend, op een heel andere manier. Nog steeds voorzien van een gevarieerde, gewaagde uitwerking, maar met het compleet nieuwe vuur van artiesten als Nelly en Justin. In vele aspecten zijn zij de Aaliyah en Ginuwine van Tims tweede leven, het begin van een nieuw tijdperk, minstens even invoedrijk op het muzieklandschap als het eerste tijperk. Van de albums Loose en FutureSex/LoveSounds, zorgden ze met hun drieën in 2006-2007 voor de ene monsterhit na de andere. Ook Timbaland solo wist voor het eerst hoge toppen te scheren in de charts. Het allegaartje van stijlen, Shock Value, bracht zijn naam als uitvoerder naar voren. Timbaland leek succesvoller dan ooit! Met een stijl die zich steeds verder van de conventionele R&B-stijl verwijderde zag een brede waaier aan andere artiesten zijn genie in: Björk, Duran Duran, Madonna, allemaal moesten ze een stukje van ‘m hebben. Zo is het aandeel van Timbaland in de huidige muziekwereld serieus toegenomen.

In de huidige hitlijsten is haast de helft een verderzetting te noemen van Tim’s tweede tijdperk. De electronische vibes beheersen tegenwoordig popsongs. En de andere helft van de hitlijsten? Die dwepen duidelijk met zijn eerste tijdperk. Dubstep en zijn consorten hebben goed geluisterd naar de technieken en inventieve elementen in zijn producties. Een R&B-producer die zijn weg vond naar werkelijk alle uithoeken van de muziekplaneet, deze man is enig in zijn soort. De invloed van een figuur als Timbaland valt de dag van vandaag niet te onderschatten en zeker niet te ontkennen. Benieuwd of hij nog een derde tijdperk in zich heeft...

10 Essentials:
Ginuwine - Pony
Terri & Monica feat. Missy Elliott - Sexuality (Timbaland Remix)
Playa - Cheers 2 U
Aaliyah - Are You That Somebody?
Destiny's Child feat. Timbaland - Get On the Bus
Missy Elliott feat. Ludacris - One Minute Man
Tweet feat. Missy Elliott - Oops (Oh My)
Nelly Furtado feat. Timbaland - Promiscuous
Justin Timberlake feat. T.I. - My Love
Timbaland feat. Keri Hilson & D.O.E. - The Way I Are

Het was moeilijk, maar ik heb me weten te beperken tot 1 Aaliyah-track...
Wat zijn volgens jullie essentiële Timbaland-producties?

Mooi stukje! Ik kon Timbaland altijd wel waarderen omdat zijn producties perfect bij Missy pasten. Die essentiële producties kom ik nog op terug.

Leuk uitgebreid en vooral informatief stuk, weer!

In de 10 Timbaland-essentials kan ik me aardig vinden, al vind ik (inderdaad) dat zijn beste producties veelal voor Aaliyah waren. Voor Justin Timberlake heeft ‘ie echter 'n paar betere producties dan My Love gemaakt, zoals bijv. Cry Me A River (al snap ik dat je deze niet hebt gekozen omdat die in 2007 al een paar jaar oud was), maar ook SexyBack en What Goes Around vind ik persoonlijk leuker dan My Love. Verder blijft dat nummer van Tweet ook echt heel tof. Haar debuut (Southern Hummingbird) vind ik trouwens best oké, maar het werd helaas buiten de VS niet echt een groot succes. En nu... nu is ze nogal in de vergetelheid geraakt. Toentertijd dacht ik dat zij misschien ooit Aaliyah kon "opvolgen" als beste R&B-chick, maar die verwachtingen heeft ze nooit weten waar te maken.

De meest bijzondere Timbaland-producties zijn, naar mijn mening, te vinden op het tweede album van Missy Elliott (Da Real World). Hoewel er geen échte toppers op dat album te vinden zijn, She’s A Bitch en All ’N My Grill zijn overigens wel erg leuk, is de sound van die plaat echt heel bijzonder. Indertijd schreven (Amerikaanse) recescenten dat Da Real World het geluid van de toekomst uitdraagt, maar achteraf gaat het naar mijn idee een stuk verder dan dat. Ik ken namelijk geen enkele plaat in zijn soort die zo klonk of zou klinken als Da Real World. Tegen de tijd dat Elliott’s derde cd verscheen, kwamen ze alweer met een hele andere - meer gangbare – sound op de proppen (zoals de leuke hits Get Ur Freak On en One Minute Man aantoonden).

Een wat minder geslaagde combinatie vind ik die tussen hem en Madonna (al ligt dat vooral aan Madonna, want Madonna en R&B gaan niet echt goed samen). Het nummer Miles Away kan er mee door, maar het overige vind ik niet al te best. Zo vind ik 4 minutes waarschijnlijk de slechtste comeback single van Madonna ooit. Iedere andere leadsingle van haar albums, zoals bijvoorbeeld haar nieuwste (Give Me All Your Luvin’), is een zoveel beter dan dat gedrocht.

Een paar andere leuke, wat onbekende(re) Timbaland-producties vind ik:
702 – Steelo (Timbaland Remix)
Jay Z – Big Pimpin’
Lil’ Kim – The Jump Off
LOX – Ryde Or Die
Nas – You Won’t See Me Tonight
Nicole – Make It Hot
SWV – Can We

702 en Nicole stonden ook nog op de shortlist. Ik heb natuurlijk wel vanuit een R&B-perspectief de nummers bepaald, gezien het topictitel. Anders had ik misschien nog geopteerd voor She's a Bitch i.p.v. One Minute Man, toch wel een echte topper, zeker op productioneel vlak!

Op Wikipedia staat overigens een uitgebreide productie discografie, voor inspiratie.
http://en.wikipedia.org/wiki/Timbaland_production_discography
Heb er zelf nog leuke dingen ontdekt de voorbije dagen!

Mijn favoriete TImbaland producties:

Bubba Sparxxx - Deliverance
Jay-Z ft UGK - Big Pimpin'
Missy Elliot - Gossip Folks
Missy Elliot - Work It
TImbaland & Magoo - Indian Flute

Ja, Deliverance is erg fijn! Heb naar aanleiding van het schrijven gelijk zijn album eens binnen gehaald. Gossip Folks staat ook zeker in mijn Missy top 5!

Grappig om Playa hier te zien staan, de laatste dagen niets anders gedraaid.

Erg mooi stuk over een geweldig artiest, Kemm! Een geniaal producer die veel meer aandacht verdient, ook van mij. Ik moet zijn oeuvre aan producties namelijk ook nog eens doorspitten, er zitten vast een hoop dingen tussen die ik nog niet ken maar wel zeer de moeite waard zijn. Zoals bijvoorbeeld dat nummer van Tweet: geweldig! Ik kende haar alleen van het origineel van Boogie 2Nite (gecoverd door Booty Luv).

Zelf ben ik overigens vooral heel erg fan van z'n tweede tijdperk, maar ook daarvoor heeft ie ontzettend goede dingen afgeleverd. Zoals dus die van Tweet, maar ook bijv. Get on the Bus. Geniaal, kan niet anders zeggen.

Waar ik me wel aan stoor bij Timbaland is dat irritante ''freaky, freaky [nog wat]'' wat hij bij een aantal van zijn producties inspreekt.

Hij heeft zeker een boel sterke producties afgeleverd (understatement). Mijn favoriete Timbaland producties :

Justin Timberlake - Cry Me a River
Missy Elliott - Busa Rhyme
Nelly Furtado - Afraid (die guitaarlijn )
Aaliyah - We Need a Resolution
M.I.A. - Come Around
Ginuwine - Pony

Die tekst van dat nummer van Tweet overigens Weer een album dat op mijn lijstje gaat.

Tweet's album is zeker een aanrader, al is Oops (of Boogie 2Nite) niet echt de meest geschikte referentie. De rest is meer downtempo en minder Timbaland (hij deed slechts 4 nummers). Maar wel zeer goed dus!

Het album van Playa is ook erg leuk! Grappig toeval inderdaad, Impro! Had niet gedacht dat iemand het zou kennen, gezien ik hun album niet zo lang geleden nog zelf moest toevoegen.

Fok, ik heb ooit een Timbaland Top 50 gemaakt. Dat was echter wel voor de periode dat The Way I Are enzo uitkwamen. Volgens mij stond er nog wel net iets van Nelly Furtado in. Zal eens kijken of ik die nog ergens kan vinden. De nummer 1 weet ik in ieder geval nog wel

Lijkt me essentieel voor het topic, moet je zeker opsnorren, Ralph!

Phenomenon #003: Davina - Best of Both Worlds



Mochten mannetjes van Mars ooit neerdalen op onze planeet (of vrouwwezens van Venus wat dat betreft...) en zich vragen stellen bij dat fenomeen genaamd “R&B”, stop dan gewoon dit album in hun handachtige ledematen. Alle aspecten essentieel voor een gemiddeld R&B-album komen op Best of Both Worlds beter dan ooit uit de verf! Aanstekelijke melodieën die je amper een vers ver je hoofd niet meer uitkrijgt. Check. Soulvolle beats om de vreugde te vieren dan wel de pijn te verzachten. Check. Teksten over de ups en downs, het liefdesleven van een soapster waardig. Check. Een zoete stem met net het nodige karakter om de stroop wat te zouten. Check. Met dit lijstje draagt Best of Both Worlds de definitie van het hele genre in zich.

Wat Davina niet is, is het product van een rij prefabproducers. Een lief gezichtje dat misschien nog net de nummers zelf mag inzingen. Die haar leeghoofdige dansnummers en betekenisloze zemelballades playbackt in tv-shows. Een alternatieve definitie van deze veelbesproken muziekstijl, maar hier absoluut niet van toepassing. Davina stelt op dit album al het goede van het genre tentoon en overstijgt eender welke defintie ervan. R&B valt niks te verwijten, Best of Both Worlds laat duidelijk zien hoe het kan, hoe het moet! En Davina laat dat helemaal zelf zien!

Als er staat dat ze alles zelf heeft geschreven zijn dat niet wat rijmpjes die ze uit haar dagboek heeft gevist, maar is ze in controle over het hele proces. Zowat de hele plaat is (Prince-gewijs) ‘produced, arranged, composed and performed by’ Davina. Zulke credits zijn een vreemd verschijnsel binnen het fenomeen R&B, maar voor deze zangeres is het de normaalste zaak van de wereld. Dat ze terwijl een warm en eigenzinnig geluid aan de dag weet te leggen lijkt al even vanzelsprekend, maar maakt het zeker niet minder indrukwekkend. De muziek op dit debuut is mooi compact, maar ook met de nodige ruimte geconstrueerd. Davina is tevens meester op de keyboards waarmee ze een heerlijk jazzy geluid weet te bekomen. Opgevat als een hedendaagse R&B-plaat, maar met open blik naar de oorsprong. De nadrukkelijke invloeden van jazz, blues, soul en funk geven Best of Both Worlds zijn unieke invalshoek. De interactie tussen beide tijdswerelden zorgt voor een tijdloos geluid. Dat komt goed uit aangezien het album in 1998 grotendeels genegeerd werd en dit album het dus vooral moet hebben van latere fans.

De eerste single So Good kwam nog het dichtst bij een hitstatus. Het verscheen op de soundtrack van Hoodlum en wist nog een klein publiek te trekken, mede dankzij featurings van Raekwon en Xzibit. Op de albumversie worden gelukkig de overbodige raps achterwege gelaten. Het nummer is intens en krachtig genoeg om op zichzelf te staan. Met die speelse Spaanse intro en de dreigende keys onder Davina’s hartstochtelijke woorden is het onmogelijk de verleiding te weerstaan. Overgeven aan de zonde is dan de enige juiste oplossing! Tweede single Come Over to My Place is al even uitdagend. Hier lokt ze je met een zinderend sexy trompetje over de pittige beat. Gelukkig verwerpt Davina de algemene R&B-voorwaarden, want ook naast de singles bevat het album sterk materiaal in overvloed! Werkelijk alle nummers bezitten een prikkelend randje en worden bijzonder smaakvol naar voren gebracht. De subtiele variaties in uitwerking en rijke palet aan melodieën binnen zijn constante tempo zorgt voor een album van constant hoog niveau. Van de live instrumentatie -compleet met funky orgel- die het liefdespleidooi Give Me Love begeleidt tot de knallende drumcomputer van -wat een waar R&B-anthem zou moeten zijn- The Way I Feel About You, alles wat Davina in haar hoofd haalt lijkt te werken. Zelfs de ballades (voor een keer eens niet talrijk aanwezig, hallelujah!) klinken niet als een verplichting en behoren gewoon mee tot de pareltjes waar dit album vol mee staat. Vooral de cryin’ blues van afsluiter My Cryin’ Blues onderstreept nogmaals de muzikaliteit van deze dame en dit project.

Best of Both Worlds brengt duidelijk R&B, maar doet dat op zulk atypische wijze dat het lijdt onder die aanduiding. Davina is een artieste in een wereld van zangeressen. Niet begrepen in haar tijd en omgeving, en toch simpelweg het beste wat dit genre te bieden heeft. Als de apocalyps komt en mannen weer naar Mars moeten is dit het R&B-album dat mee moet. Dat de vrouwen ook maar een exemplaar voorzien voor Venus... Het buitenaardse zal snel genoeg weten wat ékte R&B is!

Wederom een mooie recensie, en wat een tof nummer! Je maakt me wel nieuwsgierig overigens, een beoordeling van 5,0* geef je natuurlijk niet zomaar. Ik ga haar album eens binnenhalen, denk ik. Is dit trouwens dezelfde Davina van Rock, Shake & Roll? Qua stem heeft ze er best wat van weg, vind ik.

En ze lijkt erop ook! Discogs bevestigt dat zij het inderdaad is, nog een pak jonger. Wel leuk, ik wist niet dat ze hiervoor al wat had gepresteerd! Ik ben nog wel op een ander Davina-album gestuit, maar met titels als Definition of a Gangsta Bitch ging dat duidelijk wel om een andere Davina...