Als je Tyner solo wilt horen kan ik je 2 platen van harte aanraden:

Echoes of a Friend: zeer intense en typische Tyner plaat. Prachtig!

YouTube - McCoy Tyner - My Favorite Things [Echoes of a Friend] 1972

Soliloquy: ook een heel mooie plaat, iets rustiger en neigt wat meer naar mainstream, maar uitvoeringen van Espanola en Crescent zijn subliem!

YouTube - McCoy Tyner - Española

Thanks, zal ze eens checken. Heb gisteren ook 'Supertrios' beluisterd, was bij vlagen ook wel boeiend. Wil me deze week toch even concentreren op Horizon zodat ik redelijk bijblijf met het topic (#trots)

staat nu op

Edit:
Jammergenoeg staan er maar 2 nummers op youtube . Zal even aan soleded vragen of ik van hem het volledige album kan krijgen, want dit smaakt naar meer.

*jouw

Bedtijd...

Ah, dat maakt het volgens mij mijn beurt! We gaan een betrekkelijk milde en toegankelijke week tegemoet met als jazzalbum van deze week:




Ahmad Jamal Trio - At The Pershing: But Not For Me (1958)

Deze keuze maakte ik op het moment dat we het topic net aan het heractiveren waren. Ik had verwacht, gezien mijn ervaringen met de jazzluisteraars op MuMe, dat de focus erg zou liggen op vrije jazz en obscure platen (dat is trouwens erg meegevallen). In de laatste jaren ben ik me erg in de breedte in jazz gaan verdiepen, en het viel me op dat er ook nog een hoop klassiekers zijn, en beroemde jazzmuzikanten, die op deze site nauwelijks aanhang kennen. Het leek me daarom wel leuk om een plaat te kiezen die min of meer tot het canon wordt gerekend, maar hier nog niet veel bekendheid geniet.

Ahmad Jamal staat over de hele wereld bekend als een van de Groten, maar wie nu speurt naar de meest baanbrekende jazz zou hem bijna over het hoofd zien. Hij heeft geen bijzonder dramatisch levensverhaal en is niet jong gestorven (hij leeft zelfs nog), noch zijn de platen waarmee hij beroemd werd onder de meest experimentele van hun tijd. Wel hoeft Jamal, met zijn briljante timing en harmonieuze maar spaarzame stijl, niet in de schaduw te staan van wlke jazzpianist dan ook.

At The Pershing: But Not For Me, een selectie van de liveopnames die zijn trio maakte op 16 januari 1958 in het Pershing Hotel in Chicago, is een uitstekend voorbeeld van het soort ongeziene klassieker dat ik hierboven bedoelde: met meer dan een miljoen verkochte exemplaren is het een van de meest succesvolle instrumentale jazzplaten ooit, en bijna in alle lijstjes van jazzcritici haalt deze de maximale score. Maar niet altijd en overal: een hele uitdagende plaat is het niet, en jazzmagazine Downbeat beschuldigde Jamal er indertijd van 'cocktail music' te maken. Zou kunnen, maar voor mij is deze plaat toch een bewijs dat het niet altijd heel moeilijk hoeft te zijn om je in vervoering te kunnen brengen.

De plaat staat in zijn geheel op Spotify, zal verder ook niet heel moeilijk te vinden moeten zijn, ik zal proberen een dezer dagen nog een downloadlink rond te sturen.

PS De plaat van Tyner heb ik uiteraard beluisterd, goede plaat, heb nog geen intelligent commentaar kunnen verzinnen om bij het album te zetten.

Ah meneer Jamal. Wederom een grote pianoliefde van mij dat coctailpianist gelul is zulke kul heb dat ook eens gelezen

Downbeat had altijd snel z'n oordeel klaar. Coltrane kreeg meerdere keren zeer harde kritiek van dat blad te verduren. Hij had een slechte techniek toen hij bij Miles begon, speelde teveel noten met Monk, speelde antijazz bij de Village Vanguard en was bij Meditations het spoor volledig bijster. Grappig dat hij iedere keer een aantal jaar later allerlei prijzen van het blad ontving voor z'n werk. Muziek critici... ze hebben er allemaal zoveel verstand van.

Die antijazz opmerking had toch betrekking op zijn werk met Dolphy in de Village Vanguard? Bij uitstek toch wel opnames die nu nog net zo fris klinken als toen.

Verder hecht ik niet zo heel veel belang aan critici, kan hoogstens een hulpmiddel zijn om muziek te ontdekken, niet meer of minder dan een liefhebber op MuMe. Die Downbeat-recensie haalde ik aan omdat ik vermoedde dat ik op een bepaalde manier een risico nam door een relatief milde plaat te nomineren. Het is erg makkelijk dit soort muziek meteen in het hokje 'te simpel' te plaatsen, terwijl er soms bij nadere beluistering blijkt dat dingen niet zo simpel zijn als ze lijken (met deze plaat als goed voorbeeld).

Klopt inderdaad, zowel Dolphy en Coltrane werden zwaar bekritiseerd voor dat concert en de opnames. Ik gebruik altijd de positieve reviews om muziek te ontdekken. Van allmusic en uit de Penguin Guide to Jazz Records. Altijd een handig hulpmiddeltje om de essentiele jazzalbums er uit te pikken. Maar het valt mij op dat zowel de heren van allmusic als die van de Penguin zich zelden uitermate negatief uitlaten over artiesten.

Het belangrijkste is dat zij in ieder geval niet willen bepalen hoe de artiesten spelen. Daar hebben vooral Stanley Crouch en Amira Baraka een handje van. Vooral Crouch is een hufter die zichzelf graag hoort praten en zijn visie als de enige juiste ziet. Volgens hem kun je de gehele freejazz scene en avant-garde afschrijven als slechte muziek en dient iedereen nog steeds te spelen als Charlie Parker en Coleman Hawkins. Nog irritanter zijn zijn intellectuele analyses van nummers waarbij hij ook nog even vertelt hoe het wel gespeeld dient te worden. Stanley Crouch heeft ook een aantal mensen fysiek mishandeld die het met hem oneens waren, wat genoeg zegt over zijn persoonlijkheid. Hij is twee handen op 1 buik met Wynton Marsalis, nog zo'n.... jazzpurist?

Amira Baraka is het tegenovergestelde. Volgens hem is alles dat voor de jaren '60 gebeurde op een enkeling na achterhaald.

Wat Ahmad Jamal betreft. Hij kleurde best netjes binnen de lijntjes en je zou het een brave pianist kunnen noemen. Maar het is ook een innovatief speler met veel creativiteit en een wervelende techniek. Hij is ook een belangrijke invloed op andere pianisten geweest en heeft een hart voor de muziek. Sommige artiesten wisten de muziek te verkennen binnen de lijnen, daarvan is Bill Evans ook een voorbeeld. Het zou toch ontzettend saai worden als iedereen als Cecil Taylor ging spelen.

Afgelopen weekend nog zeer vitaal klinkend te gast in Cerys Matthews' (ex-Catatonia) uitstekende (BBC) radio show voor een ontspannen en interessant interview over z'n carrière en de vele muzikanten met wie hij (het liefst of het best) samenwerkte. Dit album kwam ook ter sprake, en "Poinciana" werd gedraaid. Dat zette mij aan om de plaat eens te beluisteren. Een wijs man.

Het album van deze week nog niet kunnen beluisteren ( ). wie doet het album van deze week, Misterfool of Jelle?

Ik doe alleen passief mee(erg druk met school en verenigingswerk).
Ik moet het album van Sandoken-veld ook nog beluisteren. het album heb ik al op mijn Mp4 gezet.

Zullen we Scientist maar eens een bericht sturen?

Goed idee en anders een week pauze voor de achterlopers

Ik heb een beetje heel weinig tijd gehad afgelopen weken, maar mijn afstudeerverslag is nu ingeleverd (in ieder geval een eerste volledige versie) dus heb nu weer even mooi de tijd hier wat bij te luisteren... Ik zal ook vanavond me eens buigen over een nieuwe

- korenbloem
- Ataloona
- Lukk0
- soledad
- frankmulder
- sandokan
- misterfool(passief)
- the scientist
- dion_odinot
- blabla

JAVDW leeft weer!!
Ik ben 'r nog wel, kom alleen niet zo vaak meer op MusicMeter en doe hier ook niet zoveel meer.
Mag ik meedoen.

Graag! Je hebt even wat in te halen, maar hoe meer mensen, hoe meer vreugd. Het is een erg goede serie deze keer, dus je hebt geluk.

Inhalen laat ik even achterwege, ik doe gewoon vanaf heden mee.

Goed, ik heb nu even tijd, en ga gewoon voor een nieuwe dan (het schijnt dat ik dat nu mag toch?)..

Laten we meteen met de deur in huis vallen:



Rudresh Mahanthappa & Steve Lehman - Dual Identity

Op zoektocht door jazzland liet ik mij in mijn eerste jaren vooral leiden door namen van mensen en nieuwe samenwerknigen van die mensen.. Ik ging als een losgeslagen trein langs stations. Waar je volgens de echte random walk nog regelmatig nieuwe stations aan zou moeten doen lukte me dat vaak maar mondjesmaat...

Veel dezelfde mensen kwamen langs, de meesten hier zullen de namen wel kennen, veel Noren vooral en de scene rond Vandermark deed het ook goed...

Langzaam begon ik echter ook een beetje labels uit te pluizen, waarbij het mogelijk werd veel bewuster nieuwe dingen te vinden, als een kaart waar nieuwe stations op aangegeven stonden.. Tuurlijk kan dat ook 'zo' wel, maar met labels is het toch minder een sprong in het diepe.. Een van de labels die ik tegenkwam is Clean Feed..

Clean Feed is een Portugees platenlabel (ja, de landen waar goede labels zitten verbazen me af en toe, Polen en Litouwen doen het ook goed) dat dingen uitbracht van bekende artiesten, maar ook veel van dingen die ik nog niet kende.. Veel van hun spul bevalt me wel, met uitzondering van een 'groep' releases, releases met een hoop gitaar erop.. Ik ben geen fan van gitaren in jazz en ben ook op het nodige afgehaakt daardoor..

Gelukkig zou dit geen regel zijn als er niet een uitzondering op was... Ergens 3 jaar terug kwam deze plaat uit net op een moment dat ik in dit hoekje zat.. Er zit zo'n fijne hoop sfeer in, twee blazers die lekker om elkaar heen cirkelen, regelmatig goed de vrije kant op gaan, maar nergens echt onbegrijpelijk of overdreven experimenteel worden. (Niet dat ik dat heel erg zou vinden)..

Maar dan de gitarist, zelden treedt ie echt op de voorgrond, verwacht geen snerpende gitaren, maar voor mijn gevoel heeft ie meer de rol die een pianist vaak heeft, een harmonisch tapijt neerleggen dat bij vlagen enigszins dominant wordt, maar dat meestal gewoon de ruimte laat aan vooral de blazers om hun ding te doen.. Toch zou de plaat niet hetzelfde zijn zonder..

De eerste keer dat ik het hoorde weet ik niet eens meer wat ik precies hoorde, maar ik weet slechts nog dat ik achteraf erg onder de indruk was, de hele sfeer klopt gewoon, en of die drummer dan wel of niet een beetje passief is, en of een blazer wel of niet een beetje monotoon is maakt me dan niet zo heel veel meer uit.. Ben benieuwd hoe ie hier bij de rest valt

Hij is op spotify te vinden, maar er valt anders ook wel te regelen dat ie te horen is, laat het me dan even weten via de PM

Aslan heeft wat gepost in dit topic:

Genres >> Overigen >> Maak kennis met Jazz en beoordeel

Misschien een idee om daar weer leven in te blazen en samen daar aan mee te doen? De drempel ligt iig lager dan bij het jazzalbum van de week en het is een leuke manier om je nieuwe ontdekkingen te delen of om zelf muziek te ontdekken

ik persoonlijk heb liever gewoon albums, ben namelijk niet zo'n YT luisteraar. Maar zal van tijd tot tijd eens in het topic kijken of zelf een track toevoegen.

Heb me net aangemeld op dit forum en ga ook even luisteren naar al jullie tips!

Welkom Paul.

Ik heb maar even gereageerd op die track van Aslan. Op zich wil ik overal wel aan meedoen, maar de tijd schiet vaak een beetje tekort. Ben wel al redelijk fanatiek Jelle's nominatie aan het luisteren, dat ik ook wel weer een behoorlijke kluif.

En precies tijd is in dat topic niet zo'n enorm probleem. Ik zal morgen eens luisteren

+1

Erg leerzaam!

Dion kiest morgen de nieuwe?

Ruud dan misschien?

Zal vanavond eens kijken wat ik kan verzinnen, en als ik wat heb of het op MuM staat.

En.... de keuze is geworden:


Bar Kokhba - Lucifer: Book of Angels Vol. 10

Dit is voor mij een van de favoriete bands rondom John Zorn, geweldige backbone verzorgd door Joey Baron , Greg Cohen en Cyro Baptista waar omheen Mark Feldman, Erik Friedlander en Marc Ribot fantastisch samenspel geven met de inkleuring van de muziek, uiteraard is alles gebaseerd op John Zorn's Book of Angels thema's.

Pm me voor een link, ik doe niet aan spotify en heb geen idee of ie daar staat.

Edit:
Speciaal voor de gitaar haters hier, Marc Ribot is een klasse apart!

Ah die ken ik al. Één van de beste uit de masada reeks naar mijn mening. Zal mijn 5 sterren van de week nog even toelichten