korenbloem schreef:
ben ook zeer benieuwd, ziet er goed uit, moet ik een beetje in de richting van marc ribot denken?

fredpit schreef:
De samenstellers van de penguin guide to jazz ( Richard Cook en Brian Morton) geven het overigens een kroontje...dit betekent dat het een pers. voorkeur is..geen artistieke technische of muziekhistorische beoordeling dus. een beoordeling die slechts enkele albums van de 14000 beoordeelde cd's krijgen.

bawimeko schreef:
Ik vond het een pittig album...sommige delen vond ik prachtig en deed het me denken aan Scandinavische ECM-jazz (is geen belediging!), de laatste twee tracks deden me weinig, ik heb te weinig van het album goed gehoord om er een goede score aan te geven; hij staat nog op m'n harde schijf, misschien dat er over een tijdje een goeie beoordeling kan plaatsvinden....

Bennie Maupin's absence from the recording industry is a pity. He was one of the best Jazz sax players in the early 70s. In the area of crossover and early fusion – on recordings by Miles Davis ("Bitches Brew"…), Herbie Hancock ("Crossings", "Sextant", "Headhunters") and fellow Headhunters like Eddie Henderson ("Realization"), he proved there was only Wayne Shorter who could match him. After two good but unsuccessful fusion LPs for Mercury in the late seventies ("Slow Traffic To The Right" and "Moonscapes"), he disappeared.
Before he went to Mercury, Bennie Maupin recorded one LP for ECM (!) called "The Jewel In The Lotus", one of the best records from the early ECM catalog. For the recording, he gathered a highly sophisticated bunch of musicians around him, people he had played with for years, and since this was going to be very spontaneous music, it was good to be able to totally rely on the guy’s abilities: Herbie Hancock, Buster Williams, Billy Hart, Bill Summers, Frederick Waits and Charles Sullivan. Especially Side One is of rare consistency and beauty. The first song, 'Ensenada', builds on an ostinato and is an exercise in subtlety and dreamlike understanding by the musicians. 'Mappo' tops that: a motto is introduced, the percussion sets up a churning rhythm and then, Herbie Hancock plays one of his most moving acoustic piano solos of his career. The music here and on the other tracks is very “free”, however, because of the lacking egotism and Maupin´s not placing himself on top but serving the musical collective with his extraordinary abilities, "The Jewel In The Lotus" has been a rare gem for much too long.

lebowski schreef:
Ik ga dit topic eens passief volgen, op een of andere manier moet ik vaststellen dat ik alle jazzalbums die ik ooit heb aangeschaft nog steeds goed vind, in tegenstelling tot vele rock en pop-platen. Misschien schuilt er een groot jazzliefhebber in mij.