Muziek / Muziekgames / BossMeter - De 200 beste nummers van Bruce Springsteen volgens ArthurDZ en cosmic kid
0
geplaatst: 11 maart 2018, 12:05 uur
vielip schreef:
Eigenlijk heb ik het altijd meer als een soort intro ervaren. Het is wel een gewaagde opener op het eerste album na al het Born in the USA geweld. Bruce maakt gelijk zijn punt duidelijk.
Eigenlijk heb ik het altijd meer als een soort intro ervaren. Het is wel een gewaagde opener op het eerste album na al het Born in the USA geweld. Bruce maakt gelijk zijn punt duidelijk.
Zo zie ik het ook. 7
1
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 12 maart 2018, 08:56 uur
155. American skin (41 shots)
Album: Live In New York City/High Hopes
Waar Born In The U.S.A. zijn meest onbegrepen song is, is dit zijn meest controversiële. Geschreven in 1999 naar aanleiding van de dood van Amadou Diallo die, zoals iedereen zal weten, om het leven kwam door 41 politiekogels (waarvan 19 raak....) omdat hij zijn portemonnee wilde pakken wat werd aangezien voor een vuurwapen.
Springsteen speelde het voor het eerst live in 2000 en vrijwel direct daarna kwam de controverse. Mensen buitelden over elkaar heen en hadden een mening over American Skin, terwijl nog vrijwel niemand het nummer had gehoord. Politiemensen en politici riepen op tot een boycot van Springsteen's concerten en in New York (meen ik) weigerden politiemensen hun beveiligingswerk te doen rondom de concertreeks in Madison Square Garden. Het was het jaar 2000, net nog het pre-YouTube tijdperk. Tegenwoordig staat elk nummer gelijk (vaak al tijdens het concert zelf) op het internet, in 2000 leidde de commotie tot overdreven hysterie in een land onder hoogspanning. Dat gezegd hebbende geloof ik niet dat anno 2018 de verdeeldheid minder had geweest. We leven in een rare wereld waarbij iedereen de wereld beziet vanuit zijn eigen bubbel. Ik denk wel eens dat dit juist door het internet komt.
Los van politieke inkleuring doet Springsteen hier wat hij in 1999 al een jaar of 30 deed: zijn visie geven op de amerikaanse samenleving en wat de uitkomsten zijn van de amerikaanse droom voor het individu. Het is wél voor het eerst dat hij de actualiteit koppelt aan een full band geluid. Soortgelijke thema's waren eerder alleen te horen op Nebaska en The Ghost Of Tom Joad. Het tweede couplet is hard verscheurend mooi en herkenbaar. In slechts zes zinnen toont Springsteen zijn schrijverskwaliteiten om drama en horror terug te brengen tot menselijke proporties.
American Skin heeft alles in zich om een epische Springsteen song te zijn. Toch is het dat, naar mijn mening, net niet. Puur muzikaal bezien duurt het te lang en is het net te eentoning, de fraaie gitaarbreak en saxsolo ten spijt.
Bijgaande clip komt uit 2012 waar Springsteen het nummer speelde ter nagedachtenis aan Trayvon Martin. Een werkelijk indrukwekkende clip. De passie, emotie en zeggingskracht is fenomenaal. Deze man speelt niet voor zijn publiek. Hij speelt voor zichzelf omdat het verhaal wat hij te vertellen heeft eruit moet. Werkelijk indrukwekkend, vooral het outto.
It ain't no secret (it ain't no secret)
No secret my friend
You can get killed just for living in your American skin
Nog steeds actueel in 2018. Zal dit ooit veranderen?
Album: Live In New York City/High Hopes
Waar Born In The U.S.A. zijn meest onbegrepen song is, is dit zijn meest controversiële. Geschreven in 1999 naar aanleiding van de dood van Amadou Diallo die, zoals iedereen zal weten, om het leven kwam door 41 politiekogels (waarvan 19 raak....) omdat hij zijn portemonnee wilde pakken wat werd aangezien voor een vuurwapen.
Springsteen speelde het voor het eerst live in 2000 en vrijwel direct daarna kwam de controverse. Mensen buitelden over elkaar heen en hadden een mening over American Skin, terwijl nog vrijwel niemand het nummer had gehoord. Politiemensen en politici riepen op tot een boycot van Springsteen's concerten en in New York (meen ik) weigerden politiemensen hun beveiligingswerk te doen rondom de concertreeks in Madison Square Garden. Het was het jaar 2000, net nog het pre-YouTube tijdperk. Tegenwoordig staat elk nummer gelijk (vaak al tijdens het concert zelf) op het internet, in 2000 leidde de commotie tot overdreven hysterie in een land onder hoogspanning. Dat gezegd hebbende geloof ik niet dat anno 2018 de verdeeldheid minder had geweest. We leven in een rare wereld waarbij iedereen de wereld beziet vanuit zijn eigen bubbel. Ik denk wel eens dat dit juist door het internet komt.
Los van politieke inkleuring doet Springsteen hier wat hij in 1999 al een jaar of 30 deed: zijn visie geven op de amerikaanse samenleving en wat de uitkomsten zijn van de amerikaanse droom voor het individu. Het is wél voor het eerst dat hij de actualiteit koppelt aan een full band geluid. Soortgelijke thema's waren eerder alleen te horen op Nebaska en The Ghost Of Tom Joad. Het tweede couplet is hard verscheurend mooi en herkenbaar. In slechts zes zinnen toont Springsteen zijn schrijverskwaliteiten om drama en horror terug te brengen tot menselijke proporties.
American Skin heeft alles in zich om een epische Springsteen song te zijn. Toch is het dat, naar mijn mening, net niet. Puur muzikaal bezien duurt het te lang en is het net te eentoning, de fraaie gitaarbreak en saxsolo ten spijt.
Bijgaande clip komt uit 2012 waar Springsteen het nummer speelde ter nagedachtenis aan Trayvon Martin. Een werkelijk indrukwekkende clip. De passie, emotie en zeggingskracht is fenomenaal. Deze man speelt niet voor zijn publiek. Hij speelt voor zichzelf omdat het verhaal wat hij te vertellen heeft eruit moet. Werkelijk indrukwekkend, vooral het outto.
It ain't no secret (it ain't no secret)
No secret my friend
You can get killed just for living in your American skin
Nog steeds actueel in 2018. Zal dit ooit veranderen?
1
geplaatst: 12 maart 2018, 10:15 uur
Ben er nog steeds nooit echt helemaal uit welke versie ik de mooiste vind; die op Live in NYC of die op High hopes. Beide vind ik ze prachtig maar die op High hopes is wat minder uitgesponnen. Daardoor komt de boodschap en de thematiek wat sneller en bondiger over. Tevens voegt het gitaarwerk van Morello veel toe. Hij laat zijn gitaar soms echt 'huilen'. En dat past geweldig goed in dit nummer. Aan de andere kant worden de emotie, de controverse, de beladenheid en de hartstocht nergens zo mooi gevangen als in de live versie(s). Al met al reken ik dit nummer zelf wél tot de Springsteen classics. Cijfer; 9
2
geplaatst: 12 maart 2018, 11:23 uur
8,3
En eens met de vorige schrijver. De bijbehorende stukjes van cosmic kid en ArthurDZ zijn erg prettig om te lezen. Goede aanvullende info!
De commentaren van vielip lees ik ook graag!
En eens met de vorige schrijver. De bijbehorende stukjes van cosmic kid en ArthurDZ zijn erg prettig om te lezen. Goede aanvullende info!
De commentaren van vielip lees ik ook graag!
0
geplaatst: 12 maart 2018, 13:42 uur
9
Controversieel nummer, maar zeker in de eerste jaren live fantastisch uitgevoerd. Zelden een maatschappelijk ingestoken nummer zo binnen voelen komen.
Controversieel nummer, maar zeker in de eerste jaren live fantastisch uitgevoerd. Zelden een maatschappelijk ingestoken nummer zo binnen voelen komen.
1
geplaatst: 12 maart 2018, 15:07 uur
maar dit staat dus in jullie gezamenlijke lijst op 155 
Net 1 plekje hoger dan Ain’t Got You 
9
Net 1 plekje hoger dan Ain’t Got You 9
4
geplaatst: 12 maart 2018, 15:35 uur
vigil schreef:
maar dit staat dus op in jullie gezamenlijke lijst op 155
maar dit staat dus op in jullie gezamenlijke lijst op 155
die gasten hebben ieder voor zich op een terrasje na een avondje doorhalen de lijstjes op een paar bierviltjes gemaakt.Genieten toch
0
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 12 maart 2018, 15:55 uur
Rudi S schreef:
die gasten hebben ieder voor zich op een terrasje na een avondje doorhalen de lijstjes op een paar bierviltjes gemaakt.
Genieten toch
(quote)
die gasten hebben ieder voor zich op een terrasje na een avondje doorhalen de lijstjes op een paar bierviltjes gemaakt.Genieten toch
Dat scheelt niet veel, hoewel Arthur en ik inderdaad met een grof vergiet ipv een theezeef door zijn repertoire zijn gegaan. De volgorde van onze nummers geeft slechts de richting aan en is zeker niet zaligmakend, ook niet naar onze eigen smaak.
Desondanks zijn er -denk ik- wel 100 Springsteen nummers die ik liever hoor dan American Skin, hoe intens deze ook gebracht wordt.
1
geplaatst: 12 maart 2018, 18:01 uur
Muzikaal gezien zeker niet zijn meest interessante.
Maar muziek is heel geregeld gedreven door emotie en dit nummer weet me elke keer nog weer te raken
9,4
Maar muziek is heel geregeld gedreven door emotie en dit nummer weet me elke keer nog weer te raken
9,4
1
geplaatst: 12 maart 2018, 18:09 uur
cosmic kid schreef:
Dat scheelt niet veel, hoewel Arthur en ik inderdaad met een grof vergiet ipv een theezeef door zijn repertoire zijn gegaan. De volgorde van onze nummers geeft slechts de richting aan en is zeker niet zaligmakend, ook niet naar onze eigen smaak.
Dat scheelt niet veel, hoewel Arthur en ik inderdaad met een grof vergiet ipv een theezeef door zijn repertoire zijn gegaan. De volgorde van onze nummers geeft slechts de richting aan en is zeker niet zaligmakend, ook niet naar onze eigen smaak.
Ik vind het alleen al prachtig om nummers voorbij te zien en horen komen die je in een andere Springsteen-poll (zeer) waarschijnlijk nimmer nooit zult tegen komen. En daar zitten we dan met een groep liefhebbers lekker over te ouwehoeren. Schitterend toch? Ach ja, en op welke plaats ze dan staan....Uiteindelijk is het toch allemaal persoonlijke beleving.
2
geplaatst: 12 maart 2018, 18:18 uur
Eens, de volgorde maakt inderdaad niets uit, als Thunder Road maar op 1 staat 
0
geplaatst: 12 maart 2018, 21:16 uur
154. Hungry Heart
Album: The River
Omdat ik morgen en overmorgen maar weinig tijd heb, komt het nieuwe nummer nu al. Wie nog op American Skin wil stemmen, kan dat nog tot morgenochtend.
En het nieuwe nummer, dat is dus Hungry Heart. Het liedje dat Bruce terug hoog in de Amerikaanse hitlijsten bracht, vijf jaar na Born To Run. Sterker nog, het werd zijn eerste top 10-hit in de States.
Hungry Heart is dan ook een supercatchy nummer. Niet alleen zit het refrein zo in je kop, bepaalde zinnen uit de strofes hebben ook de gewoonte om dagenlang door mijn hoofd te spoken. “Like a river that don't know where it’s flowing/I took a wrong turn and I just kept going” of “Don't make no difference what nobody says/Ain't nobody like to be alone”, bijvoorbeeld. Gewoon door de manier waarop ie ze zingt.
En dat te bedenken dat Hungry Heart bijna in de categorie van Fire en Because The Night was beland, want de Boss schreef dit nummer eigenlijk voor niemand minder dan The Ramones. Ging ook wel cool geweest zijn, Bruce die The Ramones plots hoog in de hitlijsten brengt, maar met zijn eigen versie ben ik ook al meer dan blij genoeg.
Al vrij snel na uitgave ontstond de traditie om tijdens concerten het publiek de eerste strofe en het refrein alleen te laten zingen, zoals in het bijgevoegde filmpje te zien is.
Een ander leuk weetje is dat twee leden van The Turtles de backing vocals verzorgen, en dat John Lennon dit op de dag van zijn dood nog een ‘geweldig nummer’ noemde in een interview.
Album: The River
Omdat ik morgen en overmorgen maar weinig tijd heb, komt het nieuwe nummer nu al. Wie nog op American Skin wil stemmen, kan dat nog tot morgenochtend.
En het nieuwe nummer, dat is dus Hungry Heart. Het liedje dat Bruce terug hoog in de Amerikaanse hitlijsten bracht, vijf jaar na Born To Run. Sterker nog, het werd zijn eerste top 10-hit in de States.
Hungry Heart is dan ook een supercatchy nummer. Niet alleen zit het refrein zo in je kop, bepaalde zinnen uit de strofes hebben ook de gewoonte om dagenlang door mijn hoofd te spoken. “Like a river that don't know where it’s flowing/I took a wrong turn and I just kept going” of “Don't make no difference what nobody says/Ain't nobody like to be alone”, bijvoorbeeld. Gewoon door de manier waarop ie ze zingt.
En dat te bedenken dat Hungry Heart bijna in de categorie van Fire en Because The Night was beland, want de Boss schreef dit nummer eigenlijk voor niemand minder dan The Ramones. Ging ook wel cool geweest zijn, Bruce die The Ramones plots hoog in de hitlijsten brengt, maar met zijn eigen versie ben ik ook al meer dan blij genoeg.
Al vrij snel na uitgave ontstond de traditie om tijdens concerten het publiek de eerste strofe en het refrein alleen te laten zingen, zoals in het bijgevoegde filmpje te zien is.
Een ander leuk weetje is dat twee leden van The Turtles de backing vocals verzorgen, en dat John Lennon dit op de dag van zijn dood nog een ‘geweldig nummer’ noemde in een interview.
* denotes required fields.