Secret Garden 8,2

We are Alive 7,1

8,9

Zoals gezegd vind ik Wrecking Ball de beste post-BITUSA plaat. Maar na Land Of Hope & Dreams zet ik hem altijd af. Ook op zichzelf vind ik dit een wat te huppelend niemendalletje.

6

7-

7

Ook ik heb Land Of Hope & Dreams altijd beschouwd als prachtige afsluiter van een redelijk album. We Are Alive is overbodig. 6

Naar aanleiding van dit topic Wrecking Ball nog maar eens in zijn geheel beluisterd. Is toch eigenlijk wel een heel sterke plaat.

Niks mis met dit nummer: 7.1

6

6

5.7

8

Ben het wel met Arthur eens dat het op een beetje vreemde plek op het album staat. Het nummer op zich vind ik wel aardig. Zoals hierboven al ergens gezegd is het wel heel erg Ring of fire achtig. Maar het wordt wel weer met prachtige passie gezongen. Live deed het nummer het ook alleraardigst vind ik. Cijfer; 6,8

Eens met de plek op de plaat. Wat onzorgvuldig gekozen. Ook niet echt het beste nummer van Wrecking Ball. Maar die staan logischerwijs wat hoger.

6,4

6,3

6,5

165. Countin' On A Miracle
Album: The Rising

Niets ten nadele van de nummers die ervoor staan maar ik heb altijd gevonden dat Bruce de kern van de boodschap op The Rising voor het eerst écht te pakken heeft op Countin' On A Miracle. Nou ja, dé kern.....The Rising heeft meerdere kernen en daarover wellicht meer bij andere nummers.

Countin' gaat over de onafwendbare en niet terug te draaien pijn van het gemis van dierbaren. Geen prins om de vloek te verbreken, geen "ze leefden nog lang en gelukkig". Alleen nog maar de pijn en het verdriet en het tegen beter weten in hopen op een wonder.

Geen betere band om dat wonder, dat hele kleine sprankje hoop over te brengen dan de E Street Band. Na een rustige begin wordt de productie vet aangezet. Waar het Brendan O'Brien geluid me nog wel eens stoort mag dat hier, het hoort bij dit nummer. De viool van Soozie is prominent aanwezig, evenals de gierende gitaren. En, zoals zo vaak, de bevrijdende en scheurende sax van The Big Man gevolgd door een fraaie, zeer functionele drumbreak van Max Weinberg. De E Street Band klinkt hier bijna als transporteur tussen de doden en de levenden. Mede ook door de passionele zang van Bruce maakt dit 1 van mijn favoriete nummers.




Voor al diegenen die deze "larger than life" productie niet kunnen waarderen is er ook een akoestische versie. Nog meer verdriet, nog minder hoop en (vreemd genoeg) juist daarom vind ik het minder indrukwekkend:

7,5

Nou, de productie vind ik hier wel een duidelijk pijnpunt. Het is sowieso al een wat logge rocker, maar de productie doet het nummer absoluut geen goed.

5

The Rising: 1 van mijn favoriete albums van The Boss en dit is 1 van de hoogtepunten. Nummer met een emotionele lading: 9

De geluidsmuur die hier wordt opgetrokken geeft, wat mij betreft, het nummer een extra lading. 8

Dat dichtgesmeerde geluid doet het voor mij ook niet . Mijn minst favoriete nummer van The Rising . Toch nog een magere 6

6,5

Ik beschouw The Rising als een onevenwichtige en mindere Boss-plaat, en dat komt onder andere door dit soort onbijzondere rampestampers.

6

7

7

6,5

8

6,5

6