7

Het tempo is iets omhoog geschroefd zodat ik deze week een nummer inloop wat ik twee weken geleden heb overgeslagen. Dat betekent wellicht minder stemmers dit keer maar dat kan ook aan Lee Wiley liggen.

Lee Wiley komt voorlopig op nr. 144 zo'n 125 plekken achter Ramblin man en 34 plekken boven de allerlaagste in de lijst. Ze staat nu tussen al die andere Jazz zoals Art Blakey, Julie London en Ray Anthony. En dan te bedenken dat Kees-Jan nog niet eens zijn oordeel over "Manhattan" gegeven heeft.

141 Julie London - Cry me a river (1955) 6,914 (14 stemmen)
142 Jamies - Summertime summertime (1958) 6,900 (11 stemmen)
143 Art Blakey and The Jazz Messengers - I remember Clifford (1958) 6,888 (16 stemmen)
144 Lee Wiley - Manhattan (1951) 6,875 (8 stemmen)
145 Bobby Day & the Satellites - Little Bitty Pretty One (1957) 6,848 (23 stemmen)
146 Roy Orbison - Ooby Dooby (1956) 6,843 (15 stemmen)
147 Art Blakey & The Jazz Messengers - Nica's Tempo (1957) 6,834 (22 stemmen)
148 Lonnie Donegan - Rock Island Line (1955) 6,828 (18 stemmen)
149 Ray Anthony and his Orchestra - Dragnet (1953) 6,818 (11 stemmen)
150 Harry Belafonte - Banana Boat (Day-O) (1956) 6,814 (22 stemmen)

Bij sport is wetenschappelijk bewezen dat niet de beste wint. Dus wellicht kunnen we dat ook van muziek vermoeden.

Veel sportverslaggevers houden van muziek. Leo Driessen bijvoorbeeld die meeschreef aan Marco Borsato's Dromen zijn bedrog. Of Humberto Tan die ons graag laat meedansen op zijn muziekkeuze op Let's dance.

Sommige sportverslaggevers houden veel meer van muziek als van sport. Johan Derksen bijvoorbeeld. Hij vindt muziek veel leuker dan voetbal. Zolang de muziek binnen het blues, soul, country en americana domein valt.
En ook Mart Smeets houdt meer van muziek dan van sport. Dat staat duidelijk in de inleiding van zijn boekje "For the record".

In dat boekje wijt hij ook een hoofdstuk aan Classic R&B. In de Verenigde Staten had hij de Time-Life R&B collection van 3 CD's met 60 nummers gekocht voor 13,99 dollar. Een zeer goede koop aldus Mart.
De teneur van het hoofdstuk: veel van die R&B artiesten op de 3 CD's werden eerst niet en pas veel later wel gewaardeerd.
Zijn favoriet van al die 60 nummers? Ik citeer Mart:
Het onvoorstelbare, zoete, prachtig gezongen en hakkend gespeelde "Oh what a night". Zij hadden dit in 1956 al opgenomen maar niemand geloofde erin. Dertien jaar later, in 1969, werd het een nummer 1 hit.

Mart is een romanticus. Romantici maken hun verhalen vaak mooier. Dus geloof ik Mart niet altijd meteen.

En terecht. Want ook in 1956 haalde het nummer al de nr. 4 in de Amerikaanse R&B lijst. Men geloofde toen ook al aardig in dit nummer. Dat maakt het verhaal misschien minder mooi maar geeft het nummer wel nog meer glans.

Wat vinden wij van dit uiterst romantische nummer?




The Dells - Oh What a nite (1956)

8,2

De betere Doo-Wop

6.7

8,3

6,7

8,8

6,8

7.3

6

7,5

Voor mij toch net niet de echte top in de Doo-Wop.

8

7,7

Nummer 74 voor the Dells. De teller staat in totaal op 179.

71 The Chordettes - Mr. Sandman (1954) 7,527 (15 stemmen)
72 Larry Williams - Dizzy Miss Lizzy (1958) 7,515 (13 stemmen)
73 The Scarlets - Stampede (1959) 7,483 (24 stemmen)
74 The Dells - O what a nite (1956) 7,475 (12 stemmen)
75 Ruth Brown - 5-10-15 Hours (1952) 7,473 (22 stemmen)
76 Wilbert Harrison - Kansas City (1959) 7,473 (11 stemmen)
77 Lloyd Price - Stagger Lee (1958) 7,465 (24 stemmen)
78 The Champs - Tequila (1958) 7,461 (23 stemmen)
79 Smiley Lewis - Blue Monday (1954) 7,453 (17 stemmen)
80 Billie Holiday - Strange Fruit (1956) 7,444 (25 stemmen)

Johnny Cash is in onze lijst de populairste country zanger. Hij staat op nr. 2 en op nr. 7.

Johnny zong ooit eens een soort eerbetoon aan Hank Williams. The night that Hank Williams came to town.
Een nacht waaraan hij met duidelijk warme nostalgische gevoelens terugdenkt.
"The effect on all our lives was quite profound" zo zingt hij. Het nummer zit verder vol met symboliek van een geslaagde nacht onder elkaar.

Wanneer was dat precies? Die clue geeft Johnny ook weg want dankzij de komst van Hank miste Johnny de eerste aflevering van "I Love Lucy" en dat was op maandag 15 oktober 1951.
Er zouden nog honderden afleveringen met Lucy volgen. Maar Hank te mogen zien in je eigen stad was een uiterst zeldzaam genoegen.

Precies 11 maanden later op maandag 15 september 1952 bracht Hank zijn LP "Moanin' the Blues" uit. Qua titel doet deze wat denken aan "Moanin in the moonlight" van Howlin Wolf die vorige week langskwam. En net als bij Howlin Wolf is dit een verzameling van singles die al eerder waren uitgebracht.

Op die LP staat een nummer waarop werkelijk alles fout lijkt te gaan. Zelfs als Hank zichzelf wil verdrinken blijkt er geen water meer aanwezig in de rivier. Het nummer zit vol symboliek van een mislukt leven in eenzaamheid.




Hank Williams - Long Gone Lonesome Blues (1950)

9,5

Wat is Hank toch goed.

8

6

7

8,5

8.3

7.9

9,4

Voor The Dells nog een 6,5

En dan Hank. Ik vind zeker niet alles van Hank slecht en ik vind zelfs niet elk gejodel slecht, maar hier kunnen mijn oren gewoon niet tegen... 3,5

6

7,8

5,5

6-

Hank Williams is eigenlijk nauwelijks aan mij besteed.

Nog een 7,7 voor the Dells van mij.

Die had ik al meegeteld maar vergeten te plaatsen.
Door de 6,5 van remcodulac zakken the Dells terug naar nr. 83 met een 7,4 gemiddeld.