7,5

6

7,3

Lord Kitchener kreeg van mij nog een 7,2. Die had ik reeds meegerekend.

Wendy bedoelde natuurlijk Sansee.

Johnny Jordaan scoort met die duivelse plaat over die duivelse wijk in die duivelse stad een 6,66.

Een beetje slechts onder Teddy op de vijfde plaats in de Nederlandstalige 50s-lijst.
En eveneens een plekje lager dan Teddy op de hoofdlijst.

In het midden van de jaren 80 haalde ik een deel van mijn muziek bij de plaatselijke bibliotheek van een middelgroot provincieplaatsje ver van Amsterdam.

Veel keus hadden ze niet.

De "nieuwe" muziek van Prince, The Cure, Smiths, etc. was er zelden te krijgen. Die waren bijna altijd uitgeleend en daarna voor heel veel maanden in de reservering.
Ik kan mij herinneren dat ik in 1985 "Once Upon a Time" van de Simple Minds zelf wilde reserveren en deze bleek toen al tot 1987 door anderen gereserveerd.

Dus keek ik in de matig gevulde platenbakken wat er verder nog was.

En zo kwam ik thuis met "the best R&B of the year 1950".
Op die LP stond Archibald. Op de achterzijde werd hij aangekondigd als iemand die altijd ziek of dronken was. Of beiden.
Ik weet nog dat ik die plaat met een lichte verkoudheid en een goed glas whisky heb opgezet.

Stack-a-Lee Part 2 heette het eerste nummer. Ik werd erdoor gegrepen. Vooral door het piano-intro en -outro. Ik heb het begin en einde nog dusdanig op een cassettebandje gezet dat ik meteen een "extended version" had.

Jarenlang ben ik nog (hoewel niet heel actief) op zoek geweest naar Part 1.
Zelfs tot en met het internettijdperk was die niet te krijgen of te horen. Ook in deze eeuw waren er meer mensen naar op zoek en ik kan mij herinneren dat hij door sommigen zelfs the Holy Grail (klik) werd genoemd die op 78-toeren alleen voor astronomische bedragen te krijgen was.

Maar blijkbaar werd er ergens rond 2010 een hele container met Archibald plaatjes gevonden. Want in één keer zat het internet er vol mee op o.a. ebay (waar die 78-toerenplaat al voor 20 euro te koop stond) en youtube (drie versies).

Ik ging voor youtube. Misschien had ik er een lekker glas bij moeten drinken. Want met één klik werd mijn verlangen van 25 jaar een teleurstelling.
Part 1 viel mij tegen. Er was nauwelijk intro- en outro.

Dus ben ik benieuwd wat jullie van het tweede deel vinden op het gevaar af dat jullie het eerste deel toch pakkender vinden.
Zou de gekozen versie de top 5 van 1950 kunnen halen?




Archibald - Stack-A' Lee Part II (1950)

7,2

Eigenlijk nooit geweten dat de uitvoering van Lloyd Price een cover was.

7.3

7.5

6

7,3

Ook de versie van Archibald is een cover.
De oudste opgenomen versie is van Fred Waring's Pennsylvanians en stamt uit 1923. Maar dat is een instrumentale versie. De oudste opgenomen versie met zang is uit 1924 van Lovi Austin.
Bij de prehistorische ladder deed één van de beste opnames mee, namelijk de versie van Mississippi John Hurt uit 1928.

Maar deze R&B versie van Archibald is ook zeker niet te versmaden:

8

Misschien dat die versie dan voorbij kan komen in Pre-Historic Meter; De Jaren 1916 t/m 1949, Kees-Jan?

En ik loop weer eens achter. Om een of andere reden lees ik altijd over dit topic heen.

Cliff: 7,0 (ook ik hoor hier steeds weer de olifant in die er jaren later door Neil bijgesleept werd)
Vince: 7,5 (goede versie van dit nummer)
London: 7,0
Johnny: 6,5 (niet mijn favoriet van hem; dat is de Wester)
Archibald: 6,5

9 voor Archibald

Als jullie doorklikken op mijn link hierboven (onder Holy Grail) kunnen jullie de geschiedenis van Stack-a-Lee verder teruglezen tot 1865. Dan lees je dat een voorloper van Professor Longhair (de nr. 1 van 1950) Prof. Charlie Lee Stack-a-Lee al speelde in 1897 in een club in Kansas.
Daar zijn geen opnamen van.

Jullie lezen daar ook dat er inmiddels meer dan 400 artiesten de plaat hebben opgenomen.
Allemaal covers dus, eigenlijk. Ook mijn laatste bijdrage aan het prehistorisch topic deed mee aan een versie en die hoort weer in de fifties.

Helaas lees ik daar niks over de plaat van Papa Harvey Hull & Long 'Cleve' Reed uit 1926. Van die plaat is maar één exemplaar bewaard gebleven.
Misschien dat daar ooit nog eens een container vol van wordt teruggevonden.

Werkte mijn tag niet toen ik jou bij de Amsterdamse clan plaatste?

Ja, die heb ik inderdaad gezien, maar toen was ik even met iets anders bezig en vervolgens kreeg ik last van mijn geheugen

Ik hoop steeds op een container vol met stemmers.
Archibald haalde 8 stemmen. Een mooi getal maar weinig om echt serieus mee te doen met de rest van het gezelschap dat gemiddeld op 17 stemmen zit.

In ieder geval haalt de Archibald-versie op dit moment niet de versie van Lloyd Price (nr. 89) en hij haalt ook niet de top 100.

Maar hij heeft wel mooi de top 5 van 1950 gehaald en daar ligt het gemiddeld aantal stemmen sowieso lager.

1. (48) Professor Longhair and his New Orleans Boys - Mardi Gras in New Orleans (1950) 7,684 (16 stemmen)
2. (51) The Weavers - Goodnight Irene (1950) 7,667 (9 stemmen)
3. (72) Muddy Waters - Rollin' Stone (1950) 7,569 (18 stemmen)
4. (110) Archibald - Stack-a-Lee (1950) 7,350 (8 stemmen)
5. (120) Hank Williams - Long Gone Lonesome Blues(1950) 7,279 (14 stemmen)
6. (128) Pink Anderson - John Henry (1950) 7,219 (16 stemmen)
7. (166) Dreaming blues Roy Brown (1950) 6,957 (14 stemmen)

Archibald was altijd ziek of dronken schreef ik hierboven. Ik heb nu dus twee onderwerpen waar je binnen de jaren 50 veel nummers te kiezen hebt. Ik laat de drank nog even staan en kies voor:

Ik kom niet met een ziektes top 10. Eigenlijk gaat het vandaag om 1956. Een jaar waar je eigenlijk alleen met Elvis kan aankomen maar daar worden sommigen (Shaky uitgezonderd) inmiddels misschien niet goed meer van.

Twee keuzes vandaag.
Eerst een oerend hard nummer van een psychobilly zanger die roekeloos zich steeds kapot rijdt en daarna vrolijk de bloedtransfusies tot zich neemt.




Nervous Norvus - Transfusion (1956)

Daarna een zanger die roekeloos iemand kapot stak. Voor dat slachtoffer kwam de bloedtransfusie te laat. In het gekozen nummer wordt de zanger koortsig van zijn liefje. En dit is het enige echte origineel van onze nummer 74 (Peggy Lee).




Little Willie John - Fever (1956)

Nervous Norvus - Transfusion: 6
(iets teveel chaos in het nummer voor een hoge beoordeling)

Little Willie John - Fever: 7
(niet slecht, maar de overbekende cover van Peggy Lee (die ik beter vind) zit zo in mijn hoofd, dat dat een negatief werkt op mijn cijfer hier)

Nervous Norvus - Transfusion: 2
Little Willie John - Fever: 2

Archibald: 6,5
Nervous Norvus: 10
Little Willie John: 7

Nervous Norvus - Lijkt imo wat op een jaren 50 Lou Reed. Ik word ook wat nerveus van dit nummer, al is het ook wel weer origineel: 6.5

Little Willy John - Ik mis een beetje de onderhuidse spanning die sommige van andere versies wel hebben.
Uitvoering is verder prima: 6.8

Nervous Norvus: 4
Little Willie John: 8,2

Archibald: 8
Nervous Norvus: 8,5
Little Willie John: 9

Ik ga morgen de balans weer opmaken maar nu alvast mijn beoordeling.
Nervous Norvus krijgt een 7.

Ik wilde eigenlijk niet weer over Peggy Lee beginnen.
Oké, toch nog een keertje dan. Want het verschil in beoordeling tussen Peggy en Willie is bij mij wel erg groot.

We zien we in de jaren 50 veel blanke artiesten de nummers van zwarte artiesten opnieuw inzingen vaak in een wat gladder arrangement.
En daarna werd de blanke versie heel vaak een grotere hit.
Pat Boone deed dat met Little Richard en Fats Domino. Georgia Gibbs deed het met LaVern Baker. The Crew-cuts deden het met The Chords. En Peggy Lee deed het met Little Willie John.

Vaak vind ik de blanke versies minder. Het nummer van Peggy vind ik ook minder dan die van Little Willie.
Dat kan een verschil van smaak zijn. Ik hou ook meestal meer en vaker van chocoladevla dan van blanke vla.

Laten we eens kijken wat er bij Peggy in het recept zit.
Peggy voegt een aantal regels toe en laat een aantal regels weg.
Zo zingt ze o.a.:
Everybody's got the fever
Romeo and Juliet
Captain Smith and Pocahontas
Here's the point that I have made
Fever till you sizzle
What a lovely way to burn

Peggy maakt er een lekker gevoel van wat iedereen herkent. Het gevoel van verliefdheid. Dat is: fever.
Ze legt het ook allemaal precies uit. Voor mij is dit een gezellige versie. Ik doe weer een blokje op het haardvuur.

Little Willie schuurt, zet mij aan het denken. Ik voel pijn. Waar zit die pijn?
Koorts is natuurlijk meestal pijnlijk.

Hij vraagt ook om echt goed te luisteren. Listen to me. Ik hoor een onderstroom van blues.
Fever in the morning dat zingt Peggy ook.
Maar Willie zingt het net even anders: mooooaaaarnin.
Moarnin' kennen we in het bluesjargon en dan is er onraad. Dan weten we eigenlijk al, deze jongen zit in de problemen. Hij huilt als een wolf in de nacht.

Sun lights, Moon lights en My eyes lights is volgens mij een bewuste anti-climax.
Peggy maakt er "I lights" van. Zij straalt van top tot teen.
Willie blijkbaar niet. Zijn zijn ogen een donkere spiegel dat het licht weerkaatst?

Take these arms I'll never use
Dat is ook zo'n eigenaardig frase die op vele manieren is uit te leggen.
Peggy zingt die frase niet want anders kan ze haar punt niet eenvoudig maken, denk ik.

Het nummer van Little Willie zit vol met merkwaardige paradoxen en onverwachte zinnen. Hij ijlt echt.
De spanning is hier voor mij heel erg om te snijden, bikkel2.
James Brown is een zeer grote fan van Little Willie John en hij heeft ooit verwoord wat de nummers van John zo bijzonder maakt. “Willie Johns liedjes gingen over het vaststellen van wat je mist".
En dat gemis is niet eenvoudig om vast te stellen.

Wat missen we hier?
Is het vrijheid? De afhankelijkheid van liefde die je net als koorts aan je bed doet kluisteren?
Is het zelfbevestiging? Het hunkeren naar eigenliefde waar hij uiteindelijk ook aan kapot ging. My eyes lights up when you call my name.

Hij maakt zijn punt niet echt duidelijk en daardoor blijft dit nummer in nevelen gehuld. En zo hoor ik iedere keer weer nieuwe dingen in dit duistere meesterwerk.
En daarom mis ik in zijn recept niks en krijgt hij van mij een

10