Ok de lijnen zijn gesloten. Begin zo met de presentatie van de uitslag.

Spannend!

Ok, we gaan nu echt van start. Allereerst dank aan Gretz, Arbeidsdeskundige, Cervantes, charlotte2807, aerobag, Ploppesteksel, Arno, Arrie, Koenr, jordidj1, Johnny Marr, Tom Traubert, stardust_be, hoi123, 7744leon, Simon77, dumb_helicopter, Choconas en Edgar18 voor het stemmen in deze maandfinale van augustus 2019!

12. Jesca Hoop - Red White and Black (15 punten, 5 keer genoemd)
(genomineerd door Choconas)




We trappen af met één van mijn twee ontdekkingen uit deze maandfinale. De naam Jesca Hoop zong al een tijdje rond in de periferie van mijn muzikale bewustzijn. Vreemd is dat niet, aangezien het voormalige kindermeisje van Tom Waits - hij speelde een cruciale rol in de lancering van haar muzikale carrière - al meer dan een decennium aan de weg timmert en inmiddels een bescheiden, maar trouwe schare aan fans heeft opgebouwd met haar sfeervolle americana.

Red White and Black, van haar meest recente album STONECHILD, kenmerkt zich door de prominente stem van Hoop, ontspannen gitaargetokkel en etherische achtergrondzang. Het nummer draagt een duidelijke politieke boodschap: het speelt zich af in het post-burgeroorlog Amerika van de 1860's, waarin slavernij is afgeschaft, maar de Afro-Amerikanen nog duidelijk hun plaats in de maatschappij moeten vinden, en vertaalt dit naar de situatie in het huidige Verenigde Staten.

De - voor zover ik weet - debutante in de Song van het Jaar-finale kon hier echter op weinig steun rekenen. Dankzij 2 tweede plaatsen - bij Choconas en mij - kwam ze nog enigszins in de buurt bij de rest, maar de rode lantaarn van de Maandfinale van augustus 2019 is haar deel.

11. Yosi Horikawa - Longing (18 punten, 8 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: Titmeister




We stomen door met die andere ontdekking van mij - en tevens mijn nummer 1: Yosi Horikawa. De producer groeide op op het Japanse platteland, alwaar hij weinig tot geen instrumenten tot zijn beschikking had. Creatief als hij was, gebruikte hij huis-, tuin- en keukenobjecten als potten, pannen en eetstokjes om muziek mee te maken. Op zijn 18e verhuisde hij voor zijn studie naar Tokio. Deze miljoenenstad bleek een rijke bron van allerlei soundscapes, die Horikawa opnam en gebruikte voor zijn muziek.

Het gebruik van field recordings in muziek is allesbehalve nieuw - denk bijvoorbeeld aan artiesten als Clap! Clap! en Slow Machete, maar Yosi Horikawa weet een stijl mee op te bouwen - ergens tussen de downtempo house en jazz, die vaak eerder teruggrijpt op traditionele instrumenten. Het gehele album is overigens een aanrader!

In de finale was hij minder succesvol - ondanks 8 noteringen, evenveel als de nummer 5. Dit kwam mede doordat daarvan maar liefst vier 5e plekken waren.

10. Lalalar - Mecnun'dan Beter Haldeyim (19 punten, 6 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: Edgar18




De nummer 10 van deze finale gaat over het Midden-oosterse verhaal van Layla en Majnun, een verhaal van de onmogelijke liefde tussen beide - een soort Arabische Romeo en Julia. De titel is een aanklacht tegen het huidige Turkije en vertaalt zich vrij naar 'Ik bevind me in een slechtere situatie dan Majnun' (en ja, 'beter' betekent 'slechter' in Turks).

Nu denk ik dat bovenstaande aan de gemiddelde luisteraar - vanwege gebrekkige kennis van de Turkse taal - hier voorbij is gegaan. Wat jullie vast niet ontgaan is, is dat Lalalar ook met haar tweede single alweer de maandfinale heeft gehaald. Een prestatie die recent ook werd behaald door Black Country, New Road, maar toch absoluut niet normaal is. Een evenaring, of zelfs verbetering, van de 5e plek van Isyanlar in mei zat er helaas niet in, maar desondanks een absolute topprestatie van dit Anatolische funktrio.

9. Elder Ones - Dance of the Subaltern (21 punten, 6 keer genoemd)
(genomineerd door Koenr, nummer 1 van: aerobag, Cervantes en Koenr




Ik heb het al eerder aangegeven in dit topic, maar één van de absolute aantrekkelijkheden van deze competitie is dat onbekende namen en artiesten uit 'alternatieve' genres hier succesvol kunnen zijn. Nou is jazz nauwelijks nog een alternatief genre in Song van het Jaar te noemen, gezien het succes van diverse jazznummers, maar toch is het negen-en-half minuten durende Dance of the Subaltern van het New Yorkse jazzkwartet Elder Ones, geleid door jazzzangeres Amirtha Kidambi, alles behalve een alledaags nummer.

Het nummer kenmerkt zich - naast de voor jazz typische tempo- en ritmewisselingen - door experimentele elektronica en prominent gebruik van de harmonium en altsaxofoon. De stem Kidambi begeleidt het geheel naar hogere sferen. Dat het bij jullie in de smaak valt, blijkt wel uit de 3 eerste plaatsen, die het nummer verzamelde. Dat is bij elkaar voldoende voor een negende plek in deze finale.

Toffe presentatie tot nu toe, Titmeister! Er gaat wel iets fout bij de videolinkjes van de nummers 11 en 10 alleen.

Mooie stukjes tekst tot zover, ze lezen lekker weg. Alleen de youtube linkjes bij Lalalar en Yosi Horikawa kloppen niet helemaal.

Zat wel heel wat interessants in deze finale, jammer (maar niet vreemd) dat ze tegenover de gevestigde orde van Brockhampton, Lana en Tool niet meer potten hebben weten te breken.

Dank voor jullie oplettendheid, inmiddels gefixt!

Nog een feitje vanuit de spreadsheets voor wie het interesseert: Deze finale twee enorme verliezers als je de virtuele klassering erbij pakt op basis van het stempercentage in de halve finale ladders.

Jesca Hoop ging als 5de door en Elder Ones stond virtueel zelfs bovenaan de lijst, beide nu dus respectievelijk 12e en 9de.

8. Tool - 7empest (22 punten, 6 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: Arbeidsdeskundige, Arno, dumb_helicopter




Anticipatie is een belangrijk deel van het muzikaal verlangen. Althans, dat geldt zeker voor het nieuwe album van Tool. 13 jaar hebben de fans erop moeten wachten. Of de band is de tussentijd nieuwe paden in is geslagen? Absoluut niet! Op Fear Inoculum krijgen we hetzelfde donkere, lang uitgesponnen, muzikaal vernuftige, maar toch toegankelijke metalmuziek, die we van Tool gewend zijn.

7empest is de afsluiter van het album en tevens langste nummer van album (al is er op 1 na geen nummer onder de 10 minuten te vinden). Na meer dan een uur gebeuk mogen we nog 15 minuten genieten. Of dat voor iedereen geldt, is maar zeer de vraag, gezien de gemengde reacties die het album oproept. Wat als een paal boven water staat is dat de eerste van twee finalisten - nadat het titelnummer vorige maand net buiten de finale strandde - het verdienstelijk doet, met 3 eerste plekken en een achtste plaats.

Ik moet nu even weg, later vandaag de rest van de finale.

Gek, ik had 7empest zeker hoger dan Pneuma verwacht.

7. Nérija - EU (Emotionally Unavailable) (24 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door Choconas, nummer 1 van: Choconas)




Op nummer 7 vinden we wederom jazz - al is deze wat conformistischer en toegankelijker dan die van Elder Ones. Nérija is op het eerste oog een onbekende naam, maar onder de bandleden bevinden zich o.a. Nubya Garcia en leden van Kokoroko, beiden eerder succesvol in dit spel. EU is een nummer dat het archetypische geluid van de actieve en succesvolle Londense jazzscene met zich meedraagt.

De helft van de stemmers nam het nummer op in hun top 5, wat resulteerde in een plek bovenaan het rechterrijtje. Gelukkig weten we dankzij Edgar18 en aerobag dat er nog betere nummers op het album Blume staan. Ik ben benieuwd!

De laatste tijd legt die gevestigde orde het vaak genoeg af. Deze maand missen we net één of twee 'hippe' stemmers, of er zijn juist één of twee liefhebbers van het meer geijkte geluid bijgekomen, het is maar hoe je het bekijkt.

6. slowthai & Mura Masa - Doorman (26 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door Ploppesteksel, nummer 1 van: Ploppesteksel)




Op plek 6 vinden we een relatief oudje. Doorman van slowthai en Mura Masa is immers al bijna een jaar uit. De Britse rapper slowthai kennen we van zijn politiek geladen grime, o.a. van de dit jaar verschenen EP Nothing Great About Britain (waarvan het titelnummer hier vrij kansloos meedeed). Producer Mura Masa scoorde een aantal jaar geleden bescheiden hits met Firefly (met Nao) en Lovesick (met A$AP Rocky).

Doorman klinkt ook bijzonder Brits, met de diepe bassen van Mura Masa en de staccato raps van slowthai. Bij het horen van het nummer waan je je in een underground club in Londen. In de finale was het nummer een puntensprokkelaar, waarmee het net aan in de bovenste helft eindigde.

5. Tool - Pneuma (29 punten, 8 keer genoemd)
(genomineerd door Johnny Marr, nummer 1 van: Johnny Marr)




Ik memoreerde al eerder het comebackalbum van Tool. Samen met het nieuwe album van Lana del Rey domineerde Fear Inoculum see afgelopen weken de Rotatielijst, en zodoende ook deze maandfinale. Inmiddels zijn ze beiden verstoten door Nick Cave, die zullen we komende maand wel terugzien.

In de finale moet Tool het echter wel afleggen tegen Lana. Pneuma is wel het beste nummer van Tool, ondanks slechts 1 eerste plaats versus 3 eerste plaatsen voor 7empest. Persoonlijk vind ik Pneuma het beste nummer van het album, door iets meer variatie in tempo en diepere riffs.

Later vanavond de top 4!

Doorman is zo ontzettend hard. En reteverslavend.

Voor mij kan het zeker geen kwaad dat de balans eens terug overhelt naar de meer 'gevestigde' orde. Ik heb ook het gevoel dat het de laatste 2 jaar (voor mij persoonlijk) bij momenten het er iets te 'hip' aan toe ging in plaats van gewoon fijne liedjes te ontdekken zoals de meeste jaren ervoor. Als je een Togolees jazz-nummer nomineert met Maori-invloeden en op zelfgemaakte instrumenten kan je er tegenwoordig bijna zeker van zijn dat dit heel wat punten haalt, terwijl meer rechttoe-rechtaan pop/rock eerder scheef wordt bekeken.

In een jaar waar Vampire Weekend, The National en Little Simz bovenaan eindigen kan je toch moeilijk klagen over een gebrek aan gevestigde orde aan de top. Het zijn vrijwel elke maand gewoon conventionele liedjes die winnen. Dat staat verder los van de kwaliteit natuurlijk.

Enkel het nummer van KH is wat afwijkend voor een winnaar.

Voor Vampire Weekend en The National gaat dat zeker op, voor Little Simz wat minder w.m.b.

Twee keer Lana Del Rey in de top vier.... iets teveel van het goede.

Ze is misschien nieuwer, maar het is 1 v/d best ontvangen platen van het jaar en het zijn toch relatief conventionele en toegankelijke hip-hop nummers qua structuur (het is niet van het kaliber JPEGMAFIA of Danny Brown).

Dat staat helemaal los van hoe goed ik haar nieuwe plaat vind.

Het album is zeker niet ontoegankelijk, maar een nummer als Boss zou ik niet meteen conventioneel en toegankelijk noemen. Over conventionele liedjes gesproken, Big Thief afgelopen maand.

Ik vind het nog steeds balen dat in één van de beste maandfinales ooit zo’n (voor mij!) nikszeggend nummer er met de winst vandoor gaat.

Als ik jou over Big Thief zie praten, heb ik altijd het idee dat je naar een totaal andere band dan ik zit te luisteren haha. Nikszeggend mag je altijd vinden, maar ik zou niet durven stellen dat hun muziek zo conventioneel is.

Op een forum met maandelijks "slechts" 20 stemmers, vind ik juist dat we hier telkens wel een sterke en diverse finale in elkaar weten te zetten. Met zijn kleine populatie heb je toch altijd een sterke bias met eigen voorkeuren en daardoor blijven er natuurlijk altijd de ondergeschoven genre-kindjes (neo-psychedelica sneuvelen mij bijvoorbeeld soms iets te vroeg), maar desalniettemin is de finale een vaak een mooie balans tussen populairdere muziek en de wat meer onbewandelde paden.

Ik vind het ook elke maand weer interessant om te zien welke nummers nou juist weer omarmd worden, uiteindelijk hebben ze stemmen nodig van zowel de 'hippe orde' als de 'gevestigde orde' om de finale te kunnen bereiken

Benieuwd naar de top 4. Ben er speciaal voor thuisgebleven. xxx

Is jazz hier hip? Ik maar denken dat ik hip ben omdat ik naar Brockhampton luister.

Heiko niet

Sorry mensen, mijn bezoek bleef gisteren wat langer dan gepland en toen was het te laat om nog hier verder te gaan.

4. Lana Del Rey - The Greatest (30 punten, 11 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: Simon77, stardust_be)




Norman Fucking Rockwell

We hebben er een tijdje op moeten wachten, het nieuwe album van Lana del Rey. De eerste 2 singles zijn al meer dan een jaar uit, Venice Bitch strijdt zelfs al mee in de hoogste regionen van de Ladder. Het album was het wachten waard, volgens jullie. Norman Fucking Rockwell domineerde overduidelijk de maand augustus in dit spel.

Del Reys muziek is doorgaans doorspekt met allerlei referenties aan 'The Great American Life'. In The Greatest vinden we zo'n beetje het summum van deze referentiestijl. L.A., New York, Hawaii. The Beach Boys, Kanye, Bowie. The Greatest luistert weg als een bloemlezing van de Amerikaanse (pop)cultuur. In de finale grijpt ze echter net naast het podium. Gelukkig heeft ze nog een ijzer in het vuur.

3. Lana Del Rey - California (30 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door jordidj1, nummer 1 van: Gretz, jordidj1, Tom Traubert)




Ondanks haar dominantie, weet Lana del Rey toch niet te winnen. Sterker nog, beide nummers gingen precies gelijk op in deze finale. Een eerste plaats meer levert California uiteindelijk de derde plek op.

Al sinds ze acht jaar geleden doorbrak met Video Games, speelt Lana del Rey met verve de rol van de All-American anti-femme fatale, die zich elke weer willig laat verleiden door manchilds, die niet goed voor haar zijn. In California speelt ze zelf de rol van de verleidster, waarin ze over een typische pianobegeleiding haar geliefde maant om toch alsjeblieft terug naar Amerika te komen. Signature Del Rey. En een derde plek is toch geen slechte uitslag voor het op-vier-na populairste nummer van NFR, dat tevens geen single is...

Hier overigens nog een interessante column over de aantrekkingskracht van Lana del Rey: https://www.vn.nl/lana-del-rey/