Hierbij verklaar ik het Prog Ladder Intermezzo voor geopend!

Hier hadden we het nog over een zomeropdracht, maar inmiddels is het een zomer-, herfst-, winter- en vroege voorjaaropdracht geworden. Zodra (deo volente) de 2e rondes van MuMeLadder en Witte Trui 2020 van start gaan, beginnen we met een nieuwe Prog Ladder. Tot die tijd loopt hier... het Prog Ladder Intermezzo!

In die pakweg 9 maanden mag iedereen twee lijstjes inleveren:

a. Een toplijst van minimaal 10 en maximaal 20 nummers, samengesteld uit nummers die in Prog Ladder 2018 nieuw genomineerd werden, maar de Top 300 niet gehaald hebben
b. Een toplijst van minimaal 20 en maximaal 30 nummers, samengesteld uit nummers die ergens in de Prog Top 300 Editie 2018 staan

Moeilijk genoeg... maar er is meer.

Zoals overal waar toplijsten democratisch samengesteld worden, komt er een grootste gemene deler bovendrijven. Zoals overal waar dat proces enkele keren herhaald wordt, versterkt die grootste gemene deler zichzelf bovendien met het verstrijken der tijd. De Prog Ladder vormt op dit alles geen uitzondering en dat stemt ook uw organisator wel eens droevig.

Waar is uw organisator dan bedroefd over?
- Dat Arriving Somewhere But Not Here elke keer weer wint?
- Dat Marillion en Genesis samen meer dan 10% van de lijst voor hun rekening nemen?
- Dat hij afgelopen jaar zelf maar 2 nieuwe nominaties in de lijst kreeg (en er ook nog 5 kwijtraakte)?

Nee hoor, dat vind ik allemaal best verder. Wat mij met recht droevig stemt, is het goeddeels negeren van complete deelgebieden van onze zo rijke muziekstroming. En daarom gaan we met zijn allen op ontdekkingstocht tot april 2020.

Hoe zal dat in zijn werk gaan? De website Progarchives kennen we waarschijnlijk allemaal wel (al is het maar van horen zeggen). Met alle bedenkingen die er bij te plaatsen zijn, is deze website met zijn eindeloze recensiedatabase en al zijn deskundologen toch wel dé autoriteit op proggebied. Die deskundologen hebben 19 subgenres van de prog vastgesteld (en 2 subgenres net buiten de prog). Dat is als het goed is niks nieuws, ik baseer er elk jaar een rijtje klassiekers op voor de Prog Ladder. Maar nu duiken we er wat dieper in.

Hoe dan? Nou, we stellen elke paar weken een nieuw subgenre centraal. Geen ladders of andere dagelijkse verplichtingen, maar er mag wel naar hartelust geouwehoerd worden over en muziek gedeeld worden uit dit subgenre. Om een beetje aan het concept te wennen zullen we met de 'makkelijke' subgenres beginnen, die al vrij goed vertegenwoordigd zijn in de lijst.

Aan het einde mogen mensen een toplijstje insturen (ik denk wederom minimaal 10 en maximaal 20), van al wat men al wist of al wat men in de voorbije weken ontdekt heeft. Dat mag ook wel wat later, die logistiek gaan we nog even bekijken. Maar op zeker moment kunnen we dan toch een gezamenlijke toplijst van het eerste subgenre presenteren. En iets later van het tweede. Enzovoorts.

Ik had gehoopt vandaag het eerste subgenre al af te trappen, maar... tijdgebrek! Morgenavond kom ik er hopelijk aan toe.

Ik ga dit eerst eens allemaal goed doorlezen ! Maar top ?? !!

Crossover Prog

Het best vertegenwoordigde subgenre is met recht de vergaarbak. Bijna een kwart van de laatste Prog Top 300 (73 nummers) is op Progarchives gefiled als Crossover Prog. In een later stadium zullen we nog 'over de schutting gaan' met de categorie Prog Related, met muziek die volgens de deskundologen weliswaar een of andere connectie met progmuziek heeft, maar het toch echt niet is, maar Crossover Prog is op een of andere manier telkens net wel prog. En dus komen we de geijkte prog-light namen tegen (Alan Parsons Project, Roxy Music, Supertramp), maar ook moderne muziek die kennelijk niet in een klassieker hokje paste (Archive, Gazpacho, Pure Reason Revolution) en nog zo wat singulariteiten die kennelijk evenmin ergens anders pasten (Peter Gabriel solo, Mike Oldfield, Talk Talk). Per saldo is het wel een subgenre waarin iedereen iets van zijn gading zou moeten kunnen vinden (iets wat ik niet voor elke volgende editie kan garanderen).

Nu in de Prog Top 300
Anna von Hausswolff
Archive
Big Big Train
Bjørn Riis
Black Mountain
Gazpacho
Glass Kites
Kayak
Lunatic Soul
Mike Oldfield
Nordagust
Peter Gabriel
Pure Reason Revolution
Ritual
Roger Waters
Roxy Music
Sound of Contact
Soup
Steven Wilson
Supertramp
Talk Talk
The Alan Parsons Project
The Moody Blues
The Pineapple Thief
Tony Banks / Strictly Inc.

Ooit in de Prog Top 300
Different Light
Gandalf
Kant Freud Kafka
Kate Bush
Kino
Kompendium
Lee Abraham
Mark Hollis
Paatos
Phideaux
Radiohead
Resistor
Rikard Sjöblom's Gungfly
Se Delan
State Urge
The Reasoning
Unitopia

Ooit bijna in de Prog Top 300
3
A Liquid Landscape
Alan Reed
Amarok
Bad Dreams
Barclay James Harvest
Bent Knee
Björk
Colin Bass
Dave Kerzner
Deep Limbic System
Disconnect
District 97
Duncan Browne
Electric Light Orchestra
FreddeGredde
Freedom to Glide
Hasse Froberg & Musical Companion
Holon
iamthemorning
Jeff Wayne
Jonas Lindberg & The Other Side
Kaprekar's Constant
Kevin Gilbert
Lonely Robot
McDonald and Giles
Mew
Nad Sylvan
Nightwinds
North Atlantic Oscillation
Oak
Obiymy Doschu
Pavlov's Dog
Perfect Beings
Planet P Project
Rishloo
Saga
Sparks
Steve Hogarth (H) / Steve Hogarth & Richard Barbieri
The Custodian
The Dear Hunter
The Mayan Factor
The Reign Of Kindo
The Tea Club
The Tea Party
Tim Bowness
Timothy Pure
Trettioåriga Kriget
Tune
Umphrey's McGee
Von Hertzen Brothers
Zuffanti

Het lijkt erop dat ik zelf het ijs nog even mag breken .Dus de komende twee weken (iets meer, iets met vakantie mijnerzijds) doen we het met Crossover Prog, waarbij er aan het einde ook lijstjes gemaakt mogen worden.

Wellicht duikel ik straks nog iets heel moois heel obscuurs op, maar ik begin maar eens een van onze hofleveranciers nogmaals in het zonnetje te zetten. Want ja, Archive staat al met 8 overwegend fantastische nummers in de lijst, maar met nog heel veel meer fantastische nummers niet. Een daarvan is, uit 1996 alweer, het titelstuk van hun debuutalbum:

Zou dit ook misschien wat helpen ter oriëntatie ?

Crossover Prog, a progressive rock music sub-genre - progarchives.com

Dat helpt zeker meneer. Hoezeer je kunt discussiëren over dit soort indelingen (BBT in cross-over prog?), als ik de link aanklik, kom ik één van mijn favoriete albums tegen. En omdat ik al eens vaker in de progladder heb betoogt dat je eigenlijk losse nummers uit een concept moet halen, maar de hele link:

Shaming of the True - YouTube

In mijn ogen wel een mooie vertegenwoordiger in de categorie cross-over prog. Soms best poppie namelijk, maar in de totale context van het concept absoluut prog.....

Wellicht, maar dat is dan ook exact de pagina waar de eerste regel van mijn post naar linkte . Het is natuurlijk nog een beetje zoeken naar een format, maar mijn idee was dat als Progarchives al omschrijft wat hun subgenre omvat, dan volstaat enige parafrasering van mijn kant; het hoeft niet opnieuw samengevat te worden.Een duidelijke beperking is in elk geval dat elke band aan één subgenre toegewezen is. Nu is dat voor zat progartiesten ook ruim voldoende eer, maar soms levert het te beperkende inkaderingen op. En ook los daarvan zal er best eens een keuze de wenkbrauwen doen fronsen.

meneer suggereerde mij dat dit topic misschien nog een beetje onder de radar gebleven is. Wellicht heeft hij daar een punt. Dus maar eens even een tag richting de finaledeelnemers van de laatste editie: 50tracks Alicia Arno Bonk Bravejester Brunniepoo chevy93 divart dynamo d El Stepperiño Finidi Gebruiker43757 Jacoto Jester Johnny Marr jordidj1 meesterdch meneer musicborst Noordpool Outlaw104 Papartis Rogyros Rudi S Simon77 uffing vigil willemdeux

Uitstekend idee van Casartelli, om ons muzikaal door de zomermaanden te loodsen. Het vrouwenvoetbal is ook niet alles.
Wat het eerste deel, de a en b toplijsten van het spel betreft:
Mogen daar de eigen nominaties bij?
Of wellicht beter niet, om het wat gevarieerder te houden, zodat niet iedereen met zijn eigen nominaties op de proppen komt?

Wel vind ik de aanvang van de nieuwe editie van de Proladder in april 2020 erg aan de late kant, je mist dan wel de editie 2019 van de tot nu toe opeenvolgende jaargangen.

Het is net mannenvoetbal, zullen we maar zeggen. Daar mogen gewoon eigen nominaties bij. Als iemand, ook na aandachtige beluistering van al het moois wat de peer group hier te bieden heeft, nog steeds zijn eigen nominaties het mooiste vindt, dan zij dat zo. Als dat voor iedereen blijkt te gelden... tja, dan hebben we dat ook weer geleerd.

Ik zal binnenkort voor het gebruikersgemak de lijsten waaruit gekozen kan worden even plaatsen.

Ik vermoed dat hier nog een 'geen' miste, maar ik heb dus maar wel even een los nummer uit het concept gehaald: Certifiable #1 Smash. Best prettig. Flink Amerikaans wel en dan is in dit tijdperk een band als Echolyn (die naam zal ik nog eens droppen als zijn subgenre aan de beurt is) niet al te ver weg. Enfin, Kevin Gilbert dus...

Ik lees mee. Ook al kan ik het nog niet helemaal volgen...

Interessant idee. Over wel/niet prog kan ik nog wel een boom opzetten, maar ik tast nog wel een beetje in het duister over wat er nou precies van mij/ons verwacht wordt vanaf dit punt.

Je hebt helemaal elijk.... ik denk dat mijn typemachine kapot is ?. Maar als je dan een nummer kiest, is dit wel een prima keus. ?

Anders dan in de reguliere topics, heb ik daar hier niks op tegenTja. Je kunt een leuk liedje uit het centraal staande subgenre delen, je kunt het liedje van iemand anders becommentariëren, je kunt nog iets verzinnen waar ik nog niet aan gedacht had...

Voorlopig (=komende twee weken) staat de Crossover Prog in elk geval nog even centraal.

Dat is prima, dan wacht ik daar op.
Het moet me wel van het hart dat ik samen met de a en b toplijsten ook graag wat nieuwe nominaties zou willen plaatsen. Ik kan ze zo leveren.
Maar goed…, ik wacht daarvoor tot D.V. april 2020.

Als ik de formule goed begrijp komen de te vormen a en b toplijsten mét de schrijfsel over de prog-genres hier in dit topic door elkaar te staan?

Het is nog wel stil hier..... Ik ben vanmiddag tijdens het werken (helaas, er liggen wat deadlines die gehaald moeten worden) even in cross-over prog gedoken. Eerst maar eens nummers die ik kende..... En ik heb ook weer eens het nummer geluisterd, waardoor ik Kevin Gilbert heb leren kennen. En geweldige cover van Genesis' Back in NYC..... I

En dan is de stap naar NDV, oftewel Nick D'Virgilio maar een kleine..... Ook hij staat tussen de artiesten in deze rubriek. Hij speelde bij Kevin Gilbert, ook op onderstaande cover en beiden hadden zich gemeld om mee te doen aan het Calling all Stations-album van Genesis. Gilbert verstikte zich in een sexspel geloof ik, zodat hij stierf voor hij kon auditeren. Maar NDV is op dat laatste Genesis album te bewonderen. Ik was een beetje kwijt dat hij ooit een heel verdienstelijk solo-album met de titel Karma heeft uitgebracht. Ik denk nog tijdens de spock's beard jaren.... Nu hij als componist bij Big Big Train weer eens van zich heeft laten horen, is het extra aardig om dit album weer eens te horen. Ik vind m.n. het openingsnummer en The Game (geschreven samen met, jawel, Kevin Gilbert, zeer fijne nummers. Maar ook de rest van het album is van een prima kwaliteit.

Dit is meer voor de melancholische of zoals je wilt: voor de meer zweverige types! Deze meneer uit Frankrijk knoopt in zijn eentje allerlei muziekstijlen aan elkaar. Post-rock, artrock, droompop, darkwave en prog-rock/metal en ja... met een flinke 'snuif' Radiohead. Kan niet missen!

Door tijdgebrek is het me nog niet gelukt om me er goed in te verdiepen. Dat ga ik nog wel doen als de omstandigheden het toelaten. Maar het kan natuurlijk nooit kwaad om even mooie muziek onder de aandacht te brengen.
Zo vind ik het al jaren jammer dat de Russische band iamthemorning toch nooit onze prachtige lijst heeft weten te behalen, maar die band staat al in de lijst van Casartelli. Gleb Kolyadin van iamthemorning heeft vorig jaar een zeer verdienstelijk solo-album afgeleverd waar de klassieke invloeden nog duidelijker en nadrukkelijker aanwezig zijn. En pianospelen, nou laat ik het maar heel voorzichtig zeggen, dat kan deze man wel.
Dit is in mijn optiek de mooiste compositie van het album, waar de toch ook niet geheel onbekende Steve Hogarth een kleine bijdrage aan levert, waarvan helaas geen goede YouTube link van is, dus dan maar via Spotify.
Geef het nummer een kans. Er gebeurt meer dan het eerst lijkt, het heeft een prachtige opbouw en herbergt veel spanning, maar heeft ook wel meerdere luisterbeurten nodig om de volle schoonheid tot je te laten komen.

Nog maar eentje dan. Deze is van echt één van de beste albums van vorig jaar. Civilisation van Southern Empire. De band komt wat voort uit de restanten van de ook niet onverdienstelijke band Unitopia (maar Southern Empire overtreft het zeker) en is een voorbeeld van de soms geweldige prog die er gemaakt wordt in Down Under.
Dit vind ik echt (blijkbaar Crossover) prog om je vingers bij af te likken en grote kans dat onderstaand nummer volgend jaar mijn nominaties gaat halen. Het kost je een half uur, maar dan heb je ook wat.

Laat ik er ook een toevoegen.

The Tea Club. Een band uit New Jersey - USA.

Crossover Prog moet toch wel het merkwaardigste genre op Progarchives zijn. Het gaat om 100% progressieve rock, maar met een iets andere klank. Wat simpeler (hoewel het op PA niet met zoveel woorden staat), blijkbaar. Kijkend naar de artiesten die genoemd worden, staan ze in mijn catalogus ofwel onder Prog-Related (een andere categorie op PA), Art Rock (een categorie ontleent aan RateYourMusic) of ‘gewoon’ onder Symphonic Prog.

Prog-related is voor mij Supertramp, want ondanks dat wat langere nummers is uit gesponnen karakter er soms wel af. Ze gaan beduidend verder dan de gemiddelde popband qua complexiteit, maar echt prog in de klassieke zin is het niet. Dan is Fool’s Overture (wellicht met Brother Where You Bound) de uitzondering op de regel.

Die uitzonderingen maken het lastig, want ik zie bij Crossover Prog bv Steven Wilson staan. Nu kan ik me voorstellen dat iemand een nummer als Permanating niet onder de prog schaart, maar veel meer prog dan The Raven ga je het niet krijgen, vind ik. Opener Luminol kan prima wedijveren met het beste 70s-werk van weleer. Niks crossover.

De categorie Art Rock is een behoorlijk persoonlijk subgenre, daar ben ik me van bewust. Toch vind ik deze omschrijving op RYM vrij accuraat:In mijn collective vallen daar o.a. Peter Gabriel, Roxy Music en David Bowie onder. Laatstgenoemde valt dan weer onder Prog Related op PA (evenals Queen). Naar analogie van de Art Rock heb ik ook een Art Pop categorie, waar bij mij dan weer de meer poppy equivalenten staan, zoals Kate Bush en Talk Talk.

Tot slot heb ik nog enkele artiesten die (blijkbaar) Crossover Prog geacht worden, onder de ‘reguliere’ koppen van prog staan. Zo heb ik Mike Oldfield onder de symfonische prog geschaard en zie ook niet in waarom Mike Oldfield dan zo anders zou zijn. Hoe het met zijn latere albums zit weet ik niet, maar zijn eerste drie lijken me bijna schoolvoorbeelden van de diverse reikwijdte van het genre. Ook van Gazpacho zie ik niet in waarom het geen volbloed prog zou zijn (zo voelt een categorie ‘crossover’ toch niet?).

Kortom, ik kan eigenlijk niet zo veel met dit subgenre.

De analyse van de Crossover Prog van chevy93 hierboven zal vast kloppen, daar twijfel ik geen moment aan.
Mij gaat het primair om de muziek en wat voor label daar precies aanhangt maakt me niet zoveel uit.
In de opsomming op de lijst van Casartelli zag ik de naam staan van de Amerikaanse band The Dear Hunter. Een van mijn favoriete bands en dus een mooi moment om deze eens een beetje te promoten.

TDH is het alter ego van Casey Crescenzo, die nadat hij eerder al muzikaal actief was, gestart is met The Dear Hunter. Ik denk zo rond 2005.
De albums die ik hier graag in de spotlights wil zetten zijn ‘Act IV: Rebirth In Reprise’ (2015) en Act V: Hymns with the Devil in Confessional (2016).
Na zijn vorige Acts I, II, en III die zeker ook het beluisteren waard zijn, heeft hij met deze Act IV en V veel indruk op mij gemaakt.
De gelaagde songs, met mooie epische ballads, maar ook de catchy refreintjes gaan muzikaal alle kanten op. Uiteindelijk vormen beide albums een prachtig organisch geheel die het best tot zijn recht komen als je het in één luisterbeurt uitzit.
Helaas zal een groot publiek er waarschijnlijk niet voor hem inzitten, maar voor liefhebbers - waaronder ondergetekende – valt er muzikaal van alles in te beleven.

In de laatste Progladder 2018 heb ik The Moon uit Act V genomineerd. Helaas heeft het daar weinig indruk gemaakt.
Als los nummer komt het wellicht niet echt uit de verf. Beter is het – en daarom vind ik het in dit topic een prima gelegenheid – om beide albums eens samen onder de aandacht te brengen.



ACT IV: Rebirth in Reprise – The Dear Hunter (2015)


Act V: Hymns with the Devil in Confessional - The Dear Hunter (2016)

+1

Neemt niet weg dat ik de schrijfsels hier zeker waardeer!

Daar sluit ik me bij aan. Ik lees met veel plezier wat hier geschreven en geplaatst wordt maar kan er zelf niet zo veel aan toevoegen.

Zit nu op het Midsummer Prog Festival. Mooi weer, goede sfeer. Prima bands.

Hey. Daar zit ik ook Volgens mij hebben we nog geen Crossover Prog gehad, dus ik zal er maar niet hier over uitwijden
Pure Reason Revolution en IQ nog te gaan. Beiden nog nooit live gezien, dus ik ben benieuwd!

Top ! Ik was zeer te spreken over The Heritage (zo heette die eerste band toch ?). Jolly vond ik niks. Focus was gewoon top ! Flower Kings echte Prog. De sfeer is goed !! Goed bier ook en vele bierbuikjes hier