Ik krijg een sterk prehistorisch jaren 50 gevoel bij deze nummers.
James Lloyd heeft iets weg van een Calypso uit die tijd zoals Harry Belafonte's Matilda. Die laatste heeft dan toch mijn voorkeur.
5,9
Paul Severs lijkt een rip off te hebben gemaakt van One night met Elvis Presley. Toch geef ik deze een iets hoger cijfer dan "onze" Corrie en haar Rekels.
5,6

Dat viel niet mee. Misschien had ik toch het ijzeren mannetje van Black Sabbath moeten pakken, esteban.
Er waren nu slechts 7 doorbijters en dat is een diepterecord.
Beide nummers pakken de top 3 van onderen. James nr. 150 met een 5,629 en Paul nr. 151 met een 5,443.

De link lijkt Belgie. Want ook nu is een user uit dat land aan de beurt.

LucM
Maar LucM link ik helemaal niet zo met Belgie. Eerder met Nederland.
Hij heeft inmiddels van de Nederlandse top 40 tientallen jaren beoordeeld. Hij pakt daarbij ook de tipparade mee, het voorportaal van de hits. En daar zitten heel wat nummers bij die de top 40 niet haalde.
En zijn waardering wordt altijd voorzien van een knappe korte quote.
Als ik deze hierboven meereken dan stijgt James drie plaatsen. Dat doe ik maar niet want dit cijfer is inmiddels 7 jaar oud. Dat is te veel jaren geleden.

Eigenlijk is "de wereld is mooi" de link. Want voor wie goed kijkt ziet onze eigen aarde in zijn Avatar.
Daarbij is die voorzien van een oranje gloed. Zijn bolletje glimt vurig van Neerlands trots, zo lijkt het.
Earth and Fire zou nu een aardige keuze zijn. Seasons bijvoorbeeld.
Of Eight miles high van the Golden Earring. Die bekijken de aarde op afstand. Geweldige nummers ook die allebei Neerlands grote tragische held George Kooymans eren.

Dat is waar, maar beiden hebben ook wel wat met 1970. Seasons kwam pas de Nederlandse top 40 binnen in 1970. Eight miles high vormde pas in 1970 een belangrijk promotiestuk waarbij ze Amerika wilde veroveren.

Maar goed, laat ik twee andere nummers kiezen.
Want het is niet onvoorwaardelijke vaderlandsliefde voor het zo geliefde buurland.
Zo is het Nederlandstalige smartlappengenre meestal niet aan hem besteed. Neerlands trots Corrie en de Rekels scoren helemaal onderaan met een 4, dat is duidelijk onder het gemiddelde.

Qua gemiddelde valt er sowieso iets op. Niemand heeft een hoger gemiddelde dan LucM.
Drie tienen en acht keer een 9,5. Dat is een oogst die je nergens ziet. Maar helemaal astronomisch zijn de negens. Maar liefst 35 keer komt dit cijfer voorbij waardoor LucM het hoogste gemiddelde heeft van ons allemaal. Geweldig, iemand die 1970 zo goed kan waarderen.

Daarom kies ik voor een groep die 35 keer de Nederlandse top 40 haalde.
Een groep die astronomische hoogtes bereikte qua waardering en verkoopcijfers. Toen deze sterren er in 1970 als groep mee stopten leek de Britse muziekwereld in een zwart gat te belanden.

Uiteraard speelt in de nu volgende nummers de astronomie een rol.
Here comes the sun zet onze belangrijkste ster in het zonnetje.
Across the Universe werd in 2008 nog door de NASA gebruikt om richting de poolster uit te zenden. Via radiogolven die bijna net zo snel zijn als het licht in de hoop dat er ergens leven is dat het opvangt. In ieder geval duurt het zeker 300 jaar totdat het bij de poolster aankomt. Wat stelt een jaar toch weinig voor in de onmetelijke ruimte.

Dat is waar, maar beiden hebben ook wel wat met 1970. Across the Universe verscheen al in december 1969 op het compilatie album No One's Gonna Change Our World. Maar het is veel bekender geworden van het album "Let it be" dat pas in 1970 werd uitgebracht.



153. The Beatles - Across the universe
genre: Psychedelic Pop

Here comes the Sun stond op het album Abbey Road uit de herfst van 1969 maar het nummer werd pas juni 1970 op single uitgebracht. Niet in Nederland want anders had LucM deze in de tipparade / top 40 gerecenseerd. Wel stereo in Japan en mono in Portugal dus je moet er voor globetrotten. Wat dat betreft kan je een vergelijking trekken met "Tears of a clown" die nog veel ouder is. Die komt mogelijk ook nog voorbij in dit topic.
"Here comes the sun" past meer bij stijgende temperaturen. En ik weet dat LucM ook van weerkunde houdt, dus doen we er een weerweetje bij: juni 1970 behoorde in Nederland tot de warmste en zonnigste van de 20e eeuw.
Laat nu de lente maar komen.


154. The Beatles - Here comes the sun
genre: Psychedelic Pop

Across The Universe - 8
Here Comes The Sun - 9,5

Across The Universe - 8,5
Here Comes The Sun - 9,5

Across The Universe - 9,5
Here Comes The Sun - 10

Bietels

James Lloyd: 4,5
Paul Severs: 5,3
Across the Universe: 8
Here Comes the Sun: 8

Across The Universe - 7.5
Here Comes The Sun - 9,5

Across The Universe 7.25
Here Comes The Sun 8

Across the Universe 9
Here Comes the Sun 9,5

Across The Universe - 7.2
Here Comes The Sun - 9,3

Across The Universe - 8,7
Here Comes The Sun - 9,3

Across The Universe - 9
Here Comes The Sun - 9,5

Across The Universe - 8.9
Here Comes The Sun - 9,8

Across The Universe: 8
Here Comes The Sun: 9.3

Across The Universe: 7,75
Here comes the Sun: 8

Across the Universe - 3.0
Here Comes the Sun - 7.0

Across the Universe: 8,2
Here Comes the Sun: 8,7

Across the Universe: 8
Here Comes the Sun: 8,5

Universe 9,3
Sun 8,1

Across The Universe: 8
Here Comes The Sun: 10

Across The Universe: 7,9
Here Comes The Sun: 9,0

Across the Universe eindigt op nummer 23 met een 7,984.

We hebben een nieuwe nummer 1. De nummer 1 is een LP-track uit 1969 die in 1970 ook op single uitkwam. Deze kwam niet voor in de 1969meter van 2019.

De oude nummer 1 gaat naar 2, een een LP-track uit 1970 die in 1971 ook op single uitkwam.
Deze kwam niet voor in de 1971meter van 2018.

Van de onmetelijke afstand tussen de sterren gaan we naar het meten van muziek m.b.v. sterren. Dat laatste hebben we allemaal wel eens gedaan hier.

Sterren zijn een mooie methode om muziek te meten. In 1970 deed het blad de Rolling Stone dat al. In Nederland hadden we het blad Luister dat met sterren werkte. Tegenwoordig een tijdschrift voor de klassieke muziekliefhebber maar in 1970 was het nog breed van opzet en werd popmuziek er ook in beoordeeld. Vooral the Beatles kregen veel waardering in dat tijdschrift.

Het blad Luister begon in oktober 1952. Het viel ook grotendeels samen met de opkomst van de 7 inch singles die vanaf 1952 steeds vaker voorkwamen als formaat. Niet voor niets dat het blad zelf ook al snel met een top 25 startte zo'n 12 jaar voor de Veronica top 40. Ook in oktober 1952 begonnen de Britse hitlijsten.

In 2013 verscheen er een Brits boek dat de moderne pop daarom laat beginnen in oktober 1952. "Yeah, yeah, yeah" van Bob Stanley. herman kent dit boek ongetwijfeld.

In dat boek legt Bob Stanley de muziek tegen zijn eigen meetlat. Zijn rijkelijk beargumenteerde waardeoordelen maken het een interessant boek om te lezen. Zo is Stanley doller op Donovan dan op Bob Dylan en vindt hij the Sweet zeker niet slechter dan Led Zeppelin.

Ook Stanley is dol op the Beatles. En het is mede daarom dat Stanley voor 1970 een heel hoofdstuk heeft geschreven: Everything gone grey. Als ik dat hoofdstuk zou samenvatten dan kom ik op het volgende:
In 1970 werd alles grijs. De kleurrijke jaren 60 waren voorbij. De belangrijkste reden, maar niet één die iedereen graag wilde erkennen, was dat the Beatles in vier mindere stukken uiteenvielen. Eventuele vervangers waren er niet en de nieuwe sterren, zoals Elton John en Rod Stewart waren een stuk grijzer.
Je kreeg in 1970 twee soorten muziek. Enerzijds semi-spirituele muziek waarbij men achterom keek en waarbij men bleef hangen in de voorbijgaande jaren.
Anderzijds had men muziek waarbij men omlaag keek, Hard rock. Led Zeppelin, Black Sabbath and Deep Purple. Allemaal artiesten vol met grijze elementen.

Nou associeer ik hard rock eerder met zwart maar het blijft een vermakelijk hoofdstuk om te lezen. De kleurrijke ster die Stanley in dit hoofdstuk negeert is David Bowie. In 1969 had hij al een interessant nummer, Space Oddity. Planet earth is blue and there's nothing I can do.

Toen in 1969 de eerste mensen op de maan landden riep astronaut Michael Collins: Planet earth is blue and beautiful but the moon? Everything is grey!
Met de maandlanding was het doel bereikt en kon het Apollo project worden beëindigd. Men hield het nog vol tot en met Apollo 17. Apollo 18 werd al in 1970 geannuleerd. En zo kom ik bij:

Edgar18.
David Bowie. Black star. Nou, dat was niet alleen zijn laatste meesterwerk, er is nog een andere associatie.
In 1970 startte een bijzonder kleurrijke show the Soul train. David Bowie was 5 jaar later de eerste witte artiest die in het programma met vrijwel uitsluitend zwarte muzikanten optrad.

Ik kreeg toen ik de onderkant van Edgar18 bekeek een grijzig Bob Stanley gevoel. Led Zeppelin (Immigrant song) een 5, Black Sabbath (War Pigs) een 5, Deep Purple (Child in Time) een 5. Elton John is een grauwe middenmoter bij Edgar.

Bovenin zien we relatief veel soulartiesten. Curtis Mayfield, Donny Hathaway, Lee Dorsey, Marvin Gaye.
Bowie doet het ook niet slecht bij Edgar.

Bob Stanley heeft vooral een Brits popboek geschreven. Een paar jaar later kwam er ook een Amerikaanse versie uit maar die is nota bene dunner en er ontbreken toch nog wel wat artiesten. Zoals de keuzes die ik hier vandaag ga voorleggen.

Clarence Carter. Rolling Stone stelt dat hij een veel grotere reputatie zou moeten verdienen.
Een man die geen kleuren kon zien maar ze wel in muziek wist om te zetten.
De keuze valt op een nummer dat origineel komt van Chairmen of the Board. Maar hij maakt er wellicht een beter nummer van, de afstand zit hem hier tussen arm en rijk.


155. Clarence Carter - Patches
Genre Southern Soul

De man die niet alleen kleur heeft in zijn naam is Al Green. Het viel mij ooit op dat hij in met zijn albums qua sterren bij the Rolling Stone vrijwel vergelijkbaar is met The Beatles. Vooral ook bij Robert Christgau scoort Green opvallend goed.
De keuze valt op een nummer dat origineel komt van the Temptations.
Maar hij maakt er wellicht een beter nummer van, de afstand zit hem hier tussen hem en jou.



156. Al Green - I can't get next to you
Genre Southern Soul

Clarence Carter - 7
Al Green - 6

Twee toppertjes hoor
CC - 10
Green - 9,4

Clarence Carter - 8.5
Al Green - 7

Clarence Carter 9
Al Green 8.25

Clarence Carter 9
Al Green 9