11. Horse Lords - Against Gravity (28 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door hoi123, nummer 1 van: hoi123, Masimo)



Horse Lords is een Amerikaanse avant-garde rockband uit Baltimore, bestaande uit Andrew Bernstein (saxofoon/percussie), Max Eilbacher (bas/elektronica), Owen Gardner (gitaar) en Sam Haberman (drums). Volgens eigen zeggen maken ze muziek voor de bevrijding van lichaam en geest. Discogs houdt het op "experimentele muziek met elementen van krautrock, post-punk, Appalachen en Afrikaanse muziektradities, polyritmiek, geheimzinnige stemmingen en modulaire synthese." De New York Times heeft het over "geluiden en technieken van Mauritaanse gitaarmuziek, free jazz, klassiek minimalisme en andere plaatsen”. Het is duidelijk dat dit geen rockband in de traditionele zin is. Ik las ergens dat ze “net als Captain Beefheart de tradities van de Amerikaanse blues en folk op een vrolijke manier bederven.” Of: “Hun muziek vindt uitdaging en schoonheid in het spelen met de verwachtingen die gepaard gaan met bekende instrumenten.” Dat vind ik wel mooi gezegd en ik sluit me daar graag bij aan. Tekenend is bijvoorbeeld wat Masimo over Against Gravity zei:

Ook de wonderlijke wasmachine-uitgeleide wijkt nogal af van de standaard:

Ik kon niet achterhalen of dit nou de beruchte lekkende wasmachine van de bovenburen van Celeste is, waaraan ze haar carrière te danken heeft. Wellicht dat hoi123 ons daar nog iets meer over kan vertellen?

Al met al valt in deze finale de “moderne krautrock” van Horse Lords bij een aantal lieden erg in de smaak, maar dat is helaas niet genoeg voor een topnotering.

10. Skinshape feat. D'Alma - Sua Alma (29 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door yeahyeahyeah, nummer 1 van: yeahyeahyeah)



Skinshape is het studioproject van de Britse muzikant en producer Will Dorey. Skinshape is ontstaan uit liefde voor oude muziek en de manier waarop die klonk. Het geluid heeft wortels in vele genres, maar Dorey is in het bijzonder geïnteresseerd in de jaren 1960-‘70 funk, soul, reggae, psychedelische rock, afrobeat en folk. Sua Alma is de eerste single van het binnenkort te verschijnen Skinshape-album "Umoja" (vanaf vrijdag 19 juni te koop). Het is een aanstekelijke, zo niet hypnotiserende samensmelting van zomerfunk, jazz, afrobeat en wereldmuziek. Skinshape werkt op het nummer samen met de Portugese singer-songwriter D'Alma. Ik heb verder geen idee wie dat is, maar ik mag toch aannemen dat zij degene is die zingt. Op Spotify heeft ze 0 luisteraars per maand en 79 volgers. Juist ja.

9. Rina Sawayama - Comme des Garçons (Like the Boys) (31 punten, 10 keer genoemd)
(genomineerd door Dance Lover, nummer 1 van: Poeha)



Qua culturele diversiteit zit het deze finale wel goed, want met Rina Sawayama hebben we een Japanse popster in spe te pakken. Of Japans-Britse moet ik eigenlijk zeggen, want Rina werd weliswaar in Niigata geboren op 16 augustus 1990 , maar woont al sinds haar vijfde met haar familie in Londen, waar ze opgroeide en nog steeds woont. Ze heeft een diploma in de politieke wetenschappen, dat ze studeerde aan het Magdalene College van de Universiteit van Cambridge. Tijdens haar studie deed ze modellenwerk en maakte ze muziek; zo zat ze in een hiphopgroep genaamd Lazy Lion. Zo heeft ze ook een link met een SvhJ-maandwinnaar: Theo Ellis van de indie-rockband Wolf Alice zat ook in Lazy Lion.

Na haar debuut-EP RINA uit 2017, bracht Rina half april haar eerste volledige album uit. SAWAYAMA is echt een ratjetoe, waarbij verschillende genres uit de jaren ‘90 met elkaar vermengd worden. Het album is een soort moderne ode aan Sawayama’s idolen Avril Lavigne, Britney Spears en Evanescense. Tegelijkertijd flirt ze ook regelmatig met elementen uit bijvoorbeeld nu-metal. Tegen NME zei ze hierover: “Ik hou er van om zeer niet-coole dingen cool te maken”. Dat lukt haar tot nog toe vrij aardig.

Er was deze maand een soort stammenstrijd tussen de SvhJ-deelnemers gaande over welke Rita nu in de finale zou moeten staan, “Comme Des Garçons (Like The Boys)” of “XS”. Uiteindelijk heeft het pakkende elektropopnummer aan het langste eind getrokken. Het nummer doet me overigens regelmatig aan Christine and the Queens denken, en dat is heus niet alleen door de Franstalige titel en het refrein. In deze finale weet Rina het met 31 punten tot een negende stek te schoppen, maar het zou me sterk verbazen als er hierna nog niet meer finales zouden volgen. Ik weet dat het te pas en te onpas wordt gezegd over tal van artiesten, maar Rina Sawayama zou wel eens kunnen uitgroeien tot een hele grote popster.

Die op hoge toeren draaiende wasmachine op het einde van Against Gravity hoor ik nu steeds als ik dat nummer draai, bedankt choco.

En wat Rina betreft was ik ook #TeamXS, alhoewel ik dit ook een sterk pop nummer vind. Door Charli, Tennis, Rina, Dua wordt de poptimist in mij zowaar toch langzaam wakker geschud.

Met liefde! Ik ben allang blij dat het niet mijn wasmachine is!

En weer door!

8. Tom Misch & Yussef Dayes feat. Freddie Gibbs - Nightrider (35 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door jordidj1, nummer 1 van: Johnny Marr, jordidj1, sj0n88)



Op het album What Kinda Music gaan Tom Misch en Yussef Dayes een zeer geslaagde samenwerking aan. Tom Misch timmert al een aantal jaren aan de weg met een mix tussen jazz, pop en hiphop. In 2018 bracht hij het redelijk succesvolle album Geography uit. Yussef Dayes is een Londense drummer, die tot nog toe voornamelijk bekend was als de (linker)helft van het jazzduo Yussef Kamaal, dat hij samen met toetsenist Kamaal Williams vormde. Helaas viel Yussef Kamaal uit elkaar voordat de band goed en wel gelanceerd was, maar ik denk nog met veel weemoed terug aan het waanzinnig energieke optreden dat ik zag in een volgepakt Bird in Rotterdam. Kamaal Williams pakte daarna nog nadrukkelijker de schijnwerpers, terwijl Dayes ogenschijnlijk wat meer in de schaduw bleef staan. Maar op What Kinda Music laat de drummer horen dat hij zeker niet heeft stilgezeten.

Tom Misch en Yussef Dayes leerden elkaar kennen in de zomer van 2018 en kropen meteen de studio in om enkel maar wat te jammen. De samenwerking verliep zo vlot dat het duo een album klaar had voor ze het zelf wisten. Op What Kinda Music smeden de heren allerlei verschillende genres tot een intrigerende mix van jazz met pop, hiphop, soul en elektro. Het doet me regelmatig denken aan de jazzrock van Thundercat en dat is in dit geval een compliment.

Nightrider, dat het deze maand dus tot de finale wist te schoppen, is een heerlijk loom nummer. De zanglijnen, drums en gitaar meanderen in de eerste minuten rustig door, totdat op een gegeven moment een oude SvhJ-bekende ten tonele verschijnt. De Amerikaanse rapper Freddie Gibbs pakt de microfoon en trekt met een paar rake verses het liedje helemaal naar zich toe. Al is niet iedereen daar volledig van overtuigd, ik hoor ook termen als “crowdpleaser”, “achtergrondmuziek” en “kabbelt lekker voort zonder te storen” voorbij komen. De reactie van ons aller Koen is nog dodelijker:


Er zijn fitties om minder begonnen, me dunkt!

Damn, niet op 1? OK.

Maak me meer zorgen over het feit dat de rotte appel van deze finale nog niet is geweest

Dan heb je er waarschijnlijk overheen gelezen.

Fijne presentatie so far, Choco!

De hele eerste helft van haar debuutplaat staat eigenlijk vol met poppareltjes. Daarna wordt het wel een stuk minder, zoals je zelf ook terecht aangaf bij het album.

7. Clouds - R.I.P. (Rave In Perpetuum) (37 punten, 13 keer genoemd)
(genomineerd door Ploppesteksel, nummer 1 van: MVW, dumb_helicopter, Ploppesteksel)



Met Clouds hebben we wederom een duo te pakken. De heren Calum Macleod en Liam Robertson zijn 21 en 22 jaar oud en komen uit Perth in Schotland. Ik ben geen expert op dit gebied, maar ze maken naar verluidt een vrij inventieve techno en hebben inmiddels flinke steun gekregen van zwaargewichten van de elektronische muziek, zoals The Chemical Brothers, Sven Vath en Martin Gore. De veelzijdigheid van Clouds als DJ’s wordt geprezen en de muziek wordt omschreven als “krachtige, big-room techno, met invloeden van UK bass, electro en house daarin vakkundig verwerkt.” Qua invloeden is gabber ook nooit ver weg (luister maar naar Jugendstijl en Türok), al kan het heel goed zijn dat dat tegenwoordig allang geen gabber meer heet (zoals gezegd ben ik geen expert, maar de diepe dreunbassen zijn onmiskenbaar). Ik kan me ook wel vinden in de omschrijving van MVW:

Op Spotify, bandcamp en Discogs staat al wel wat materiaal van de heren, maar als ik het goed begrijp wordt het album dat in juni wordt uitgebracht op Turbo Recordings beschouwd als hun debuutalbum. Volgens hun profiel werden “de eerste luisteraars en de pers weggeblazen”, dus dat belooft nog wat. R.I.P. (Rave In Perpetuum) en de andere vooruitgesnelde singles kun je in elk geval redelijk overweldigend noemen en ik kan me zomaar voorstellen dat hele volksstammen daar binnenkort in zweterige clubs op los gaan. Ow, wacht...

Overigens hebben de nummers van Clouds vaak interessante namen in andere talen en ik dacht zelfs een link met het Nederlands gevonden te hebben. Maar Parkzicht is de fictieve naam van een metrostation in een dystopisch stadslandschap en Jugendstijl lijkt me een woordspeling op twee van de belangrijkste kunststromingen van (ruim) een eeuw terug.

6. Fiona Apple - Newspaper (39 punten, 15 keer genoemd)
(automatisch genomineerd)



Fiona Apple McAfee Maggart, geboren op 13 september 1977 in New York, bracht in april haar vijfde studio-album uit, Fetch the Bolt Cutters. Het album verscheen zo’n acht jaar na haar vorige plaat The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw, and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do. En als je denkt dat dat een lange titel is, dan heb je de titel van haar tweede album uit 1999 nog niet gezien: When the Pawn Hits the Conflicts He Thinks Like a King. What He Knows Throws the Blows When He Goes to the Fight. And He'll Win the Whole Thing 'Fore He Enters the Ring. There's No Body To Batter When Your Mind is Your Might. So When You Go Solo, You Hold Your Own Hand. And Remember That Depth is the Greatest of Heights. And If You Know Where You Stand, Then You Know Where to Land. And If You Fall It Won't Matter, Cuz You'll Know That You're Right. Maar korte titels behoren ook tot haar repertoire: haar debuutalbum heet Tidal (1996) en haar derde album Extraordinary Machine (2005). Hoe dan ook, de albums van de Amerikaanse singer-songwriter vielen stuk voor stuk zeer in de smaak bij de muziekpers en er werden miljoenen exemplaren van verkocht. Ook haar nieuwe album Fetch the Bolt Cutters krijgt lovende kritieken in de pers (een vrij uitzonderlijke 10 van Pitchfork en heel veel 5 sterren-recensies) en fans lopen ermee weg.

Hier op MusicMeter, en al helemaal in dit topic, lopen de gemoederen over Fiona Apple hoog op. Fanboys lopen weg met haar nieuwe album, maar er is ook veel tegenstand.








Zelf zit ik er een beetje tussenin. Fetch is zeker geen slecht album, maar briljant of verheffend is het wat mij betreft allerminst. Daar komt dan nog bij dat uitgerekend het wat irritante Newspaper de finale gehaald heeft en niet het veel fraaiere Fetch the Bolt Cutters. Maar goed, het SvhJ-publiek heeft altijd gelijk, natuurlijk!

Feit is in elk geval dat niemand Newspaper bovenaan zijn lijstje heeft gezet en dat 39 punten net genoeg is voor de laagste trede van het linkerrijtje.

Mooi, die hebben we gehad net als mijn gehele top 5, m.u.v. de nummer 1. Die zie ik dan ook wel als topfavoriet voor de overwinning, samen met onze Belgische vrienden (kan ik ook mee leven).

Volgens mij gaat Rheinzand met een straatlengte voorsprong winnen !

edit: Mijn hele top 4 maakt nog kans

5. Majid Bekkas Magic Spirit Quartet - Aicha (40 punten, 10 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: aerobag, Cervantes, Gyzzz, inquestos, Choconas, Koenr)



Op een mooie vijfde plaats vinden we Majid Bekkas en zijn Magic Spirit Quartet. Majid Bekkas (1957) is een Marokkaanse multi-instrumentalist, die ooit begon als docent klassieke gitaar, maar gaandeweg een fascinatie ontwikkelde voor de traditionele Gnaoui-muziek uit Marokko. Later is hij die muziek gaan mengen met Westerse stromingen, zoals jazz, pop en trance.

Bekkas heeft inmiddels een vrij indrukwekkende lijst van albums opgenomen, hetzij als bandleider, hetzij als bandlid. Ik ben nog van plan om in elk geval een deel van die albums te gaan beluisteren, maar wat ik erover lees is dat de albums onderling behoorlijk verschillen en grotendeels een eigen karakter hebben. Het voorlaatste album Voodoo Sense met de Duitse pianist Joachim Kühn en Spaanse drummer Ramon Lopez stond bijvoorbeeld in het teken van de Afrikaanse polyritmiek, terwijl het nieuwe album Magic Spirit Quartet een fusie tussen de Noord-Afrikaanse ritmes uit de Sahara en jazz uit Scandinavië is. Toetsenist Jesper Nordenström en trompettist Goran Kajfeš komen dan ook uit Zweden en drummer Stefan Pasborg uit Denemarken. Majid Bekkas is zelf verantwoordelijk voor de vocalen op het album, alsmede de gimbri, oed en gitaar. De muziek wordt wel omschreven als “meditatief, extatisch en onderkoeld funky”.

Het nummer Aicha, dat knap de finale heeft weten te bereiken, is een traditional van dik twaalf minuten, waarop Bekkas en zijn medemuzikanten de tijd nemen om tot de kern van de compositie te komen. Het begint licht meditatief met een Midden-Oosten/Noord-Afrikaans thema dat deels wordt gezongen of op de trompet wordt gespeeld. Langzaam maar zeker krijgt het stuk daarna zonder dat je het merkt een wat meer Westers karakter.

In de finale kon Aicha op flink wat steun rekenen van een relatief select gezelschap. Ga maar na: het nummer kreeg 40 punten van slechts 10 stemmers en verzamelde maar liefst zes eerste plekken, meer dan wie dan ook deze finale. Ik ben er in elk geval erg blij mee dat Majid het in de finale zo goed doet, Chocojazz is een tevreden man!

Zo zie je maar dat ze er daar he-le-maal niks van snappen

Bekkas, voor mij een van de mooiste ontdekking van dit jaar. Het doet me goed te merken dat Jazz, en ook de waardering voor Jazz, nog lang niet uitgestorven is. Ook al is het een select clubje. Ik kan me trouwens ook goed voorstellen dat je hier helemaal niets mee heb.

4. Sevdaliza - Lamp Lady (45 punten, 14 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: charlotte2807, jassn, Simon77)



Sevdaliza is natuurlijk geen onbekende hier, in de grote finale van de Grote Finale van de SvhJ 2019 bepaalden we met z’n allen dat er vorig jaar slechts tien liedjes beter waren dan Darkest Hour. Het leek daarom een kwestie van tijd tot ze het weer eens tot een maandfinale zou schoppen en ziehier! Overigens doet ze het in deze maandfinale een stuk beter dan Darkest Hour vorig jaar, die bereikte slechts een negende stek in de maandfinale.

Sevda Alizadeh, geboren op 1 september 1987 in Teheran (Iran), maar al sinds haar vijfde woonachtig in Nederland, kun je moeilijk een gebrek aan ambitie verwijten. Ze heeft een internationale allure die tot ver buiten de landsgrenzen reikt. Kijk alleen maar eens naar de professionele videoclips die ze opneemt, dat zijn vaak ware kunstwerkjes, waarbij kosten noch moeite gespaard zijn. Teunnis constateerde vorig jaar al dat er vrijwel geen Nederlandse berichten te vinden zijn tussen de YouTube-commentaren en dat Sevda miljoenen streams en views op respectievelijk Spotify en YouTube haalt, terwijl de Nederlandse media haar nog veelal negeren. Of neem nu dit: er is geen Nederlandstalige Wikipedia van Sevdaliza, maar pagina's in Azerbeidzjaans, Catalaans, Duits, Engels, Oekraïens, Perzisch, Portugees, Russisch, Turks of Zuid-Azerbeidzjaans zijn wel beschikbaar. Overigens speelde Sevda als tiener in het nationale basketbalteam, heeft ze een master in de Communicatiewetenschappen en spreekt ze vloeiend Perzisch, Nederlands, Engels, Frans en Portugees. Een behoorlijk begaafde vrouw derhalve!

Lamp Lady wijkt toch wel enigszins af van het geluid dat ik van haar gewend ben. Iets meer singer-songwriter en iets minder bombast, ik moet zelfs af en toe denken aan een nummer van de wat onbekende Canadese folk- en soulzangeres Chloe Charles. Nog belangrijker in mijn ogen: ze gebruikt veel minder autotune. Ik weet dat dit een discussiepunt is, ik had het er laatst nog over met wat mensen tijdens een CSL-luistersessie, maar ik vind overmatig gebruik van autotune erg storend en Sevdaliza weet hiermee aardig wat van haar nummers om zeep te helpen. Bij Lamp Lady is dat gelukkig niet het geval, dat is gewoon een heerlijk popliedje dat niet snel verveelt. Daar wil ik er wel meer van horen, Sevda!

3. Soccer96 - I Was Gonna Fight Fascism (50 punten, 16 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: Arbeidsdeskundige, ArthurDZ, JB7x)



Soccer96 is een duo (wederom), dat bestaat uit toetsenist Dan Leavers (Danalogue) en drummer Max Hallet (Betamax). Ze zijn beide erg actief in de Londense jazzscene, Leavers vooral als producer en Hallet als drummer in diverse bands, waaronder Melt Yourself Down en Sons of Kemet. Bekender zijn ze echter als die andere twee bandleden van The Comet is Coming, de andere band van saxofonist Shabaka Hutchings. Soccer96 brengt naar verluidt “een contemplatieve elektronica die doordrenkt is met vitaliteit, durf en een veelheid aan ideeën en perspectieven.” Ik kom de wereld aan invloeden tegen op het internet: Sun Ra, Tortoise, Szun Waves, Goat, en wat nog meer.

De nieuwe single I Was Gonna Fight Fascism tapt uit een wat ander vaatje, ongetwijfeld onder de invloed van de Engelse saxofonist, spreker en activist Alabaster dePlume. Hij neemt het woord op deze single en van hem komt het venijnige, sarcastische pamflet voor een soort leunstoelactivisme. Bassist en engineer Kristian Craig Robinson (Capitol K) completeert het gezelschap, dat tijdelijk dus een viertal is. Als je naar het nummer luistert, verwacht je eerder dat het van een nieuwerwetse rockband komt dan van een (aangevuld) duo, dat normaal gesproken meer in de elektronische en jazz-hoek zit.

I Was Gonna Fight Fascism is het eerste nummer van de Tactics EP, die op 26 juni verschijnt op het Moshi Moshi-label. Qua populariteit en bekendheid is er nog een wereld te winnen voor Soccer96: de nummer 3 van deze maand is ruim 6.000 afgespeeld op Spotify en op de drie albums op MusicMeter is vooralsnog maar liefst 0 (nul!) keer gestemd.

Mooie prestaties van Clouds en Soccer96! Lekker bezig ook, Choconas!

Even corrigeren: dat waren ze in 2013 (toen RA hun Breaking Through schreef). Nu zijn ze dus hoogstwaarschijnlijk 28 en 29. Dat is nog altijd best jong voor kerels die intussen toch al een kleine 10 jaar meedraaien in het technolandschap.

Bedankt voor de correctie, dat klinkt inderdaad een stuk logischer!

Je bent lekker bezig, Choco! Zonde van Nightrider, maar ach... viel te verwachten. kom chat x

Hahaha, dank je wel! Ik moet eerst nog een klusje afmaken!

2. Kelly Lee Owens - Night (54 punten, 17 keer genoemd)
(genomineerd door Edgar18, nummer 1 van: arcade monkeys, Dance Lover, Edgar18, Titmeister, stardust_be)



Kelly Lee Owens is bepaald geen onbekende in de Song van het Jaar-competitie. In 2017 wist ze met het nummer Lucid een derde plek te behalen in de maandfinale. Vorig jaar liep ze een maandfinale mis, maar kwam ze in de Grote Finale tot een verdienstelijke 53e plaats met Luminous Spaces (in samenwerking met Jon Hopkins). Met een tweede plaats in deze maandfinale overtreft ze haar eerdere prestaties, maar ook deze keer is de hoogste trede op het podium buiten bereik.

Kelly Lee Owens (1988) werd geboren in Rhuddlan, Flintshire aan de kust van Noord-Wales. Als kind schreef ze poëzie en het buitenleven in de natuur gaf haar de tijd en de eenzaamheid om te schrijven. Als tiener zong ze in een schoolkoor en speelde ze bas en drums. Na haar schooltijd verhuisde Owens op haar 19e naar Manchester om te werken in een ziekenhuis op de kankerafdeling. Terwijl ze als verpleegster werkte, gebruikte Owens haar betaalde verlof om lokale indie-feesten te helpen organiseren. Uiteindelijk spoorden patiënten haar aan om haar muziekcarrière op te pakken, waarop ze naar Londen verhuisde en de daad bij het woord voegde. Na een EP in 2016, een album in 2017 en vele samenwerkingen met diverse artiesten, komt ze dit jaar weer met een nieuwe album op de proppen: Inner Song zal op 28 augustus verschijnen.

Night is één van de vooruitgesnelde singles van Inner Song. Ik weet niet wat het is deze maand, maar na de wasmachine van Horse Lords, word ik ook bij dit nummer een beetje van de wijs gebracht. Het zijn die eerste repetitieve tonen van het nummer, waardoor ik elke keer denk dat ik gebeld wordt door iemand via Skype. Natuurlijk klinkt het niet helemaal hetzelfde, maar het doet me er toch wel sterk aan denken. Verder is het wel een prima nummer, dat lekker dromerig van start gaat en daarna losbarst als die technobeat erin komt. Zou het ongetwijfeld ook goed doen op de dansvloer, maar ja, bon soit.

//////////////////////////////

1. Rheinzand - Blind (73 punten, 22 keer genoemd)
(genomineerd door Arno, nummer 1 van: Arno, Gretz, herman, panjoe, Snoeperd)



De grootste verrassing deze maand en de uitblinker in de finale is zonder meer Blind van Rheinzand. Waar menigeen, waaronder ik, een maand geleden nog nooit van deze Gentse formatie gehoord had, heeft Rheinzand in korte tijd de harten van een groot deel van het SvhJ-publiek weten te veroveren. Vijf nummer 1-plaatsen, genoemd door in totaal 22 mensen en een duizelingwekkende monsterscore van 73 punten, dat mag met recht een overtuigende maandzege genoemd worden. Gretz moet maar aangeven welke records er nu allemaal gebroken zijn, maar ik vind het alvast zeer indrukwekkend.

Rheinzand is een samenwerkingsverband tussen de creatieve geesten Reinhard Vanbergen (17 mei 1977), bekend van de popgroep Das Pop en The Happy, en diskjockey Mo Becha (1970, ook wel bekend als Mo Disko of Mo Glimmer), van het discoduo The Glimmers. Charlotte Caluwaerts, de vrouw van Reinhard en bekend van Tundra en The Happy, is verantwoordelijk voor de zwoele vocalen. De muziek die ze maken is behoorlijk eclectisch en zag ik mooi omschreven worden als “een mix van psychedelische funk, disco-rock geïnjecteerd met wilde electronica.” Afgelopen maart kwam hun titelloze album uit. Blind is daarop het tweede nummer, een heerlijke epische elektromonoliet van ruim acht minuten lang, die langzaam opbouwt en waarin als je goed luistert echt van alles gebeurt. Het is dat de festivalzomer van 2020 geannuleerd is, maar dit nummer zou het ongetwijfeld goed doen op de diverse festivalweides. (Ja, het is best moeilijk om hier niet over te beginnen met zoveel dansbare elektronische muziek in de maandfinale.)

De groepsnaam is overigens bedacht door Mo, toen hij buiten wandelde en een zak Rijnzand zag staan. Hij moest toen meteen aan de groep Rheingold denken (hit: Dreiklangsdimensionen) en de groepsnaam was geboren. Een leuk weetje over Mo is verder nog dat hij in het verleden met zijn broer Aziz de Gentse Halfvastenfoor (een grote kermis in de Gentse binnenstad) heeft nagebouwd met Legostenen.

Wauw, Rheinzand verplettert even een paar records? Ga ik nu nog even nazoeken voor het slapengaan. De drie mijlpalen waar we vorige maand voor zorgen zijn dus direct weer verbroken, nice.

Dank Choconas voor de onderhoudende presentatie, veel leuke feitjes (fun facts) en achtergrondinfo weer

Hoogste aantal punten
Nieuw) Finale: 73 - Rheinzand - Blind (april 2020)
Oud) Finale: 57 - Bicep - Atlas (maart 2020)

Vaakst genoemd in de maandfinale:
Nieuw) 22 - Rheinzand - Blind (april 2020)
Oud) 18 - Bicep - Atlas (maart 2020)

Hoogste aantal stemmers:
Nieuw) Maandfinale: 32 (april 2020)
Oud) Maandfinale: 31 (maart 2020)

Verpletterende overwinning idd, en dat voor een nummer uit 2018

Choconas bedankt voor de presentatie!

Mooie finale, geweldige winnaar! Ik leerde de plaat kennen door een lovende recensie in het cultuurmagazine Focus Knack een paar weken geleden. Het album is niet over de volledige lijn even sterk, maar deze Blind steekt er wel met kop en schouders bovenuit.

Bedankt voor de toffe presentatie!

Choconas bedankt voor de presentatie! De kwaliteit van de presentaties zijn prijzenswaardig, iedere maand weer. Een mooie cultureel diverse finale hadden we deze maand voor elkaar gebotst, met de Belgen aan top.

Voor de maand mei wachten we nog even op de automatisch nominaties. De RYM charts update vindt altijd plaats op dinsdagavond, dus woensdag kan de maand opgezet gaan word. Tot dan weer everybody!

Vanavond drop ik het uitgebreide nominatie-reglement ook

Superpresentatie Choconas, bedankt!

Wow, zelfs zonder mijn punten scoort Rheinzand een subliem record! Zomerplaatje hoor

Fantastische winnaar en goed om te zien dat dance iedereen zo weet te overweldigen.

Choconas Dank voor de presentatie!