Peasant

23. Electrolite



Pts. 130
Nom. 14
Nr. 1 van ArthurDZ Mastroianni

If you ever want to fly
Mulholland Drive
Up in the sky

Ik ben heel blij met deze hoge positie voor Electrolite, albumafsluiter en 3e single van New Adventures In Hi-Fi. Het klinkt ook typisch als een albumafsluiter . In het jaar dat het album uitkwam vond ik dit nummer maar een "oddity" en iets te jolig, zeker na alle "stevige rock" die eraan vooraf gaat. Maar later, ik denk dat ik toen misschien iets te jong was destijds om een song als deze op waarde te schatten, is het echt een favoriet geworden. Michael wilde in eerste instantie niet dat dit nummer op het album kwam, maar Mike en Peter drongen aan en Thom Yorke gaf ook een zetje door tegen Michael te zeggen: "Ben je gek, dit is het beste nummer dat je tot nog toe geschreven hebt". Later werd het ook een van Michael's favorieten zelf. Radiohead heeft het zelfs nog gecoverd .

Maar wat is dit toch een prachtige en weemoedige song. Een heerlijke pianomelodie in een soort loop (á la Nightswimming), mooi zacht drumwerk, mooie strijkers in de bridge, een electrische gitaar die je af en toe hoort, maar vooral Michael's stem en manier van zingen qua toon raakt me en geeft een licht verdrietig gevoel mee, ook door de prachtige tekst.
Een perfecte meezinger ook, vooral het "I'm outta here" als je zelf niet zo lekker in je vel zit of ergens de balen van hebt 

Dat album staat in mijn R.E.M. album top 3, extreem sterk album!

Hoge positie? Electrolite staat veel te laag!

22. Half a World Away



Pts. 130
Nom. 18
Nr. 1 van niemand

Ook dit vind ik een geweldige albumtrack van Out of Time, met een mooi melancholisch late-zomeravondgevoel. Het nummer maakte ook vast deel uit van de akoestische promo-tour die ze in 1991 ondernamen vlak na de release van Out of Time en die ze onder andere bracht naar de Bullet Sound Studio's in Nederhorst den Berg, voor een live akoestische show (en interview) bij Jan Douwe Kroeske op 3FM. Gesproken over half a world away  Ik zat uiteraard aan de radio gekluisterd! Een prachtige folksong, met net als bij grote broer Losing My Religion een hoofdrol voor Peter's mandoline.

Ik heb die 2 meter sessie vaak beluisterd. Ik ben in het algemeen niet zo'n fan van unplugged, maar dit nummer werd er nog mooier op.

21. What's the Frequency, Kenneth?



Pts. 130
Nom. 22
Nr. 1 van niemand

Monster was de plaat waarbij ik R.E.M. als favoriete band kwijtraakte. Dat lag zeker niet aan de eerste single, die ik echt fantastisch vond en vind (evenals de tweede single en Let Me In overigens). Maar ik had inmiddels andere favorieten en wellicht was de imago-change me wat te veel. What's The Frequency, Kenneth? doet wel precies wat je als band moet doen na nummers als Nightswimming en Find the River. Jezelf opnieuw uitvinden en laten zien dat je nog altijd urgent bent. R.E.M. ging voor het eerst sinds de Green-tour weer op wereldtournee en dus wilden ze daar de perfecte plaat voor maken en dat is zeker gelukt met het rock-gerichte Monster. Kenneth is daar het perfecte vehikel voor. Ook probeerden ze aansluiting te vinden bij de grunge-generatie, en op een bepaalde manier gaat Kenneth daar ook over. Michael over dit nummer: 'I wrote that protagonist as a guy who's desperately trying to understand what motivates the younger generation, who has gone to great lengths to try and figure them out, and at the end of the song it's completely fucking bogus. He got nowhere.' Prachtige song, top-10 ook in de UK (waar ze vanaf dit moment groter waren dan in de US) met als hoogtepunt, naast de geweldige tekst, de gitaarsolo van Peter Buck, die overigens achterwaarts afgespeeld wordt. I never understood, don't fuck with me, uh-huh. Dit sneuvelde helaas in de radio-edit 

20. Imitation of Life



Pts. 131
Nom. 18
Nr. 1 van niemand

Een classic R.E.M.-single, vrij letterlijk ook, want hier proberen ze duidelijk aan te haken bij de formule van eerdere hitsuccessen van eind jaren 80 en begin jaren 90. Peter Buck gaf ook toe dat het akkoordenschema dat hij hier gebruikt hetzelfde is als bij Driver 8, hoewel het de hoogten van dat nummer uiteraard niet haalt. Imitation dus vrij letterlijk  Dat het toch werkt ligt vooral aan de bevlogenheid waarmee het gespeeld en gezongen wordt, als ook aan de leuke tekst. Het nummer was ook een groot succes. Het werd hun eerste nummer 1-hit in Japan (zo kondigde Michael het ook altijd aan live: This song was number 1... in Japan) en de 6e plek in de UK charts.

In de tiebreak nog achter Sidewinder dacht ik.
Nu ruim hoger.

19. Try Not to Breathe



Pts. 132
Nom. 18
Nr. 1 van niemand

I need something to fly over my grave again
I need something to breathe

Het 2e nummer van Automatic For The People, geen single, maar zeker wel een van hun beste niet single-nummers. Prachtige song weer deze, met prachtige lyrics. Ik blijf me telkens verbazen over de muziek die ze weten te maken bij Michael's lyrics, of eerlijk gezegd andersom, want R.E.M. is meestal gewend geweest aan het feit dat Mike, Peter en Bill demo's maken en die dan overhandigen aan Michael, die er poëtisch op los mag gaan, of misschien al een boel geschreven heeft in de tussentijd.
De dood hier weer duidelijk het thema, in dit geval iemand die een goed leven geleefd heeft en klaar is om het leven te eindigen in de hoop dat zijn nabestaanden hem/haar zullen herinneren op een goede manier, zoals de persoon altijd was. Hij stelt ze ook gerust en vraagt hen ook om hem te laten gaan en niet te dwingen te blijven leven: "Don't dare me to breathe".
De tekst is ook bekritiseerd geweest , omdat het een vrijbrief zou lijken voor suïcide, om die reden is het album vaak weggehaald op verschillende plekken waar geestelijke gezondheidszorg werd verleend.
Ik kan me voorstellen dat je het erin kan lezen, maar ik heb me altijd meer in de eerste lezing kunnen vinden.

Muzikaal gezien ook weer een heel interessant nummer, we beginnen de song met lichte doch snelle percussie van Bill alsof de tijd dringt of afloopt. Vervolgens 2 gitaren tegelijk, de ene beheerst op de achtergrond, typisch Peter's gitaarstijl, de ander harder, helderder en alle kanten opgaand in de lucht. Michael's zang is vergelijkbaar met die 2e gitaar en gaat ook alle kanten op, met vrolijkheid en dankbaarheid gezongen, vol levenslust nog eigenlijk. Verder horen we ook een orgel op de achtergrond, dat zijn de wat zwaardere grondtonen van de aarde die nog aan hem trekken. En toch hoor je de drang in hem om naar het einde te snellen. Het refrein is prachtig en nog lieflijker met rake klappen van de drums en weidsheid in de muziek, met in de echo de stem van Mike (de herinnering/de dood die roept?) Vervolgens een ietwat bezinnende bridge met schurende gitaar en gaan we naar het einde waar de gitaar weer heerlijk heen en weer schiet en ook backingvocals van Mike, maar nu helder, misschien als stem van het leven of als extra ondersteuning voor de persoon die nu echt gaat.
Wat mij betreft een parel .

18. Talk About the Passion



Pts. 135
Nom. 19
Nr. 1 van niemand

Misschien is hun allereerste single Radio Free Europe (zoals Johan eerder aanhaalde) dan een logischer keuze, maar ik vind Talk About The Passion veel mooier, een perfecte song in velerlei opzicht en de 2e single van het album . Het werd alleen in Europa uitgebracht en chartte niet . Raar, zou bij mij altijd de top 10 gehaald hebben in een hitlijst...
Het nummer begint met een typische klassieke janglegitaarintro, die je later ook meer ging horen vanaf de mid 80's en in de late 80's C86 janglebands bijvoorbeeld. Dit nummer heeft muzikaal gezien een licht kleurenpalet. Bas en drums klinken ook al zo licht, zelfs Michael's stem is hier ingetogen, zacht en zangerig. Het prijsgedeelte van deze song is wederom het refrein dat ook weer begint met een soort huppeltje zoals ik het maar noem. Vlak voordat het refrein begint rinkelt de gitaar nog meer dan tevoren en klinkt Michael nog net wat gedrevener. Het refrein zelf is heerlijk, met de descending gitaar van Peter en Mike's vocals op de achtergrond klinken engelachtig, het past perfect bij deze tijd van het jaar, het geeft ook een Indian Summer feel, mooi afgemaakt met de cello (denk ik) op het eind en een mooie fade-out. Maar wat deze song vooral zo sterk maakt is de "simpliciteit" van de song. Qua structuur denk ik lijkt het op The One I Love..3 keer hetzelfde couplet en 3x hetzelfde refrein. Niet dat het dan saai wordt, maar in deze songs geeft het juist een versterkend effect. Murmur is een prachtalbum, met prachtsongs, maar deze is van allen een instant klassieker en volwassen, maar wel met de typische frisheid van een debuterende band . Verder met een classic songtitle, en ook het topictitelnummer .

Waar haalde jij dat eerder aan Johan?

17. Driver 8



Pts. 156
Nom. 24
Nr. 1 van herman EttaJamesBrown

Dat ik deze niet in de top-10 heb verbaast me wel, maar goed daar kunnen er ook maar 10 in zoals eerder opgemerkt. Ik denk dat ik op de meeste andere dagen deze wel in de top-10 gezet zou hebben. Een van R.E.M.'s meest perfecte songs, ik zou er echt helemaal niets aan willen veranderen. Het was de tweede single van Fables, al had het de eerste moeten zijn. Een geweldig intro van Peter, en een hele mooie tekst over de Southern Crescent, een passagierstrein in het zuiden van de VS, vol met mooie gedetailleerde zuidelijke images. Ook te zien op de videoclip van dit liedje. Een van de vele trein-liedjes in hun discografie overigens, naast minder voor de hand liggende liedjes als Auctioneer, Memphis Train Blues en High Speed Train. Dit nummer is een blauwdruk voor zo'n beetje hun hele discografie. Zoals eerder gememoreerd gebruikten ze het zelf letterlijk als blauwdruk voor de intro van Imitation of Life. Geweldige bridge trouwens ook, een van mijn favoriete bridges in R.E.M. history of in het algemeen.

Moeten we uitzoeken. Er zijn natuurlijk wel tijden geweest dat er voor vrijwel elk forumspel minder animo was

16. Begin the Begin



Pts. 159
Nom. 26
Nr. 1 van niemand

En de one-two punch van Lifes Rich Pageant staat hier ook heel mooi bijna zij aan zij, zij het in omgekeerde volgorde. Begin the Begin is ook zo'n beetje de titeltrack (life's rich demands...) en het kondigt een nieuw, activistischer en politieker R.E.M. aan, die we de rest van hun carrière zouden zien, maar vooral op de trilogie Lifes Rich Pageant/Document/Green. Een letterlijk nieuw begin dus. De titel is ook een pun op de jazz/bossanova standard Begin the Beguine. Maar in plaats van een loungenummer krijgen we een ware call to arms volgens het principe 'verander de wereld, begin bij jezelf', laat van je horen want silence means security, silence means approval.
Een ontzettend lekkere opener, dat er muzikaal meteen vol inknalt en goed de toon zet voor de rest van het album.

15. Finest Worksong



Pts. 163
Nom. 24
Nr. 1 van andré

De derde single uitgebracht van Document, na de twee krakers The One I Love en It's the End of the World. Een nieuwe sound voor R.E.M. toen, vrij industrieel, en zo zou je ook de video kunnen omschrijven. Het zet als openingsnummer heel mooi de toon voor het politieke Document. Een oproep aan de werker om in opstand te komen. Een ontzettend krachtig en positief nummer, en ook live werkte het perfect. Het was altijd het openingsnummer op de Work-Tour van 1987, die niet voor niets die naam meekreeg. Op de Green-tour kondigde Michael dit nummer overigens vaak aan als 'Workest Finesong'.

14. Radio Free Europe



Pts. 194
Nom. 27
Nr. 1 van ranja Frenkie!

We openen de top 14 met de single waar het allemaal mee begon 35 jaar geleden, in 1981. Een geweldige debuutsingle, waar al meteen de R.E.M.-trademark op zit, hoewel je ook de invloeden (Gang of Four, Pylon) er nog wel in terug hoort. Het nummer wordt agressief gespeeld vooral door de geweldige ritmesectie van Bill en Mike, die het nummer een heerlijke, haast funk-drive mee geven, waarschijnlijk ook geinspireerd door eerder genoemde bands. Meest opvallend en kenmerkend zijn uiteraard Michael's vocals die voor zover ze al verstaanbaar zijn verder niet te begrijpen zijn. Ook na 30 jaar heb ik eigenlijk nog geen idee waar het nummer over gaat, behalve dan over de zender Radio Free Europe. Maar het knappe is dat je het even goed elke keer woord voor woord meezingt  In 1983 namen ze voor Murmur een andere versie op, een wat minder funky en wat meer jangly versie, die ook beter op het album past, en waar Michael ook beter te verstaan is. Een geweldige song om je debuutalbum mee te beginnen, hoewel ik de originele 1981-single toch net iets prefereer.

Lekker tempo

13. Man on the Moon



Pts. 207
Nom. 25
Nr. 1 van niemand

De tweede single van Automatic for the People. Het werd niet zo'n grote hit als Drive en Everybody Hurts. Het haalde nummer 30 in de US en nummer 18 in de UK. Dat zal ook te maken hebben met z'n lengte van vijf minuten, wat wellicht een struikelblok was voor radiostations in 1992. De clip was wel all over MTV herinner ik me. In ieder geval is het sindsdien uitgegroeid tot een van hun bekendste songs. Ongetwijfeld heeft de latere film daar ook aan bijgedragen. Net als de film is het lied een ode aan komiek Andy Kaufman, zoals wel bekend zal zijn.
Een lied als een warm bad. Zelfs in 1992 klonk het al zo vertrouwd als R.E.M. dat het, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Drive of Everybody Hurts (of Sidewinder), al meteen het predicaat classic R.E.M. verdiende.
24 jaar later mag ik hem nog altijd erg graag horen.

Gezien de huidige ontwikkelingen in Oost-Europa nabij de NAVO-grenzen is het motto van het radiostation wel weer een meer dan actueel thema.

12. Orange Crush



Pts. 252
Nom. 35
Nr. 1 van dumb_helicopter

Be all that you can be... in the army!'

Zo opende Stipe Orange Crush op de Green-tour en dat geeft de inhoud van het nummer mooi weer, een aanklacht tegen militaire dienst en de mooie verhalen die ze daarover verkopen. Bovenstaande is een beroemde slogan van de Amerikaanse army. Stipe's vader was overigens militair en diende in Vietnam.
Het was de eerste single van Green, en derhalve ook de eerste single die ze op Warner's uitbrachten. Een dijk van een song. Wellicht hoopten ze het succes van The One I Love te herhalen. Maar ontbladeringsmiddel Agent Orange bleek toch een lastiger topic om te verkopen dan de liefde. Het nummer werd dan ook niet officieel uitgebracht in de US, maar wel in de UK en Europa, en in de UK werd het hun eerste top 40-hit.
Ik vind het nog altijd een geweldig nummer, met dat krachtige drum-intro, het woordloze meezing-'refrein' en het geweldige tussenstuk, waar we de helikopters, die de chemicalieen verspreidden, horen overvliegen. De woorden die Michael daar zegt worden door lyric sites nog altijd niet gegeven, dus wie het weet mag het zeggen. I do it all, I do... Live was het sowieso een van de hoogtepunten van de Green-tour, zie ook Tourfilm. Een van de props die Michael daar meenam was de megafoon en die kwam in dit middenstuk uiteraard geweldig van pas. Zo'n stuk zagen we trouwens eerder ook al in Exhuming McCarthy.
Zo is ook te zien op de video, die is van Pinkpop 89, zoals uitgezonden destijds bij de VARA. Misschien ziet EttaJamesBrown zich nog in het publiek staan 

29 years toch? Of bijna 30 intussen

11. Country Feedback



Pts. 257
Nom. 26
Nr. 1 van luigifort motel matches Rudi S GrafGantz west remcodulac Lukas

We've been through fake-a-breakdown
Self-hurt, plastics, collections
Self-help, self-pain
EST, psychics, fuck all

En daar is mijn numero uno! Country Feedback, het meeste favoriete nummer ook van Michael Stipe voor lange tijd, later haalde hij ook andere nummers daar voor aan, maar ik mag nog steeds graag geloven dat het toch deze enige is .
De eerste keer dat ik Out Of Time beluisterde kan ik me nog herinneren dat ik dit wel een mooi nummer vond, maar ook pijnlijk en moeilijk. Het viel me zeker op, maar na verloop van tijd en deze ook veel draaien heeft het bij mij de "epic" status bereikt. Out Of Time is maar een beetje raar album eigenlijk. Voor mijn gevoel moet ik aan zonnig denken, maar met nummers als deze, Losing My Religion en Low ben je toch geneigd anders te denken. En toch als je het album beluistert is het een perfecte mix en heeft het hele album een lekkere flow. Een ontzettend divers album dus, maar meteen ook een geheel!

Deze song verveelt mij nooit en herbergt zoveel gevoel, emotie en drama dat het me altijd pijnlijk raakt en nooit verveelt. Moest ik er 1 kiezen voor de toppositie dan is het deze wel . Helemaal met zulke live-versies als die met Neil Young en vooral die van Later bij Jools Holland. Kijk bij die laatste maar eens continu naar Michael's ogen, vooral naar het einde toe, hij heeft zijn ziel en zaligheid helemaal in dat nummer gegooid en is daarna helemaal leeg..prachtig en ontroerend die leegte en kapotheid in zijn gevoel en ogen . Passend ook bij de tekst en thema van het lied, de teloorgang van een relatie, het uitzichtloze en schrijnende ervan, velen hebben het vast wel eens meegemaakt en in dit geval nog eens prachtig verwoord door Michael in zijn lyrics die nietsontziend zijn, zoals de keiharde realiteit kan zijn.
Heerlijk toch die countrysfeer in de song, de ontheemde pedalsteel-guitar (een sound waar ik sowieso fan van ben). Een diepe depressieve bas, een even treurige orgel, een eentonige gitaar en een electrische gitaar die diepe pijn uitstraalt met fantastische klanken en feedback. Alles lijkt ook dissonant en door elkaar heen gespeeld, een heerlijke chaos en toch is het een prachtige symbiose. Fragmentarische teksten van Michael, die het moment beschrijft waarin de relatie op de klippen loopt, ondanks alle dingen die geprobeerd zijn. Twee mensen die niet meer verder kunnen en het "Crazy what you could've had" maakt het nog wranger en pijnlijker. De electrische gitaar zwabbert gedurende het nummer steeds meer en meer met pijn -en verdrietuitingen en aan het eind lijken we zelfs in de backingvocal een vrouw te horen die Michael's woorden zacht meezingt, misschien om aan te geven dat ze hetzelfde punt bereikt hebben en daarna ieder huns weegs gaan. Misschien hebben ze nog mooiere songs, maar deze weet van allen mij het meest te verpletteren. De studio-versie is mooi, maar het zijn vooral de live versies die t m doen .

Nu al?!

10. So. Central Rain



Pts. 266
Nom. 32
Nr. 1 van likeahurricane Marty McFly

De eerste single van Reckoning en wat mij betreft een van R.E.M.'s allermooiste liedjes. Het zet de sound van Murmur voort maar de gitaar klinkt helderder (het geweldige intro alleen al) en Michael is luid en duidelijk te verstaan zonder iets aan mysterie of onbevangenheid te verliezen. Dit komt ook door de schitterende tekst, die je heerlijk mee kunt zingen zonder precies te weten waar het over gaat, zoals het onnavolgbare these rivers of suggestion are driving me away. Het hoogtepunt van het nummer is echter de outro, met recht catharsisch, een oerschreeuw! Michael zong dat outro naar eigen zeggen in bovenaan een trap buiten de studio. Bij de laatste noot gooide hij zij hoofd zo ver naar achteren dat hij van de trap viel en de microfoon brak 
Een echte IRS-classic, wat mij betreft samen met Driver 8 en Fall On Me de drie essentiële en beste singles van opeenvolgende albums uit die tijd.
De video is ook wel mijn favoriet uit die periode.

Ja, welke tien zouden dan nog hoger moeten eindigen?

Edit: Dat ging nog over Country Feedback. Luigi is echt nog nooit zo snel geweest...

9. E-Bow the Letter



Pts. 274
Nom. 34
Nr. 1 van AstroStart DjFrankie jordidj1

I'll take you there
over, let me..
pulls us near
tastes like fear...

New Adventures In Hi-Fi is een van mijn meest favoriete R.E.M. albums en dit is het mooiste nummer daarvan. Ik heb al begrepen hier in dit topic en verder op MuMe dat dit nummer of als heel goed wordt gezien of als niet veel aan.
Dat laatste misschien omdat er te weinig pit in zit of te kabbelend is. Voor mij geldt dat zeker niet, elk nummer heeft zijn eigen merites en ik heb R.E.M. altijd al als een sfeerband gezien, ook al hebben ze veel perfecte popsongs gemaakt met een lekkere drive en catchy hooks.
Monster was misschien een let down voor velen, en vanuit dat gezichtspunt gezien was New Adventures In Hi-Fi meer classic R.E.M. ook al had het een andere sound. Ik vond het destijds als een sterke "comeback" en return to form, zo sterk had ik dat niet meer verwacht eigenlijk. Meestal is het vanaf een bepaald moment downhill voor een band of artiest, dus het was een positieve en aangename verrassing. Na dit album gingen ze juist de weg naar beneden in, ook al is Up nog steeds een heel goed album.
Hoe dan zo'n comeback beter te starten dan met een leadsingle als E-Bow The Letter, niet de meest logische keuze misschien, maar het geeft wel mooi de sfeer van het album weer. De tekst schijnt gebaseerd te zijn op een brief die Michael schreef maar nooit verstuurde aan zijn getroebleerde vriend River Phoenix. Ik vind de tekst zelf werkelijk waar prachtig en het bevat zoveel elementen dat ik eigenlijk vaak geen idee heb waar het over gaat . Maar misschien hoeft dat ook niet, het gaat meer om de sfeer die neergezet wordt. Ik stel me een nacht in een helder verlichte stad voor waarin iemand zich beweegt terwijl er om hem heen allerlei dingen gebeuren, mensen langskomen waar hij geen deel van uit maakt, maar het wel allemaal obseveert. Een van de beste lyrics ook van Michael, episch, misschien wel zijn Howl van Allen Ginsberg .

Muzikaal is het een prachtig nummer. We zetten meteen in met een acoustische gitaar, drumwerk en een electrische gitaar met E-Bow effect. Dat is een klein apparaatje dat zorgt voor "vibration" op de guitarstring en geeft dan een geluid dat op een viool lijkt, prachtig geluid wat mij betreft en hier mooi gebruikt, het geeft een mooie diepe maar ook ijle en weidse nachtelijke sfeer. Als Michael erin duikt met zijn fabelhafte lyrics horen we ook prachtig melodieus gitaarwerk van Peter. In het refrein duikt Patti Smith op, Peter en Michael zijn grote bewonderaars van haar en konden hun geluk niet op dat zij wilde meezingen op deze song. Nou moet ik zeggen, bij een nummer als deze, welke stem past er beter bij dan die van Patti? . Meer nog dan dat, ze trekt de song naar een nog hoger plan met haar manier van zingen .
Af en toe horen we dan ook mooi orgel of synthesizerwerk van Mike en Peter weer waarschijnlijk met een electrische sitar, een instrument bij uitstek geschikt ook bij een nummer als deze. Naar het einde toe krijgt Patti de kans om te excelleren met haar stem en Michael is op de achtergrond te horen, waardoor je een mooie samenzang of gevoel van duet krijgt. We duiken steeds dieper de nacht in en de zelfkant van het stadsleven tot we er helemaal in opgaan en erin verdwijnen, mooi te horen aan de laatste tonen . Epic song!

8. World Leader Pretend



Pts. 278
Nom. 32
Nr. 1 van El Ninjo en die kaulo van een Johnny Marr

We live as we dream, alone
To break the spell we mix with the others
We're not born in isolation
But sometimes it seems that way
We live as we dream, alone
We live as we dream, alone

Met dit stukje tekst uit Joseph Conrad's Heart of Darkness, op muziek gezet door Gang of Four, opende Michael Stipe steevast World Leader Pretend op de Green-tour (zie video). Een prachtige intro vind ik en het geeft de inhoud van het nummer mooi weer. Zoals Stipe het zelf later omschreef: For me, the big moment is 'World Leader Pretend.' It's a tribute to Leonard Cohen, using military terms to describe a battle within. I was so proud of the lyrics and my vocal take that I refused to sing it a second time. I did it once. That was it.' Hij was ook zo trots op de tekst dat hij het liet afdrukken bij Green, de eerste afgedrukte lyrics in R.E.M.-history. Ik vind de tekst ook geweldig, maar de muziek maakt het nummer uiteraard tot een van de grote R.E.M.-classics uit de jaren 80. Het nummer heeft een prachtig arrangement, met de strompelende drums, de heerlijke jankende steel-gitaar, de cello en als hoogtepunt het piano-intermezzo. Zoals Luigi eerder al vertelde was het in de praktijk vaak zo dat de band een nummer had gemaakt wat ze vervolgens aan Michael gaven die er dan probeerde een tekst bij te maken. In dit geval maakte hij zich het nummer helemaal eigen door er deze prachtige tekst bij te verzinnen, waardoor het nummer een van hun meest geliefde is en het hier terecht heel hoog geëindigd is. Een beetje minder input van Michael en het was geëindigd als Winged Mammal Theme 

7. Losing My Religion



Pts. 282
Nom. 36
Nr. 1 van 50tracks Sandokan-veld Hedser

Dé grote doorbraakhit, zeker buiten de VS, vinden we op 7. Ook na 25 jaar vind ik dit nog altijd een subliem nummer en sowieso een van de beste hits van de afgelopen 30 jaar, of eigenlijk all-time. Daarnaast is het ook nog een échte R.E.M.-song, geen bedachte of 'bedoelde' hit zoals je dat zou kunnen zeggen van nummers als Stand of Shiny Happy People. Een logisch vervolg op Green ook. Gooi You Are the Everything en World Leader Pretend in een blender en je komt al behoorlijk in de buurt van Losing My Religion. Ik begrijp dat sommigen zich eraan storen dat het nummer te vaak op de radio geweest is, en dat het daardoor 'doodgedraaid' zou zijn, maar dat heb ikzelf totaal niet. Ik vind het toch nog altijd weer fijn als ik hem ergens, al is het op de achtergrond, hoor voorbijkomen. Het is ook een a-typische hit, met zijn mandoline, zijn structuur zonder duidelijk refrein, en zijn cryptische tekst. De tekst zou gaan over een onbeantwoorde liefde. Stipe vergeleek het met Every Breath You Take, maar dan is het toch een stuk minder helder. Ik zie het meer als R.E.M.'s There Is a Light That Never Goes Out, nog een favoriet van me en ook zo'n nummer dat als het een grote hit geweest zou zijn door sommigen vast ook voor doodgedraaid versleten zou worden (hoewel het dat inmiddels misschien ook wel is).

Geweldig nummer, ik weet ook nog precies waar en wanneer ik hem voor het eerst hoorde. Rob Stenders had de primeur, op de vrijdag bij Veronica, iets wat me destijds wel verbaasde, want R.E.M. was tot op dat moment absoluut geen Veronica-band, maar WEA had daar ongetwijfeld over nagedacht. En Stenders bleek al fan sinds Radio Free Europe, zo vertelde hij ? Ik nam het op op een bandje, zoals je dat toen nog deed, en speelde hem daarna wel 10 keer achter elkaar af. Hij kwam ook prompt op 1 binnen in mijn wekelijkse top-12 en hield het daar 10 weken vol, precies de tijd dat-ie erover deed om op 1 te komen in de top 40 herinner ik me. Een record in de vier jaar dat ik die top-12 maakte. In het hele fijne 1991-topic (een aanrader misschien voor sommigen hier) is het ook de best scorende song, al hield hij het daar iets minder lang op nummer 1 uit bij me. Luigi heeft hem daar trouwens al 28 weken in de top-10, dus ik ben benieuwd hoe die andere 18 songs bij hem zouden scoren 
En ja, de video is ook behoorlijk iconisch, en heeft ongetwijfeld ook aan het succes bijgedragen. 226 miljoen keer bekeken inmiddels zie ik.

Wat hebben You Are the Everything en World Leader Pretend misdaan om zo beledigd te worden?