Altijd! Een tijdje terug heeft Poeha zelfs het hele topic doorlopen en op alle nummers gestemd.

Voor jouw informatie, we zijn op het 65e nummer aan het stemmen, de top 25 (zonder jouw stemmen verwerkt te hebben) is nu:

1 Cortez the Killer - 9.25
2 The Needle and the Damage Done - 9.18
3 Cowgirl in the Sand - 9.14
4 Old Man - 9.07
5 Heart of Gold - 8.97

6 Southern Man - 8.96
7 Only Love Can Break Your Heart - 8.86
8 Ohio - 8.85
9 Cowgirl in the Sand (Acoustic) - 8.85
10 Helpless - 8.81

11 Harvest - 8.69
12 Thrasher - 8.59
13 Comes a Time - 8.57
14 Look out for my Love - 8.55
15 Words - 8.52

16 Danger Bird - 8.49
17 When You Dance, I Can Really Love - 8.48
18 Hey Hey, My My (into the Black) - 8.47
19 Rockin' in the Free World - 8.42
20 Revolution Blues - 8.37

21 Motion Pictures - 8.30
22 Long May You Run - 8.20
23 A Man Needs a Maid - 8.19
24 Don't be Denied - 8.12
25 Love to Burn - 8.11

Danger Bird: 7,5

Zo'n kunststukje kan ik niet herhalen, vrees ik, tenzij ik de rest van het gezin een dagje wegstuur.

8

Pracht hoes.


Danger Bird: 10

9,5

Erg mooi nummer, dat het uit twee verschillende takes was samengesteld wist ik helemaal niet. Neil en the Horse op hun sterkst, wat mij betreft. Héérlijk gitaarspel!

9,2

7

Ik vind 'Danger Bird' misschien zelfs wel ietsje beter dan (het ook al niet misselijke) 'Cortez the Killer'.

9,6

When Your Lonely Heart Breaks 7.5
Danger Bird. 8

When Your Lonely Heart Breaks 8,1

7,8

Danger Bird: 7,5

When Your Lonely Heart Breaks: 7.8
Danger Bird: 9

Van mij krijgt Danger Bird een 9.7, waarmee het na 23 stemmen op een gemiddelde staat van 8.48.

James Mazzeo’s artistieke talenten zouden ten volste benut worden op Greendale, waar hij niet alleen de hoes tekende, maar ook nog eens alle illustraties voor het boek verzorgde, Earl Green speelde in de gelijknamige film waar hij ook nog eens production designer voor was.

Greendale vind ik persoonlijk een van Neil’s beste recente albums (voor zover je daar bij een 18 jaar oud album van mag spreken). Het is een rock-opera die vele themas aansnijdt, zoals de kleinburgerlijkheid in een dorpje, maar ook milieuproblematiek. En in tegenstelling tot zijn laatste paar albums gaat dit gepaard met goede teksten en meer dan prima muzikale omlijsting, die overigens gitarist Frank Sampedro mist. Op dit album zijn alleen Young, Talbot en Molina te horen, met the Mountainettes (Pegi Young, Nancy Hall, Twink Brewer en Sue Hall) op achtergrondzang.

Neil pakte groots uit met Greendale: er zijn twee versies van de CD: ééntje met een akoestisch live concert in Dublin, waar hij het album integraal speelt (let wel: nog voor het officieel is uitgebracht), een tweede versie bevatte een making-of DVD; sessions inside Greendale. Daarnaast werd er een film gemaakt, kwam er een boek uit en eenmaal terug in de states een ‘stage show’, compleet met acteurs die de teksten playbackten. Een concertregistratie is inmiddels uitgebracht als Return to Greendale, dit keer wel met Frank Sampedro, op elektrische piano. Voor de Blu-Ray vreemd genoeg vervangen door een CGI ‘digital maffiozo’.

Mijn favoriete nummer van het album én een nummer wat hij ook nog wel eens buiten de context van het album speelde is Sun Green. Onder andere op Bonnaroo en Farm Aid 2003 speelde hij dit numer, maar ook nog een paar keer tijdens de tour met Crazy Horse in 2014, zonder Talbot, maar mét Sampdro. Hoe bijzonder dat is? Alleen Double E werd na afronden van de Greendale Tour nog eens gespeeld, de rest van de nummers dus niet. De euforie waarmee Sun Green gespeeld werd aan het eind van de set van Return to Greendale kan niet anders dan een glimlach op je gezicht brengen, alle acteurs dansend op het podium terwijl Neil vrolijk door soleert.

We stemmen dus vandaag op het duo Sun Green / Be the Rain:




Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

Voor mij is Greendale één geheel, één lange song. Dus ik snap heel goed waarom Neil deze songs niet los speelt.

Sun Green: 7,5
Be the Rain: 7,5

Sun Green: 7
Be the Rain: 7,5

Sun Green: 7,5
Be the Rain: 7,5

Sun Green hoort zo in het geheel van het album dat er als losstaande song weinig overblijft .
Be The Rain doet het wat dat betreft beter en kan als losstaande song beter beklijven.

Sun Green 6.3 (wat te lang ook)
Be The Rain 7.9

Sun Green: 7
Be the Rain: 7,5

Ik heb live de greendale akoestische uitvoering meegemaakt,weet niet exact welk jaar dat was
Was het in... nog genaamd HMH ?
Dat weet de specialist vast wel

Amsterdam 2003. Was er niet bij, maar weet wel dat alcohol verboden was door Young (in de HMH nota bene). Meneer kwam daarna vrolijk het podium oplopen met een biertje in zijn hand

Sun Green --> 7
Be The Rain --> 8

Ja dat verhaal klopt helemaal
Bij zijn eerste slok bier,werd er protesterend gejoeld

Toch een wat onderschatte plaat, Greendale. Ik zou 'm nog eens uit de kast moeten trekken en aandacht beluisteren, met de teksten en de hele rimram erbij, eerlijk gezegd. Nou ja, dat komt er nog wel 'ns van!

Sun Green en Be the Rain duren samen meer dan 20 minuten, maar vervelen doet het geen seconde. Erg goeie, boeiende songs met sterke, betrokken lyrics.

Sun Green: 9,2
Be the Rain: 8,8

Ik heb zelfs het boek gekocht destijds. Het boekje van de cd heeft niet de songteksten maar wel achtergrond bij elk nummer. Bij de live DVD van Vicar St. krijgt elk nummer een ruime introductie.

Sun Green: 8
Be the Rain: 8,3

Sun Green: 6,7
Be the Rain: 7,3

Sun Green: 6
Be the Rain: 7

Sun Green: 7
Be the Rain: 7

Het doet mij goed dat twee nummers van een album dat ik zeer waardeer het zo goed doen. Greendale is zeker niet geliefd onder alle Neil Young fans.