Ja, Greendale is een toffe plaat! Heb m voor de gelegenheid vanavond weer eens helemaal beluisterd. Ja, beetje te lang, beetje te eenvorming, beetje te prekerig (vooral op het einde), maar nog steeds heerlijk om in weg te zakken en met een fijn gruizig gitaargeluid.

Sun Green: 8,6
Be the Rain 7,5

Humor heeft ie wel

Sun Green: 7
Be the Rain: 7.5

Sun Green: 4,7
Be the Rain: 5,8

Dit viel me niet mee, ik vind het zelfs irritant met momenten

Sun Green: 6,5
Be the Rain: 7

Ik vind Greendale een lastige in deze meter omdat je de nummers eigenlijk in de context van het album moet horen. Bovendien springen er maar weinig nummers bovenuit, waardoor het zomaar zou kunnen dat de nummers dicht op elkaar eindigen. Dat maakt niet echt voor een gevarieerde lijst.

Sun Green: 6
Be the Rain: 6.7

Greendale is, wat mij betreft, met afstand zijn beste album van de laatste 20 jaar en kan zich zelfs meten met zijn beste werk uit de jaren 90 (Ragged Glory en Sleeps with Angels). Ik geef Sun Green een 8.7, waarmee het na 17 stemmen op een 7.10 staat. Be the Rain krijgt een 9, waarmee het op een 7.52 staat.

Be the Rain en Sun Green hebben een 'ecologisch' thema. Eén van de eerste keren dat Neil zich bekommerde om het milieu is gevangen in het nummer After the Gold Rush. Het zinnetje Look at Mother Nature on the Run in the 1970’s is al vele malen aangepast naar 1980’s, 20th century en inmiddels 21st century. Als we de liner notes van het gelijknamige album mogen geloven zijn de nummers op dit album geschreven voor en geïnspireerd door een niet verfilmd filmscript van Dean Stockwell. Verder navraag leerde dat Neil eigenlijk alleen het titelnummer en Cripple Creek Ferry specifiek bedoeld waren voor de film.

Het is een klassiek Neil Young nummer, surrealistisch, beeldend, cryptisch, verschillende settingen die soms tegenstrijdig lijken. Het eerste couplet lijken de middeleeuwen te beschrijven, het tweede een post apocalyptisch tafereel en het derde een verre toekomst waarin middels ruimteschepen het voortbestaan van de mensheid moet worden gegarandeerd.

Het nummer is talloze keren gecoverd, onder andere door Emmylou Harris, Dolly Parton en Linda Ronstadt die het zinnetje ‘I felt like getting high’ verving door ‘I felt that I could cry’, om zo het puriteinse Amerika maar niet tegen de borst te stoten. Wat oudere leden van dit forum kunnen zich wellicht een a-capella cover herinneren van de Engelse band Prelude, die er een bescheiden hitje mee scoorden.

De Franse hoorn die we op het nummer horen werd bespeeld door Bill Peterson; deze partij werd hergebruikt op het ‘live’ album Earth, als overdub. De cirkel is weer rond.





Info Card op neilyoungarchives.com

Prachtig!

9,5

After The Goldrush is een episch nummer . Vanaf de eerste pianoklanken tot de ijle stem die Neil inzet in 1 woord fabelachtig. Bij het sluiten van de ogen waan je je in die 'Burned Out Basement ' , althans ik.
Een 10

Well I dreamed I saw the knights in armor coming
Sayin' something about a queen
There were peasants singing and drummers drumming
And the archer split the tree.

Direct kippenvel, 10 dus.

After The Goldrush: 9

9.5

10

7,8

9,7 ook mooi gecoverd door Patti Smith

9,5

Op Banga en op Twelve doet zij Helpless.

Die laatste is ook mooi gecoverd door Nick Cave.

Hoorde veel NY-nummers trouwens voor het eerst via dit tribute-album: The Bridge: A Tribute to Neil Young (1989)

9,4

9.8

9,7

10!

Toch wel enigszins verrast door het enthousiasme! Ikzelf had in het begin een beetje moeite met dit nummer, hij zingt het ook zo verrekte hoog, maar inmiddels heb ook ik het in mijn hart gesloten. Ben benieuwd waar we op uitkomen...

Wat de cover van Patti Smith betreft... er gaat niks boven het origineel. Er zijn maar weinig covers van nummers van Neil Young die ik net zo hoog waardeer als de originele versie.

In al zijn schoonheid
9,6

Weet nooit zo goed wat mijn favoriete versie van dit nummer is. De versie van Neil is natuurlijk fantastisch, maar die van Patti Smith is ook erg mooi en die Emmylou Harris, Linda Ronstadt & Dolly Parton al helemaal.

Dit nummer is denk ik wel - samen met Cortez - mijn favoriet van Neil.

10

After the Gold Rush: ook van mij een dikke 10, nummer dat oneindig blijft jeuken en betoveren.

Ik heb er 2 ...After the Gold Rush van de 3 grote Country dames die ook Brunniepoo al aanhaalt
En Wrecking Ball van Emmylou Harris....maar daar hoor je ook weer Neil in de backing

Gillian Welch - Pocahontas (van Revelator DVD), Albuquerque en Country Girl (met Neil Young bij het laatste deel van de suite).

Het album After the Gold Rush herbergt, wat mij betreft, 4 songs die een perfecte 10 scoren, en dit wonderschone titelnummer is daar één van. Prachtige tekst van alle tijden, mooi pianospel, geweldig knappe, emotionele zang van Neil Young en de machtige Franse hoorn.

10