7,5

8,6

8.7

Ik ken 'm toch nog een stuk valser als hier..

Give Me Strength: 7,9

Give Me Strength: 7

Kuch, Tonight's the Night, kuch.

Give me Strength: 8,5

Tja dat album zal altijd wel een " dingetje" blijven.
De dood van Bruce Berry en Danny Whitten hadden destijds grote inpact op het leven en de werken van Neil.
Een fles Jose Cuervo stond op het podium altijd binnennhandbereik.
Op dat album zit hij er regelmatig behoorlijk naast, neem alleen al het prachtige "Mellow My Mind" maar de emotie trekt het e.e.a. toch weer recht, het is al sinds jaar en dag mijn favoriete album van Neil, je voelt de pijn in iedere noot.

Give Me Strength: 8

Overwegend hoge stemmen voor Give me Strength. Van mij krijgt het een 9.2, het helpt in mijn geval mee dat ik het nummer al minstens 15 jaar ken via allerlei bootlegs. In ieder geval, na 16 stemmen (het minste tot nu toe) staat Give me Strength op een gemiddelde van 8.13, kort onder Homefires; in de top 30. Ik vraag me af wat jullie gaan vinden van de versie met Ellen Talbot, wanneer op 5 maart Archives Vol. II een wat bredere release krijgt.

Diezelfde Ellen Talbot gaf commentaar op Young toen die onder vuur lag vanwege het album Hawks and Doves, wat geïnterpreteerd werd als openlijke steunbetuiging aan de republikein Ronald Reagan: als je te vaak verandert van stijl weten mensen niet meer of jij jezelf nog wel bent of iemand anders. En als je het te vaak doet, dan gelooft niemand dat nog.

Hawks and Doves is opgebouwd uit twee delen: ‘leftovers’ van de Homegrown, Oceanside/Countryside en Hitchhiker sessies op kant 1 (Doves) en vijf nieuwe nummers op kant 2 (Hawks). Kant twee is opgenomen over een periode van 4 dagen met onder andere Ben Keith en Rufus Thibodeaux. Met deze band trad hij ook eenmalig op tijdens het Bread & Roses Festival in 1980, zijn eerste concert in bijna 2 jaar.

Hawks & Doves zijn ook wel termen die geassocieerd worden met Republikeinen en Democraten. Het titelnummer (opgenomen op 4 juli 1980, juist: Independence Day) windt er geen doekjes om: I'm proud to be livin' in the U.S.A. Was de linkse hippie Young ineens een conservatieve republikein geworden? Niet echt, maar het zou wel het begin zijn van een lange periode waarin hij zijn fans keer op keer op het verkeerde been zette. Het nummer was overigens een reactie op de Iraanse gijzelingscrisis, in 2012 verfilmd door Ben Affleck in Argo.

Het nummer werd na die eerste keer in 1980 bijna 40 keer gespeeld tijdens zijn tour met The International Harvesters. Outlaw Country, Neil Young stijl. Het publiek kon het ongetwijfeld waarderen, ook al snapten ze de ironie niet. Helaas staat het niet op A Treasure, dus daarom de versie van Austin City Limits in de bonus (zeker de moeite waard).





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, een live versie tijdens Austin City Limits:

7,5

8

7

Redneck-zeiver. Ik snap de ironie niet.

4,5

De ironie is vrij duidelijk. De foute aanname is dat Young vanuit zichzelf zingt, dat hij per definitie zijn eigen mening verkondigt. Minstens even vaak neemt hij een personage aan van waaruit hij zingt, waarmee hij kritiek levert op het personage (de redneck in dit geval).

Vergelijk het met Terrorist Suicide Hang Gliders.

In ons eigen land doen cabaratiers hetzelfde, zie de sketches van Theo Maassen (Eindhovenaar, Mengvoeders United, de Bokser, Carnaval).

Ok, bedankt voor de duiding. Maar het liedje vind ik echt heel irritant, vooral die achtergrondzang ("USAAAA!") .

7

7

7.5

Hawks & Doves: 5

Give Me Strength: 8
Hawks & Doves: 6

6,5

Er zit een opgaande lijn in de nummers:

Nothing is Perfect 7,0
Harvest Moon 7,0
Homefires 7,5
Saddle up the Palimono 7,5
The Old Country Waltz 7,5
Give Me Strength 7,5
Hawks & Doves 7,7

Wacht maar op donderdag en vrijdag. Woensdag is nog een twijfelgeval

Hawks & Doves: 5

Hawks & Doves: 7

6.8

5.8

Nnnja niet echt, in de Amerikaanse politiek is iemand een 'Hawk' die snel voorstander is van militair ingrijpen, en een 'Dove' als ze ten koste van (bijna) alles de vrede willen bewaren. De termen zijn niet per se gebonden aan één van de twee partijen [/betwetermodus off]

Ik weet niet wat Young zelf over dit nummer gezegd heeft, maar in tegenstelling tot het genoemde -duidelijk satirische- 'Terrorist Suicide Hang Gliders' voelt het wel een beetje als 'having your cake and eat it' om je hier op ironie te beroepen. Buiten dat is het patriottisme hier vrij onschuldig, en is het al met al een aangenaam liedje op een toch wel ondergewaarde Neil Young-plaat. 7,3

Weer wat geleerd

Een deel van de tekst zal ook wel betrekking hebben op Young zelf, toen nog niet genaturaliseerd: Ready to go, willing to stay and pay, I'm proud to be living in the USA.

Een beetje tongue in cheek is het wel.