Hawks & Doves 7.2

Hawks & Doves: 7

Best een aardig nummer, maar nu ook weer niet uitnodigend om het gehele album te gaan luisteren. Neil Young klinkt ook een beetje raar, vind ik, al kan dat mijn verbeelding zijn.

6,5

Nee hoor helemaal niet, Neil klinkt altijd wel een beetje raar, dat is wat Neil doet

Jazeker Rudi S, maar hier klinkt hij - raar maar waar - anders raar.

Inclusief een 8 van mij zitten we toch weer op 20 stemmen voor Hawks & Doves. Gemiddeld komt het nummer uit op een 6.72.

Dat Young zijn liberale hippie roots niet vergeten was bleek wel in 2006 toen hij bijna uit het niets met het protestalbum Living with War kwam. Zo belangrijk vond hij het dat dit album snel kon worden gedeeld met het publiek dat het gratis werd gestreamd. Tijd om een fatsoenlijke hoes te ontwerpen was er ook niet, een bruine papieren zak met een standaard lettertype voldeed.

Het album werd opgenomen met Rick Rosas en Chad Cromwell, waarmee hij het voorgaande jaar ook Prairie Wind had opgenomen. De sessies werden later verrijkt met een koor van 100 stemmen. Later dat jaar kwam er ook nog een tweede versie uit van Living With War: In the Beginning, inclusief bonus DVD met daarop videoclips in CNN-stijl voor alle nummer van het album en beelden van een concert met Crazy Horse uit 1986 (Mideast Vacation en Long Walk Home). America The Beautiful ontbrak op deze CD. Persoonlijk heb ik een lichte voorkeur voor deze ‘ruwe’ versie.

Het meeste stof opwaaien deed Let’s Impeach the President, zeker tijdens de tour met CSNY ter promotie van het album. Deze Freedom of Speech Tour, vastgelegd in de Documentaire Déjà Vu Live zorgde zeker in de zuidelijke staten voor veel boegeroep en boze mensen die de zaal verlieten. Het kon Young allemaal niets schelen, de boodschap moest verkondigd worden. Niet dat het publiek wat te klagen had, los van de 8 nummers van Living with War die steevast gespeeld werden, werden ze ook nog eens getrakteerd op een hoop klassiekers uit het oeuvre van CSNY, waarvan, toegegeven een hoop een protest-song-achtige insteek hadden (Military Madness, Immigration Man en What Are There Names), maar ook Teach Your Children of Love the One Your With. CSNY werden aangevuld door Cromwell en Rosas op drum en bas, Ben Keith op steel guitar, Spooner Oldham op piano en Tom Bray op Trompet.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de live versie met CSNY, van het album Déjà Vu Live, dat grote verdeeldheid zaaide onder het concertbezoekende publiek:

In de tijd gezien prima album , maar ik draai hem eigenlijk al een jaar of veel niet meer. Hoe vluchtig de dingen gaan dus . Let's Impeach The President getuigt niet van heel veel subtiliteit . Natuurlijk moet de boodschap kort en bondig en direct gebracht worden , maar dit is wel heel erg van dik hout zaagt men planken. Ik vond het toen al de minste op de afsluiter van het album na. In het hele plaatje valt het niet zo op dat het een zwakke broeder is . 5.2

Tja, bepaald tijdloos is het gros van het album niet, alleen After the Garden en Living with War zijn recentelijk nog gespeeld en Looking for a Leader kreeg nog een 2020 versie. Maar moet zeggen, ik heb me kostelijk vermaakt met de film Déjà Vu, dat het die oude hippie lukte om nog zó onder de huid van bepaalde fans te kruipen

Hawks & Doves: 6
Let’s Impeach the President: 8

Prachtig filmpje van het CSNY concert!

Toendertijd vond ik het een erg leuk album. Nu heeft het toch wel een beetje van zijn glans verloren. Let's Impeach the President blijf ik een amusant nummer vinden.

8

Het is ook wel weer America's Finest wat ze voor de camera krijgen hè ?

Ja, voor een wat evenwichtiger beeld hadden ze ook wel wat juichende mensen voor de camera mogen halen. Ik snap de verontwaardiging ook niet zo, het album was al 2 maanden uit en er was ruime ruchtbaarheid aangegeven. Het enige wat ik me kan voorstellen is dat de LWW nummers pas op het laatst aan een al geplande tour zijn toegevoegd.

Sowieso, van de 33 tot 35 nummers waren er 'maar' 8 van LWW en voor de rest een heel brede doorsnede van het werk van CSNY. Ik zou daar graag een volledig concert van zien (in plaats van wat we nu kregen).

6,5

Let’s Impeach the President: 4

6

Let's Impeach the President: 5,5

7,5

Tja, #fanboyalert.

Een (weliswaar in the USA wonende) Canadees die de president af gaat zetten, hoe doe je dat:

- met een leuk trompetje.
- met een tekst die ik ook soms best grappig vind.
- met een lekkere meezinger, gezellig als het hele publiek dit ook echt meezingt ( in de praktijk werkte dit geloof ik niet altijd).
- Oh, Bush samples niet te vergeten.

Dit wordt (hoewel het verder niet Neil's sterkste tune is) ten minste een 8,5 plus klein

5,5

7,5

7

Let's impeach the President: later bleek ook dat niet te werken. 6

Let’s Impeach the President: 6

LolHet is alweer een half leven geleden, maar de enige keer dat ik de straat op ben gegaan om te protesteren, was toen Balkenende ons een zinloze oorlog in wilde rommelen.

Veder wat Rudi S zegt.

8

Het verbaast me dat Young geen geüpdatete versie van Goodbye Dick heeft gemaakt:

Goodbye Trump, goodbye Trump
I really can't believe you're gone
But I saw you walkin' the White House lawn
Goodbye Trump, goodbye Trump.

Goodbye Melania, goodbye Melania
I saw you take your clothing out of the White House door
I don't want to see you around here no more
Goodbye Melania, goodbye Melania

Zoals ik al zei, helemaal tijdloos is Living with War zeker niet, After the Garden en Living with War zijn echter in principe van alle tijden, evenals Families en Roger and Out, maar Let's Impeach the President gaat overduidelijk over Bush en ja, die is al een tijdje geen president meer, de oorlog in Irak is afgelopen en dan blijft er niet veel van het nummer over. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over Ohio, daarom waardeer ik Let's Impeach the President met een 8. Na 15 stemmen staat het voorlopig op 6.75.

2006 was niet de eerste keer dat Neil Young kritiek gaf op een zittende president, hij deed dat eerder in 1974 met Goodbye Dick, een nummer dat hij éénmalig ten gehore bracht na diens aftreden. Een niemendalletje dat op CSNY 1974 staat. Eerder had hij Nixon al fel bekritiseerd op Ohio. Dat Nixon ook maar eens mens was liet hij zien toen zijn vrouw in het ziekenhuis lag.

Het inspireerde Young om Campaigner te schrijven, die alhoewel hij signaleerde dat er nog steeds veel mis was in de wereld, zelfs Nixon een hart had. Het nummer werd in 1976 opgenomen in Indigo en kwam uiteindelijk ingekort op Decade terecht. Jaren zwierf er een bootleg versie van Chrome Dreams rond, waar de ‘lange’ versie op stond, met een extra couplet. Met het uitkomen van Hitchhiker kregen de fans dan eindelijk ook een officiële versie van dit nummer.

Het nummer is eigenlijk tijdloos en derhalve nog steeds actueel. Zo heeft hij het in 1991 (met Crazy Horse) gezongen en verving hij Nixon door Bush Sr. Recentelijk speelde hij het nummer tijdens een Fireside sessie (te horen op The Time EP) en herstelde hij Nixon weer 'in ere'. Jammer genoeg liet hij het ‘extra’ couplet hier weer achterwege, wat nu misschien wel toepasselijker is dan ooit, maar misschien was hij wel bang dat zaken verkeerd geïnterpreteerd zouden worden:

Traffic cops are all colorblind
People steal from their own kind
Evening comes too early for a stroll
Down neon streets the streaker streaks
The speaker speaks but the truth still leaks





Info Card neilyoungarchives.com

8,8

9

8

Campaigner 8.6