Winterlong: 7,8

Winterlong: 8,5

Winterlong: 8

Might have Been : 8
Winterlong : 9

Might Have Been: 6
Winterlong: 8

(inhaalslag nummer zoveel)

Sun Green: 8,7
(top ontdekking )

Be the Rain: 7,9
(vind hier zijn stem wat tegenvallen, wat minder op de voorgrond gemixt, valt af en toe wat weg, lijkt het)
Maar beiden erg fraaie gruizige tracks. Dat album dan toch maar eens checken, de eerste paar songs zijn alvast voltreffers.

After The Goldrush: 7,0
(helaas, hoger lukt me niet, te hoge zangstem. Ik hoor het blijkbaar niet)

Try: 5,5
(pffff, is niet vooruit te branden)

Wrecking Ball: 8,3
(prachtig, maar zeker niet zo goed als Rockin' in the Free World, Johny Marr)

Prairie Wind: 7,0
Nothing is Perfect: 6,5
Harvest Moon: 8,9 (haast wonderschoon)
Homefires: 7,2
Saddle up the Palomino: 6,8
The Old Country Waltz: 7,3

Ik ga er mee aan de slag Poeha, als jouw 7 After the Gold Rush maar niet de eerste plek kost! Ik had overigens ook in het begin moeite met de hoge stem.

Stop the steal

Het scheelt maar 0.05 punt, maar Gold Rush staat nog boven Down by the River. Maar Poeha moet nog op dit nummer stemmen... dus wie weet!

Enfin, Winterlong is één van mijn favorieten van Decade en de voornaamste reden waarom ik de tweede schijf zo vaak draaide. Het nummer is ook op de Walk On schijf van Archives Vol. II helemaal thuis. Ik geef het dan ook een 9.5, waarmee het na 18 stemmen op een 8.34 staat.

Decade was Neil’s eerste poging tot een versie van The Archives. Sterker nog, in de jaren 80 en 90 had hij het nog over Decade 2 als hij het had over wat wij inmiddels kennen als Archives Vol. I en II. Decade opent met Down to the Wire; een nummer dat wordt toegeschreven aan Buffalo Springfield en bedoeld was voor het niet-uitgebrachte album Stampede.

Van Buffalo Springfield speelt echter naast Young alleen Stephen Stills mee. Op Bas horen we Bobby West en op drums Jessie Hill (die onder andere liedjes schreef voor Sonny & Cher en Ike & Tina Turner). Bekender is echter de pianist, ene Mac Rebennack, oftewel Dr. John. De heren legden de basis track neer op 28 maart 1967, in april werden overdubs (voornamelijk zang) toegevoegd. Neil heeft het nummer voor zover bekend één keer gespeeld, op 16 oktober 1969 in The Canterbury House, tijdens één van zijn drie sets die hij die dag speelde.





Info Card op neilyoungarchives.com

Down To The Wire :Fijn vroeg nummer , leuk weetje van Dr.John , was mij onbekend .
7.3

Down to the Wire: 8

Leuk nummer.

7,5

7,5

6,5

7

Dan moet ik nog even gaan rekenen

7

Lijkt op Bowie.

7.2

7

Down to the Wire: 6,8

6.5

Down to the Wire: 7

Down to the Wire: 6,5

6,4

De openener van Decade, die overigens ontbreekt op de Buffalo Springfield box (maar wel op Archives Vol. I staat) krijgt van mij een 8.3. Na 15 stemmen staat Down to the Wire op een 7.10 gemiddeld.

Zoals gezegd werd Down to the Wire slecht éénmaal live gespeeld, op 16 oktober 1969 in The Canterbury House. Een ander nummer dat Neil, voor zover bekend uiteraard, voor het eerst speeldedie dag was Dance, Dance Dance. Neil heeft verschillende pogingen ondernomen om het nummer op band vast te leggen, voor het eerst op 17 oktober (de dag na het concert dus), met Crazy Horse, vervolgens op 7 februari 1971 met the Stray Gators (aangevuld met bluesgitarist Tony Joe White) en uiteindelijk met Graham Nash op 25 februari. Crazy Horse nam het nummer zelf ook op, deze versie stond op hun debuutalbum. We kennen het nummer het beste van de live versie van het BBC Concert uit 1971 en Live at Massey Hall, opgenomen in hetzelfde jaar.

Een jaar of drie nadien heeft Young de melodielijn omgebouwd tot een ander nummer: Love is a Rose. Dit nummer nam hij op op 16 juni 1974 met Tim Drummond op Bas. In eerste instantie stond het nummer op Decade, inmiddels is duidelijk geworden dat het nummer afkomstig is van het album Homegrown. Het nummer gaat, hoe kan het ook anders, over de breuk met Carrie. Het nummer werd in 1975 gecoverd door Linda Ronstadt. Het bijzondere aan deze twee nummers is dus dat niet Young zelf maar een andere artiest het voor het eerst uitbracht.

We stemmen vandaag dus op twee nummers: Dance, Dance, Dance en Love is a Rose.





Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

Ter vergelijking, de covers van Crazy Horse (Dance, Dance, Dance) en Linda Ronstadt (Love is a Rose):

Dance, Dance, Dance - 7
Love Is A Rose - 7,2 (vind de uitvoering van Linda Ronstadt mooier)

Dance, Dance, Dance: 7,2
Love Is A Rose: 6,9

Beiden een 7,5 van mij. Ontlopen elkaar nauwelijks (wat uiteraard ook wel met de gelijkenissen te maken heeft).

De cover van Crazy Horse klinkt lekker zwierig, en die van Linda Ronstadt is aardig, maar kan toch niet aan die van Neil tippen, wat mij betreft.

Tja, AOVV, ik ben nog maar weinig covers van Neil Young nummers tegengekomen die ik beter vind. Wat de Crazy Horse versie betreft, in eerste instantie dacht ik dat dit nagenoeg dezelfde was als de Archives Vol. 1 versie, maar dan zonder Young, maar het verschil is toch behoorlijk groot (o.a.door de violen).