Alabama : 9
Walk On : 8,5

7

8

7

Walk On: Opener van mijn favoriete Young plaat. Wederom lekker rammelend gitaarwerk.
8.8

Dance, Dance, Dance: 6,5
Love is a Rose: 7
Alabama: 8,6
Walk On: 9

Alabama 9
Walk on 8,5

Walk On: 7,3

Walk On: 7,5

Weekend, dus bijwerktijd:
It Might Have Been 6,9
Winterlong 8,5
Down to the Wire 7,3
Dance, Dance, Dance 6,3 (werkt op de een of andere manier toch wat op mijn zenuwen)
Love is a Rose 7,2 (en deze dus duidelijk toch wat minder)
Alabama 9,0
Walk On 9,2

Alabama: 9
Walk On: 8,9

Alabama: 7
Walk On: 8,9

It Might Have Been 6
Winterlong 7,5 (Pixiesversie beter)
Down to the wire 7,5
Dance, Dance, Dance 7
Love is a Rose 7,5
Alabama 6,5
Walk On 7,8

Alabama : 8.7
Walk On : 7.7

Een 9 voor deze heerlijke opener van On the Beach.

7.5

Walk on, goede opener van een plaat waarop nog zeker vijf betere nummers staan. 8,2

Walk On : 6

Alabama: 7,2
Walk On: 8,3

Walk On - 9

8,5

Een hoop inhaalstemmen dit weekend, dat doet me goed. Zowel Alabama als Walk On komen op 23 stemmen uit. Walk On had het voordeel dat het net als For the Turnstiles op Decade Stond en eigenlijk beiden compleet atypisch zijn voor de rest van het album. Niet gek, beide nummers zijn ook eind 1973 opgenomen op Neil's Ranch, zo'n vier maanden voorafgaand aan de opnames voor de rest van het album en waren in eerste instantie bedoeld voor Tonight's the Night. In ieder geval, van mij krijgt Walk On een 9.3; na 23 stemmen staat het op een 8.16 gemiddeld.

Ronnie van Zant was een grote fan van Neil Young. Ergens in 1975/76 heeft hij een demotape aangeboden aan de band met daarop drie nummers, waaronder Powderfinger. Op Street Survivors, uit 1976 was echter niet genoeg ruimte over naast het eigen materiaal. Zo zou het dus tot 1979 duren eer het op een Neil Young album zou verschijnen, Rust Never Sleeps. Eerdere pogingen in Point Dume in 1975, met Crazy Horse tijdens de Zuma sessies en Indigo tijdens de opnames van Hitchhiker bleven tot recent in het archief.

Het is één van de meest bediscussieerde nummers van Neil Young waar meerdere essays over geschreven zijn. Neil is vrij cryptisch over het nummer, een echte betekenis heeft hij nooit willen geven. Misschien is er die ook niet. Binnen 5:30 weet Young een wereld te creëren die tot de verbeelding spreekt, want wie zitten er in die witte boot? Wie is John ten opzichte van de protagonist in het lied? De vaderfiguur is al overleden, maar waaraan? Wat bedoelt hij met ‘red means run son, numbers add up to nothing’? Het lijkt vooral een statement tegen geweld, in welke vorm dan ook:

Shelter me from the powder and the finger
Cover me with the thought that pulled the trigger
Just think of me as one you'd never figured
Would fade away so young
With so much left undone
Remember me to my love,
I know I'll miss her

Lange tijd was dit het nummer dat hij het vaakst heeft gespeeld. Toen ik in 2006/7 een compilatie samenstelde van de nummers die hij meer dan 100 keer heeft gespeeld (A 100 Times or More), als je googlet, dan kun je hem vast nog wel ergens online vinden. Enfin, Powderfinger was destijds zo’n 660 keer live gespeeld. Inmiddels is dat toegenomen naar 792 keer, maar het nummer is wel ingehaald door Cinnamon Girl (808x) en Heart of Gold (852x). Die nummers zijn echter wel 9, respectievelijk 7 jaar eerder voor het eerst live gespeeld.

Als we het hebben over het ‘beste’ nummer van Neil Young, dan komt deze wel erg ver. Het is sowieso één van de meest veelzijdige nummers. Zoals gezegd heeft hij het met Crazy Horse opgenomen en veelvuldig live gespeeld, maar ook solo, met the International Harvesters, The Restless, met Booker T & the MG’s, de Friends & Relatives Band, The Electric Band en Promise of the Real. Oftwel, buiten de Trans Tour van 1982 is het zo ongeveer tijdens elke tour gespeeld. Eén van mijn persoonlijke favoriete live uitvoeringen is die tijdens Austin City Limits 1984, deze versie heb ik ook gebruikt bij het samenstellen van mijn compilatie destijds. De versie op Rust Never Sleeps blijft echter onovertroffen.

Ik was een beetje in dubio over de versie(s) waarom gestemd moet worden. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de Akoestsche versie van Hitchhiker, naast de Rust Never Sleeps versie. Mocht er behoefte zijn om ook nog op de studio versie met Crazy Horse te stemmen, dan hoor ik het wel.





Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

En de twee bonus tracks van vandaag:

H - 8
R - 9.5

Live Rust 10

Hitchiker: 7
Rust Never Sleeps: 9,7

Hitchiker: 9,5
Rust Never Sleeps: 10 +++

Als wij die Rust Never Sleeps versie niet zouden kennen dan zou die Hitchiker versie vast van mij een 10 hebben gehad, soms is het leven niet altijd rechtvaardig.

Hitchiker versie 8.5
Rust Never Sleeps versie 9.6

Hitchiker: 9
Rust Never Sleeps: 8.5

Hitchiker: 9,5
Rust Never Sleeps: 10

harm1985 zegt dat Powderfinger erg ver zou komen in de Neil's best song-contest, of iets soortgelijks, en daar kan ik in meegaan. Schitterend nummer, cryptische tekst, de emotie die Neil Young overbrengt, heeft iets magisch.

De akoestische Hitchhiker-versie, vind ik héél erg mooi (heel dat archiefalbum is een schot in de roos, eigenlijk), maar ook ik sla de Rust Never Sleeps-versie nog wat hoger aan. Qua score is het dan ook een beetje zoals Rudi S hierboven schrijft: het leven is niet altijd rechtvaardig.

Hitchhiker-versie: 9,6
Rust Never Sleeps-versie: 10

PS: Als die onrechtvaardigheid te maken heeft met het bestaan van én de Rust Never Sleeps-versie, én de Hitchhiker-versie, neem ik daar onvoorwaardelijk vrede mee.