8,8

I let some good things go, aan goede voornemens gene gebrek, maar een jaar later zette hij Booker T & the MGs ijskoud aan de kant voor Crazy Horse, dat een jaar later weer plaats moest maken voor Pearl Jam. Maakt het nummer er niet minder mooi om. The Stray Gators blijft een sublieme band; van mij krijgt het nummer een 8.7, waarmee het na 9 stemmen op een 8.54 staat, goed voor een voorlopige 32e plek staat.

Het copyright van One of these Days stamt al uit 1987, dat van Dreamin’ Man en Natural Beauty uit 1989. Sterker nog, hij heeft de eerste twee in 1989 zelfs al eens live gezongen. Ze hadden dus zomaar op Freedom kunnen staan; het had daar qua sound best bijgepast. Maar Neil wilde bewust een wat veelzijdiger album, uit angst dat het weer als een nieuwe genre-exercitie zou worden beschouwd. Precies om die reden bleef Times Square ook op de plank liggen.

Na het uitbrengen van de Eldorado EP, waarop ook enkele nummers stonden die uiteindelijk op Freedom terecht kwamen, dook hij de studio in met de band waarmee hij ook op tournee was geweest in Australië en Japan. Over de periode van een week of twee werd een viertal nummers opgenomen voor Freedom, waaronder No More, dat hij in september, samen met Rockin’ in the Free World en Needle & the Damage Done ten gehore zou brengen bij Saturday Night Live.

Het nummer houdt een beetje het midden tussen het zware gitaarwerk van Times Square en het wat lichtere akoestische werk. Ook dit nummer refereert naar verslaving:

Living on the edge of night
You know the sun won’t go down slow

Neil ondernam in September nog een tweede poging om met de SNL-band dit nummer op te nemen, maar toen Steve Jordan bij de eerste sessie al niet kwam opdagen, viel al snel het doek voor deze band (voeg ze maar aan het lijstje toe voor de brief).

One of These Days - 8,6
No More - 7,4

7.5

One of These Days: 9,8
No More: 8

7

No More : 8.6
Lekker gitaarwerk

Weer een mooie track van een 5*album voor mij

No More 9.5

No More: 8

One of These Days maakt een klein sprongetje met de meest recente stemmen naar de 28e plek. No More doet het iets minder, maar staat na 8 stemmen met een 8.16 op een verdienstelijke 78e plek. Van mij krijgt het nummer een 9,3, de mix van de akoestische gitaar van Poncho en de elektrische gitaar van Young is subliem, de heerlijke afsluitende solo is de kers op de taart voor mij. Ook live ligt het nummer erg fijn in het gehoor, zoals het concert met the Lost Dogs uit 1989 op de Timeline bewijst.

We sluiten de week af met een dubbelaar (nou ja, twee varianten van het zelfde nummer). Bovendien ben ik volgende week op vakantie, dus er voldoende tijd om dingen terug te luisteren en in te halen!

Bij Neil Young kan het dus soms even duren voordat een nummer in de studio wordt opgenomen, dat het al jaren tot het live repertoire behoort of dat het juist na vele jaren ‘herontdekt’ wordt. Veel vaker werkt het ook andersom, denk aan de tour van 2007/08 waar ineens nummers van Homegrown uit de kast getrokken werden (Try en Mexico), een album dat meer dan 30 jaar daarvoor opgenomen was.

Ook Kansas kun je in dit rijtje plaatsen. Dit nummer werd echter al voor het eerst in 1999 gezongen en behoort tot mijn persoonlijke favorieten. Lang dacht ik dat het circa 1976 geschreven was, in dezelfde periode als No One Seems to Know en Sad Movies. Het is dus iets ouder. Op het album volgt het de koortsdroom Florida, spoken word, begeleid door Ben Keith en Young die hun vingers over de rand van een glas halen en wat lopen te pielen met piano snaren. Geen betere intro voor een song die begint met ‘I feel like I just woke up from a bad dream’.

Hij zong het nummer in totaal slechts 8 keer, waarvan 3 keer tijdens de Europese tour van 2008, onder andere in de RAI bij het concert waar ik bij was. Ondanks dat ik het jammer vond dat hij Sad Movies daarvoor liet schieten, was ik toch zeer verguld ermee. Later kregen we ook nog Stringman. Kan slechter.

Young ondernam trouwens nog een tweede poging om het nummer op te nemen, in juni 1975 met Crazy Horse tijdens de sessie op Point Dume. We stemmen vandaag op beide versies!

Fijne, intieme versie op Homegrown: 8,5
De versie met Crazy Horse had makkelijk op Zuma kunnen staan, wat mij betreft! 8,8

No More: 7,9 Fraai gespeeld maar blijft verder niet echt bij me hangen.
Kansas (Homegrown): 8,7 (wel een kleine ontdekking)
Kansas (CH): 8

Kansas (Homegrown): 7
Kansas (CH): 8

Kansas (Homegrown): 7.5
Kansas (CH): 7

Kansas (Homegrown) 8.2
Kansas (Crazy Horse ) 9

No More: 7
Kansas (Homegrown): 8
Kansas (CH): 9

De hoge stemmen voor Kansas sterken mij in mijn overtuiging dat Zuma een dubbelalbum had moeten zijn.

Dume is niet voor niks mijn meest gedraaide schijf van Volume II, naast The Old Homestead.

No More 8,3
Kansas (HG) 7,8
Kansas (CH) 8,2

Neil is net als Crosby, te weinig uit zijn carrière gehaald. Nu is het te laat

Tja, téveel goede muziek gemaakt in een te korte periode om redelijkerwijs uit te brengen binnen gebruikelijke termijnen.

Hoewel ik niet de grootste Neil-kenner ben, maar heb toch sterk de indruk dat 'zo veel mogelijk uit je carrière halen' ook nooit echt een drijfveer van Neil geweest is en dat dat hem ook echt niet zoveel uitmaakt. Je juist daardoor niet laten leiden en als eigenheimer echt de weg gaan waar je op dat moment achter staat, maakt de man en zijn muziek ook zo uniek. Dan is onvermijdelijk dat dat ook slechte muziek oplevert, maar je ook in creatieve periodes je niet laat leiden door wat er handig is of verwacht wordt. Ik ben wel benieuwd hoe Neil er zelf over zou denken (weet niet of hij zich er ooit over uitgelaten heeft) , maar denk toch dat hij zelf van mening is dat hij wel alles uit zijn carrière heeft gehaald wat híj zou willen. Bij Crosby vraag ik me dat wel meer af.

. Precies, dat is het

Gelukkig hebben we de Archives nog.

No More 8,9
Kansas (HG) 8,2
Kansas (CH) 8,7

Kansas (Homegrown): 7,5
Kansas (Crazy Horse ): 8

Kansas (Homegrown): 7,6
Kansas (Crazy Horse ): 7,3

If You Got Love 7
Hold On To Your Love 6,5
Pardon My Heart 8
Peace of Mind 8
Red Sun 7,3
Daughters 6,8
Star of Bethlehem 7,3
Touch The Night 6
Drifter 6,5
I Wonder Why 6
Gallows Pole 7,5
Burned 8,5
Out of my Mind 7
One of These Days 6,5
No More 7
Kansas (Homegrown) 6,5
Kansas (CH) 7

One of These Days: 8
No More: 7,5
Kansas (Homegrown): 7
Kansas (CH): 7

Een weekje rust heeft mij goed gedaan. Ik trof ook 'maar' 74 nieuwe e-mails in mijn inbox aan, dus dat valt ook nog wel mee. Ondertussen is er driftig gestemd en ingehaald, dus kunnen we weer verder met de volgende ronde! De Crazy Horse versie van Kansas doet het opvallend genoeg beter dan de Homegrown versie; na 13 stemmen is het 8.08 vs 7.83, waarmee de Crazy Horse versie op een voorlopige 90e plek staat en de Homegrown versie 30 plekken lager op 120.

Om maar meteen een vliegende start te maken openen we de week met een dubbelaar.

Na de tour in het najaar van 1976, met Crazy Horse, volgde een korte sessie met The Bullets ten behoeve van het album American Stars ’n Bars. Nog voor het album goed en wel uitgebracht was, was hij alweer in de studio te vinden, dit keer voor wat Comes a Time zou worden. Een druk baasje die Young. Tussendoor had hij ook nog tijd voor een korte tour met The Ducks, waar hij een aantal nieuwe nummers zou spelen, waaronder de stampende rocker Cryin’ Eyes, waarvan ik het vreemd vind dat hij dit niet ook speelde in 1978, want het past Crazy Horse precies.

Live bleef het echter bij een handjevol uitvoering in 1977, een studioversie, met Crazy Horse, volgde zo’n 10 jaar later. Het is samen met We Never Danced het enige studionummer dat op Life staat. Zoals Jimmy McDonough het omschrijft in zijn boek Shakey: ‘The Horse blasted a hole through the roof’. Dat zou je ook kunnen zeggen van Too Lonely. Tekstueel heeft het een stuk minder om het lijf dan Cryin’ Eyes (wat zomaar over Carrie had kunnen gaan), maar het rockt wel. Het nummer werd enkel in 86 en 87 gespeeld en stond net als Cryin Eyes op Life.

Burned 6
Out of my Mind 6
One of These Days 7,5
No More 7
Kansas (Homegrown) 7,5
Kansas (CH) 8
Crying Eyes 7,5
Too Lonely 7