MusicMeter logo menu
MusicMeter logo

Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter

zoeken in:
avatar van Twinpeaks
Cryin' Eyes 7.3
Too Lonely 7.1

avatar van Dieter
Cryin' Eyes: 6
Too Lonely: 6

avatar van Simon77
One of These Days: 7,8
No More: 7,0
Kansas (Homegrown): 7,0
Kansas (Crazy Horse): 7,5
Crying Eyes: 7,2
Too Lonely: 7,0

avatar van Renoir
Cryin' Eyes: 6
Too Lonely: 6

avatar van Sandokan-veld
Cryin' Eyes/ Too Lonely: beide een 6,5

avatar van harm1985
Een voorzichtige start van de week, met 7 stemmen tot nu toe. Het gaat redelijk gelijk op, maar Cryin' Eyes wint het nipt; met een 6.86 komt het nummer uit op een voorlopige 239e plek. Begin volgend jaar komt als het goed is een concert van The Duck uit, benieuwd of Cryin' Eyes daar ook op staat en of deze dan beter bevalt. Too Lonely scoort een 6.70 voor een voorlopige 251e plek.

Alhoewel Return to Greendale een integrale vertolking van het studioalbum is, zijn er toch enkele opvallende verschillen waar te nemen. Ten eerste speelt Frank Sampedro (the Digital Maffioso) op een Wurlitzer, terwijl hij op het studioalbum niet meespeelt. Logische keus, anders had Sampedro de hele 90 minuten durende eerste set aan de kant gezeten. Ten tweede speelt Young Bandit live in zijn eentje op akoestische gitaar, waar hij op de studioversie begeleid wordt door Talbot en Molina.

Het nummer is een eerbetoon aan James Mazzeo, die het artwork van Zuma én Greendale verzorgde. In de context van het album verpakt in een verhaal over Earl Green, in de film gespeeld door diezelfde Mazzeo. Mazzeo is een beetje een gesloten man, toch hebben Young en hij een hechte vriendschap:

You're hard to reach, no one can reach you, but I can reach you

Someday, you’ll find… everything you’re looking for


Binnen de context van het album gaat het over Earl Green:
Well, this song is a song about Earl Green again, the fellow we were talking about, and he's a Vietnam vet. He returned to the States in the late '60s, and he was shell-shocked and stayed in his house for a long time, couldn't handle looking at the bright colors and seeing the cars moving so fast on the freeway and things that he thought he was going to - looking forward to seeing, he couldn't handle them when he got back. And so he became very reclusive, and he also had a lot of hallucinations and was hearing voices. And the memories of his wartime experience were very heavy in his mind.

And he found that by painting - he'd never painted before, but he found that by painting, that he could - that his mind cleared, and he was at peace with himself. And so this led to these paintings that he painted, and then the paintings were alive with sound. When his daughter looked at the paintings, she heard voices and she heard things that were like, you know, gunfire and, you know, bare feet running through the mud and people talking in a funny language, and then screaming and then gunfire and then American voices and people yelling and helicopters. And then sounds of people relaxing, lovers relaxing on the beach and talking to one another and the sound of the wind blowing and the sea gulls and the waves breaking.

And this all happened when Sun Green, Earl Green's daughter, would come by the studio to look at these paintings, and she would come by every day and check out his paintings. And she thought her dad was, like, a genius and like a Picasso or something, that how - what fantastic works of art these were, these things that talked to you while you were looking at them. And - but Earl Green could never sell his paintings because to an art dealer or a gallery owner, they just looked like psychedelic art from the '60s and they really didn't have much else going for them.

So he was unable to sell any paintings and unable to support the family on his own. And he was very down about not being able to hold his own, and he had to use his grandfather's money to support the family and everything. And so the song is set where he is in a motel room, he's been driving around in his Winnebago full of paintings, trying to sell his paintings. And he's stopped for a while in a motel room and he's just sitting there watching TV and using his little laptop computer and trying to come to grips with his situation, and he's pretty depressed. And the song is his thoughts going through his head.






avatar van Bonk
Cryin' Eyes 6,4
Too Lonely 6,0
Bandit 8,7

avatar van Brunniepoo
Cryin' Eyes: 7
Too Lonely: 6,5
Bandit: 7,5

avatar van Twinpeaks
Bandit 8

avatar van AOVV
Die rustweek van Harm werkt inspirerend, want ik zit nu zelf lichtjes achter.

Cryin' Eyes is een vlotte stamper, gaat er in als zoete koek: 7
Too Lonely vind ik wat schreeuwerig klinken, en bepaalde gitaarlijnen doen ook wat fel denken aan (I Can't Get No) Satisfaction: 5
Bandit is een mooi ingetogen lied, vormt een flink tegengewicht voor het geweld van Life: 8

avatar van Dieter
Bandit: 7

avatar van Renoir
Bandit: 7,5

avatar van Sandokan-veld
Bandit: dit nummer heeft om een of andere altijd een enorme impact op me. Prachtig geplaatst op Greendale ook, het echte hart van de plaat voor mij. 10

avatar van Rufus
Bandit: 6

avatar van henk01
Cryin' Eyes 7
Too Lonely 6,5
Bandit 8

avatar van AOVV
AOVV schreef:
Bandit is een mooi ingetogen lied, vormt een flink tegengewicht voor het geweld van Life: 8


Geïnspireerd door het bericht van Sandokan-veld wil ik mijn score wat bijstellen naar 8,5. Inderdaad op zichzelf al erg fraai, maar binnen Greendale nog wat indrukwekkender.

Neem je dit mee in je boekhouding, harm1985?

avatar van harm1985
Komt goed, morgen weer een nieuw nummer!

avatar van teus
Cryin' Eyes: 7
Too Lonely: 6,5
Bandit: 7,5

avatar van harm1985
Zo hoog als Sandokan-veld ga ik niet, maar ook voor mij is Bandit één van de hoogtepunten van dit album, het kwartje bij Bandit viel voor mij bij het luisteren van Return to Greendale, waar Young het solo speelt. Ik heb een 9.3 over voor Bandit, waardoor het na 10 stemmen op een 91e plek staat.

Ook dochter Amber Young, inmiddels moeder van twee, is tamelijk creatief. Zoals ik al eerder aanhaalde heeft ze de hoes van Silver & Gold ‘gemaakt’; een foto met een Gameboy camera, en is ze al jaren autonoom kunstenares. Ze schildert en werkt met Textiel. Over haar schreef Young het nummer The Painter, van het album Prairie Wind.

Vanwege de gezondheidsproblemen van Young (hij werd geopereerd aan een hersenaneurysma tijdens de sessies voor het album) kwam er geen tour ter promotie van Prairie Wind. Wel trad hij een aantal keren op bij Conan O’Brien én maakte hij de concertfilm Heart of Gold. Zo kon het publiek alsnog genieten van een live uitvoering van het gros van de nummers van Prairie Wind. Ook moeder Pegi zong op dit album mee in het achtergrondkoortje. Wat kan een dochter zich meer wensen dan twee liefdevolle ouders die haar toezingen?






avatar van Twinpeaks
The Painter 7.3

avatar van teus
Heel mooi!

The Painter; 9.5

avatar van harm1985
Het gaat, zoals het er nu naar uit ziet, niet lukken ook deze meter voor het einde van het jaar af te ronden, zeker niet als ik kerstreces mee tel.

avatar van Rufus
The Painter 7

avatar van Renoir
The Painter: 7,8

avatar van harm1985
Zes stemmen nog maar voor the Painter, inclusief een 8 van mezelf. Toch wil ik graag verder met het volgende nummer; inhalen kan altijd nog. Ik merk dat ik de laatste tijd de wat meer recente albums van Young meer ben gaan waarderen, ook al is dit album ook alweer 15 jaar oud. Gemiddeld, voor wat het waard is, staat The Painter nu op een 7.93, goed voor een voorlopige 109e plek.

Tijdens de film Heart of Gold lag de nadruk op het album Prairie Wind én in Nashville opgenomen nummers. Neil’s eerste stappen in die stad lagen in 1971, toen hij daar was voor opnames van The Jonny Cash Show en eigenlijk toevallig Elliot Mazer tegen het lijf liep die net en nieuwe studio had aldaar. Hij zou er uiteindelijk een keur aan nummers opnemen, waarvan er vier op Harvest terecht zouden komen.

Daarnaast zouden er drie nummers op Young’s Ranch worden opgenomen (Alabama, Words en Are You Ready for the Country?). The Needle & The Damage Done is een live opname uit 1971. Blijven twee nummers over die zijn opgenomen met het London Symphony Orchestra: A Man Needs a Maid (welke we reeds besproken hebben) en There’s a World. Het is met afstand mijn minst favoriete nummer van Harvest; te bombastisch. Gelukkig hebben we nog een troef achter de hand; de live versie van Massey Hall.

Young heeft het nummer geschreven in Vancouver. Het gaat, gek genoeg, over het oog van de duivel: TV. Neil werd op een ochtend wakker en het viel hem op dat er alleen maar ellende gepredikt werd op TV:
I woke up one morning and thought - wow, what if, what if there weren't any advertisements on television for things that said you didn't feel any good and you needed a pill. Like all of the things that said, well, your body doesn't smell good so you need to get this other stuff because your body doesn't make it. And all the other things said, well, you're going so fast, you're going need this pill because you're going to have a headache. And it's like half of TV is that. I think there is a lot of suggestion in it. It ends up, people end up sick.







In de 'bonus', de studioversie (geen stem noodzakelijk):


avatar van Dieter
Prachtig! 9,5


avatar van Twinpeaks
Inderdaad de minste op Harvest maar evengoed nog goed voor 7

avatar van Brunniepoo
The Painter: 8
There’s a World: 7,5

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 03:42 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 03:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.