Het scheelt na 12 stemmen niet veel, 0.0467 punt om precies te zijn, maar Tell Me Why stoot After the Gold Rush van de voorlopige eerste plaats! Nu moet ik er wel bij zeggen, dat Gold Rush 28 stemmen heeft, waarvan liefts 8 keer een 10, terwijl Tell My Why er 'slechts' twee (waarvan dus eentje van mij). Maar over Tell Me Why zijn we wat eensgezinder, slechts 1.5 punt verschil tussen het hoogste en het laagste punt, terwijl bij Gold Rush er ook een 7 is uitgedeeld. Het is nog wachten op enkele stemmers (zo heb ik RudiS al een poosje niet meer gezien hier) en dan zullen we zien of de stand zo blijft...

Neil bleef ook na 1999 een haat/liefdeverhouding houden met Tell me Why, de enige keer dat hij het nummer tussen 1999 en 2010 speelde was in 2003, in de Koningin Elizabethzaal in België, waar hij speelde ter promotie van Greendale. A Special Evening with Neil Young, die vervolgens zijn publiek zijn nagelnieuwe album voorschotelt dat op dat moment nog niet uit was. Hij stelde het geduld van zijn publiek danig op de proef tijdens de eerste set, maar beloonde ze daarna met Tell me Why, maar ook zeldzame uitvoeringen van Expecting to Fly, Razor Love en the Old laughing Lady, om af te sluiten met Heart of Gold. Konden onze zuiderburen toch voldaan naar huis.

Het concert werd steevast geopend met Falling from Above, een lekkere laidback rocker, waarin Young ons voorstelt aan de personages van Greendale. Edith & Earl Green, neef Jed, Sun Green en opa en oma Green. Opa beklaagt zich over één of andere zanger:

Zou Young hier de spot met zichzelf drijven?






Voor de afwisseling, een solo live versie van Vicar St. in de bonus:

Falling from above: 7,2

Blijkbaar is men er behoorlijk van ondersteboven dat After the Gold Rush van de troon gestoten is?

Falling From Above : 8.1

een hele late nabrander:

Sixty to Zero 7

Falling from above: 5,5

Falling from above: 7

Falling From Above: 8

Goeie opener van Greendale.

7,8

Falling From Above scoort vergelijkbaar met de andere nummers van Greedale, dat ik persoonlijk één van zijn beste albums vind van de afgelopen 20 jaar, misschien wel hét beste zelfs. Van mij krijgt Falling from Above ook een 9, waarmee het na 7 stemmen op een 7,51 staat.

Opa Green wordt gespeeld door Ben Keith in de film uit 2003. Tijdens de live concerten pakte Young het praktisch aan, ‘Guitar Tech’ Larry Cragg neemt daarin de rol van Opa Green voor zijn rekening; hij was er toch. Het blijft een bizar schouwspel, ‘acteurs’ die live mee playbacken met de nummers. Cragg was ook af en toe op het podium te zien mét Young, zo speelt hij Banjo tijdens de tour met The International Harvesters en Bariton Saxofoon in The Bluenotes.

Zoals gezegd kwam deze band in de studio op de één of andere manier niet uit de verf, dit contast is op het album duidelijk te horen tijdens het nummer Sunny Inside, dat live is opgenomen in The Omni op 10 November (al zijn later drum en bas geoverdubt door Cromwell en Rosas). Voor een Bluesnummer is Sunny Inside behoorlijk upbeat. Het nummer gaat overduidelijk over vrouwlief Pegi (long blonde hair, blue, blue eyes).

Duidelijk niet de beste op dat album :6.2

Degelijk liedje, maar niet veel meer dan dat voor mij.

6

Falling From Above : 7
Sunny inside : 5.5

Toch wel gewoon aan lekker nummertje: 7,5

Sunny inside : 5

Sunny Inside 7,2

Falling From Above : 7
Sunny Inside : 6

Alhoewel ik geen hele hoge cijfers had verwacht, stelt een gemiddelde van 6.39 na 8 stemmen me toch iets teleur. Ikzelf vind het net als Dieter een lekker nummertje, ook al heeft het niet veel om het lijf. Sunny Inside staat derhalve op een voorlopige 278e plek, nog wel boven Doghouse en I'm Going.

Tussen de tour van april 1988 en die van augustus vond Neil de tijd om enkele nummers met CSNY op te nemen voor American Dream én enkele nummers met The Bluenotes. Het kan zijn dat hij een tweede album met The Bluenotes in gedachten had, al vraag je je af hoe twee 18 minuten lange nummers (60 to Zero en Ordinary People hadden gewerkt naast een nummer als Someday. Ik denk dat deze sessie meer in het kader van ‘Seizing the moment’ te scharen valt.

Uiteindelijk kwam Someday terecht op Freedom, zijn ‘comeback’ album uit 1989. Op de album versie is de tekst ietwat gewijzigd ten opzichte van de live versie die hij in 1987 zong, aangezien de volgende zin ontbreekt bij het eerste couplet:

Wake up all you sleeping beauties
More are being born while you rest

In de Ziggo Dome opende hij het nummer echter wél met deze zin.






In de bonus, een live versie in Amsterdam, in de Stopera, anno 1989:

Albuquerque: 9,5
LA.: 8
Tell Me Why: 9
Falling From Above : 7,5
Sunny inside : 6
Someday: 7

7,5

7.5

Someday 7.7

Someday: 7

Someday: 8

Someday: 6

Throw Your Hatred Down: 8,5
Distant Camera: 7,5
The Losing End (When You’re On): 7,0
Albuquerque: 9,5
L.A.: 7,5
Tell Me Why: 8,5
Falling From Above: 6,5
Sunny Inside: 7,5
Someday: 5,5

Sunny Inside 7,2
Someday 7,5

Freedom is nét geen 5 sterren album voor mij, Someday is één van de nummers die het gemiddelde omlaag haalt, evengoed krijgt het van mij een 8. In de basis een sterke tekst, maar de wat 80's aandoende synths en het koortje dat 'praise the lord, praise his name' zingt doen het de das om. Over Someday zijn we eensgezind; na 10 stemmen komt het uit op een 7.17, goed voor een voorlopige 217e plek. Tell Me Why is overigens door de nagekomen stemmen een plekje gezakt.

We openen de week met een dubbelaar!

Op zowel Freedom als This Note's for You wordt Young ondersteund door Rick Rosas en Chad Cromwell op Bas en drums. In 2005 worden beide heren naar Nashville ontboden voor Young's meest recente album; Prairie Wind. Waar Rick Rosas echter het hele album Prairie Wind op bas te horen is, is Chad Cromwell slechts op de helft van de nummers achter de drums te vinden. Zo speelde hij bijvoorbeeld snare percussie op het nummer No Wonder, waar Karl T. Himmel de drums voor zijn rekening neem. Op This Old Guitar zijn de rollen juist omgedraaid. Beide heren zijn van de partij tijdens de concertfilm Heart of Gold. Two Nights Only, so why not?

Zowel No Wonder als This Old Guitar spelen leentjebuur bij oudere composities van Young. Nu komt het wel vaker voor dat hij een nummer recyclet (denk aan I Wonder / Don’t Cry No Tears of Dance, Dance, Dance / Love is a Rose) maar dan is één nummer juist heel obscuur of überhaupt niet uitgebracht. Dit keer niet. This Old Guitar deelt zijn DNA met Harvest Moon, No Wonder met The Old Homestead.

Prairie Wind is een album waar erg veel tijd en liefde in lijkt gestoken te zijn (afgaande op de making of DVD die bij het album zat). De nummers klinken voor Young's doen erg gepolijst; na zijn aneurysma lijkt Young wat meer haast te hebben gekregen. Jammer, want dat pakt niet altijd goed uit.

In de bonus, live versies van de concertfilm Heart of Gold:

No Wonder: mooi liedje , wat zemelig , maar het wringt niet 8
This Old Guitar : geen favo van mij , het sleept maar voort . 5.5