Ik weet niet wat ik meemaak joh, dat wordt straks een top 10 positie met deze stemmen!

Morgen help ik vrienden met verhuizen, dus maandag pas weer verder. Waarschijnlijk wel een dubbelaar.

Tonight's the Night een echte topper met veel emotie.

Kan het ook niet helpen. Dit is gewoon één van z’n mooiste

Albuquerque: 6,7. Sorry voor het gemiddelde.

Albuquerque: 7

Pfff, bloedmooi inderdaad. Ontdekking hoor.

9,2

Ik ga mee met Rufus, ook van mij krijgt Albuquerque een 10. Het hele album is gewoon steengoed, en alle claims van David Briggs ten spijt, de versie die in 1975 uit is gebracht is gewoon beter dan het eerste concept (waarvan je een goede indruk krijgt op Archives Vol. II). Genoeg voor een top 10 plek is het na 10 stemmen nét niet; met een 9.01 staat het voorlopig op de 11e plek, vier hondersten achter Old Man (dat wel 29 stemmen kreeg).

Albuquerque is dus geschreven tijdens de Time Fades Away Tour. Het titelnummer van het album dat voortkwam uit deze tour is geschreven eind 1972, minder dan een maand na de dood van Danny Whitten. Er is op Archives Vol. II een heel duidelijke scheidslijn te horen tussen voor en ná de dood van Whitten. Waar nummers als Monday Morning en The Bridge van mid-november nog enigszins hoopvol klonken, was de toon een maand later heel anders.

De tekst van Time Fades Away (oorspronkelijk ‘Back by Eight' genaamd) liegt er niet om: ‘fourteen junkies, too weak to work…’, open daar maar eens je album mee. Het was het idee om een studio album te maken (met een nog onbekende titel), maar uiteindelijk kreeg een document van een van de moeilijkste tours van Young ooit de voorkeur. Het nummer is opgenomen op 1 maart, in Oklahoma, net als L.A. (en the Loner van Archives Vol. II).

L.A. begon zijn leven als akoestisch nummer en staat ook in die hoedanigheid op Archives Vol. II, voorzien van een lange introductie over de totstandkoming van het nummer. Het nummer is al in 1968 geschreven, zo legt hij uit in L.A. (Story), waarin hij verder uitweidt over een roadtrip met drummer Johnny Barbata en een gouden plaat op de achterbank, en een stukje van I Got You Babe van Sonny & Cher zingt. L.A. is in deze versie misschien net iets duisterder; het gaat immers over een aardbeving die L.A. opslokt en overspoelt met water. We zullen er weinig aan missen aan deze ‘uptight city in the smog’, met haar snelwegen die altijd vast staan, aldus Young.






In de bonus (dus geen stem noodzakelijk), een akoestische versie van L.A.

Albuquerque: 9
L.A.: 8

L.A.: 7.5

7,5

L.A. 7.5
Aardig liedje met de nodige venijn.

L.A. 8

L.A.: 8,8

Bandit: 6,5
The Painter: 8,0
There's a World: 7,5
The Restless Consumer: 6,5
Throw Your Hatred Down: 7,5
Distant Camera: 6,8
The Losing End (When You're On): 8,5
Albuquerque: 8,0
L.A.: 7,0

L.A. 8,1

L.A.: 7.5

L.A. 7

L.A. klinkt een beetje gewoontjes, maar een goed nummer is het zeker wel, met een prima tekst (wat, naar mijn mening, op da akoestische versie wat beter naar voren treedt).

7,2

L.A. doet het beduidend minder dan Albuquerque; ondanks een 9.3 van mijzelf (Time Fades Away is één van mijn persoonlijk favorieten) komt het na 12 stemmen uit op een 7.78, goed voor een voorlopige 132e plek.

De akoestische versie van L.A. werd vooral vroeg in de Time Fades Away Tour gespeeld, tijdens zijn korte solo set, voordat hij de Stray Gators op het podium uitnodigde om wat nummers van Harvest te spelen. In de basis hadden de fans niks te klagen: eerst Young solo met wat ‘oldies’ dan wat Nashville nummers van Harvest met the Stray Gators om af te sluiten met het grovere werk van Harvest en nieuwe nummers van wat Time Fades Away zoude worden. Het nadeel is dat Young gaandeweg de tour Tequila omarmde én zijn stem langzaamaan afbrokkelde, waardoor het akoestische gedeelte steeds verder werd ingekort en de nadruk nog meer op de nieuwe nummers van Time Fades Away lag.

Tell Me Why verdween midden januari dus langzaamaan uit de setlist, terwijl het daarvoor bijna vaste prik was. Na een handjevol uitvoeringen in februari maakte het een semi-permanente comeback in Maart. Het nummer is de opener van het album After the Gold Rush, waarop hij ondersteund wordt Nils Lofgren, Danny Whitten en Ralph Molina op harmoniezang. Een solo versie is te horen op Live at Massey Hall. Mijn favoriete versie is denk ik een live versie met CSNY die op Archives Vol. I staat.

Lange tijd heeft hij het nummer niet gezongen (tussen ‘87 en ‘99) omdat hij de tekst ‘gibberish’ vond; met name het volgende stukje:

Is it hard to make arrangements with yourself
When you're old enough to repay
But young enough to sell

Hij kon zich niet meer vereenzelvigen met de originele betekenis van het nummer zei hij in 1988. Gelukkig kwam hij tot inkeer.






In de bonus, de live versie met CSNY:

Tell Me Why: 8,5

9.2

9,5

9.5

Tell me Why; 9.5
De CSNY uitvoering is ook mooi

Tell Me Why : 9.6
Prachtig

Tell Me Why: 9

Mijn favoriet liedje van Neil. 10 dus!

Tell Me Why: 9,5

9,7

The Losing End (When You're On): 6,5
Albuquerque: 8
LA.: 8
Tell Me Why: 9