Falling from Above 8,0
Sunny Inside 5,8
Someday 7,4
No Wonder 8,4
This Old Guitar 6,0

No Wonder: 8
This Old Guitar: 6,5

No Wonder: 8,5
This Old Guitar: 7

Someday 7
No Wonder 8
This Old Guitar 7

No Wonder: 6,5
This Old Guitar: 5

Prairie Wind is een gezapig album, maar op een enorm gezellige manier, die mij wel aanstaat. Bij beide nummers (maar toch vooral het tweede) is het duidelijk waar Neil zijn mosterd heeft gehaald, maar waar veel andere artiesten die elders halen, heeft hij gewoon een potje uit zijn eigen kast geopend. Zo gaat dat als je een imposant oeuvre hebt.

No Wonder: 8
This Old Guitar: 8,2

No Wonder: 7
This Old Guitar: 7,5

No Wonder: 7,7
This Old Guitar: 7,9

Ik moet zeggen, de lage cijfers voor This Old Guitar verbazen we enigszins, kijkende naar het gemiddelde van het album, dat na Harvest Moon het best scorende album is van de afgelopen 30 jaar. Nu scoort het bij mij ook niet zo hoog als No Wonder, dat van mij een 8 krijgt, toch vind ik het een 7,5 waard, enige puntje van kritiek is dat het misschien wat aan de lange kant is. Enfin, na 10 stemmen staat No Wonder op een gemiddelde van 7,81; goed voor een voorlopige 127e plek. This Old Guitar komt uit op een 258e plek met een 6.81 gemiddeld.

En dan is het alweer tijd voor het 300e nummer. Langzaam maar zeker naderen we het einde...

Zoals gezegd doet No Wonder me denken aan The Old Homestead; dat al in 1974 werd opgenomen, tijdens de Homegrown sessies, op 11 december om precies te zijn, met Tim Drummond op bas, Levon Helm van The Band op drums en ene Tom Scribner op zaag (singing saw). Er zijn vele permutaties van de tracklist van Homegrown naar buiten gekomen over de jaren en het valt te betwijfelen tot in hoeverre de uiteindelijk versie die uitkam in 2020 overeenkomt met die uit 1975.

Hoe dan ook eindigde The Old Homestead net als Little Wing (ook van de Homegrown sessies), in eerste instantie op Hawks ‘n’ Doves. Om het filler te noemen is wat oneerbiedig, maar feit blijft dat Neil met 5 nieuwe nummers op kant twee, met een gezamenlijke lengte van amper 13 minuten dringend op zoek was naar ‘filler’. Evengoed is Hawks ‘n’ Doves amper 30 minuten lang.

Homestead zou je als autobiografisch kunnen interpreteren; the Naked Rider is Young, The Birds zijn CSNY en Crazy Horse hoeft geen nadere toelichting lijkt me. Wie the Shadow is, is me niet helemaal duidelijk, Carrie Snodgress lijkt me de meest logische verklaring, gezien de tijd waarin het geschreven is. Toen Young het nummer voor Carrie en een vriendin van haar speelde, nadat hij ze eerder ook al Ambulance Blues had voorgeschoteld, kon het op weinig waardering rekenen in ieder geval:

Duidelijk het hoogtepunt van Hawks & Doves

8,3

The Old Homestead: 8

8

En ik dacht even dat Johnny Marr daar gequoot werd ("Better response?").

Tell Me Why - 9,5
Falling from Above - 7,5
Sunny Inside - 6,5
Someday - 8,0
No Wonder - 7,0
This Old Guitar - 7,3
The Old Homestead - 7,2

7,5

8

The Old Homestead :Inderdaad de beste op Hawks & Doves 8.4

The Old Homestead: 8

The Old Homestead: 7,9

Na 10 stemmen komen we precies uit op een 8! The Old Homestead is zo'n nummer dat niet vaak langskomt, puur omdat Hawks and Doves nu eenmaal minder vaak gedraaid wordt dan, pak hem beet After the Gold Rush. Maakt het niet een minder goed nummer, derhalve ook meer dan terecht dat het een plaatsje heeft gekregen in Archives Vol. II op de schijf Homefires. Van mij krijgt het nummer overigens een 8.7. Voorlopig staat Homestead op een 106e plek.

Why do you ride that Crazy Horse? Dat hebben veel mensen in Young’s omgeving zich afgevraagd in de loop der jaren. CSN zijn zoals bekend geen grote liefhebbers en met Elliot Mazer verliep de samenwerking anno 1984 ook niet echt top. De komst van Frank Sampedro noodzaakte Young ook nog eens zijn nummers te 'versimpelen'. Maar Crazy Horse voldoet in een behoefte van Young en eerlijk is eerlijk, slechts bij zeer hoge uitzondering klinkt een Crazy Horse nummer goed wanneer het met een andere band gespeeld wordt (Powderfinger bijvoorbeeld).

Walk Like a Giant zie ik hem niet zo snel spelen met Promise of the Real. Nu verwacht ik sowieso geen terugkeer van dit nummer in de setlist, gezien de neiging van Young de nummers van zijn laatste album na één tour links te laten liggen. Daarbij is Sampedro met pensioen en laat dit nummer nou op zijn lijf geschreven zijn. Het is typisch post-1996 Crazy Horse nummer, met veel feedback. Op de één of andere manier moet ik bij de ‘giant’ altijd aan een dinosaurus denken, aan hoe de aarde is veranderd sinds die tijd en hoe de mens, in de ogen van Young steeds meer in onbalans is geraakt met de natuur.

Het laatste stuk van het nummer zou ook kunnen gaan over Young en zijn vrouw Pegi:

Seeing your blue eyes shining
Hearing your happy laughing

So the moment came
And the big sky rained
And it put out the fire
Except in my desire

And I think about how good it feels

Hetgeen ironisch is, aangezien hij kort daarna zou scheiden van haar.






In de bonus, de (veel kortere) single edit:

Walk Like a Giant: 9
Heerlijk nummer. Jammer dat het zo kort is...

9

Walk Like A Gigant : 9.2

Neen hoor, exact goed, zo'n dik kwartier. Nog steeds een erg goeie song, samen met Ramada Inn het beste op de plaat!

8,5

Dat heb ik vaker gehoord!

Walk Like a Giant: doet me toch minder dan Ramada Inn merk ik, beetje een saai einde ook. 7,9

Wat mij betreft ook iets minder dan Ramada Inn, het feedback gedreven einde zorgt bij mij ook voor wat puntenaftrek. Niettemin heb ik een 8,7 over voor Walk Like a Giant, waarmee het na 6 stemmen op 8,72 staat.

Gezien het gering aantal stemmen laat ik Walk Like a Giant nog even staan; dan kan ik aan het eind van de dag de top 300 opmaken en wat statistiekjes posten.

9,1

Ik heb een beetje zitten slapen, ik dacht dat Walk Like a Giant nummer 300 was, maar dat was The Old Homestead natuurlijk al! Walk Like a Giant staat na 7 stemmen op en verdienstelijke 25e plek, voor wat het waard is.

Enfin, na 301 nummers zijn er 45 MuMe-ers die hebben gestemd, voor een totaal van 6629 stemmen, met een gemiddelde van 7.64. Het gemiddelde ligt daarmee net iets onder het gemiddelde op MuMe (3.94, ofwel een 7.88).

Ik wil het nog een beetje spannend houden, dus ik post voorlopig alleen even de top 25:

1. After the Gold Rush | 9.38 | 28 stemmen
2. Tell me Why | 9.33 | 15 stemmen
3. Cortez the Killer | 9.24 | 27 stemmen
4. Down by the River | 9.22 | 26 stemmen
5. Cowgirl in the Sand | 9.17 | 29 stemmen
6. The Needle and the Damage Done | 9.13 | 29 stemmen
7. Powderfinger | 9.12 | 23 stemmen
8. On the Beach | 9.11 | 21 stemmen
9. Don't Let it Bring You Down | 9.08 | 20 stemmen
10. Out on the Weekend | 9.08 | 20 stemmen
11. Old Man | 9.05 | 29 stemmen
12. My My, Hey Hey (out of the Blue) | 8.98 | 24 stemmen
13. Heart of Gold | 8.98 | 30 stemmen
14. Southern Man | 8.95 | 32 stemmen
15. Albuquerque | 8.94 | 15 stemmen
16. Ambulance Blues | 8.87 | 26 stemmen
17. Mellow My Mind | 8.87 | 18 stemmen
18. Cowgirl in the Sand (Acoustic) | 8.81 | 25 stemmen
19. Expecting to Fly | 8.81 | 18 stemmen
20. Pocahontas (Rust Never Sleeps) | 8.80 | 24 stemmen
21. Ohio | 8.80 | 27 stemmen
22. See the Sky About to rain | 8.80 | 21 stemmen
23. Only Love Can Break Your Heart | 8.79 | 29 stemmen
24. I Believe in You | 8.77 | 19 stemmen
25. Walk like a Giant | 8.77 | 7 stemmen

Deze lijst is mede mogelijk gemaakt door de volgende mensen:

Dieter| 301 stemmen | 7.87
Bonk| 301 stemmen | 7.91
AOVV| 301 stemmen | 8.02
harm1985| 301 stemmen | 8.78
Twinpeaks| 301 stemmen | 7.98
Sandokan-veld| 300 stemmen | 7.80
Johnny Marr| 300 stemmen | 7.16
bonothecat| 300 stemmen | 7.22
Brunniepoo| 299 stemmen | 7.54
teus| 297 stemmen | 7.52
Renoir| 297 stemmen | 7.95
wizard| 297 stemmen | 7.34
henk01| 294 stemmen | 7.91
Simon77| 293 stemmen | 7.25
Rufus| 283 stemmen | 6.81
Poek| 280 stemmen | 7.04
50tracks| 218 stemmen | 7.37
MRDammann| 172 stemmen | 7.59
Rudi S| 171 stemmen | 8.61
Rogyros| 160 stemmen | 7.59
Poeha| 121 stemmen | 7.56
Dirruk| 113 stemmen | 7.80
koosnook| 94 stemmen | 7.55
GrafGantz| 72 stemmen | 8.52
bikkel2| 63 stemmen | 7.77
Joshua68| 54 stemmen | 8.09
AbleMable| 50 stemmen | 7.22
laxus11| 48 stemmen | 8.26
curufin| 40 stemmen | 7.19
johan de witt| 35 stemmen | 8.41
jordidj1| 34 stemmen | 8.53
Lau1986| 12 stemmen | 7.79
Frenz| 9 stemmen | 8.07
musicfriek| 3 stemmen | 9.00
Manfield| 3 stemmen | 8.67
spinout| 2 stemmen | 8.75
Deren Bliksem| 2 stemmen | 6.25
Don Cappuccino| 1 stemmen | 7.50
LucM| 1 stemmen | 9.50
willemdeux| 1 stemmen | 9.00
Coma Cat| 1 stemmen | 9.50
Papartis| 1 stemmen | 9.00
shimahero| 1 stemmen | 7.80
luigifort| 1 stemmen | 10.00
dominicano fonso| 1 stemmen | 9.50

Morgen sluiten we de week af met een dubbelaar!

The Old Homestead: 7
Walk Like a Giant: 8,5

Ik heb het al vaker aangehaald, maar het contrast tussen Sleeps with Angels en de andere albums met Crazy Horse blijft me verbazen. Qua sound is het album uniek in zijn oeuvre (net zoals als zijn debuut dat was) zonder dat het een genre-exercitie is, zoals zijn jaren 80 albums. Sleeps with Angels is opgenomen in twee delen, de eerste sessie, in December 1993, leverde onder andere Change Your Mind, Piece of Crap en Driveby op. Driveby combineert Young’s liefde voor auto’s met een murder song: ‘the car as a messenger of death’, aldus Jimmy McDonough in Shakey.

Young had al een tweede sessie geboekt, zo’n anderhalve maand later, in februari 1994, toen hij Producer David Briggs opbelde om te melden dat hij nog geen nieuwe nummers had geschreven. Laten we het toch maar proberen zijn Briggs. Toen gebeurde er iets wat sinds Tonight’s the Night niet meer was gebeurd; de nummers kwamen in de studio tot stand. Prime of Life was het eerste nummer dat werd opgenomen. Waar Young zich in zijn element voelde, was de rest, met name David Briggs, gefrustreerd, in plaats van zeven nummers in twee weken, zoals in December, werd er slechts één nummer per week opgenomen. Volgens Briggs zat er 15 man in de studio te wachten op iets wat Young in zijn eentje had moeten doen.

Zoals besloofd sluiten we de week dus af met een dubbelaar!