Wat mij betreft nét iets minder sterk dan Act of Love, met name door het Hey Ho gedeelte. Desalniettemin een 8 voor Song X van mijn kant. Daarmee staat Song X na 9 stemmen op een 7,54 gemiddeld, goed voor een voorlopige 175e plek.

In 1995 deed Young met Pearl Jam ook Roskilde aan; hij trad er al eerder op in 1993 met Booker T & the MGs en in 1996 zou Young weer op Roskilde optreden. Drie keer Neil Young op je festival in vier jaar, daar kan Jan Smeets alleen maar van dromen!

Tijdens de twee uur durende set van het optreden in 1996 speelde hij drie nummers van Broken Arrow; Slip Away, Big Time en het kleine Music Arcade. Geen feedback gestuurde powerhouse rock met Crazy Horse, maar alleen Young en zijn gitaar. Het is een welkome adempauze op het wat ‘heavy handed’ Broken Arrow. Het nummer is een zelfportret:

I really didn't mean to stay
As long as I have
So I'll be movin' on

Ik heb ooit een compilatie gemaakt van Young's kalme nummers . Voor Fraulein Twinpeaks , voor in de auto. Gitaargeweld is niet aan haar besteed en 2 x Ome Neil live te hebben "moeten" aanschouwen is dat beeld niet veranderd .
Op die compilatie stond Music Arcade ook , en meestal ging ik er aan voorbij. Een jaar geleden stond ik op de dijk in Den Helder tijdens een flinke storm. De cd zat in de speler en ik zat eigenlijk een beetje naar de storm en Texel te turen en opeens openbaarde Music Arcade zich aan mij als een heel ontroerend liedje.

Hij komt eigenlijk te weinig voorbij , omdat ik Broken Arrow nauwelijks draai.
Hij draait nu en ik vind de eerste 3 nummers achter elkaar nog steeds een hele kluif .
Voor Music Arcade heb ik echter wel een 9 over , als hernieuwde kennismaking

Song X: 6,5
Music Arcade: 7,2

Fraai nummer, eigenlijk. Neil zingt hier wat atypisch voor z'n doen, fluisterend bijna. Muzikaal is het allemaal erg sober, maar de tekst komt wel binnen op die manier.

8

7,5

8

Music Arcade: 6

Music Arcade: 8,2

De rust en simpliciteit is echt de grote kracht van het nummer, voor mij een van Neils mooiste akoestische liedjes' (al is de keuze natuurlijk reuze).

9

Song X: 6,5
Music Arcade: 7

No One Seems to Know 8,4
Road of Plenty 8,5
Eldorado 7,8
Song X 7,3
Music Atcade 8,2

Ik ben aangenaam verrast door de hoge cijfers voor Music Arcade. Twinpeaks verwoordt het juist wanneer hij zegt dat het te weinig langs komt, omdat Broken Arrow nou niet de eerste Crazy Horse plaat is waar je aan denkt als je er eentje uit de kast pakt. Ook van mij een hoge waardering; een 8.7, waarmee Music Arcade na 11 stemmen op een 7.89 uitkomt, goed voor een voorlopige 125e plek.

Music Arcade is het op één na laatste nummer van het album Broken Arrow, dat afsluit met een publieksopname van Baby What You Want Me to Do van het concert van 21 maart 1996 in The Old Princeton Landing. Het album is zo cyclisch van aard, want het concert vond plaats vóór de opnames van het album begonnen.

Tijdens het tweede deel van de concertreeks, in mei, maakten de nummers van Broken Arrow hun debuut. Als eerste, op 22 mei, het al eerder besproken Big Time, een dag later Scattered (Let’s Think About Livin’). Het nummer is een stil eerbetoon aan de vlak daarvoor overleden David Briggs, wiens hand node wordt gemist op Broken Arrow:

Like a comet
Painted on the sky
Like an old soul
Over darkness you'll fly

Scattered 6

Mooi eerbetoon.

7

Scattered 6

Music Arcade: 7,5
Scattered: 7

Scattered 7.2

Eigenlijk hetzelfde als Music Arcade ,ware het in mindere mate. Sneeuwt onder door te weinig draaien.

7,5

Scattered: 6

Scattered 7,6

Scattered 7,5

Ik ben wederom in overeenstemming met Twinpeaks, prachtig sentiment, maar nét iets minder dan Music Arcade. Derhalve krijgt Scattered van mij een 8, wat het gemiddelde na 10 stemmen op een 6.98 brengt, bijna een vol punt lager dan Music Arcade en goed voor een voorlopige 252e plek.

Young dreef Briggs regelmatig tot waanzin, denk aan de tweede opnamesessie van Sleeps with Angels, of toen hij hem in de steek liet tijdens de opnames van On the Beach nadat Briggs ziek werd. Young wilde zijn muze volgen en ging door met een andere producer. Ook tijdens de productie van Weld blééf Young maar sleutelen aan de mix met Billy Talbot, terwijl de eerste mix van Briggs (te horen op de VHS) gewoon beter was. “Neil Young is een geweldig artiest, maar geen afmaker” verzuchtte Briggs in 1993.

Twintig jaar daarvoor moet hij hetzelfde hebben gedacht. Wat Briggs betreft was Tonight’s the Night in het voorjaar van 1974 ‘af’, 12 nummers, inclusief ‘raps’. Maar toen ging Young er aan liggen sleutelen. Op een gegeven moment was er zoveel gerommeld met de mastertapes dat de tape waarop de raps stonden te erg beschadigd was om een goed klinkend geheel te krijgen. Het enige wat er van deze raps op Archives Vol. II is verschenen is een verlengd intro van Tonight’s the Night Part II én een Speakin’ Out Jam. Speakin’ Out zelf bevat dan weer één van de weinige keren dat Young op band iemand uitnodigt: ‘all right Nils, play it!’ Young betwist echter het statement van Briggs wat betreft Tonight's the Night; "als ik destijds het gevoel had gehad dat het album klaar was, dan had ik het wel uitgebracht".







In de bonus, de Speakin' Out Jam:

Iedereen is druk met stemmen op de Top 2000 zeker?

Ik stem morgen.

8,5

Speakin' Out:
Een blues die het hart raakt en rafelt .
Eigenlijk best vals die gitaarsolo , maar das natuurlijk de charme.
You're Holdin' My Baby and I'm Holdin' You , Dat zijn zinnen die er toe doen!!

9.6

Speakin' Out: 9,2

Prima nummer, maar ik ben kennelijk niet zo enthousiast als de meesten hier. 8

Speakin' Out: 9

6