Glen Hansard schreef:
Ik bijt wel... wie is de zingende zaag?

Choconas schreef:

Villiers Terrace heb ik hier volgens mij nooit genomineerd, maar zeker wel een paar keer overwogen. Ik vind vooral die John Peel-sessie van een buitengewone schoonheid, in die versie waardeer ik het nummer nog wat hoger dan The Killing Moon: Villiers Terrace (John Peel Session) - YouTube. Mijn zegen heb je dus, genoeg ander fraais om te nomineren!

thelion schreef:
Het word ondertussen toch ook wel echt tijd dat de zingende zaag voorbij gaat komen, staat weer veel te hoog dit jaar...........

yeahyeahyeah schreef:
Er stond me iets van bij dat ik Villiers Terrace toch wel ooit in de ladder ben tegengekomen, even gekeken en in 2014 stond hij er (nog) in, om in 2015 geëlimineerd te worden. Vind het zelf ook een prima nummer overigens.

Onweerwolf schreef:
Is er al een uitzendschema bekend voor morgen toevallig?

chevy93 schreef:
Voor de doorsnee Orinoco-luisteraar zal het waarschijnlijk een bekend recept zijn: zoals ieder jaar slaan MusicMeter en Orinoco Radio de handen ineen om wat eindejaarslijsten naar de radio te brengen. Zondag 5 december (dat is morgen dus) is de MusicMeter Ladder aan de beurt. Een heel jaar lang hebben de gebruikers van MusicMeter punten uitgedeeld en daar kwam uiteindelijk een top 2000 uit rollen (inderdaad, als alternatief voor die van Radio 2). Van die top 2000 zullen wij (Grafmat, Kaj, sokra en ondergetekende) de bovenste 100 uitzenden.

De uitzending begint morgen al om 12 uur, dus maak je maar klaar voor een zondag met de beste muziek ooit gemaakt, volgens de gebruikers van MusicMeter dan.

Van 12 tot 13 zal Grafmat nog een opwarmingsrondje doen en daarna zal de top 100 uitgezonden worden. Vervolgens worden jullie via sokra en kaj_666 geleid naar de ontknoping door mijzelve. De nummer 1 zal waarschijnlijk rond 23.30 bekend gemaakt worden door niemand minder dan El Ninjo zelf, de hoofdorganisator van het spel.

Tune in via de bekende kanalen en voorgaande jaren was het altijd zeer gezellig in de chat, dus kom ook daar vooral even buurten.

Luisterlink: http://www.orinocoradio.nl/luister (ook in te voeren in een programma als VLC) of via bv. de TuneIn-app
Chat: Kiwi IRC - The web IRC client - kiwiirc.com

Titmeister schreef:
Als bepaald niet hun grootste fan hier op het forum ben ik altijd verbaasd geweest dat - met al die Echo-nummers in de lijst - Villiers Terrace nooit genomineerd werd. Voor mij verreweg hun beste nummer. Met overigens Nocturnal Me daarachter als goede tweede, volgens mij ook niet in de lijst.

Dance Lover schreef:
Een nummer waar ik spontaan verliefd op werd tijdens mijn eerste luisterbeurt. Of de tekst net als de letterlijke titel narcistische trekjes vertoont? Ik heb werkelijk geen idee. Ik val compleet voor de dromerige melodie en de onschuldige, haast fluisterende stem. Dit soort dromerige rockmuziek komt later nog wel meer aan bod in mijn lijst.

luigifort schreef:
You, I thought you knew me

R.E.M. leerde ik zoals ergens eerder vermeld kennen via het meezingen van liedjes tijdens muziekles in de brugklas. Ik was 12 jaren oud. Lied van dienst was Losing My Religion. En daar gingen we hoor met z'n allen. De jonge en gouden keeltjes open en That's me in the corner... Ik vond het een fijn lied om te zingen, weet ik nog. Het ging vrij vanzelf, ha toen was de vanzelfsong blijkbaar al geboren Het gaf me ook wel een mystieke ervaring. Ik weet niet of ik de hele tekst al goed begreep op die leeftijd, waarschijnlijk niet helemaal. Vervolgens zag ik de videoclip ook op de muziekzenders, mooie clip wel en ook Shiny Happy People. Die vond ik als clip wel leuk, maar als liedje iets te corny. Maar dat is later helemaal goed gekomen.

Ik was toen net nog te jong om cds enzo te gaan kopen. Dat kwam even later op mijn 14e. Toen hoorde ik op een zonnige lentedag voor het eerst Everybody Hurts op mijn radio op mijn kamer. Ik weet dat moment nog heel goed. Alsof het licht openbrak door de wolken heen, een bijzonder moment en wat een song ook Nog eens extra bevestigd door de videoclip die ik niet veel later zag op MTV, de bandleden die over de auto's liepen, een verheffende ervaring. Even later waren we met het gezin bij winkelcentrum Leidschenhage in Leidschendam aan het winkelen, wat we wel eens deden daar. En toen zag ik in een rek buiten bij de Dixons het album Automatic for the People liggen van de band. Ik kocht 'm voor 25 gulden weet ik nog. Dan moet ik 'm haast wel minimaal een paar maanden na het verschijnen gekocht hebben, anders was ie nog wel 40 gulden geweest.

Ik was blij met mijn bezit, mijn eerste R.E.M. album. Maandenlang onafgebroken beluisterd, nog nooit zoiets moois gehoord tot dat moment. Ik had meerdere favorieten weet ik nog, zoals Drive, Try Not To Breathe, Everybody Hurts en Nightswimming. The Sidewinder duurde bij mij even, die vond ik iets te jolig en ook Find the River moest voor mij nog het perfecte nagenietnummer worden. Wat moet je kiezen van R.E.M. voor je lijst, zeg het maar. That said, wat moet je kiezen van Automatic alleen al. Find the River stond in mijn top 200 net wat hoger op dat moment. Maar dagkoersen heten niet voor niets dagkoersen Ik denk dat stiekum Nightswimming mij nog iets meer raakt, vanwege het licht verdrietige en nog iets meer melancholische karakter dan Find the River. Then again die 2 songs zijn ook echt wel een twee-eenheid voor mij nu.

De muziek is natuurlijk niet minder dan schitterend te noemen. Hoe mooi ook in al zijn eenvoud, het is geen ingewikkelde song. Gewoon een pianoloop, maar wat voor een zeg, wat een melodie, wat een melancholie. De muziek is hier heel mooi, maar het is Stipey die hier echt de show steelt voor mij. Met hoeveel emotie hij zijn lyrics brengt, elke keer kippenvel. Hij is dan net een melancholy man, net als ik ook ben eigenlijk Alsof hij herinneringen bezingt uit het verleden. Een foto bekijkt van vervlogen tijden waar hij waarschijnlijk dierbare herinneringen aan heeft. In dit geval een avond/nacht in Augustus waarin hij ging zwemmen met vrienden ongetwijfeld.

Zo melancholisch kan ik ook wel zijn als ik bijvoorbeeld denk aan die 7 weken in paradise op Guadeloupe, waar we weer eens een weekend weg waren op scooters en sliepen in verlaten landhuizen en de avond doorbrachten met vuren op het strand van Grande Anse met zijn zwarte zand en rond middernacht gingen zwemmen en surfen op de golven die als muren op je afkwamen, zo hoog. De kameraadschap, de broederschap, dat waren tijden Oh melancholy . En Stipey? Hij zingt eigenlijk met de piano mee, ook in een soort loop. Dat geeft zo'n sterk effect, maakt de song alleen maar mooier en nog grootser. Hij neemt ook geen pauze, het bouwt alleen maar verder en verder, hoe schitterend. De lyrics worden steeds meer emotioneel en de zang ook. Als er even een pauze is komt er een prachtige hobo opduiken die later ook nog ruimte krijgt voor een prachtig lieflijke melodie in de coda, samen met het prachtige van die zachte strijkers. Een song die me elke keer blijft ontroeren

Poeha schreef:
Was deze fijne recensie nog niet eerder tegengekomen, terwijl dit nummer toch elke keer rond deze tijd voorbijkomt, de afgelopen jaren. Zeker een mooi nummer.

johan de witt schreef:
Zouden allemaal in de ladder mogen