Freedom soon will come

10. Simple Minds - Hunter And The Hunted (1982)

And how do I feel living in the eighties

Geen idee, Jim! Ik was 4 toen deze song uitkwam Ik vraag me dat wel eens af...of de mensen die in 1882 leefden de muziek van de 70s ook beter vonden en of er fanatici waren die zwoeren bij de 80s in 1920 .
Anyway, Simple Minds leerde ik kennen via de bandjes op mijn cassetterecordertje. Op een zo'n bandje stond namelijk Don't You (Forget About Me). Man, wat vond ik dat als kind prachtig en magisch, echt een anthem! Als jonge tiener werd ik nog eens extra geconfronteerd met die song via de film The Breakfast Club, die kwam elk jaar wel op de gewone televisie of op Filmnet. Ik heb 'm inmiddels tientallen keren gezien. Ik kon me op de middelbare school echt identificeren met de jongeren in de film. Volgens mij was het ook wel een beetje unheard of in 1985 om zo'n uitgesproken film te maken met niet altijd makkelijke thema's. Het maakte veel indruk op me, maar de film had ook veel humor en lichtheid, vond ik. En dan natuurlijk die schitterende eindmonoloog op het einde van de film over volwassenen die hun beeld toch al klaar hebben over de jeugd. Zo goed gedaan en prachtig met de muziek van Don't You eronder als de leerlingen op het eind uit elkaar gaan. Een van de mooiste eindes van een film imho. Echt wel een top 10 film voor mij ook

De volgende stap was voor mij een cassettebandje dat ik in Wassenaar kocht op m'n 14e van de Greatest Hits genaamd Glittering Prize. Ik was er verzot op, vooral van de hits van Once Upon a Time kon ik toen geen genoeg krijgen. Niet veel later kreeg ik ook de cd versie voor Sinterklaas, ik was er heel blij mee En weer niet veel later ging ik vaak naar Leiden om cd's en singles van ze te kopen. Niet alle, maar wel een flink aantal zoals A Celebration, Sparkle in the Rain, Street Fighting Years en Real Life bv. In 1995 namen mijn broers mij mee naar een concert van Simple Minds in de Statenhal in Den Haag. Ik vond het geweldig, het was mijn eerste concert ooit. Ook het bijbehorende album Good News From the Next World kocht ik. Na dat album kocht ik er nog 1 van ze, maar die stelde me hevig teleur. Toen ben ik gestopt. Wel wat ouder werk kocht ik als het in de aanbieding was. New Gold Dream kocht ik niet, want die bleef altijd maar zo duur.

Ik leerde dat hele album pas kennen toen mijn vriendin het me cadeau gaf, nog voor we wat kregen. De meeste hits kende ik natuurlijk al van de verzamelaar, maar er stond nog genoeg moois op dat ik nog niet kende. Ik werd weggeblazen door dat album als geheel. Inmiddels is het mijn dikke fave van ze en ook een top 5 allertijden album voor mij. Schitterende songs leerde ik kennen, met name Big Sleep, maar vooral de titeltrack, mijn hemel. Wat een epic! Maar hoe vaker ik dat album beluisterde hoe meer mij de schoonheid van Hunter and the Hunted begon op te vallen. Een van hun meest magische tracks vind ik. De song is niet voor 1 gat te vangen en hij verveelt me echt nooit. Het begin met die sferische klanken is al magisch genoeg. Maar ook het ritme vanaf het begin is heerlijk, geheimzinnig ook wel en ik heb eigenlijk geen idee waar Jim het over heeft, maakt ook niet uit verder. Maar vooral het refrein is hemels met die synths en de ritmesectie. Het is moeilijk uit te leggen, maar de hele sfeer en vibe van die song spreekt me aan. En om het helemaal af te maken de solo van Herbie Hancock, mijn hemel! Als kiezelstenen die rimpelingen op het water creëren. Die is zo schitterend, samen met de synths, maar helemaal icm met de bas en drums. Dat geeft zo'n spacious feel waar je in kan verdrinken, zalig! En dan nog eens Jim's zang in de verte, hypnotiserend!


Shooting from the hip
About our faith and love
I see it in your faces thin as shadow
See me as I figure in your late night plan
See me as I'm cocooned up in Badland
The side effects of cruising at the speed of life
The side effects of living in temptation
When only one star is waiting up on all of us
You'll see me as I'm cocooned up in Badlands
And how do I feel living in the eighties
And do I get to see the light of day

Kyoto in the snow but Heaven's far away
Sending their love - passion parade
Hunter and the Hunted
With me, first times can never lie

They were young - they were brave - they were the honest set
The greatest show on earth is here tonight love
See me as a figure in the late night plan
See me as I'm cocooned up in Badlands
The side effects of cruising at the speed of life
The side effects of living in temptation
When only one star is waiting up on all of us
You'll see me as I'm cocooned up in Badlands
And how do I feel living in the eighties
And do I get to see the light of day

Kyoto in the snow
Heaven's far away
Sending their love
Passion parade
Hunter and the Hunted
With me first times can never lie
Only with you
Life moves so fast

When your hear me screaming
I'll be seeing through the eyes of love

Tell me can you hear me
Tell me can you see me

9. R.E.M. - Nightswimming (1992)

You, I thought you knew me

R.E.M. leerde ik zoals ergens eerder vermeld kennen via het meezingen van liedjes tijdens muziekles in de brugklas. Ik was 12 jaren oud. Lied van dienst was Losing My Religion. En daar gingen we hoor met z'n allen. De jonge en gouden keeltjes open en That's me in the corner... Ik vond het een fijn lied om te zingen, weet ik nog. Het ging vrij vanzelf, ha toen was de vanzelfsong blijkbaar al geboren Het gaf me ook wel een mystieke ervaring. Ik weet niet of ik de hele tekst al goed begreep op die leeftijd, waarschijnlijk niet helemaal. Vervolgens zag ik de videoclip ook op de muziekzenders, mooie clip wel en ook Shiny Happy People. Die vond ik als clip wel leuk, maar als liedje iets te corny. Maar dat is later helemaal goed gekomen.

Ik was toen net nog te jong om cds enzo te gaan kopen. Dat kwam even later op mijn 14e. Toen hoorde ik op een zonnige lentedag voor het eerst Everybody Hurts op mijn radio op mijn kamer. Ik weet dat moment nog heel goed. Alsof het licht openbrak door de wolken heen, een bijzonder moment en wat een song ook Nog eens extra bevestigd door de videoclip die ik niet veel later zag op MTV, de bandleden die over de auto's liepen, een verheffende ervaring. Even later waren we met het gezin bij winkelcentrum Leidschenhage in Leidschendam aan het winkelen, wat we wel eens deden daar. En toen zag ik in een rek buiten bij de Dixons het album Automatic for the People liggen van de band. Ik kocht 'm voor 25 gulden weet ik nog. Dan moet ik 'm haast wel minimaal een paar maanden na het verschijnen gekocht hebben, anders was ie nog wel 40 gulden geweest.

Ik was blij met mijn bezit, mijn eerste R.E.M. album. Maandenlang onafgebroken beluisterd, nog nooit zoiets moois gehoord tot dat moment. Ik had meerdere favorieten weet ik nog, zoals Drive, Try Not To Breathe, Everybody Hurts en Nightswimming. The Sidewinder duurde bij mij even, die vond ik iets te jolig en ook Find the River moest voor mij nog het perfecte nagenietnummer worden. Wat moet je kiezen van R.E.M. voor je lijst, zeg het maar. That said, wat moet je kiezen van Automatic alleen al. Find the River stond in mijn top 200 net wat hoger op dat moment. Maar dagkoersen heten niet voor niets dagkoersen Ik denk dat stiekum Nightswimming mij nog iets meer raakt, vanwege het licht verdrietige en nog iets meer melancholische karakter dan Find the River. Then again die 2 songs zijn ook echt wel een twee-eenheid voor mij nu.

De muziek is natuurlijk niet minder dan schitterend te noemen. Hoe mooi ook in al zijn eenvoud, het is geen ingewikkelde song. Gewoon een pianoloop, maar wat voor een zeg, wat een melodie, wat een melancholie. De muziek is hier heel mooi, maar het is Stipey die hier echt de show steelt voor mij. Met hoeveel emotie hij zijn lyrics brengt, elke keer kippenvel. Hij is dan net een melancholy man, net als ik ook ben eigenlijk Alsof hij herinneringen bezingt uit het verleden. Een foto bekijkt van vervlogen tijden waar hij waarschijnlijk dierbare herinneringen aan heeft. In dit geval een avond/nacht in Augustus waarin hij ging zwemmen met vrienden ongetwijfeld.

Zo melancholisch kan ik ook wel zijn als ik bijvoorbeeld denk aan die 7 weken in paradise op Guadeloupe, waar we weer eens een weekend weg waren op scooters en sliepen in verlaten landhuizen en de avond doorbrachten met vuren op het strand van Grande Anse met zijn zwarte zand en rond middernacht gingen zwemmen en surfen op de golven die als muren op je afkwamen, zo hoog. De kameraadschap, de broederschap, dat waren tijden Oh melancholy . En Stipey? Hij zingt eigenlijk met de piano mee, ook in een soort loop. Dat geeft zo'n sterk effect, maakt de song alleen maar mooier en nog grootser. Hij neemt ook geen pauze, het bouwt alleen maar verder en verder, hoe schitterend. De lyrics worden steeds meer emotioneel en de zang ook. Als er even een pauze is komt er een prachtige hobo opduiken die later ook nog ruimte krijgt voor een prachtig lieflijke melodie in de coda, samen met het prachtige van die zachte strijkers. Een song die me elke keer blijft ontroeren


Nightswimming deserves a quiet night
The photograph on the dashboard, taken years ago
Turned around backwards so the windshield shows
Every streetlight reveals the picture in reverse
Still, it's so much clearer
I forgot my shirt at the water's edge
The moon is low tonight

Nightswimming deserves a quiet night
I'm not sure all these people understand
It's not like years ago
The fear of getting caught
Of recklessness and water
They cannot see me naked
These things, they go away
Replaced by everyday

Nightswimming, remembering that night
September's coming soon
I'm pining for the moon
And what if there were two
Side by side in orbit
Around the fairest sun?
That bright, tight forever drum
Could not describe nightswimming

You, I thought I knew you
You I cannot judge
You, I thought you knew me
This one laughing quietly underneath my breath
Nightswimming

The photograph reflects, every streetlight a reminder
Nightswimming deserves a quiet night, deserves a quiet night

Ja, da's mooi!

Bij mij heeft die lastig te vinden rivier net dat kleine streepje voor

Ik vind ze beiden net zo mooi, maar deze heeft net wat meer een bepaald effect op me...
Johnny Marr weet die dingen...

Een echte tweeënheid, idd, deze en River.
Mooiste laatste twee nummers van een album, ever.

Melancholic man idd

Een album met 2 nagenietnummers dus

Ja, Nightswimming zou alleen al een geweldig slotakkoord geweest zijn. En dan komt er nóg een

Ik zal die eerste luisterervaring ook nooit, nooit meer vergeten

Prachtig zwemliedje natuurlijk maar So. Central Rain en zeker Leave zijn nog grotere favorieten oh ja Wendell Gee is ook onmisbaar en, en, tja R.E.M

It’s crazy what you could have had

En toch staat het album bij ons allebei niet op 1
Wereldalbum met die 10 songs ervoor en dan de mooiste laatste 2 nummers ooit

Die mag er ook wel bij ja.

I blame New Orleans Instrumental #1

You came to bang....

8. U2 - Lemon (1993)

She wore lemon

Mijn meest favoriete U2 song ever! Hij staat op eenzame hoogte, alleen The Fly komt enigszins dichtbij... Een rockband die dance gaat, geen enkele andere band heeft dat zo goed gedaan als zij, vind ik. Om te beginnen al heel erg op Achtung Baby, vooral in de ritmesectie daar. Maar op Zooropa gaat de band nog een stapje verder wat mij betreft. Het hoe en wat van de U2 manie heb ik al verteld bij The Fly, dus dat gaan we niet nog een keertje doen Wat ik nog wel kwijt wil is het volgende...ik wilde natuurlijk precies op Bono lijken in zijn Fly periode en ik wilde ook gewoon Bono zijn en ik voelde alleen maar nog meer een connectie met hem toen ik er achter kwam dat hij ook zijn moeder verloor toen hij 14 was... Dat en hij is ook nog eens 4 dagen na mij jarig En dat kan maar 1 ding betekenen...dat johan de witt een nog grotere U2 fan is dan ik

Ik was al helemaal verknocht aan Achtung Baby, maar 2 jaar later brachten ze alweer een album uit. Oorspronkelijk bedoeld als EP om hun 2e deel van de Zoo TV tour een kickstart te geven, maar ze zaten er zo lekker in dat het een heel album werd Uiteraard kocht ik het album vrij snel nadat ie uitkwam en was er eigenlijk op slag verliefd op. Hun meest alternatieve en experimentele album tot dan toe in ieder geval en voor mij nog steeds, want op Pop staan ook een aantal miskleunen. Tot op de dag ook mijn fave album van ze, het verveelt me echt nooit, misschien wel door die aparte vaak dance-y vibe. Als ik aan dat album denk denk ik ook meestal aan de excursie die we met 5 VWO hadden in Rome. Wat een geweldige stad ook zeg! Zou er best nog ns heen willen. Vooral de avonden bij de Trevi fontein waren zalig en magisch, maar ze hebben er ook het lekkerste ijs van de wereld (zeggen ze) in een zijstraat vlakbij het Pantheon. Inderdaad heb ik nooit meer zulk lekker ijs gegeten als daar Maar vooral ook de avonden in het hotel, waar we dan met een bunch of guys op een kamer lagen en dronken werden van de goedkoopste rode wijn die we maar konden vinden. Jeez, zelden zulke koppijn gehad En ook elke avond daar Zooropa draaien op mijn discman die ik voor 120 of 160 gulden gekocht had van het nieuwjaarsfooigeld ophalen van mijn krantenwijk Ah, those days...

Het album begon al gelijk goed met de titeltrack Zooropa. Wat een song, wat een sfeer, wat een trip, nog steeds een big fave. Babyface vond ik eerst maar een beetje matig (nu niet meer). En dan komt het gouden trio Numb (waar ik nog de VHS single van kocht), Lemon en Stay (Faraway, So Close), veel beter wordt het niet he! Hoe goed ik Achtung Baby ook vond, ik vond die songs veel rijker in sfeer en volwassener dan bijna alles op Achtung! Maar soms is het ook moeilijk om uit te leggen waarom je iets mooier of beter vindt, dan is het meer een kwestie van gevoel. Daarna wordt het album nog alternatiever, de hoogste hoogten zijn dan al geweest, maar dan volgen er nog steeds meer dan prima songs. Maar voor mij is het album echt wel 1 geheel ook. Van het gouden trio was Lemon al snel mijn absolute Zooropa favoriet en zelfs verworden tot mijn absolute U2 favoriet. Wat een song!

Lemon gaat (deels) over Bono's moeder. Een herinnering van hem aan haar in een geel-achtige jurk. She wore lemon... Er zit zo'n lekker danceritme en swagger in deze song en samen met de heerlijke falsetto van Bono is dat een gouden combinatie. Sowieso was U2's ritmesectie op de top van hun kunnen ten tijde van Achtung Baby en Zooropa. Ook de praatintermezzo's waar we vooral de stem van The Edge horen zijn een schitterende toevoeging aan de song. En de refreinen met die uithalen van Bono met die piano eronder...oi oi oi kippenvel zeg, zo mooi! En de song is met z'n bijna 7 minuten ook heerlijk lekker lang. Na bijna 5 minuten krijgen we een instrumentaal stukje waarin we het refrein nog eens krijgen, maar dan alleen instrumentaal zowat (ik weet niet of dat een vervormde gitaar is of dat het synths zijn), maar dat vind ik altijd een magisch stukje. En ook hier weer een prachtig outro met dat ritme en het "praatintermezzo" met Bono's falset eroverheen, nog gevoeliger dan eerst en de fade out, god wat mooi! Niks van ze gaat dit ooit overtreffen.

Ik kocht in die tijd ook de verschillende formats van de Lemon single bij diverse platenzaken. Daar stonden fantastische remixen op. Mijn fave remix van een U2 song tot op de dag van vandaag is de Perfecto Mix van Lemon. Man, wat heb ik die ook grijsgedraaid. Maar ook de Perfecto Mix van Even Better Than the Real Thing mag er zijn . In 1997 zag ik U2 voor de eerste en laatste keer tijdens de Popmart tour in de Kuip te Rotterdam. Een geweldig concert, maar misschien wel iets over the top qua aankleding. In ieder geval kwamen de bandleden na een pauze in de set uit een enorme citroen als een discobol stappen. Dat wel onder de muziek van de Perfecto mix van Lemon. Ze speelden de song zelf niet verder live en helaas The Fly die avond ook niet. Omdat de albums na Pop me maar matig interesseerden heb ik, hoewel ik meerdere keren de kans had, ze nooit meer gezien. Maar wat hebben ze voor ons in de 80s en voor mij vooral early 90s veel prachtigs achtergelaten


Lemon
See through in the sunlight
She wore lemon
But never in the daylight
She's gonna make you cry
She's gonna make you whisper and moan
And when you're dry
She draws her water from the stone

And I feel
Like I'm slowly, slowly, slowly slipping under
And I feel
Like I'm holding onto nothing

She wore lemon
To color in the cold grey night
She had heaven
And she held on so tight

A man makes a picture
A moving picture
Through the light projected
He can see himself up close
A man captures color
A man likes to stare
He turns his money into light to look for her

And I feel
Like I'm drifting, drifting, drifting from the shore
And I feel
Like I'm swimming out to her

Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins

Lemon
See through in the sunlight

A man builds a city
With banks and cathedrals
A man melts the sand so he can
See the world outside
A man makes a car
(She's your destination)
And builds roads to run them on
A man dreams of leaving
But he always stays behind

And these are the days
When our work has come asunder
And these are the days
When we look for something other

Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins

Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins
Midnight is where the day begins

A man makes a picture
A moving picture
Through the light projected
He can see himself up close
A man captures color
(She's your destination)
A man likes to stare
There's no sleeping there
He turns his money into light to look for her (she's imagination)

Lemon
She is the dreamer
She's imagination
Through the light projected
He can see himself up close

Stieren houden toch het meest van goede muziek denk ik

Bull's eye

If man is five, if man is five, if man is five
Then the devil is six, then the devil is six
The devil is six, the devil is six and if the devil is six
Then God is seven , then God is seven, then God is seven...

Zuur liedje

Leuk verhaal bij Lemon, desondanks onbegrijpelijk dat deze zo hoog staat

The Breakfast Club Raap me op.

Ja, dit *****album van je schittert nog door afwezigheid

Mooi beschreven hoeveel Nightswimming voor jou betekent (met Drive ook m’n fave R.E.M.) Meestal is een hoorbaar emotionele stem en een fijne, herkenbare tekst idd al genoeg om die juiste melancholische snaar te raken. Nog een beetje verbeelding/dagdromen erbij en je bent als ware bijna helemaal terug bij vroeger. Machtig mooi

Dat is imo wat muziek zo bijzonder maakt ten opzichte van andere kunstvormen zoals boeken en films. Ik had toevallig vannacht nog zo’n zelfde intense melancholy ervaring toen ik Seventeen van Sharon Van Etten nog eens opzette voor Song van het Jaar, en in gedachten weer compleet terug was bij m’n examenjaar

Yeah ik know, i am un chiendelul

You fucking die!

Oh wacht, verkeerde album...

Nightswimming en Lemon btw, je mag me wel bij elkaar vegen

Michael Swipe

7. The Cure - Plainsong (1989)

It's just the way I smile, you said

De eerste keer dat ik me bewust werd van The Cure was toen ik 14 was en de videoclip van Friday, I'm in Love langskwam op MTV. Ik herinner me vagelijk dat ik halverwege de clip wegzapte, mij te jolig of zoiets. In die tijd kwamen andere clips van ze ook nog wel eens langs, zoals die van Lullaby. Die was best creepy vond ik toen nog, maar kan me niet echt goed meer herinneren of die song goed bij me binnenkwam. Waarschijnlijk wel wat beter dan Friday, I'm in Love.

En toen bleef het een tijdje stil...

Tot ik de film The Crow zag op Filmnet op mijn 17e ofzo, ik vond het echt een geweldige film! En de muziek in de film vond ik ook helemaal top. Toen ik 18 was kocht ik de soundtrack ervan, weet ik nog. Het album begon met het prachtig duistere Burn van... The Cure Dat vond ik de mooiste song van het album en die draaide ik dan ook vaak. Maar ook de rest van de vaak stevige songs op het album kon me goed bekoren. Maar ook daar bleef het dan weer een tijdje bij voor me, ik had niet de aanleiding om meer van die band te gaan checken. Ik draaide gewoon Burn best vaak en verder de muziek die ik toch al in mijn bezit had. Ik was ook veel bezig met dingen als Sixteen Horsepower in die tijd, die hoek. Ik zag ooit Woven Hand nog eens, de opvolger van 16HP, in Paard te Den Haag, maar ik en mijn vriendin gingen geloof ik halverwege weg. We werden er zwaar depressief van, volgens mij gingen we nog even in een andere zaal kijken wat ze daar speelden. Maar dit terzijde

Op een dag in Fréjus, Côte d'Azur zat ik achterin de auto bij mijn nicht en haar vriend (mijn oom en zijn kinderen stonden vaak op dezelfde camping als wij) lekker over de boulevard te cruisen. Er stond een album op, Mixed Up, van The Cure. Dat paste perfect bij de relaxte sfeer zo met die warmte en vakantiesfeer. Die vriend van mijn nicht genoot zichtbaar van het album en ik ook Dat was er eentje om te onthouden, dacht ik. Ik was in mijn early 20s geloof ik. Mijn geheugen bedriegt me soms, maar volgens mij was dat ook het eerste album dat ik van ze kocht eenmaal thuis, vlak na die vakantie. Ja, volgens mij wel, ja Niet echt heel representatief natuurlijk, omdat het remixen zijn.

Niet veel later was ik eens in de Mediamarkt in Den Haag om wat muziek te luisteren en/of te kopen. Ik zag de cd van Kiss Me 3x liggen en ik was bevangen door de schoonheid van de albumhoes. 10 euro kostte ie. Ik besloot er wat van te gaan luisteren. Streepjescode tegen de sensor, bliep, here we go Openingsnummer The Kiss, damn dat blies me werkelijk waar weg. Wat een heerlijke bak met duistere herrie, what a rush! Track 2 Catch deed me ff wat minder, maar dan kwam Torture. Op dat moment misschien zelfs nog wel beter dan The Kiss. Ik was helemaal bevangen. Hup, If Only Tonight We Could Sleep, wat een sfeer. Toen wist ik genoeg. MEENEMEN!
En thuis grijs draaien Niet veel later ging ik als een bezetene naar meer van ze op zoek. Faith was de eerste bij The Lonely Hunter. Ik heb geloof ik een jaar in dat album geleefd en gewoond Vervolgens The Top daar ook gekocht en Pornography. Porno viel meteen verbijsterend goed, The Top duurde even. Vervolgens een paar prachtige live albums en de rest kocht ik er snel online bij. Het ene album nog mooier dan het andere.

Disintegration kocht ik geloof ik ook bij The Lonely Hunter. Ik weet nog dat ik 'm voor het eerst opzette op mijn oude stereotorentje op mijn studentenkamer in Leiden. Het album begon met Plainsong. Ik was ff bezig wat te doen, maar zodra die bekende eerste tonen begonnen, keek ik een soort van sprakeloos op en keek naar mijn stereo en liep er naar toe. Alsof ik het dan nog beter kon horen ofzo Wat een schoonheid vond ik het, maar de rest van het album ook meteen. Sommige songs duurden even wat langer voor ze vielen zoals een Closedown bv, maar ook dat kwam wel snel goed. En nu is het mijn fave album evah

Ik ga het nu verder niet over dat hele album zelf hebben, maar ik denk wel dat sowieso de helft van dat album wel in mijn top 10 of top 20 kan.
Plainsong dus, wat een majestueuze song! Meteen al vanaf het begin eigenlijk met die belletjes en prachtige synths. Een soort oerknal lijkt het en die belletjes stellen dan de uitdijing van het heelal voor, zoiets. Sterrenstelsels worden into being geroepen, etc. Maar dan pas komt het mooiste, die gitaar met zijn langzame en diepe tonen, wat een heiligheid! Zelden verbluft geweest door zoiets als dat. Maar het hele plaatje gitaar, belletjes en synths is fenomenaal ontroerend. En dan Robert Smith's zachte bijna excuserende fluisterzang, wat een treffend effect ook. En daarna mag die gitaar weer Misschien wel de "mooiste" song ooit en beste albumopener ooit, alhoewel Ik was blij dat ze het concert in 2008 in Ahoy ook openden met Plainsong. Dat is dan 19 jaar later, maar het klonk net zo prachtig. Wat een ervaring was dat, met die lichtshow er ook bij, sprookjesachtig! En ook op hun live dvd Trilogy staat een prachtige versie Jawdroppingly beautiful song


I think it's dark and it looks like it's rain, you said
And the wind is blowing like it's the end of the world, you said

And it's so cold, it's like the cold if you were dead
And you smiled for a second

I think I'm old and I'm feeling pain, you said
And it's all running out like it's the end of the world, you said

And it's so cold, it's like the cold if you were dead
And you smiled for a second

Sometimes you make me feel
Like I'm living at the edge of the world
Like I'm living at the edge of the world
It's just the way I smile, you said

Phoeh, swipesong

I am sinking