hoi123 schreef:
Benieuwd naar jullie Lingua Ignota-remix!

Teunnis schreef:

Ik zou dat argument eerder gebruiken voor Over and Over in live-uitvoering.

Edgar18 schreef:
Als er voldoende animo is, wat mij betreft zeker. Maar als we vanavond met twee of drie man in de room zitten dan hou ik het bij het topic.

Gretz schreef:

Waarschijnlijk ben ik nog tot middernacht bij een concert van een zeker Amerikaans bandje.

Gretz schreef:
Waarschijnlijk ben ik nog tot middernacht bij een concert van een zeker Amerikaans bandje. Kan dan alleen de afterparty joinen

Teunnis schreef:
Maar daar kan iedereen toch wat aanklooien?

Beetje flauw als straks een nummer wordt weggestemd. Of werkt het niet zo?

Edgar18 schreef:
Tript MuMe hem bij jullie ook?

123poetertjes schreef:
Wow, wordt Spellling in enkele posts hier al eventjes met Kate Bush vergeleken, nOu DIe zAG iK NIEt aANKomEn ZEg. AstroStart kan trouwens opgelucht ademhalen dat zijn lijstje nog gewijzigd kon worden, anders was de voorsprong op Arooj slechts een beschamende drie punten geweest en dat kan je je natuurlijk nooit vergeven. Nee hoor Tim, ik snap je plotse twist wel: dit is nou echt een nummmer dat je plots zonder waarschuwing enorm bij de kladdden kan pakken. Sowieso is Boys At School deze maand vermoedelijk één van de meest besproken tracks alhier gebleken. Op één moderne klassieker na dan die de boot net miste, maar daar reflecteren we over twintig jaar nog wel op wanneer Radio 2 m op 31 december 2041 om 23:56 in de ether slingert. Geef ik je op een briefje.

Spellling, zij die tart met alles, including euhm, spellling. Oké, handen omhoog als ze je nooit beet heeft gehad met die extra L. Nu hoor je denken: huh, extra L? Nou inderdaad, dat bedoel ik dus. Tia Cabral, geboren en getogen Californische en roots strekkend tot Mexico. Haar werk als facepainter in een kinderpark bracht haar dichter bij de wereld van magie en zo rolde ze langzaam maar zeker de kunstwereld in en die liet haar niet meer los. Van alle finalisten is Boys At School ook echt wel het meest artsy liedje, en wat is ie goed. Inspiratie haalde ze uit vanalles, van Talking Heads via Frida Kahlo tot tarotkaarten en van Dracula via Laurie Anderson tot whiskey drinken in de douche. The Turning Wheel schreef en produceerde ze helemaal zelf, al gebruikte voor de arrangementen wel een team van meer dan dertig verschillende muzikanten om de arrangementen zo natuurlijk mogelijk te doen klinken. Componist is ze dus ook nog, whoah. Boys At School is whimsey, beetje over de top, sprookjesachtig en ook gewoon übercool. Een nummer met stijl en uitstraling. En een perfecte maandwinnaar. Trots op ons, alweer!

3. Spellling - Boys At School (7.8)

Een nummer met diverse invloeden, ik hoor er bv ook een stukje Supertramp in door dat catchy, kitchy geluid ten tijde van Crime of the Century. Vreemd hoe zo'n nummer plots in 2021 gemaakt wordt, maar dan met een geheel eigen draai eraan. Lekker om te luisteren en het brengt ook daadwerkelijk iets teweeg bij de luisteraar.

Bezwerende melodieën. Het had van mij iets rauwer gemogen en ik ben geen enorme fan van de zangstijl, maar een knap nummer is het zonder meer.

LDit nummer is erg gegroeid.
Ik vind het catchy en toch niet zo mainstream.
Het heeft iets intrigerend ook.

Het is al eerder gezegd: je kan veel tegen bezwaren tegen de muziek van muzikale heks Chrystia Cabal hebben (en dat heb ik ook bij veel nummers op haar laatste album), maar stompzinnig goede melodieën kan ze wel schrijven. Het beroemde synthstukje dat de ruggengraat van het tweede deel van het nummer vormt is niets minder dan iconisch, al helemaal wanneer de verhoging intreedt. Ook de andere ingrediënten van het nummer, zoals Cabals geaspireerde zangstijl en de classic rock-achtige invulling, werken hier plots bijzonder goed. Terecht een popklassiekertje.

Spellling zorgt met Boys At School voor wat dramatiek in de finale. Zeer eigenzinnig nummer, Boys At School, dat ik in de loop der tijd steeds meer gaan waarderen.

Spellling stond al een tijdje op mijn radar, maar ik ben er tot dit jaar nooit achteraan gegaan. Maar met Boys at School kon ik niet meer om deze dame heen. Muziek die de luisteraar geen mogelijkheid geeft om er een neutrale mening op na te houden, dat is mijn favoriete soort muziek. Spellling trekt hier alle registers open. De elektrische gitaar is een gewaagde keuze, die bij mij niet altijd goed uitpakt - hallo gitaarsolo Wuthering Heights! - maar in dit geval de melodramatiek op de juiste manier versterkt.

Fietstocht des Oordeels – etappe 3: Spellling– Boys At School

Oh ja jeetje, die intro! Die had ik al een tijdje niet meer gehoord en ik was helemaal vergeten dat dit nummer zo begon. Toch leuk wannneer je op je Fietstocht toch nog een beetje verrast kan worden. Door het huidige stuk op de route word ik dat allerminst trouwens, dit is één van de minder interessante stukken en tevens eentje dat ik al echt wel vaak heb afgelegd. Toch was ik weer even vergeten dat híer natuurlijk het laatste stoplicht van de route zit. Hierbij haal ik weer alle mannen in hun sportkloffies bij die me het voorgaande stuk gepasseerd zijn. In dat opzicht toch wel een symbool van nivellering, zo’n stoplicht. Een soort Fietstocht Des Oordeels van de infrastructuur. Ik passeer een gebouwtje dat fungeert als kippenhok, en begin me inmiddels af te vragen of Boys at School niet een mooie soundtrack zou zijn voor Dolfje Weerwolfje. Vraag me niet waarom, misschien omdat ie kippen verslindt en Spellllllllling dit stukje route ook zeer genoegzaam oppeuzelt. En omdat die hele vibe, met haar spooky bombast en toch ook wat kinderlijkheid, gewoon mooi aansluit op die boeken. Lekker snijdend pathetisch door het langzaam verkleurende landschap. Nog eventjes en ik draai de Oirschotse Dijk af om mijn weg te vervolgen langs het kanaal waarvan ik niet eens weet of het een officiële naam heeft, maar dat mij in elk geval tot aan de buitenwijken van Best brengt. Maar eerst passeer in nog de frituur die ik hier altijd zo geinig gepositioneerd vind staan. Echt een ontmoetingsplek in de stilte tussen twee kaarsrechte wegen. Ze hebben dit deel van de Oirschotse Dijk weer een tof projectje lopen om een superbreed autovrij fietspad. Fijne nieuwe ontwikkelingen als je het mij vraagt, ook een parallel met de fijne muzikale ontwikkelingen die ik tijdens mijn Fietstocht doormaak. Spellllllling doet in elk geval toch nog flink moeite om herinnerd te worden. Voorlopg is het nog even toekomstmuziek dus ik draai rechtsaf. Misschien is Boys At School ook wel voor de toekomst, het wordt een zware kluif om op dit moment in de punten te gaan vallen. Nu die snijdende gitaarsolo zijn intrede doet popt er even een minizandstorm op. Is Darude toevallig de gitarist van dienst ofwa?

aerobag schreef:
En daar zijn ze weer hoor, de leden van BCNR. Inmiddels niet weg te denken van het SvhJ erepodium. Ze behoeven inmiddels geen introductie meer, de tent is al volledig gevuld. Meerdere users hebben luiers om geen moment te hoeven missen.

Geïnspireerd door Cassandra besluiten de leden van BCNR eens niet met een bak opstijgende herrie op de proppen te komen, maar houden het ingetogen. Track X kent zelfs wat Steve Reichiaanse minimalistische repetities en werkt naar een climax toe met een melodieus koortje, een koortje waar Cassandra Jenkins ook nog even voor blijft plakken om tussen het publiek mee te zingen.

De tekst is weer even vaag als altijd, waar weer flarden aan herinneringen beschreven lijken te worden en referenties naar andere bands, zoals Black Midi en Jerskin Fendrix, te over zijn. Dat was ook het doel volgens zanger Isaac Wood: 'it's about nostalgia for being a kid and happy times with family, stupid moments with friends like feeding Cheetos to a giant horde of birds and watching YouTube videos of cats'

11. Black Country, New Road - Track X (6.3)

Aangenaam terugkerend riedeltje en redelijk melodieus voor BCNR, maar te anoniem voor mij. Ik heb dit nummer waarschijnlijk al tientallen keren beluisterd, maar het blijft me gewoon niet bij. Dan zijn de laatste nummers van het recentste album toch van een ander niveau.

Mooi subtiel nummertje van BCNR. De ongemakkelijke, gelaagde instrumentatie houdt de spanning er in de coupletten op, waardoor het des te lekkerder is wanneer het refrein je zo’n fijn ‘ahh’-gevoel geeft.

Heel mooie achtergrondzang en de rest is opvulling.

Ik kan me voorstellen dat ik niet de enige ben die zich toch verbaast over het feit dat van al het materiaal dat Black Country, New Road in 2021 heeft uitgebracht uitgerekend dit nummer de finale gehaald heeft. Het is niet eens vanwege het kwaliteit van het nummer (hoewel Opus of Concorde wel zonder twijfel mijn lijstje hadden aangevoerd), maar eerder vanwege het feit dat Track X vrij veel afwijkt van de formule waarmee deze band tot nu toe goed heeft gescoord in dit topic. Voor het eerst in hun carrière klinkt de band klein, lieflijk en zelfs een beetje meezingbaar. Mij hebben ze er in ieder geval alsnog mee ingepakt. In de sprankelende polyfone melodielijnen zit hier een schat aan muzikale cadeautjes verborgen: ik denk aan de viool die zich vermengt met de rest, aan de trompet die steeds het accent op een ander gedeelte van het nummer legt, en aan het contrast tussen het harmonieuze refrein en het subtiel chaotische outro. De onafgemaakte “I guess, in some way” is bovendien het enige moment dat Isaac Wood lijkt te willen ontroeren op For the First Time, en hij slaagt er verdomd goed in. Zelfs als dit liedje geen absoluut hoogtepunt in BCNR’s uitzonderlijke repertoire is, is het dat wel binnen deze lijst. Moet je nagaan.

Black Country, New Road kwam, zag en overwon de wereld in 2021 met het album For the First Time. Een buitengewoon intrigerend album met een onderscheidend geluid, waar ik in 2021 enorm veel naar geluisterd heb. Het nummer Track X is misschien wel mijn favoriete nummer op dit album, een verborgen parel die met elke luisterbeurt iets meer uit zijn schulp kruipt. Inclusief een verwijzing naar een concert van Black Midi, trouwens.

Ik ben hier waarschijnlijk de grootste fan van dit bijbehorende album, maar toch haalt Track X niet mijn top-5. Op het album werkt dit nummer uitstekend als moment van rust tussen alle kakofonie. Als los nummer bied het wat minder dan de andere nummers, zoals bijvoorbeeld Opus. Het koortje dat tweemaal zijn intrede doet is het hoogtepunt van Track X.

Fietstocht des Oordeels – etappe 7: Black Country, New Road – Track X

Bij deze hernoem ik m naar Track VII want dat is de positie hier in mijn Fietstocht. Echt een Black Country is het hier niet, dat associeer ik toch met de grauwe kolenmijnen in de Midlands en hier niks van dat allen. Schaapjes in de wei, lentezonnetje en een hoge temperatuur lacht me toe. Blij dat ik me toch nog even rap heb ingesmeerd. New Road is het wel, althans voor mij. Alles wat ik nu nog ga afleggen is nieuw. Dit vergroot de kans op verdwaling maar verdwalen op de fiets is nou eenmaal één van de dingen die ik het liefste doe. En Track VII voelt ook als een perfecte rustieke roadtrip door het vlakke land van Oost-Brabant. Nu zou ik liegen als Oost-Brabant specifiek het eerste is dat ik met BCNR associeer, maar wel weer met mijn Fietstochten waar dit olijke gezelschap al voor de derde keer op rij deel van uitmaakt. Vind het na die gorgelende terroriserende Sunglasseseses en Science Fairs nu wel fijn om even de andere kant van de band te zien. De gevoelige kant, al wisten we sowieso al wel dat ze die hadden. Isaac bleek zelfs te gevoelig, ik hoop dat hij nu rust kan vinden en misschien hier en daar ook wel een mooi fietstochtje kan maken. Ik zie een weg alleen voor fietsers aan mijn linkerkant en besluit het er op te wagen. Ik ben echt heel benieuwd waar deze band zonder Isaac naartoe gaat. Volgend jaar nog even Basketsoefkes in de finale en daarna dus letterlijk een New Road. Misschien is die nieuwe weg wel zo’n fietspad in als het mijne. Ik zou het ze aanraden in elk geval want het is hier wondermooi. Ik kijk naar links, zie de kerktoren van Oirschot glanzen in het middaglicht, met een paar vredig zoevende windmolens en elektriciteitskabels die het landschap ergens ook wel weer iets tofs geven. Kjoele combi van oude glorie en de nieuwe lichting. Op rechts een boomgaard waar de sparren al staan te wachten om volgehangen te worden met gouden, zilveren en rode troep. Het geeft me even wintervibes, en doet me denken aan mijn sneeuwwandeling waarin ik For The First Time voor de eerste keer hoorde. Dit gezegd hebbende heb ik geen idee wat ik hier nu weer mee moet doen qua plaatsing op mijn lijst, ook deze wilde ik eigenlijk buiten de punten laten maar het is in deze setting zo bevredigend en kalm om naar te luisteren. Ik vraag het aan de goudhaantjes (?) maar die vliegen weg, weg naar een plek in de toekomst die voor hen fijn is. Ik hou van vogels maar soms zijn het waardeloze hulpjes. Misschien vraag ik teveel van ze, geen idee. Zo maar even mijn vogelgids erop naslaan.

Edgar18 schreef:
Hee, hij pakt jullie quotes niet mee