Toch wel een duidelijk top vijf en winnaar voor mij. Achter de top vijf liggen veel nummers dichtbij elkaar. Verder geen slecht nummer in deze finale.

1. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)
Ik zit in de Tour de France sferen, dus daarom deze quote van Michel Wuyts; ''Oehlalalala’’. Oke, de Tour heeft niks met dit nummer te maken, maarrrrrr voor het eerst staat er een eigen nominatie in de finale! Dit is gewoon een keiharde emotionele house/dance uppercut. Ergens is het een beetje cheesy allemaal met die samples, dat simpele digitale piano loopje en de opbouw van het nummer. Nergens revolutionair maaarrrrr, op een of andere manier klinkt en past het in dit geval allemaal fantastisch en klopt het geheel. Ik word hier heel weemoedig en euforisch tegelijk van. ‘I’m deep diving’ Nu al een van mijn favoriete nummers van dit jaar!

2. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action
Ik ben zeker niet de grootste MF DOOM kenner, maar er schuilt in mij een fan. Het klinkt voor mij eigenlijk instant classic DOOM. Zijn kenmerkende relaxte flow over zo’n lekkere jazzy beat en met de typerende korte fragmenten tussen door.

3. Bruno Pernadas - Step Out of the Light
Dit is precies zo’n nummer waarom ik de SvhJ zo’n leuk spel ben gaan vinden. Ontdekkingen opdoen uit genres waar je normaal gesproken niet zo in thuis bent, en waarbij je bij de eerste luisterbeurt direct verkocht bent. Heerlijke feel good vibes waarbij je even al het corona gezeik vergeet. Vooral als de groove en zang begint, de regen durft zich gelijk niet meer te laten zien.

4. black midi - Chondromalacia Patella
Dat tweede album van ze had even de tijd nodig om goed bij me te landen, vooral de dynamische en chaotische nummers zoals dit nummer. Maar inmiddels knik van goedkeuring weer mee en bewonder me toch weer hoe knap hun nummers in elkaar kunnen zitten. Het moment is toch wel die gierende uitbarsting rond na drie minuten.

5. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross
Haal alle trompetten en saxofoons weer tevoorschijn voor Sons of Kemet. Man man, dit swingt toch wel weer het dak eraf.

6. Tirzah - Sink In
Intrigerend en bezwerend nummer hoor. Klinkt een beetje als wanneer Warpaint de elektronische hoek in zou duiken.

7. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria
Hadden ze niet een iets simpelere bandnaam kunnen kiezen? Hoe dan ook is dit een fijn fris en vrolijk pop nummertje met catchy synthesizer loopje.

8. Arooj Aftab - Last Night
Fijn rustig nummer. Ik kan me goed voorstellen dat mensen vallen voor de sfeer, maar bij mij is dat kwartje nog niet gevallen, wie weet in de toekomst. Daarom voor nu niet meer dan een middenmoter deze finale voor mij.

9. TDJ - Lalala (Want Somebody)
Best een fijn dans nummertje, maar meer dan dat is het ook niet.

10. Spellling - Boys At School
Ik hoor wel dat het iets heeft wat mensen hier erg kan aanspreken, maar het kwartje valt hier (nog) niet. Vooral haar manier van zingen en haar zangstem zijn nog een drempel voor mij.

11. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura
Zoals de laatste met wel meer Spaanstalige pop in dit topic, blijkt het toch niet helemaal mijn ding. Maar slecht of mwah vind ik het zeker niet, ik hoor alleen gewoon niet het speciale waarom dit bijvoorbeeld dit in de finale staat.

12. Koreless - Joy Squad
Ik weet niet zo goed wat ik over dit nummer moet zeggen. Het nummer zit voor mij in een tweespalt. Het had van mij aan de ene kant nog dieper die donkere kant in mogen duiken of juist meer de beuk erin mogen gooien. Nu is het hem toch net niet.

Mag ik er echt maar 5 noemen?

1. black midi - Chondromalacia Patella
2. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross
3. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action
4. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)
5. Arooj Aftab - Last Night

6. TDJ - Lalala (Want Somebody)
7. Koreless - Joy Squad
8. Spellling - Boys At School
9. Bruno Pernadas - Step Out of the Light
10. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura

11. Tirzah - Sink In
12. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria

Alle 12 goed.

1. black midi - Chondromalacia Patella
2. Koreless - Joy Squad
3. Bruno Pernadas - Step Out of the Light
4. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria
5. Spellling - Boys At School

Man man wat een sterke finale, zeker 1 van de beste tot nu toe. Een fraaie mix van genres en erg lastig te rangschikken. Enkel de #12 vind ik wat the cheesy/kitscherig om er echt in op te kunnen gaan.

01. Spellling - Boys At School
02. Arooj Aftab - Last Night
03. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura
04. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria
05. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross

06. Koreless - Joy Squad
07. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action
08. TDJ - Lalala (Want Somebody)
09. black midi - Chondromalacia Patella
10. Bruno Pernadas - Step Out of the Light
11. Tirzah - Sink In

12. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)

1. Arooj Aftab - Last Night
2. TDJ - Lalala (Want Somebody)
3. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura
4. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross
5. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)

1. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)
2. Tirzah - Sink In
3. Spellling - Boys At School
4. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria
5. Bruno Pernadas - Step Out of the Light

De keuze voor de top-2 was zelden zo eenvoudig, maar de keuze voor het laatste podiumplekje was zelden zo lastig; alle finalisten heb ik overwogen voor het podium.

1. Koreless - Joy Squad
2. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)

3. Spellling - Boys At School
4. black midi - Chondromalacia Patella
5. TDJ - Lalala (Want Somebody)
6. Arooj Aftab - Last Night
7. Tirzah - Sink In
8. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross
9. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action
10. Bruno Pernadas - Step Out of the Light
11. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria
12. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura

1. Koreless - Joy Squad
2. black midi - Chondromalacia Patella
3. Tirzah - Sink In
4. Spellling - Boys At School
5. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action

6. TDJ - Lalala (Want Somebody)
7. Bruno Pernadas - Step Out of the Light
8. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross
9. Arooj Aftab - Last Night
10. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)
11. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria
12. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura

Wat. Een. Finale.

We zijn deze hele jaargang al goed bezig qua finaleniveau, maar deze maand is voorlopig wel de topper. Dit moet wel een van de beste maandfinales in de geschiedenis van dit spel zijn. De top drie is niet minder dan briljant en horen alle drie tot het beste wat dit muziekjaar tot nu toe heeft voortgebracht. Jammer dat we een rangorde aan moeten brengen, het liefst had ik ze gewoon ex aequo bovenaan gezet. Nummer vier t/m zes vind ik nog steeds heel tof. Drie nummers die in menig maandfinale bovenaan hadden gestaan. Daarna wordt het langzaamaan iets minder, al zijn ook die andere zes gewoon prima.

1. Arooj Aftab - Last Night
2. Spellling - Boys At School
3. Bruno Pernadas - Step Out of the Light

4. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross
5. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura
6. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)

7. TDJ - Lalala (Want Somebody)
8. Tirzah - Sink In
9. black midi - Chondromalacia Patella
10. Koreless - Joy Squad
11. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action
12. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria

Fraaie finale inderdaad met negen goede tot uitstekende liedjes. Alleen de onderste drie zijn wat minder. Met Soninka / Patronba, Ascending Forth, Like I Used To, Lamizè Pa Dous en/of Two Face erbij had het een perfecte finale kunnen zijn.

01. black midi - Chondromalacia Patella
02. Arooj Aftab - Last Night
03. Bruno Pernadas - Step Out of the Light
04. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria
05. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross

06. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura
07. Spellling - Boys At School
08. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action
09. Tirzah - Sink In

10. Fred Again.. - Julia (Deep Diving)
11. TDJ - Lalala (Want Somebody)
12. Koreless - Joy Squad

1. Tirzah - Sink In
2. Arooj Aftab - Last Night
3. Koreless - Joy Squad
4. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura
5. CZARFACE & MF DOOM - Break in the Action

Zegt de man met Spellling op 1

Ik zie niet hoe Spellling cheesy is tho. Dat mensen het kitscherig vinden snap ik wel, maar dan zou je dat ook over veel van het werk van Kate Bush kunnen zeggen. De ongrijpbaarheid van het nummer zorgt er bij mij voor dat het kitsch overstijgt, terwijl het samplegebruik in Fred Again.. me te makkelijk/simpel is om de kitsch te overstijgen, en daardoor wordt het cheesy. Hetzelfde probleem had ik met de Burial track die deze maand meedeed, en met Gidge vorig jaar.

Ben het eigenlijk helemaal eens met dit verhaal, maar ik hou van deze kaas

Niettegenstaande ik Boys At School ook een zeer goed nummer vind, de uitgekiendheid van de productie in combinatie met haar manier van zingen, doen me ook wel kitchy aan. Bij andere nummers op dat album heb ik dat nog veel meer zelfs. Maar goed, daarom vond ik je opmerking over Fred Again wel grappig

Ik volg je wel wat betreft Fred Again... het samplegebruik is duidelijk geënt op effectbejag (net als Gidge en de recente Burial idd), waardoor het kitscherig kan aanvoelen. Simpel zou ik het dan weer niet willen noemen, want het zit best vernuftig in elkaar. Echter, aan effectbejag maakt Spellling zich toch ook behoorlijk schuldig; op Boys at School weet ze het nog net binnen de toom te houden, maar bij haar nieuwe album heb ik het idee dat ik naar een musical zit te luisteren... Kortom, het is bovenal een kwestie van smaak

Lijnen zijn trouwens gesloten! Ben inmiddels aan het schrijven geslagen en ik ben het dus alles loopt weer lekker door elkaar heen. Verwacht wel ergens begin middag dusdanig structuur erin gebracht te hebben dat in elk geval de laagste noteringen postbaar zijn, maar dat zien we dan nog wel x

Ik moet bij haar muziek denken aan een producer van Disney soundtracks, die stiekem ook de gehele discografie van Pink Floyd op vinyl in bezit heeft. Een doldwaas studio-avondje met paar opgetrommelde collega's met misschien wat geestverruimend snoepgoed en dat dit album dan het resultaat is.

En dat bedoel ik in de meest positieve zin van elke zinsnede

Vierentwintig stemmers dit keer, als ik me niet vergis. Ik dank u allen hartelijk

aerobag, Arno, Arrie, ArthurDZ, AstroStart, Coma Cat, dumb_helicopter, Gretz, hoi123, Johnny Marr, Choconas, Edgar18, Gyzzz, Koenr, Mausie, niels94, panjoe, pauljojo, Teunnis, The Eraser, Titmeister, VladTheImpaler, yeahyeahyeah en ikzelf

12. Maria Arnal i Marcel Bagés - Ventura (14 punten, 7 keer genoemd)
(automatisch genomineerd)


We openen de finale met Ventura, komt dat even goed uit. Ik ben weer even gestopt met Duolingo maar gelukkig is er nog Google Translate, en die geeft inderdaad aan dat het ‘fortuin’ betekent. Ergens wist ik dat ook wel, maar ik kon het op dit moment gewoon zo moeilijk linken aan een nummer dat met afstand op de laatste plek eindigt. En het feit dat ik nog naazwijmel van mijn eerste concertshow in lange tijd maakt het ook niet allemaal helderder in mijn hoofd. À propos, even de koude cijfers. Drie derde plaatsen, nog wat verloren restpuntjes, dan houdt het wel op en de achterstand op de nummer elf valt ook niet met één extra lijstje weg te poetsen. Desalniettemin een prestatie om fier op te zijn daar María en Marcel hiermee gewoon al voor de tweede maal dit jaar de maandfinale weten te halen. Kjoel hoor. Ventura is net wat mysterieuzer en onnavolgbaarder dan Fiera de Mi, zowel instrumentaal als tekstueel, maar nog altijd bijzonder pakkend. De clip is ook echt die typische combi van traditioneel en modern die zo veelvuldig in de muziekscene van de Latijnse contreien is terug te zien: dans, bloemen en gewoonweg veel stijl. Wat kan ik nog vertellen wat Arno ons niet al heeft medegedeeld drie maanden terug? Efkes kieken. Goed, ze zijn dus Catalaans maar meer voor eenwording dan afscheiding. Check. María doet dus de vocalen en Marcel elektrische gitaar. Oké, daar kunnen we ook een vinkje bij zetten. En oh lol, als ik het niet dacht: hun 2017-plaat 45 cerebros y 1 corazón heeft niemand minder dan John Talabot in de credits vermeld staan. Maar ja, what else is new? CLAMOR (=geschreeuw), waaraan o.a. Holly Herndon and Kronos Quartet hebben meegewerkt, is een fantastisch album trouwens. Doe maar luisteren doen.

Wel een pakkie minder dan de voorbije maanden geloof ik. Ligt misschien aan de kortere deadline deze keer?

Ik begin toch wel een beetje Illuminati vibes te krijgen, waar is John Talabot niet bij betrokken?!?

Nou, we zitten ondertussen al over de helft van juli voor de finale van mei, dus met de deadline is niks mis mee. Een tagrondje had misschien nog wel interessant geweest om meer gegadigden aan te trekken.

11. Sons of Kemet feat. Moor Mother & Angel Bat Dawid - Pick Up Your Burning Cross (23 punten, 11 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: niels94)


King Shabaka heeft inmiddels al een dusdanige status opgebouwd dat hij in spelletjes als Song van het Jaar al gauw tot het meubilair gerekend kan worden. Alle nieuwe jonge honden hier in de finale worden dan ook zorgvuldig gedirigeerd door die kenmerkende hoestende saxuitspattingen die de beste man in sneltreinvaart op je afvuurt. Shabaka Hutchings heeft zijn eigen stijl inmiddels tot in de perfectie verzorgd, en waar perfectie de neiging om snel een beetje saai te worden blijft hij relevant door zich tussen bandjes heen te blijven manoeuvreren, met allemaal nét weer een eigen stijl maar wel altijd trouw blijvend aan jazzlabel Impulse! Sons of Kemet behoort, samen met The Comet Is Coming en Shabaka and the Ancestors, tot zijn Grote Drie en daar SoKs laatste wapenfeit alweer uit 2018 dateerde was het weer tijd om dit collectief, naast Shabaka Sax bestaande uit Theon Tuba, Tom Trommel en Eddie Eveneens-Trommel, nieuw leven in te, euhm, blazen. Hihi. Het scala aan featurings maakt dat dit collectief nog altijd relevant genoeg is om maandfinales hier te halen en hiervoor wordt ook de Atlantische Oceaan met liefde beslecht. In My Queen Is Camae Ayewa (a.k.a. Moor Mother) hebben ze daarin geen kwaaie mee teruggenomen, die is namelijk wel te porren voor een dosis crossoverjazz en zeker wanneer black empowerment als thema centraal staat. Zie maar haar collectief Irreversible Entanglements alsmede haar collab met billy woods, vorig jaar beiden bescheiden succes behalend in dit topic. En om het af te toppen doet My Queen Is Angel Bat Dawid, een vooraanstaande dame in de Chicago avant-garde jazz, ook nog een duit in het zakje. Het resultaat is een wildebeest met getergde tanden en vinnige ogen, die Shabaka ternauwernood weet te temmen. En het album waar dit stukje pracht op te vinden is heeft met de naam Black to the Future misschien iets kazigs maar de boodschap moge duidelijk zijn. En anders spreekt de muziek wel voor zich, niet? Werd trouwens maar één keer minder genoemd dan de uiteindelijke maandwinnaar.

123poetertjes het laatste lijstje (Arrie) is niet meegenomen. Ik PM je zo de correcte uitslag.

Thanks for notifying, maar ik was al op de hoogte. Had het alleen nog even niet doorgevoerd bij Ventura maar bij deze

10. TDJ - Lalala (Want Somebody) (24 punten, 8 keer genoemd)
(genomineerd door Titmeister)



Met de naam TDJ krijg je bij mij, zeker gezien de tijd van het jaar, associaties met Tour du Jour. Dat doet me weer denken aan de koers en dat stemt me vrolijk. En ik blijf vrolijk wanneer ik er achter kom dat er achter deze tee-dee-jayy iemand schuilgaat met het alias Ryan Playground. Cute artiestennaam toch? Als je Ryan Playground googelt krijg je in de eerste plaats ook een partij wazige filmpjes van één of andere moeder met een strontverwend kind dat allemaal speelgoed aan het testen is. Of ben ik gewoon jaloers? Dertig MILJOEN abonnees tho, pôh.

Goed, de artiest waar we het nu over moeten hebben heeft hier verder niets mee van doen, die heet Genevieve Ryan Martel en is een producer uit Montreal want daar groeien producers volgens mij ook gewoon aan bomen ofzo. En zij gebruikt de playground gebruikt ze vooral voor haar grote hobby: golf. Leuk voor haar. En ergens ook voor ons, want het is op de golfbaan waar ze haar perfectionisme en zelfdiscipline vandaan heeft gehaald die ze nu ook gebruikt in de muziek. En bezig is ze zeker, en in verschillende stijlen: hoewel altijd elektronisch getint haalt ze inspiratie uit eurodance, de underground Montreal technoscene en ook hyperpop is haar niet vreemd. TDJ is de meer clubgerichte versie van dit alles; Lalala gaat een beetje richting deephouse maar weet je wel altijd bij de pinken te houden omdat ie zo lekker stuwt. En ik blijf erbij dat meerdere artiesten met hoge zuchtmeisjesstemmen over hun beats moeten draperen. ik kan, met uitzondering van yeule, eigenlijk niemand bedenken die dit ook doet. Maar mij ontschieten soms ook dingen, ja echt, dus kom maar op met die namen. Oh, en ze heeft een op blink-182 gebaseerde mixtape uitgebracht, dus alle Amerikaanse emokindjes van weleer kunnen ook hun gebroken hart ophalen. Anyway, niet veel genoemd, ook niet veel hoge noteringen, maar wel redelijk dicht in de buurt kunnen blijven van het middenveld.

9. Bruno Pernadas - Step Out of the Light (27 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door Edgar18)



Verrek, nog weer eens een stukkie jazz. Alhoewel Bruno wel tot het meer lichtvoetige, zwoele soort gerekend kan worden en het album Private Reasons is dan ook onder de noemer ‘pop’ op de site geplaatst. Met een gemiddelde dat voor sommige users een reden kan zijn om zich uit te schrijven maar hé, het klapstuk staat in elk geval wel hier in de SvhJ-finale. Toegegeven: dat steekt een beetje want ik had graag iets over Balimaya Project willen schrijven. Geen idee wat, want ik weet nu dus totaaaaal niet wat dat inhoudt, misschien is het wel maar gewoon een gezelschap dat een keertje per week klaverjast en een nummertje schrijft en that’s it. I don’t know, wellicht als een volgend nummer een keertje de finale bereikt.

Terug naar Bruno. Eén of andere random dude omschreef Step Out Of The Light op desbetreffende albumpagina al als ‘beeldig’ en ik vind eigenlijk dat die term in de toekomst gewoon een genretoevoeging moet kunnen worden. Album ‘x’; genres ‘soul en ‘beeldig’. Dat is zo leuk aan die descriptors op RYM, die zijn zo lekker wollig. Neem bijvoorbeeld deze plaat: warm, psychedelic, female vocals, male vocals, lush, progressive, uplifting, melodic, spring, happy, playful, mellow, peaceful, atmospheric, eclectic, complex, optimistic, rhythmic, tropical, summer, ethereal, soothing. Dan heb je toch geen recensies meer nodig? Er gebeurt veel in dit nummer, van de opening die zo uit een Eftelingattractie komt gewandeld tot het moment dat de groovy vocalen inkicken en het zomerbriesje begint te blazen. Ik begin er bijna in clichés van te blaten amai. En dat voor een artiest die zijn vorige album nog ‘Worst Summer Ever’ noemde. Die Bruno heeft een leuke tijd achter de rug. Het album daarvoor had dan weer de majestueuze titel Those Who Throw Objects at the Crocodiles Will Be Asked to Retrieve Them, wat ie hoop ik niet op eigen ervaringen kan baseren. Krokodillen zijn zijn favoriete dieren, heeft hij ooit eens gezegd in een interview, maar misschien was dat gewoon om z'n album te pluggen. Tis trouwens een multi-instrumentalist uit het boekje en staat in de credits vernoemd onder gitaren, elektrische bas, synthesizers, percussie, stem en iets met de übercoole naam wurlitzer. Daar kan je ladies mee impressen aan de bar, geen twijfel. Wat ook wel cool aan hem is is dat hij verleidingen om naar Londen te vertrekken heeft weerstaan en nog altijd vanuit Lissabon opereert waar hij ook echt zijn eigen netwerkje heeft kunnen opzetten; Pernadas is naast dit project dan ook betrokken bij legio muzikaliteiten in de stad. Maar dat hij ook elders zijn connecties heeft blijkt wel uit het feit dat er hier en daar een Koreaanse passage opduikt. Mini-ontdekkingstochtjes dus, die plaatjes van m.

De rest komt morgen. En eventueel maandag x

Oké nu mijn shift vandaag nóg twee uurtjes vroeger begint gaat het vandaag nog iets te krap worden om alles te volbrengen. Maar we zien wel waar het schip strandt. Nu alvast de nummer acht en oeh wat is ie toch zalig.

Edit: ik doe het morgen lekker in één rits achter elkaar x


8. Sophia Chablau e Uma Enorme Perda de Tempo - Delícia/Luxúria (29 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door 123poetertjes, nummer 1 van: 123poetertjes)



Pas de eerste Braziliaanse finalist van dit jaar maar hé, beter laat dan nooit. En het werd nog redelijk kielekiele in een halve finale die enorm dicht bij elkaar zat. Destijds redde ze het nog dankzij een flink scala aan eerste plaatsen; in de finale waren die echter allemaal vergaan op ondergetekende na maar die geilt dan ook gewoon ietsjes te hard op het feit dat voor het eerst dit jaar zijn nominatie door kon stromen naar de toptwaalf. Over stroming gesproken: het lijkt inherent aan muziek dat wanneer er ergens randdebielen aan de macht komen er een sterke tegencultuur ontstaat, en zoals we ruim vijftig jaar terug Tropicália hadden zit ook nu de Braziliaanse countercultuur enorm in de lift, met als epicentrum São Paulo. Eén van de vaandeldraagsters, ondanks dat ze nog altijd maar 23 is, is Ana Frango Elétrico. Vorig jaar scoorde ze hier nog hoge ogen, nu is het de beurt aan één van haar pupillen voor wie ze dit jaar nog hun debuutalbum produceerde. En het is te horen aan de vibe die Sophia Chablau en een Enorme Verspilling van Tijd aan ons wil delen. Heel groot is die tijdverspilling ergens ook weer niet: Delícia/Luxuria is het op één na kortste nummer in de finale en hun titelloze debuutalbum is met een duur van 22 minuten en 47 seconden ook niet echt lang te noemen vergeleken met, laten we zeggen, een drie uur lange playlist van Beach House. Echt politiek wordt het op dit album overigens nergens, op misschien een kleine vingeroefening in het fan-tas-tische tongue ‘n’ cheekstukje social commentary genaamd Hello na. Delícia/Luxúria is met al haar drumversnellinkjes, olijke blazers en scheetjeslatende synthesizers echter gewoon ordinair feestbeesten in een iets te heet gewassen studentenhuis dat riekt naar klam zweet, gemorst bier en versgedraaide jointjes. Zoals nou eenmaal gebruikelijk is in de indiepoprockscene. Kijk ze dan losgaan in de clip, met hun kekke oldskool kapselsen maffe danspasjes, die mogen zo aansluiten bij de MuMeclan komende oktober @Tolhuistuin. Want da’s precies wat de band is: een enorme verspilling van tijd. En dat zijn nou eenmaal de momenten waarop je vaak het meeste plezier maakt.