Bert Jansch - Bert Jansch
Bob Dylan - Bringing It All Back Home
Bob Dylan - Highway 61 Revisited
Jackson C. Frank - Jackson C. Frank
Mimi & Richard Fariña - Celebrations for a Grey Day

Opschudding in de zaal bij het afroepen van beste folkalbum: Bob was alvast naar het podium gelopen om zijn award in ontvangst te nemen (want met twee zo'n dikke classics op zijn conto kon hij toch niet anders dan winnen), maar nee hoor, het is Jackson C. Frank die, tot zijn eigen verbazing, naar voren wordt geroepen. De fragiele man is zo onder de indruk dat Paul Simon 'm naar het podium moet begeleiden.

In een genre waarin het volloopt met tragische levensverhalen, is die van Jackson C. Frank wel één van de treurigste: hij overleefde op elfjarige leeftijd als enige van heel zijn lagereschoolklasje de explosie die zijn hele school opblies (waarschijnlijk veroorzaakt door een defecte boiler), maar hij was wel zwaargewond en moest lang revalideren. Tijdens zijn herstel leerde hij gitaarspelen om zijn aandacht af te leiden van de helse pijnen waartegen hij streed, een ontmoeting met Elvis Presley (die op een dag de overlevende kinderen kwam troosten) zette hem verder op het muzikantenpad.

Helaas, de psychologische littekens van het trauma bleken niet weg te werken (volgens hemzelf, volgens zijn dokter was het voornamelijk de schizofrenie die hij bij hem constateerde), en zijn titelloze debuutplaat uit 1965 (geproduceerd door Paul Simon) zou zijn enige wapenfeit blijken. In de jaren '90 belandde de man zelfs een tijdje als zwerver op straat, waar hij ook nog eens blind werd in zijn linkeroog toen enkele buurtjochies op hem vuurden met een met kruit gevulde luchtbuks (ze hadden de buurt al de hele dag onveilig gemaakt hiermee, maar om onverklaarbare redenen was Jackson de enige die hierbij gewond raakte).

Uiteindelijk werd hij opgespoord door een verstokte fan, die hem onder zijn hoede nam. Maar een tweede album kwam er niet, ondanks enkele verwoede pogingen. Uiteindelijk stierf Jackson C. Frank in 1999 aan een longontsteking.

Wat er met zijn Jordy voor beste folkalbum gebeurd is, weet niemand.

Stemden op Jackson: Shaky, aerobag, zaaf, Venceremos, Manfield, Koenr, Choconas

Albert Ayler Trio - Spiritual Unity
Herbie Hancock - Maiden Voyage
John Coltrane - A Love Supreme
Nina Simone - Pastel Blues
Sun Ra - The Heliocentric Worlds of Sun Ra
The Horace Silver Quintet - Song for My Father

En opnieuw opschudding in de zaal: niet John, maar Nina mag op het podium een acceptance speech voordragen. Die van Nina is kort: ze steekt gewoon haar middelvinger uit naar het publiek en gaat dan weer verder zuipen aan haar tafeltje. Thuis in New York kijkt een jonge Donald Trump vanaf de bank mee met televisieuitzending van de Jordy's. Wanneer hij Nina zo bezig ziet, denkt hij "hé wat lijkt me dat leuk, dat wil ik later in mijn leven ook wel nog een paar keer doen". En zo geschiedde.

Nina Simone behoeft natuurlijk geen introductie meer, zeker niet in dit topic waar ze maar liefst voor 7 verschillende awards genomineerd is, een absoluut record (en bij deze is Gretz ook wakker). Ik zou zeggen, kijk gewoon de schitterende documentaire What Happened, Miss Simone? (Film, 2015) - MovieMeter.nl als je benieuwd bent naar nog een 'tragic backstory'.

Laat ik dan maar de stemmers voor Nina bedanken, als ze het zelf niet doet. Bedankt Shaky, aerobag, Funky Bookie, Edgar18, herman, esteban, Manfield, DjFrankie!

Overigens: John Coltrane strandde op 6 stemmen. De rest van de genomineerden werd collectief genegeerd door het stemcomité.

France Gall - Poupée de Cire Poupée de Son
Françoise Hardy - L'amitié
The Beach Boys - Today!
The Beatles - Help!
The Beatles - Rubber Soul
The Shangri-Las - Leader of the Pack

Geen enkele categorie werd zo soeverein gewonnen als die voor beste popalbum deze editie. De jongens uit Liverpool kregen tien stemmen, zeven meer dan hun naaste concurrenten van de Shangri-La's. Bedankt dus aan Shaky, aerobag, Funky Bookie, Venceremos, Edgar18, Manfield, ArthurDZ, DjFrankie, AOVV en Choconas om deze schandelijk ondergewaardeerde band eindelijk ook eens in de bloemetjes te zetten.

In hun ontvangstspeech bedanken de jongens ons voor de grote eer die hen ten dele is gevallen, en beloven ze plechtig om de komende jaren nog harder hun best te doen, want dixit Paul: "deze winst smaakt naar meer". Ik weet niet hoor, volgens mij gaat het ze niet lukken. Typisch zo'n one-album wonder lijkt me, deze band. Wat jullie?

Bob Dylan - Bringing It All Back Home
Bob Dylan - Highway 61 Revisited
The Beatles - Help!
The Beatles - Rubber Soul
The Sonics - Here Are the Sonics!
The Who - My Generation
The Yardbirds - Having a Rave Up
Them - The Angry Young Them

Hier was het een stuk spannender: iedere plaat kreeg punten (op Help na, de definitie van 'ondergesneeuwd' deze editie) en het was nog even spannend tussen alweer Rubber Soul, The Who, en The Sonics, maar dankzij de volgende vier stemmers bleven ze de concurrentie net een puntje voor: zaaf, herman, Manfield en DjFrankie

The Sonics (of zoals James Murphy ze noemt; 'The Sonics! The Sonics! The Sonics!') spelen al samen sinds 1960, lang voor er sprake was van Beatles, Stones of Britse invasies (maar er waren wel al Elvis Presley, en garages). Uiteindelijk duurde het tot 1965 tot deze wildebrassen de studio ingingen om een plaatje op te nemen, en zie eens, ze krijgen er meteen een Jordy voor! Dat hebben wij toch weer goed gezien in 1965, want deze band mag dan nooit echt zijn doorgebroken, ze beïnvloedden een heleboel artiesten die dat wel deden, onder wie Kurt Cobain, Jack White en Mark Lanegan.

En terwijl de Sonics als dolblije honden naar het podium rennen, ziet niemand dat in een hoek van de zaal Bob opnieuw al was opgestaan om zijn honneurs in ontvangst te nemen. Auw!

Nee, helaas, nooit meer wat van vernomen. Kennelijk toch te vroeg gepiekt!

Wel bizar trouwens dat het beste jazzalbum ooit niet de jazzalbumprijs van 1965 pakt. JC was zijn tijd ver vooruit, zullen we maar zeggen.

Mijn stem voor album vh jaar en folkalbum vh jaar is highway 61, ter goeder orde - wat die Arthur ook mag beweren. This election is rigged.

Ennio Morricone - Per Qualche Dollaro in Più
Nino Rota - Giulietta Degli Spiriti
Vince Guaraldi - A Charlie Brown Christmas

Plots komen een hond met een pilotenmuts, een klein geel vogeltje en enkele kinderen met vreemde haartooien het podium op geklommen. Dat kan maar één ding betekenen: de prijs voor beste soundtrackalbum gaat dit jaar naar Vince Guaraldi!

In A Charlie Brown Christmas probeert Charlie Brown van zijn eeuwige depressie af te komen (in een kindercartoon!) door de kerstshow van zijn lagereschoolklasje te regisseren (laten we hopen dat de boiler naar behoren blijft werken), wat eerst slecht gaat, tot het plots goed gaat. Alleen al door de korte inhoud te lezen op moviemeter (ja, ik bezoek die kutsite soms nog wel eens) besefte ik al dat tenminste South Park en That 70s Show deze premise al eens geparodieerd hebben. Een echt brokje Amerikaanse popcultuur dus!

De jazzpianist Vince Guaraldi componeerde er de muziek bij, en vooral Christmas Time Is Here werd een grote klassieker.

Ik heb je woensdagmiddag om verduidelijking gevraagd en pas nu laat je me iets weten haha, kan dat volgende keer iets sneller dan?

Voor folkalbum had het niks uitgemaakt, voor album van het jaar, mmhhh... eens zien of Teunnis al wakker is!

Martha & The Vandellas - Dance Party
Nina Simone - I Put a Spell on You
Nina Simone - Pastel Blues
Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul
Otis Redding - The Great Otis Redding Sings Soul Ballads

Oftewel de 'Otis en Nina en oh ja, Martha is er ook'-categorie, dit jaar toch.

Waar Nina bij beste jazzplaat John Coltrane nog vrij goed de baas kon, moet ze hier haar meerdere erkennen in soulkoning Otis, die er met 8 stemmen vandoor ging. De 24-jarige Otis dankt Shaky, Venceremos, Edgar18, Manfield, DjFrankie, AOVV, Choconas en stardust_be voor de schouderklopjes en belooft om nog vele jaren lang mooie plaatjes te blijven maken voor hen. Snif

Willen jullie trouwens iets gênants horen over de organisator? Die heeft pas verleden week, ter ere van dit topic, Otis Blue voor de eerste keer geluisterd. Bwahaha, wat een gek hé!

https://i.pinimg.com/550x/be/10/82/be108285a982a3e1c514b2abc5cfacb2.jpg

Ariel Ramírez - Misa Criolla
Astrud Gilberto - The Astrud Gilberto Album
Elizete Cardoso - Elizete Sobe o Morro
Hamza El Din - Al Oud
Marcos Valle - O Compositor e o Cantor
Moacir Santos - Coisas
Nara Leão - O Canto Livre de Nara
Violeta Parra - Recordando a Chile

De wereldcategorie breekt aan en de helft van de zaal gaat plots bier halen, naar de WC, of buiten een sigaretje roken. Zij die overblijven, waaronder een dolverliefde Koenr, kijken hoe de Braziliaanse bossanovazangeres Nara Leão de eerste Jordy voor beste wereldalbum in ontvangst neemt. Nou had Koen zelf niet op haar gestemd, maar ze is van Brazilië dus hij zal hier wel oké mee zijn. Hielpen haar wel naar de overwinning: aerobag, zaaf, Choconas en Teunnis.

Nara was zo'n verlegen kind dat ze op haar twaalfde van haar vader een gitaar kreeg (zodat ze toch iets had om haar te onderscheiden bij haar leeftijdsgenootjes?). Het werkte, want in haar tienerjaren stortte ze zich met veel succes op de plaatselijke scene, uiteindelijk kon ze in 1963 overstappen van het amateur- naar professioneel niveau toen Sérgio Mendes haar aan zijn begeleidingsband toevoegde. Onder invloed van de militaire dictatuur in Brazilië werd haar werk steeds politieker, uiteindelijk zou ze de muziek zelfs helemaal vaarwel zeggen en zich in Parijs focussen op het grootbrengen van een gezin. Haar Jordy zou echter tot haar dood in 1989 bij haar op de schoorsteenmantel pronken.

France Gall - Poupée de Cire Poupée de Son
Françoise Hardy - L'amitié
Nara Leão - O Canto Livre de Nara
Violeta Parra - Recordando a Chile

Wacht Nara, nog niet weglopen! Je krijgt er meteen de award voor beste anderstalige plaat bij, en mag hiervoor wederom trouwe fans aerobag, Choconas en Teunnis bedanken (zaaf liep over naar de Fransen).

Zo wordt deze Braziliaanse de allereerste artiest die vanavond twee awards wint!

En wonderbaarlijk genoeg laat Teun me net wanneer we bij de categorie 'album van het jaar' beland zijn, weten dat zijn keuze... onveranderd blijft! Bob, hoewel nipt nog aan vier stemmen gekomen, grijpt opnieuw naast de winst!

Maar wie mag dan wel deze prestigieuze prijs in ontvangst nemen? Het zijn ook niet The Beatles, ondanks hun vier stemmen voor Rubber Soul. Teun is inderdaad te veel een keverhater om dat te laten gebeuren.

Het is ook niet Nina trouwens, die kreeg slechts twee stemmen.

Nee, hij greep dan wel naast beste jazzalbum, de Jordy voor album van het jaar gaat wel degelijk naar... John Coltrane!

Bob Dylan - Highway 61 Revisited
Jackson C. Frank - Jackson C. Frank
John Coltrane - A Love Supreme
Nina Simone - Pastel Blues
Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul
The Beatles - Help!
The Beatles - Rubber Soul

Choconas mag bij deze een gat in de lucht springen, samen met Koenr, jordidj1, en... Teunnis (dat begint hier naar partijdigheid te ruiken! Maar dat komt ervan als je door je enthousiasme voor het insturen van nominatielijstjes bepaalde privileges weet los te werken)

Alright, nu even pauze voor we overschakelen naar de liedjescategorieën. Keuvel maar alvast wat over de uitslag als jullie zin hebben, wat te verwachten was, wat uit de lucht kwam vallen, wat terecht was en wat niet... dat lees ik namelijk graag

Zo, voorprogramma achter de rug, ik zit klaar voor de hoofdact!

Aan het begin wonnen voornamelijk mijn tweede keuzes, maar de belangrijkste award gaat gelukkig helemaal terecht naar hét album van 1965. En ook heel erg in mijn nopjes vanwege de twee awards voor Nara.

Dat The Beatles een prijs ging pakken was onvermijdelijk, maar de award voor beste soul album doet pijn.

Pure laster, niets anders dan kwaadwillende framing!

Vanaf volgend jaar niets anders dan voldoendes voor de albums van The Beatles, dat beloof ik u! Kinderplaten uitgezonderd. EDIT: (semi-)verzamelaars ook.

Ik had je berichtje niet gezien, mag het?

Dat is nog eens een verrassende ontknoping, A Love Supreme wél album van het jaar! Geheel terecht wat mij betreft, dat moge duidelijk zijn. Maar ik had er niet op durven hopen!

Verder ben ik vooralsnog wel in mijn nopjes met de uitslagen in de albumcategorie. Veelal gaan mijn favorieten met het beeldje aan de haal en in de andere gevallen is het toch wel mijn nummer twee of drie die de prijs pakt. Ben benieuwd hoe dat zich straks bij de nummers ontvouwt!

Leek me nochtans een typisch Koenr-plaatje, maar goed, die had natuurlijk ook meerdere ijzers in het vuur. Voor mij is het in elk geval een van de fijnste ontdekkingen deze editie, een heerlijk Braziliaans pareltje.

Ok is goed

Geen enkele prijs voor Bob. Daar zal ie, hem kennende, zelf niet mee zitten, maar ik pink toch een traantje weg.

Vreemd ook dat John Coltrane wel de hoofdprijs afschiet, maar in zijn eigen genre dan weer niet scoort. Ik vermoed dat een aantal leden van het stemcomité reeds voor de awardshow te diep in het glas hadden gekeken..

Verder weer een fijne presentatie tot nu toe, alle eer aan ArthurDZ, dankzij wie ik weer helemaal in de jaren '60 ben gedoken. Keep up the good work!

PS: ik heb niet gestemd op de albumcategorieën "Wereld" en "Anderstalig" omdat ik het album van Violeta Parra niet ken, maar die zou al flink indruk moeten maken om Nara te verslaan. Verdiende winnares dus, wat mij betreft!

Ja, het is niet mijn favoriete plaat van Nara, maar uiteraard ben ik blij voor haar. Zeker dikverdiende Jordy's, en ik heb ook zin om haar oeuvre eens wat beter/dieper in te duiken.

Violeta was hier favoriet, maar ik ben vooral blij dat ik zo veel enthousiasme voor deze en de anderstalige categorie zie hier.

Toppresentatie so far, Arthur. Kan me in de meeste winnaars vinden, al had France Gall natuurlijk beste pop-plaat moeten winnen.

Ik ook, en al helemaal omdat je zegt dat dit niet je favoriete Nara-album is.

J.B. Lenoir - Alabama Blues
Johnny Cash - Orange Blossom Special
Junior Wells' Chicago Blues Band - Snatch It Back and Hold it
Son House - Death Letter

En we gaan verder! Het grappige aan de blues/country/roots-categorieën dit jaar was dat dezelfde vier namen die voor beste album een nominatie kregen, ook alle vier voor beste nummer genomineerd zijn. Maar deze keer is het niet Junior Wells die met de prijs gaat lopen, maar J.B. Lenoir met zijn disstrack aan het adres van de staat Alabama.

J.B. Lenoir (zijn naam is ook gewoon J.B., de initialen staan nergens voor) kwam net zoals Junior Wells uit het zuiden van de VS, waarop ook hij eind jaren '40 naar place to be Chicago verhuisde. In de jaren '50 scoorde hij met zijn flamboyante kostuums en vocals, en zijn maatschappijkritische teksten, allemaal vrij zeldzaam in het bluesgenre in die tijd (maar nu waarschijnlijk ook). In 1954 scoorde hij een hitje met Mama Talk To Your Daughter maar het duurde tot 1965 voor hij een full album opnam. En een Jordy kreeg voor een van de nummers op dat album. Overigens is Lenoir, na Otis Redding en John Coltrane, alweer die derde Jordy-winnaar die in 1967 zou komen te overlijden. Zijn we nu al vervloekt?

Team J.B.: zaaf, esteban, Choconas, Teunnis

Violeta Parra is zeker het ontdekken waard! Verzetsheldin in Chili en twee van haar "arpillera's" hingen een paar jaar hiervoor zelfs in het Louvre, met de titels Le Clown (Pinochet?) en Contre la Guerre. Die laatste is ook op de hoes afgebeeld (samen met El Hombre). Tijdens haar expositie in het Louvre was ze daar zelf ook aanwezig om te praten met de bezoekers, muziek te spelen, arpillera's te maken en empanadas uit te delen. Teruggekeerd in Chili, vol nieuwe ervaringen en ideeën, maakte ze Recordando a Chile.

Water under the bridge?

Bert Jansch - Needle of Death
Bob Dylan - Subterranean Homesick Blues
Bob Dylan - The Times They Are A-Changin'
Jackson C. Frank - Blues Run The Game
Phil Ochs - I Ain't Marching Anymore
Simon & Garfunkel - The Sound of Silence
The Byrds - I'll Feel a Whole Lot Better

Hello darkness my old friend denken zowel de gedupeerde Byrds, de getormenteerde Jackson, als de erkenning-verlangend-maar-het-niet-willen-toegeven Phil Ochs, terwijl Simon en zijn maatje Garfunkel het podium beklimmen. Bob is deze keer maar blijven zitten: wat heb je eraan om in elke categorie twee keer genomineerd te worden, als het je kansen toch maar om zeep helpt, denkt hij verveeld.

En op het podium? Daar geeft Paul Simon een bevlogen, zelfgeschreven overwinningsspeech terwijl Art Garfunkel naar goede gewoonte de tweede stem op zich neemt.

Worden bedankt door het duo: Shaky, Funky Bookie, esteban, jordidj1, DjFrankie, Sbube, stardust_be

Woedend.

Ik zou een heel stuk beter voelen als dat nummer van S&G weg is.