Arno schreef:
Ik doe gewoon quote van de openingspost van de ladder, en dan schrappen en schuiven. Lukt perfect mobiel.

Rudi S schreef:

Oh en voor Johnny Marr ik plaats mobiel ook altijd nieuwe battles

Johnny Marr schreef:

Ik niet

GrafGantz schreef:


Gewoon naast Nederlands ook Engels installeren, en bij een spelletje als dit van autocorrect switchen

Teunnis schreef:

Gewoon autocorrect uitschakelen.

Edgar18 schreef:
Laat ik eerlijk zijn, ik vind het op een paar liedjes na een bagger finale. dumb_helicopter daarentegen leek flink enthousiast te worden van dit lijstje. Gertjan, zou je er serieus iets voor voelen om de finalepresentatie deze keer voor je rekening te nemen? In dat geval mag jij uiteraard ook een deadline bepalen die jouw past.

Choconas schreef:
Edgar, als je wilt, kan ik de presentatie van deze prima finale deze keer wel op me nemen. Dat zal ik dan in het aanstaande weekend doen.

Shoegaze staat bekend om grootse en golvende gitaarmuren, maar dat is natuurlijk niet genoeg. Je hebt een sterke melodie genoeg of een goede riff. Ik vind het leuk om songs die vol met effecten zitten weer terug naar de basis te brengen, zo kun je horen of het een sterke song is. Dit heb ik ook met When You Sleep gedaan en: ja hoor, dit is een hele sterke popsong, zelfs al zonder het fenomenale gitaarwerk van Kevin Shields waarbij de hoofdmelodie echt gruwelijk lang in je hoofd blijft zitten. Het klinkt als een roes met zwoele vocalen waar je na het beluisteren elementen van onthoudt. Dat is echt de kracht van My Bloody Valentine, de basis is uitstekend, dus de atmosfeer die ze creëren zal de song alleen nog maar naar grotere hoogtes stuwen. (Don Cappuccino)

Openend met die bekende duistere riff weet je al dat dit niet zomaar een nummer is. Door het hele nummer dreunen die paar akkoorden. Cobain zingt hier schitterend, met die rauwe stem. I swear I don't have a gun. Pijnlijk ironisch of zou hij het diep van binnen altijd al geweten hebben? (chevy93)

"I didn't want to hurt you". Zo'n kraakheldere zin die typisch wordt uitgesproken als de schade al geleden is en er geen weg meer terug is. 'The concept' is dan ook geen 'ik wil je terug'-liedje, maar een 'ik heb spijt'-song. En wat voor een. Verpakt in verrukkelijk gitaarwerk en met een heeeeeeerlijke tweede helft. Jammeren we met z'n allen mee? (mol)

Net als Innuendo met de dood voor ogen gezongen (I'll soon be turning around the corner now...); bijna onmenselijke prestatie om dit dan nog zo goed te doen. (ranboy)

[...] dit nummer [is] zeer spannend. Vooral de rustige stukken zijn erg goed gedaan. Maar het mooiste is de opbouw naar een soort climax aan het eind, er komt een soort van gelukzalig gevoel bij me op en dan heb je het als liedjeschrijver goed gedaan. (Snoeperd)

Deze kende ik al langer. Van de cover van Anouk. Niet gek vond ik dat het beste Anouk-nummer. Het origineel van R.E.M. is wel absoluut koning. De stem van de zanger van R.E.M. is een stuk gevoeliger. Hij tilt het nummer naar een hoger niveau. De compositie is ook onweerstaanbaar mooi. Drive is mijn favoriet van deze band, maar Losing My Religion komt daar verdacht veel bij in de buurt. (Snoeperd)

Gedurende de afgelopen twee jaar (ja, zo lang ken ik Spiderland al en ja, voor mij is dat best lang) heb ik al meerdere keren geprobeerd dit nummer en dit album te beschrijven en iedere keer zie ik achteraf dat het niet lukt. Maar ik zal niet flauw doen; ik ga het toch proberen.
Wat Good Morning, Captain tot zo'n hemeltergend meesterwerk maakt? De sfeerbeelden die opgeroepen worden, allereerst, zijn ongeëvenaard. Tientallen, meer nog, beelden en emoties worden opgeroepen bij het beluisteren van dit nummer, keer op keer, en nog steeds kom ik nog niet eens in de buurt van het kleinste beetje verveling of ‘dit ken ik al'. Desondanks blijven deze natuurlijk allemaal persoonlijk, dus ik ga niet eens de moeite nemen om deze te bespreken. Dan maar technisch: en dan vallen natuurlijk de gitaren als eerste op, de snijdende gitaren die gewoon de verstikking, de duisternis (en nee, dan heb ik het niet over een depressief, huilend-emootje-definitie van duisternis, dan heb ik het over de duisternis die onder je huid en verder nog kruipt en je totaal in zijn macht houdt) zelve zijn en het nummer al voor een groot deel zo'n lijdensweg (Ik bedoel het positief. Echt.) maken. De bass en de percussie zijn echter ook echt niet te vergeten; als het al lukt om ook maar een miniem gaatje in de sfeer open te houden, worden deze ruimschoots opgevuld door de strakke, verwrongen begeleiding. Zelfs zonder de schreeuw was dit al buitengewone klasse. Maar ja, de schreeuw. De oerschreeuw die al gedurende het hele album (daarom hoort Good Morning, Captain ook eigenlijk niet buiten het albumverband beluisterd te worden) smeekt om gemaakt te worden, die bij wijze van spreken alle wanhoop opgebouwd gedurende de achtendertig minuten daarvoor uit zich laat komen. Ik kan me echt niet voorstellen dat ook maar één minuut ooit zó verschrikkelijk vol van wanhoop, emotie, sfeer, wat dan ook, zal zitten of heeft gezeten. Good Morning Captain is van zo'n intense klasse dat eigenlijk ieder ander nummer dat ik ken (inclusief de hier gegeven tienen) dit nog steeds bij lange na niet kan evenaren. Dit, mijn beste meneren of mevrouwen die niet hebben opgegeven en nog steeds lezen (complimenten), is voor mij echt rauwe, ongepolijste, maar verbluffend mooie emotie pur sang.

…En nog steeds heb ik het niet echt goed genoeg kunnen omschrijven. (hoi123)

Choconas schreef:
Zou hoi123, die volgens eigen zeggen bepaald geen jazzliefhebber is, eigenlijk weten dat hij al die tijd naar een grote jazzklassieker heeft zitten luisteren (nomen est omen)? Namelijk Green Dolphin Street, uitgevoerd door Jimmy McGriff cum suis vanuit de Cook County gevangenis. Bekender nog in de serene versie van Miles Davis (onder de naam On Green Dolphin Street). Luister maar: Jimmy McGriff - On Green Dolphin Street - YouTube

Moment: dat fucking trompetje vanaf 1:22.

De Tribe is voor mij een instapje geweest in het hoekje van de alternative hiphop (bleh), maar het heeft wel zo’n vijf jaar geduurd voordat ik er achterkwam dat ze ook soortgenoten hadden. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik alle tijd heb gehad om hun hoogtepunten te koesteren. Op deze plek had dan ook Can I Kick It of Electric Relaxation kunnen staan, maar aangezien deze de iconische één-tweetjes van de eerste combineert met de gloeiende kwaliteit van de beat van de tweede, durf ik wel te stellen dat dit het allerbeste liedje is van ATCQ – iedere andere mening is helaas fout. Ik had ergens opgepikt dat Phife Dawg enigszins onzeker was over zijn rapkunsten tegenover die van Q-Tip, en hoewel dat deels fair is (die verveelde flow waarmee Tip het nummer opent is zó fucking smooth), geniet ik hier toch meer van de schorre manier waarop Phife zijn lines brengt. Na zijn verse te openen met een ode aan zijn Trinidadaanse afkomst, steelt hij hier de show door een krappe anderhalve minuut op die typische 90’s-manier over fuck all te rappen: een goed deel van zijn verse is in principe gewoon reclame voor het album waar het opstaat. Het is geen minpunt, want het laat precies zien waarom op het gebied van moeiteloze laidbackheid de Tribe eigenlijk maar een enkele keer is overtroffen is in hun genre. Het is gewoon zo cool! (hoi123)

Uiteindelijk is er maar 1 band die op nr 1 kan staan en dat is R.E.M. , want dat is toch echt wel mijn band (zoals Elvis Costello mijn zanger is). Als ik me het goed herinner leerde ik R.E.M. kennen dankzij het onvolprezen blad Paperclip, het jeugdmagazine van de NCRV. Eind jaren 80 was dat mijn enige bron van muziekinformatie (ja mensen, ik kom van ver). Een lovende recensie van het album Green zorgde ervoor dat ik de LP van de bibliotheek leenden en ik was meteen fan (World Leader Pretend!). Maar ik was wel de enige in de brugklas die ze kende, want de rest was vooral fan van Bon Jovi en Guns 'N Roses. En toen was daar ineens Losing My Religion. Heel gek, maar ik voelde toen toch een soort van misplaatste trots dat ‘mijn' band ineens doorbrak. Veel ervaringen in de jaren daarna hadden een link met R.E.M. Mijn eerste vakantiebaan nam ik om de CD van Out of Time te kunnen kopen en de eerste keer dat ik in de rij stond om concertkaartjes te kopen was voor de Monster Tour van R.E.M. Helaas ging dat concert niet door en ook het daaropvolgende werd gecanceld. Wat was ik blij toen ik ze in 2003 eindelijk live zag en ze die avond ook nog heel veel van mijn favoriete nummers speelden (These Days, So Fast, So Numb, Fall on Me, So. Central Rain) waaronder mijn nr 1. Een schitterend en vooral wanhopig klinkend nummer (It's crazy what you could've had). Soms heb je het gevoel dat Michael Stipe maar willekeurig wat woorden achter elkaar heeft gezet (A paper weight, junk garage, Winter rain, a honey pot), maar tezamen met de muziek past het gewoon helemaal en daardoor zijn het ook precies de juiste woorden. Michael Stipe heeft wel eens gezegd dat dit zijn favoriete R.E.M.-nummer is en wie ben ik om hem tegen te spreken. Het is een wijs man. (motel matches)

Een onvergetelijke herinnering. Frankrijk, jaar of 5 geleden. Het was snikheet en via een alternatieve radiozender kwam deze hit op. Ik was gelijk verkocht. De power, de strakke drums van Dave Grohl, maar vooral dat in combinatie met de kwetsbare zang van Cobain wat hij net zo makkelijk weet om te toveren tot de geniale vocalen die uiteenspatten in het refrein. Kurt kon zichzelf een verschrikkelijke zanger vinden, wij weten wel beter. Sindsdien gaat er geen dag voorbij of dit nummer galmt door het huis via mijn boxen. Fantastisch! (nclo)