http://factmag-images.s3.amazonaws.com/wp-content/uploads/2010/04/dadawah-29042010.jpg

50. Dadawah – Run Come Ralley
1974 – Jamaica - Reggae

Dadawah, oftewel Michael George Henry, is een performer van de Nyahbinghi reggae-stijl, een vorm van muziek die gebruikt wordt tijdens religieuze Rastafariaanse ceremonies. Spirituele muziek met een boodschap, maar natuurlijk op zijn laid-back Jamaicaans. Maar er kleeft meer aan de muzikale escapades van Dadawah; Zijn werken zijn voor reggae begrippen vaak uitgesponnen en bevatten ook sporadisch duistere elementen.

Dit is ook weer een van de albums die ik gevonden heb in de digitale platenbakken van RateYourMusic.com, toen ik mij iets meer in de reggae wilde verdiepen. Leuke grap, in de week dat ik deze artiest ontdekte, ging mijn grote vriend Nicolas Jaar dit nummer gebruike in een live show: Nicolas Jaar Live on Twitch 2020 04 16 15 09 . Hoe heet dat verschijnsel ook weer, dat je een auto koopt en dat je ineens overal dat type automerk ziet rijden. Ah ja, het Baader-Meinhof fenomeen.

HET MOMENT (04:40): Een pakkende zanglijn in combinatie met de galm op de achtergrond. Het nummer klinkt zo ruim, zo open. Die percussie is ook meesterlijk, harmonieus en hypnotiserend

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/a4132c404cde4c95a43aac4e7326d5f1.jpg

49. Neurosis – Purify
1996 – Verenigde staten - Metal

Ik kan al verklappen: dit is de hoogst genoteerde nummer der zware metalen in mijn top 100. Daarmee is Neurosis samen met Murmuüre ook gelijk de enige verschijningen in deze lijst en toch een wat ondergeschoven genre-kindje.

Ik moet echt in een bepaalde mindset zitten, wil ik even goed kunnen genieten van metal. Deze mindset heb ik niet altijd zo maar gereed en heb ik zeker na een lange dag werken niet. Maar als ik in die zone zit, dan kan ik ontzettend genieten van dit vuige genre vol technische hoogstandjes. Het helpt om met Don Cappuccino en Johnny Marr in de beatsense room te zitten, die trekken me zo in de juiste mindset. Grunten blijft echter altijd nog een struikelblok. Als ik dan zo’n langharige stoere kerel in een microfoon zijn stembanden kapot hoor schreeuwen, daar word ik altijd nog wel melig van.

Aangezien ik dus niet zoveel metal in de lijst heb staan, dacht ik: Later we dan maar voor een track van 13 minuten gaan. Een klap-in-je-smoel nummer, die atmospheric in atmospheric metal zet. Purify is omgeven door surrealistische vibes. Het is een intense luistersessie, zware gitaarpartijen zwaaien over dorre akkers met beklemmende tempo wisselingen. Toch is het ook weer niet zó ontoegankelijk. Duidelijke rode draden, een nadruk op sfeer met een opbouw die houvast biedt voor de luisteraar en vocalen die niet direct compleet ontvreemden.

Om maar weer eens willekeurige vreemde van het internet te citeren: Some music is heavy, as in 'cars colliding' heavy. Then there's music that is heavy, as in '2 entire universes slowly collapsing' heavy. That is Neurosis.

HET MOMENT (09:50): Die mechanische wall of sound is machtig imposant, maar hoor je dat? Doedelzakken. DOEDELZAKKEN. alleen daarom al beste metal nummer ooit. (toch Masimo)

DAAAAAAAAMN

Dit nummer, dit hele album van Neurosis, buitenaards. Zou best in mijn top 10 kunnen staan.

Sowieso een fijne lijst tot nu toe, met namen als Danny Brown, Tim Buckley, Stereolab en Deltron, al moet ik ook nog even wat zaken terugluisteren.

Doedelzaktags worden hier altijd zeer gewaardeerd. Je mag mij altijd wakker maken voor een doedelzak. Of met een doedelzak, kan ook.
Toffe vermelding ook voor Janka!

Ik vergeet dit topic (onterecht!) soms een beetje. Zal je lijst zeker afspelen en dan meelezen, ziet er uit als een mooie lijst.

https://radio2.be/sites/default/files/styles/1200x630/public/2018-06/Nina-Simone.jpg?itok=vtbISrhu

48. Nina Simone – Sinnerman
1965 - Verenigde Staten - Vocal Jazz

CLASSIC ALERT, CLASSIC ALERT

Oh, Miss Simone, wat was u een gekwelde ziel en wat vocht u met uw demonen, maar wat een memorabele muziek heeft u ons na gelaten. Er was maar één Nina Simone, en er zal altijd maar één Nina Simone blijven.

Simone’s interpertatie van de gospel song Sinnerman, het is toch wel haar indrukwekkendste prestatie van een al ontzagwekkende lijst aan materie. Een verhaal over een man die vlucht voor zijn zonden, met zoveel passie en oprechtheid gezongen. Sinnerman vangt Miss Simone op haar aller scherpst, zowel in de driftige vocale voordracht als ook haar opzwepende en doordachte pianospel. Combineer dit met een begeleidingsband die de energie van Simone moeiteloos match en je hebt een klassieker voor handen die nooit verloren zal gaan.

HET MOMENT (09:22). Het is toch die laatste POOOOOWEEEEEEERRRR die het hem doet. Die komt net even iets anders binnen, ik blijf aan het einde van de 10 minuten elke keer weer wat beduusd achter.

https://cdn.sfstation.com/wp-content/uploads/2019/12/soulsofmischief.jpg

47. Souls of Mischief - Live and Let Live
1993 - Verenigde Staten - Hip Hop

93’ Till Infinity is een geweldenaar hé? Misschien wel een van de beste hiphop nummers ooit. Vraag jordidj1 en Choconas maar. Laat ik het zo zeggen: Als je dit een van de beste hiphop nummers ooit vindt, snap ik dat helemaal en mijn respect heb je.

Maar wist je dat Souls of Misschief nóg een nummer heeft (eigenlijk nog wel meer), die uitzonderlijk goed in het gehoor ligt? Live and Let Live doet wat mij betreft voor mij niet heel veel onder aan het subliem hoge niveau van 93’ Till infinity. Sterker nog, zoals je ziet aan de titel achter nummer 47, dit is zelfs mijn favoriet van dit hiphop collectief.

Instrumentals die de trommelvliezen liefkozend strelen en flows die uit puur marmer gebeiteld zijn. De gesamplede blazers tijdens het karakteristieke refrein en de trompetsolo op het einde zijn voluit genieten. Deze 4 mannen hebben een ijzersterke dynamiek samen.

HET MOMENT (01:42): De productie is werkelijk top notch, vooral ook de toevoeging van de switch-ups in instrumentals zoals op dit moment. Hoe de rappers de beats met hun flows matchen, is op zijn eigen beurt ook weer vakmanschap.

https://www.thedailyindie.nl/wp-content/uploads/2017/04/modest-mouse-4f58ff243d146.jpg

46. Modest Mouse - Cowboy Dan
1997 - Verenigde Staten - Indie Rock

Je gaat mij nooit betrappen op een top 100 zónder Modest Mouse, de band die ik toch wel reken als mijn eerste échte muzikale lief. In het Essentiële Albums-topic heb ik al uit de boeken gedaan waarom de band zo belangrijk voor mij was, maar heel eerlijk en totaal niet subjectief: de albums Moon & Antarctica en vooral Lonesome Crowded West blijven gewoon steengoed.

Koeboy Dan, en zijn whacky anti-industrialisatie avonturen, is hier altijd de absolute favoriet geweest. Het nummer spreekt ook zeer tot de verbeelding: Een man die boos is op een wereld die hem maar veels te snel gaat en drinkt om zijn woede te onderdrukken. Hij schiet letterlijk van zich af en daagt daarbij zelfs god uit. Op de momenten dat hij even sober is, lijkt het door te dringen hoe machteloos hij eigenlijk is, uitgedrukt in een paar geweldige zinsnedes (Everytime you think you're walking, you're just moving the ground). Maar de introspectieve gedachtegang slaat al snel weer om in woede en terwijl dat fenomenale gitaarspel weer flink kracht bij zet, richt Cowboy Dan zijn geweer wederom naar de hemel en gaat een strijd aan die hij gedoemd lijkt om uiteindelijk te verliezen.

HET MOMENT (04:09): Een karakteristieke 'WELL', toch wel een van de handelskenmerken van Isaac Brock. Deze komt extra hard binnen, na de voorafgaande passage waar de intensiteit van het nummer iets teruggedraaid werd.

Daar vuur je toch wat heerlijke tracks op ons af hoor

https://www.dia.org/sites/default/files/styles/events_main/public/mingus.jpg?itok=1Vx8yh0z

45. Charles Mingus - The Shoes of the Fisherman's Wife Are Some Jive Ass Slippers
1972 – Verenigde Staten - Jazz

Misschien wel de vindingrijkste composer die jazz ooit gekend heeft, deze bassist met het beruchte korte lontje. Een intelligent vernuft en een intrinsieke passie mag deze man wel toegeschreven geworden. Hij kon zijn muziek laten swingen, maar zijn artistieke visie introduceert in elke compositie een ambitieuze gelaagdheid, welke de muziek grandioos maakt

Mijn favoriete Mingus track is er zowaar een van zijn ‘latere’ periode, toen hij al zo’n 20 jaar in de bizz actief was. Let My Childeren Hear My Music is een wonderlijk werkje, waar Mingus zich op een interessante kruising bevindt van een swingende big band, avantgardistische touches en een klassieke cinematische vibe. In de credits van dit betreffende album staan maar liefst 54 artiesten genoemd, maar het album voelt absoluut als een group effort. Laat het maar aan Mingus over om de boel in het gareel te houden.

The Shoes of the Fisherman's Wife is prachtig georchestreerd en absoluut een prachtig voorbeeld hoe deze veelkoppige jazz ensemble als één geheel voortbeweegt. Resultaat is verslavend, kan geen genoeg krijgen van dit nummer. Een jazz musical extravaganzza.

HET MOMENT (01:35): Ik vind het geweldig hoe dit nummer na zijn introductie zich vestigt in deze swingende groove. Deze transities gaan het hele nummer zo door, geen overgang voelt geforceerd. Meesterlijk in elkaar gezet door Mingus.

93 ’Till Infinity was nochtans mijn nummer 1 in de hiphop top 50 die ik vorig jaar naar hoi123 toestuurde. Nog altijd fenomenaal, kan vrijwel niks tegenop. Wel bijzonder dat jij voor een ander nummer gaat van hetzelfde album, wat mij betreft staat daar niks op dat kan tippen aan het titelnummer. Neemt niet weg dat het album ook erg goed is, absoluut één van de hiphopklassiekers uit 1993.

Trouwens, over hoi123 en hiphop gesproken: qua A Tribe Called Quest neig ik ook iets meer naar zijn Jazz (We've Got) dan naar Check The Rhime, die jij in je top 100 hebt opgenomen. Hoewel, op een zonnige dag zou ik waarschijnlijk nog eerder Electric Relaxation opzetten, mijn andere favoriet. Zou hoi123, die volgens eigen zeggen bepaald geen jazzliefhebber is, eigenlijk weten dat hij al die tijd naar een grote jazzklassieker heeft zitten luisteren (nomen est omen)? Namelijk Green Dolphin Street, uitgevoerd door Jimmy McGriff cum suis vanuit de Cook County gevangenis. Bekender nog in de serene versie van Miles Davis (onder de naam On Green Dolphin Street).

Ik heb ‘m meerdere keren opgezet om te kijken welk moment gesampled is, maar ik kon m’n aandacht er de hele tijd niet bijhouden.

Hahaha, hopeloos! Je hoeft trouwens niet lang te wachten, al na 5 seconden gaat het los.

Oh ja, nu herken ik ‘m!!

https://img.discogs.com/qF-U_3ROgcDnoJvwtpIpDNKQmss=/600x460/smart/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/A-3033222-1596250140-4162.jpeg.jpg

44. Exuma - Exuma, the Obeah Man
1970 – Bahama’s – Freak Folk

Bellen rinkelen, een kikker kwaakt, een zombie-achtige verschijning kreunt. De Obeah man zwaait met zijn armen, tapt met de voeten en staart je met een grote glimlach op zijn gezicht indringend recht in de ogen.

Bahamian-born Tony Mckay kruipt volledig in de huid van een mytische Caribische medicijn man en op The Obeah Man legt hij je haarfijntjes uit hoe hij hier op onze aardkloot terecht gekomen is. (I came down on a lightning bolt/Nine months in my Mama's belly/When I was born the midwife screamed and shout/I had fire and brimstone coming out of my mouth). De muziek is heerlijk broeierig en je gelooft het personage van Mckay direct.

Las overigens zojuist dat Miss Simone ook fan was van de muziek van Exuma, en zich door hem liet inspireren om zichzelf the High Priestess te noemen, als tegenhanger van the Obeah Man.

HET MOMENT (0:40): Heerlijk die percussie. Kijk ze live eens gaan I’ll take what he’s having.

https://media.pitchfork.com/photos/5ed0869391e9d15571ac930c/2:1/w_3000,h_1500,c_limit/The%20Flaming%20Lips.jpg

43. Flaming Lips – Race for the Prize
1999 - Verenigde Staten - Neo-Psychedelia

Flaming Lips, Wayne Coyne en associates, ik hou van ze om meerdere reden. De hippies van de ‘90s en de 00’s. Hun muzikale escapades zijn een van de fleurigste en bontste creaties die je gaat vinden. Geen bad trips, maar good trips, een grote knuffelpartij. Maar tegelijk zijn ze niet bang om het randje op te zoeken, af en toe net dat ene pilletje nemen, terwijl je weet dat je al richting je grens gaat. Het tafereel speelt zich wel altijd af in het gezelschap van goed gezelschap, dus je voelt je toch geborgen. Daarnaast bewijst Coyne al jaren dat je absoluut niet zuiver hoef te zingen om toch succesvol frontman te zijn, als je maar vol overtuiging de uitdaging aangaat.

Voor deze top 100 ga ik misschien wel voor hun meest karakteristieke nummer. Ze hebben verschrikkelijk veel mooie dingen gemaakt, maar de energie van Race for the Prize is ongeëvenaard. Het is een sonische storm, een uitbraak van euforie die bij de eerste noot de luisteraar al besmet. De teksten zijn simpel maar meeslepen, ze lijken bijna uit kinderboeken te komen. Race fort he Prize is een grote vriendelijke reus.

HET MOMENT (01:20): Die opzwepende drums, dat loopende geluidseffect, ik kan gewoon niet NIET genieten van deze geluidsexplosie.

Laat het maar aan aero over om die obscure goudklompjes te droppen, wat een muzikale eindbaas ben jij toch.

Bedankt voor de complimenten, maar Mingus mag toch hopelijk niet te obscuur zijn

Ik stel voor dat iedereen verplicht voor de algemene opvoeding naar Black Saint and the Sinner Lady moet luisteren

Nee idd, maar ik dacht dat dit album van 'm wel mad obscuur was. Blijkbaar toch echt wel een certified RYM hood classic.

Dat dit niet het geval is, zegt wel genoeg over de armetierige staat van onze maatschappij..

Wat helemaal niet opgaat voor deze top 100. Ook nog even mijn favoriete Flaming Lips-song droppen zeg.

https://djmag.com/sites/default/files/styles/djmag_landscape__691x372_/public/article/image/%239%20Credit_%20Virgin%20Archive.jpg?itok=1NPz6L6I

42. Tangerine Dream – Phaedra
1974 – Duitsland – Progressive electronica

Een van mijn favoriete muziekstromingen komt voort uit de muzikale ontwikkelingen die plaatsvonden begin jaren ’70 in West-Duitsland. Ik heb het dan over de ‘Krautrock’ van o.a. Can, Faust, Amon Düül II, maar ook zeker over de ‘Kosmische Musik der Berliner Schule’ van Tangerine Dream, Manuel Göttsching en Klaus Schulze. Ondanks dat ze aan het begin stonden van de elektronica, zijn de elektronische composities die de bands toen in elkaar draaiden in mijn oren nog altijd relevant, zo hoog wisten zij de lat te leggen.

Edgar Froese en kompanen maakten met Phaedra een meeslepende excursie naar de kern van een ijzerkoude planeet. De leden van Tangerine Dream knutselden veel met hun apparatuur om unieke soundscapes te creëren die voorheen nog niet mogelijk waren. Zij vergden zoveel van hun instrumenten, zoals Moog synthesizers en de Mellotron, dat ze overhit, ontstemt en daarmee onbruikbaar raakten. Zij zochten werkelijk de grenzen op van wat toen muzikaal mogelijk was.

Phaedra is betoverend mooi, met een doordringende spanningsboog opgewekt door de pulserende ritmes van de mellotron en de ijzige synthesizers op de achtergrond. Phaedra is een stuurloze zweeftocht, een afdaling van een onontdekte diepte.

HET MOMENT (10:20): Ik heb me laten vertellen dat deze switch in sfeerzitting, van epische afdaling naar kosmische droomvlucht dus ontstaan is omdat de synthesizers overhit raakten en de melodieën niet vol konden houden. Levert wel prachtige cinematische ondertonen. Een soort 2001 a Space Odyssey in muziek vorm.

Verdomme Tim, er staan me toch een hoop pareltjes in die lijst van jou

Ik moet nog het merendeel onbekende nummers terugluisteren, maar ik geniet al met volle teugen!

Maar echt, wat een helden

https://assets.jazziz.com/2020/11/jorge2-1024x595.jpg

41. Jorgé Ben - Oba, Lá Vem Ela
1970 – Brazilië – Samba Soul

Ik heb het al een keer gezegd, maar ik val graag in herhaling: Zuid-Amerika, en Brazilië, is echt een schatkist van jewelste, vaak nog veel te onaangetast gelaten door Westerse leden. Jorgé ben is absoluut een artiest van formaat. Zijn muziek is levendig en optimistisch, vertrouwend op Afrikaanse ritmes. De nummers geschreven van zijn hand voelen vaak als een viering van het leven.

Oba, Lá Vem Ela is een aanstekelijk nummer, waarin Jorgé zingt over vrouwelijk schoon. De titel van het nummer betekent dan ook zoiets als ‘kijk, daar gaat ze’. Hij roemt haar verschijning en zegt dat ze mooier is dan een roos, maar tegelijk zingt Ben dat ze waarschijnlijk niet eens weet dat hij bestaat. Het maakt hem niet uit, het feit dat hij heel even van haar passerende aanblik op straat heeft mogen genieten is voldoende.

HET MOMENT (03:05): Geweldig moment als Ben het nummer wat bite geeft. De intensiteit van de strijkers zwelt aan en Jorge heft zijn stem. Mooie afsluiter van een uiterst charmant nummer.

https://imgz.rgcdn.nl/2ee0fb7f2a934e52b2572770327aea92/opener/Broeder-Dieleman-foto-Snowstar-Records.jpg?v=mj8foZIGeFfJMDaAIZAh_A2

40. Broeder Dieleman - Omer Gielliet
2015 – Nederland – Ambient Folk

Ik ga weer even wat woorden van mezelf stelen die ik ook al bij de albumpagina geplaatst heb.

Toen niels94 mij voor de supertiptopper een album van Dieleman tipte, wist ik niet goed wat van deze Zeeuw moest verwachten, maar ik verwachtte geen abstracte folk-achtige nummers, als ik heel eerlijk ben.

Vanaf de eerste luisterbeurt wist de muziek van Dieleman me al te grijpen. Het is altijd wel een iets hallucinerende werking; als je twee personen een dialiect hoort spreken die je deels wel en deels ook totaal weer niet begrijpt. De taal als zijn eigen werkelijkheid, die eigenlijk ook een deel jouw werkelijkheid hoort te zijn. Daarnaast lijkt Dieleman een samensmelting te maken van onze kaaskoppen cultuur met het spirituele zieleleven uit Oosterse landen, en het werkt verdraaid goed.

Omer Gielliet heeft iets rustgevends, maar kent ook een ongrijpbare spanningsboog dankzij het dronende geluid op de achtergrond en de zanglijnen die steeds vager gaan klinken. Je zou door dit nummer bijna in een trance terecht komen, een Zeeuwse trance. Broeder D heeft mij het beeld gegeven dat Zeeland bestaat uit magistrale en wijdgestrekte weilanden gehuld in een spirituele mist.

HET MOMENT (6:55): Die zanglijnen die vervagen en in elkaar verstrengeld raken, het is wat onwerkelijk maar ik vind het magistraal. Dat dit van Nederlandse bodem komt

Een exotische of een ijs(zer)koude planeet, tho?

Ik ga altijd weer kapot van genot bij Oba, Lá Vem Ela, jij ook jordidj1? Vloer me gerust af hoor. Jorge

Dieleman ontdekkinkje hoor

https://www.okayplayer.com/wp-content/uploads/2014/10/madlib-mf-doom-talk-j-dilla-madvillainy-sequel-bonafide-interview-1280x720.jpg

39. Madvillain - All Caps
2004 – Verenigde Staten - Hip Hop

Daar is hij hoor, my man MF DOOM. Ik ben nog steeds niet helemaal bijgekomen van het bericht van zijn overlijden van begin dit jaar. Nota bene net op het moment dat ik iets eerder voor mezelf besloten had dat Madvillainy mijn favoriete album ooit is. Ik heb daarom na de aankondiging van zijn overlijden toen ook deze post geschreven, een ode aan mijn grote hip hop held.

De samenvatting komt op het volgende neer: Madvillainy is een meesterwerk, met twee muzikale masterminds die zich op dat moment in hun absolute prime begaven. MF DOOM en Madlib, 2 artiesten die elkaar echt aanvoelden en op elkaar reageerden.

ALL CAPS is voor mij hét karakteristieke madvillain nummer; Voor de set-up in de eerste paar seconden wordt een sample gebruikt van een scene-overgang-muziekje uit een jaren ’70 politieserie die vervolgens naadloos overvloeit in de indringende piano-loop sample van een ándere detective serie. De ultieme introductie voor MF DOOM en op het moment dat DOOM vervolgens met zijn raps begint, start Madlib direct het volgende deel van de sample die hij, als je het bronmateriaal hoort, licht versneld afspeelt om de flow van DOOM exact te matchen. Maar nog sterker is hoe Madlib de sample weg draait tijdens het laatste zinsdeel van het rijmschema van DOOM om die laatste bar extra hard binnen te laten komen. Vervolgens eindigen met een ander passage van dezelfde sample van het begin en de cirkel is rond. Dát is produceren, dát is mekaar aanvoelen en dát maakt dit album zo uniek en geniaal voor mij. Het is niet enkel dit nummer, dit verfijnde spelletje tussen producer en MC is over het gehele album terug te vinden.

MF DOOM opende voor mij de deur opende om hip hop echt als een kunstvorm te zien… waarvoor eeuwig dank. Rust in vrede Daniel Dumile!

Wow, heel laag. Niet zien aankomen. Brb crying, ff deze klap verwerken.

Ik heb niet echt één geïsoleerd nummer als een keiharde MF DOOM favie, het zijn vooral de albums als een geheel die ik waanzinnig spettermagisch vind. keuzes keuzes he. Madvillainy integraal opnemen is ook zo wat