Don kwam, zag en overwon weer. Ik blijf onvermoeid volharden met een wederom weinig subtiel werkje dat weinig van uw tijd vergt maar wel doeltreffend is. Betreft een 'supergroep' van Australische veteranen. Nakomende punten voor Rammstein zijn verwerkt.

7

Ik houd van Australische metal. Niet omdat mijn vriendin Australische is, maar in dat land lijken de bands net even wat meedogenlozer, rauwer en bezetener. Op basis van de naam en het 'outfit' van de zanger dacht ik dat we een portie chaotische warmetal zouden krijgen, maar nee: het is een ouderwets potje thrashende deathmetal. Geen nieuw grond hier, maar het hakt en groovet wel verdomd lekker.

7,8

6je

Best vet hoor, met een lekkere drive.

7

6.4

Fijne track, weinig poespas, vette mix van melodieuze deathmetal en wat grindcore, lekkere midtempo-groove aan het einde nog.

7,3

8

7,5

30/04: Rammstein - Zick Zack (B.Robertson / 11 / 6,07)
02/05: Haunter - Chained At The Helm Of The Eschaton (Don Cappuccino / 10 / 7,73)
05/05: Remains - Bloodthirst (B.Robertson / 8 / 7,13)
07/05: OU - Mountain (Don Cappuccino)

Oh dit is die Chinese (prog)metal band op het Inside Out label.
Best apparte muziek , ik heb vanochtend hun kakelverse album debuut ( One) op Spotify beluisterd en het is een divers album.met de nodige tempowisselingen.
Niet bepaald " stevige" metal.
Deze straks nog een keer horen voor een punt.

Edit, 7,5 en meteen een toevoeging vh album verstuurd.

Het Chinese OU injecteert frisse experimentele energie in moderne progmetal, iets dat echt nodig was voor mij. Mountain klinkt als een zeer kleurrijke en catchy mix van Devin Townsend, de extreemste momenten van Yes in de jaren '70 en Animals As Leaders, met een zangeres die meer weg heeft van Björk en Julie Christmas in haar dynamische en expressieve stijl. De band gebruikt een über-moderne ''processed'' productiestijl in zijn voordeel door te spelen met timbre en een vrij vervreemdende en intrigerende sfeer te creëren, bijna een ''hyperpop''-manier van moderne progmetal maken. Een track die misschien tijdens de eerste luisterbeurt behoorlijk veel kan zijn, maar er bleven bij mij ook gelijk motieven hangen, en tijdens de tweede luisterbeurt kom ik erachter hoe pakkend de songwriting van OU is, ondanks de melodieuze én ritmische complexiteit. Toch wel een tijd geleden dat een moderne progmetalplaat mij zo weet te interesseren als deze.

8,5

Don Cappuccino Hij kan inmiddels op de rotatielijst want de toevoeging is geaccepteerd , ik heb er ook maar een spotifylinkje bij gedaan.

5

Na de omschrijving gelezen te hebben had ik hoge verwachtingen, maar die werden totaal niet ingelost. Vooral de vocalen waren niet prettig, maar ook de muziek bleef maar stuiteren en te druk. (imho)

OU – One - Progwereld

Deze recensie is er ook niet lovend over. Dat kan. Waar het mij om gaat is dat ze het ook progmetal noemen, waar ik het niet direct mee associeer; de toevoeging kwam als Rock binnen. Luistert binnen de kaders van dit spel wel lekker weg omdat het wat softer overkomt en men het niet alledaagse toch op vier minuten weet te houden.

7,5

8

Lekker frisse vibe in deze 'prog'. Ga ik zeker het album van proberen.

Leuke track, fris en experimenteel en stuiterend. Heerlijk ook, dat geprononceerde basgeluid, het geeft de track nog wat extra fundament. Progressieve prog, laat ons zeggen.

7,5

Ik val vooral over de zang. Waarom zingen zo veel vrouwen in de metal, en zeker de Aziatische, óf met een (onverstaanbare, inwisselbare en generieke) grunt of in een mierzoete, suikerspinnenstijl alsof ze je ter plekke kapot wil neuken, maar waar het glazuur van mijn tanden afspringt en mijn libido tot 'maatje doperwt' verschrompelt? Nee, bedankt! Niet iedereen houdt van het auditieve equivalent van manga. En als ze verderop normaal, of in ieder geval met wat meer power zingt, dan is er (nog steeds) zo'n dikke laag computertechniek op losgelaten dat ik immer luister naar een Japans computerspel. Of Chinees in dit geval.
Aparte, niet zelden aan jazz(rock)-lijkende ritmes, vooral die drummer klinkt behoorlijk geschoold en 'skilled', een soort antroposofische, vrouwelijke benadering van de mathematische Meshuggah-hoekigheid. Maar mede door de zangstijl kom ik er niet lekker in. Het irriteert me. Al kan ik me wel voorstellen dat anderen dit (erg) gaaf vinden, want de band heeft een eigenzinnig, origineel geluid. Objectief zou ik het een hoger cijfer geven, maar subjectief blijf ik op dit cijfer steken.

5

Is dit metal?

2,8

Grappig hoe iedereen weer verschillend kijkt naar wat ''metal'' is. Ik zie bij deze track geen enkele manier hoe hij onder ''rock'' geschaard kan worden. De instrumentatie is zeker kleurrijk en ''lichtvoetig'', maar heeft wel allerlei metal-kenmerken (het riff-werk, hoekige grooves met dubbele bass) en is veel te hard om onder rock te vallen.

7

5

7

5

5.8

30/04: Rammstein - Zick Zack (B.Robertson / 11 / 6,07)
02/05: Haunter - Chained At The Helm Of The Eschaton (Don Cappuccino / 10 / 7,73)
05/05: Remains - Bloodthirst (B.Robertson / 8 / 7,13)
07/05: OU - Mountain (Don Cappuccino / 13 / 6,28)
09/05: WAKE - Swallow the Light (Interlude / /)

7

Zo zo.
Zo zo!
ZO ZO!

Hoe het nummer in de eerste drie minuten opbouwt wordt het alsmaar beter, heftiger, gaver en intenser. Zoals die versnelling op 0'34", de overdrive op 1'18", de bezeten hysterie op 1'49" en de maniakale Mastodon-drumfills á la Brann in zijn goddelijke jaren op 2'18". Amazing coole, catchy shit met heerlijke, volvette brulgrunts en gepassioneerde screams. Het tweede deel is ook geen kattenpis, maar het verrassingseffect is dan toch een beetje verdwenen. Eigenlijk had het nummer bij 3'35" moeten afronden: dan was het een superknaller dat zeker een 9 had gescoord. Evenzogoed een hele toffe kennismaking en meteen vier keer achter elkaar gedraaid.

8,5

8

OU vind ik wel heel gaaf hoor, maar ik snap de uiteenlopende reacties.
Ik zal het gemiddelde nog een beetje opkrikken met een: 8

WAKE: 7,5