Ronde 0 – Ladder 22:

10 Smalltape - Dissolution +2
8 Amplifier - Motorhead +1
7 Earthside - A Dream In Static
6 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur.

31

Twee in het linker en twee voor het rechterrijtje.

Ronde 0 – Ladder 22:

10 Smalltape - Dissolution
7 Amplifier - Motorhead (-1 correctie op vigil)
8 Earthside - A Dream In Static +1
8 Comus - Drip Drip +2

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur.

33

Twee in het rechter- en twee voor het linkerrijtje.

Ronde 0 – Ladder 22:

11 Smalltape - Dissolution +1
10 Comus - Drip Drip +2
8 Earthside - A Dream In Static
7 Amplifier - Motorhead

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

36

Ronde 0 – Ladder 22:

11 Smalltape - Dissolution
11 Comus - Drip Drip +1
9 Amplifier - Motorhead +2
8 Earthside - A Dream In Static

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

39

Ronde 0 – Ladder 22:

11 Smalltape - Dissolution
11 Comus - Drip Drip
10 Amplifier - Motorhead +
10 Earthside - A Dream In Static 2

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Ronde 0 – Ladder 22:

12 Smalltape - Dissolution 1
12 Amplifier - Motorhead 2
11 Comus - Drip Drip
10 Earthside - A Dream In Static

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Ronde 0 – Ladder 22:

13 Amplifier - Motorhead +1
12 Earthside - A Dream In Static +2
12 Smalltape - Dissolution
11 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Spannend

Earthside deed me denken aan een andere band (vooral door de zang), maar ben er nog altijd niet uit welke. Klonk wel best ok. Comus is minder mijn ding. Smalltape was goed. Kreeg op een bepaald moment wel het idee 'het is nu wel genoeg geweest, rond het hier maar af' om daarna een prachtig stuk om de oren te krijgen. Amplifier is zo'n band die ik goed vind, maar bijna nooit spontaan een album van afspeel. Bizar. Maar hier wel goed voor 2 punten.

Ronde 0 – Ladder 22:

15 Amplifier - Motorhead +2
12 Earthside - A Dream In Static
13 Smalltape - Dissolution +1
11 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Ronde 0 – Ladder 22:

15 Amplifier - Motorhead
14 Earthside - A Dream In Static +2
14 Smalltape - Dissolution +1
11 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Ronde 0 – Ladder 22:

17 Amplifier - Motorhead 2
15 Earthside - A Dream In Static 1
14 Smalltape - Dissolution
11 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Ronde 0 – Ladder 22:

19 Amplifier - Motorhead +2
15 Earthside - A Dream In Static
14 Smalltape - Dissolution
12 Comus - Drip Drip +1

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Tesseract

Ronde 0 – Ladder 22:

20 Amplifier - Motorhead 1
17 Earthside - A Dream In Static 2
14 Smalltape - Dissolution
12 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Smalltape was een heerlijke ontdekking afgelopen jaar. En Dissolution vat het allemaal mooi samen. Heerlijk opgebouwd, een prachtig verloop van de verschillende muzikale secties (waarbij ik vooral de Saxofoon nog eventjes wil benoemen, heerlijke relaxed stuk is dat) en vooral ook weer erg sfeervol om te horen. Vooral zo op de zaterdag terwijl ik even zit te genieten van de zon.

Amplifier klinkt een stuk energieker, maar verzand voor mij wat in het distortion geluid. Daarbij krijg ik wel wat stoner associaties. Verder krijg ik een groot 13 in een dozijn gevoel hiervan. Het klinkt allemaal lekker, maar weet nergens te verrassen of iets bijzonders te leveren.

Comus zal zijn publiek hebben maar daar val ik niet onder.

Earthside sluit de ladder gelukkig wel erg fijn af. De link met Tesseract is natuurlijk snel gelegd, maar muzikaal is het gelukkig meer zijn eigen ding. Ook dit nummer klinkt weer erg fijn en met een duidelijke stevigere insteek spreekt dit me ook best goed aan. Het album gaat in ieder geval in de luisterlijst.

Ronde 0 – Ladder 22:

20 Amplifier - Motorhead
18 Earthside - A Dream In Static +1
16 Smalltape - Dissolution +2
12 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

22 Amplifier - Motorhead +2
18 Earthside - A Dream In Static
17 Smalltape - Dissolution +1
12 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

69

Nu dacht ik echt even dat ik naar de band Motorhead met het nummer Amplifier zat te luisteren. Ik ken de band niet zo goed en vond het al wat vreemd klinken voor deze band. Maar, na beter mijn leesbril te hebben opgezet, kwam ik erachter dat.. En wat een mooi nummer !

Muzikaal gezien vond ik de Drip Drip ook wat druiperige zang hebben. Maar dan mijn oren uit..

Earthside: de eerste twee tonen dacht ik een Yes nummer te moeten gaan horen, maar daarna lijkt het alsof Paskal Jakobsen zijn distortion gitaar gaat bespelen (dat doet hij in 90 van de 100 Bløf nummers) en plots lijkt het alsof de zangknapen van Anathema worden ingezet.

Dan is het moeilijk kiezen voor welk nummer dat ene puntje gaat krijgen want Smalltape klinkt de stem in het begin als de stem van Hey, St Peter van Flash and the Pan. Maar daarna komen er stukken (in mijn oren Jazz) waar ik meestal wat minder luisterend wordt.. En toch heeft het nummer wat meer kwaliteit dan Earthside.

Nou, schiet dan 'es op meneertje!

Geduld mijn liefste.. We hebben allebei onze ruimte nodig voor safe space tekst.

#MeYou

Twee onbekende, een ondergewaardeerde en een eigen nominatie.

Smalltape: tuurlijk jôh, meteen maar weer een tyfuslang nummer van 20+ minuten. De eerste vijf minuten zijn prachtig en staan stijf van de onderhuidse spanning. Maar na die vijfde minuut steekt de kopstem en Steven Wilson-invloeden wel erg opzichtig de kop(stem) op. Niks mis met Steven, zelfs zijn laatste trek ik nog behoorlijk, maar dit is wel erg leentjebuur. De spanningsboog van het begin beloofde ook meer pit dan het nogal zoete en later zelfs wat jazzy vervolg. Kan de saxofoon niet meer redden. Zeker sfeervol en dromerig, maar tikkie te lief en braaf. Kom op, toon eens wat testosteron!

Amplifier: deze lekker vettige spacey/grungy stonerriffs zijn daarna wel even nodig. Gruwelijk lang niet gedraaid, maar nu ik dit luister snap ik niet waarom ik hun werk zo laat verstoffen. Vooral het laatste deel is een heerlijk overstuurde bak kolereherrie. Smalltape alweer helemaal vergeten.

Earthride: Oh nee, Earthside. Met een S. Dat is wel even anders dan de smerige garagedoom van Earthride. Jammer. Hebben ze een emocorezanger ingelijfd om zijn weltzschmerz eruit te jeremiëren? Ja jôh, gil nog hoger en klaaglijker. Schop onder je aanstellerige reet kan je krijgen. Jammer, want muzikaal gebeuren er best toffe dingen. Kan de band beter navolging geven aan stijlgenoot Sithu Aye, want die houdt tenminste ook zijn waffel.

Comus: zowel van tevoren als nu deze andere drie nummers te hebben geluisterd stonden, en staan, de twee punten voor Comus vast. Zo gruwelijk veel eigenzinniger, authentieker en origineler dan die bovenstaande pipo's: alleen Amplifier mag de band nog vousvoyeren, die andere twee moeten snel opduvelen. Ik heb Comus twaalf jaar geleden gezien op Roadburn, hun eerste optreden ooit op Nederlandse bodem (om het vier jaar later nog eenmalig te herhalen op hetzelfde festival). Misschien voor de (te) zeldzame Comus-liefhebber hier leuk om het lezen en/of voor de gelukkigen die er ook bij waren een nostalgische herbeleving.

Wil je in dit verslag graag lezen hoe zwaar, heavy, extreem en ongelooflijk metal Roadburn wel niet is, dan kan je nu even duizend (!) woorden doorscrollen. Ik ga nu ongepast vreselijk uitweiden over een band die eigenlijk niet eens thuis hoort op Roadburn. Ik bedoel: deze band heeft niet eens een drumstel. Sterker: er komt zelfs geen elektrisch gitaar aan te pas. Wel horen we een (elektrische) viool, een hobo, bongo's, sambaballen en een tamboerijn (geleend van Goatsnake?), akoestische gitaar, dwarsfluit en wordt zelfs een ketting met klokjes als instrument gebruikt. Of dat nog niet genoeg is, blijkt de gemiddelde leeftijd van de originele bandleden ongeveer zestig jaar te zijn en zitten twee van de bandleden gedurende het hele optreden op een stoel. En dan voeg ik er nog even aan toe dat de band pas sinds kort weer voor het eerst sinds 35 jaar (!) bij elkaar is, sindsdien maar een handvol optredens heeft gespeeld – waaronder op een dance feest (!) – en dat ze in 1971 hun enige studioalbum hebben gemaakt (een paar jaar later kwam er weliswaar nog een tweede plaat uit, maar toen lag de band eigenlijk al op haar gat en was het album daarbij een faliekante mislukking). Als je nou nog niet bezorgd wordt voor een gigantisch misplaatste band op Roadburn, dan heb je last van teveel naïef cynisme. Mijn laatste troef: de band speelt folkmuziek. Ja, folk ja. Weliswaar met een psychedelische inslag, maar toch. Wat heeft deze band in hemelsnaam te zoeken op Roadburn? Ik zal het je zeggen. Ze zochten er de hoofdprijs voor de meest indrukwekkende band, en driemaal raden: ze wonnen 'em ook nog! Weliswaar delend met Shining (NO), maar op basis van de respectabele leeftijd van de heren en dame, mag wat mij betreft de Britse band Comus de hoofdprijs voor meest zinderende, emotioneel aangrijpende en memorabele concert van Roadburn 2010 in ontvangst nemen.

Allemachtig, wat een overdreven lange inleiding, maar het was dan ook zó verschrikkelijk goed! Vooruit, het optreden dan.

De zes bandleden rondom zanger/gitarist Roger Woottin en zangeres/slagwerkster Bobbie Watson hebben allemaal gespeeld op dat illustere album 'First Utterance' uit 1971, uitgezonderd de iets jonger ogende bongo/hobo/dwarsfluit-speler Jon Seagrott. Dit album wordt dan ook in zijn geheel gespeeld. En hoe! Was op voorhand deze band een van dé redenen om Roadburn op te zoeken, ik was natuurlijk erg huiverig voor de performance. Hoe kunnen deze senioren bijna veertig jaar na dato en met nauwelijks podiumervaring de venijnige en met duistere teksten doorspekte acid-folk fatsoenlijk ten gehore brengen zonder dat er sprake zal zijn van plaatsvervangende schaamte? En dat ook nog eens in een zaal vol met metalheads die hun (klein)kinderen kunnen zijn? Amon Düül II viel vorig jaar helaas te veel uit de toon op Roadburn, en het risico met Comus is zo mogelijk nog groter. Maar de lange, complexe en bijzonder origineel en soms ronduit freaky gearrangeerde nummers houden de hele zaal volledig in een kippenvelbezorgende houdgreep, tot de laatste traditioneel ingestelde doom metalhead aan toe.

Tijdens de nummers is het muis- en muisstil: iedereen is volledig in vervoering en gehypnotiseerd, niet in de laatste plaats door de buitengewoon intense en bloedstollend emotioneel vertolkte zangpartijen van Woottin. Prachtig hoe zo'n grijzende man zijn eigen werk met zo veel passie de microfoon letterlijk in... spuugt. En ook nog eens indrukwekkend kan pielen op zijn akoestische gitaar. De tweede man met gitaar, Glenn Goring, is zo mogelijk nog virtuozer en laat tijdens een solo horen alsof hij een akoestische Yngwie Malmsteen is die John McLaughlin naspeelt, en in het fantastische openingsnummer 'Song To Comus' meteen al een bongoduel (!) aanging met Seagrott. Het overweldigend en langdurig applaus ná de nummers zorgt voor oprechte dank bij de bandleden: “It's amazing, the response from an album from 1971…” Ja, de band zal van tevoren ook wel huiverig geweest zijn voor de entourage, maar van het overdonderend applaus zijn ze zichtbaar onder de indruk. Wootton: “We're formed by public demand, not by choice”.

Dit ouwehoerverhaal is nog lang niet afgelopen, want Bobbie Watson, de enige vrouw van het gezelschap en met haar circa 56 jaar nog een bekoorlijk gracieuze verschijning, doet grotendeels de veelal jolige onderonsjes tussen de nummers: “We were in Holland about 35 years ago. Was there anyone… alive then? Oh, I see actually two hands over there!” […] “And is there anyone coming from far away to see us tonight?” De gozer voor mij steekt zijn hand op: “I'm from California.” Het levert hem een buiging op van de zangeres. En even later babbelt ze: “I like to say something nice about Holland, but I can't remember. Oh, I know I like apricorn juice, because we don't have that in England.” Ja, het zijn me een stel verstokte freaky folkies. Watson beschikt echter nog steeds over een adembenemend mooie stem: alle hoge noten worden gehaald en ook de samenzang met Wootton's rauwere vocalen klinkt prachtig. Na een half uur komt de eerste verrassing: ze hebben nieuwe nummers! Bobbie: “The next song is about the pagan sacrifice of a young virgin. So it's actually a normal subject for Comus.” Kijk aan, de Roadburnverantwoorde elementen komen langzaam naar boven borrelen. En mocht je denken dat die ouwelui totaal geen zeggingskracht meer in nieuw repertoire kunnen leggen, dan heb je het goed mis! Weliswaar verslikt Wootton zich in een solo halverwege het nummer– de partituren lagen nogal door elkaar op zijn lessenaar – en beginnen ze overnieuw, het voordeel hiervan is dat we het ronduit fabelachtige nummer anderhalf keer kunnen aanhoren. Dat belooft wat voor de aankomende EP die zij op dit moment aan het fabriceren zijn.

Er passeren deze avond nog twee andere nieuwe nummers: 'The Return' is een wonderschone ballade met een hoofdrol voor Watson en 'Out Of A Coma' (dat volgens Watson al in de jaren negentig is gecomponeerd is, maar dat volgens Wootton niet verklapt had mogen worden) is weer een zinderende psychedelische folk-epic met prachtige melodieën en intense stukken, mede door de immer stevige basis van bassist Andy Hellaby. Laat die 'Second Utterance' EP dus maar gauw komen! De anderhalf uur vliegt voorbij en wat mij betreft had de band nog uren door mogen gaan. Ik grijp na afloop een gozer in zijn kraag die een benijdenswaardig T-shirt draagt van 'Mellotronen 2008', een festival op een Zweedse boot, alwaar Comus op (dwingende) invitatie van Opeth-zanger Akerfeldt hun eerste reünieconcert gaf. In gebrekkig Engels vertelt deze Franse geluksvogel dat het Mellotronenoptreden van Comus al erg goed was, maar dat dit optreden nóg beter was. Voor mij was dit een optreden van een tranenroerende pracht die ik m'n leven niet meer vergeet.

23 Amplifier - Motorhead +1
18 Earthside - A Dream In Static
17 Smalltape - Dissolution
14 Comus - Drip Drip +2

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

72

Jeutje ! Nu snap ik je mijn beste EvilDrSmith
Jij zit echt in jouw Safe Space:
https://live.staticflickr.com/5242/5297019945_eb93e3d347_b.jpg

Haha, dat had mijn corona-avatar op deze site moeten zijn!

pity the fool die 100 Bløf nummers kent

Een beetje respect voor onze Zeeuwse helden eej.....

Wij hebben een strandhuisje in Zoutelande.

Ik kijk nu al uit naar je verhaal bij de ladder van vanavond 19:00...

23 Amplifier - Motorhead
20 Earthside - A Dream In Static +2
18 Smalltape - Dissolution +1
14 Comus - Drip Drip

24 Amplifier - Motorhead +1
22 Earthside - A Dream In Static +2
18 Smalltape - Dissolution
14 Comus - Drip Drip

Deadline : zaterdag 11 februari 19:00 uur

Ronde 0 - Ladder 23:

Galahad - Seas of Change
Crone - Leviathan's Lifework
Univers Zéro - Jack the Ripper
Lee Abraham - The Seasons Turn

Deadline : zondag 12 februari 19:00 uur

Ah nee. Te laat. Ik ben toch wat minder van de klok dan meneer

Voor de stand had het niets uitgemaakt. Amplifier kreeg 2, Earthside 1.

Ronde 0 - Ladder 23:

Galahad - Seas of Change
1 Crone - Leviathan's Lifework +1
Univers Zéro - Jack the Ripper
2 Lee Abraham - The Seasons Turn +2

Deadline : zondag 12 februari 19:00 uur.

3

Bijzondere ladder, niet alleen vanwege de lengte :

Univers Zéro valt voor mij af: niet dat ik het muzikaal slecht vind, maar ik heb het idee naar een soundtrack van een creepy scene uit een Jack the Ripper film te luisteren...

Crone mag zeker niet puntenloos blijven, dus dan strijdt toevalligerwijs Lee Abraham hier solo met een geweldige epic tegen een welhaast nog grotere epic van z'n eigen band.
Sorry uffing ( ), maar dan gaan de punten toch naar m'n eigen nominatie The Seasons Turn in dit geval, destijds mijn ontdekking van zijn solowerk dat ik sindsdien - en nog steeds naar volle tevredenheid - ben blijven volgen. En die prachtige stem van Mark Atkinson kan ik maar geen genoeg van krijgen...

Maar Seas of Change blijft natuurlijk een indrukwekkend episch werkstuk waarmee Galahad in een andere loting zeker punten had gekregen.

Ronde 0 - Ladder 23:

4 Lee Abraham - The Seasons Turn +2 Inderdaad schitterend!
1 Galahad - Seas of Change +1
1 Crone - Leviathan's Lifework
Univers Zéro - Jack the Ripper

Deadline : zondag 12 februari 19:00 uur.

6