1. Brutus - Liar
2. Fuubutsushi - Loop Trail
3. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
4. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
5. Turtle - Earth

Vrede met dit vijftal.

Ik stond klaar om zuur te doen over het ontbreken van echte toppers in deze finale, maar ik eindig uiteindelijk toch met negen nummers die ik graag punten zou willen geven. Geen grote uitschieters omhoog dus, maar toch wel een lekker consistent snobniveautje gefixt jongens!

1. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
2. Fuubutsushi - Loop Trail
3. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
4. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
5. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams

6. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
7. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
8. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
9. Turtle - Earth

10. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
11. Bill Callahan - Naked Souls
12. Brutus - Liar

Leuke finale inderdaad, heerlijk al die stijlen weer. Alleen The Blessed Madonna en Brutus zijn niet echt mijn ding.

Ik denk dat ik maar eens een playlist moet maken met (de meeste) nummers uit maandfinales van dit spel. Blijft een van de leukste hoekjes van de site, dit

1. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
2. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
3. Bill Callahan - Naked Souls
4. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
5. Niños del Cerro - Esta enorme distancia

Deze finale smaakt me wel weer lekker hoor, maar de finales stellen mij zelden teleur. Even shoutout naar Mali Obomsawin voor de ontdekking van deze maand voor mij.

1. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
2. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
3. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
4. Fuubutsushi - Loop Trail
5. Bill Callahan - Naked Souls

6. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
7. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
8. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
9. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
10. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
11. Brutus - Liar
12. Turtle - Earth

Bespaar u het werk! Song van het Jaar 2022 - alle maanden. Dit zijn de nummer 1 t/m 20 van iedere maand. Hoewel ik niet heb meegespeeld gedurende het jaar helaas (2023 hopelijk beter) wel van plan mee te doen aan de jaarfinale dus dit is mooi inluisterwerk.

1. Brutus - Liar
2. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
3. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
4. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
5. Turtle - Earth

Het voordeel van zo'n matige finale is dat je lijstje zo klaar is #thinkpositive

1. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
2. Turtle - Earth
3. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
4. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
5. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams

Zoals gezegd, toffe finale

1. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
2. Turtle – Earth
3. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
4. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
5. Brutus - Liar

6. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
7. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
8. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
9. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
10. Bill Callahan - Naked Souls
11. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
12. Fuubutsushi - Loop Trail

1. Brutus - Liar
2. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
3. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
4. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
5. Turtle - Earth

1. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
2. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
3. Bill Callahan - Naked Souls
4. Fuubutsushi - Loop Trail
5. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams

1. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
2. Fuubutsushi - Loop Trail
3. Bill Callahan - Naked Souls
4. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
5. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams

6. Brutus - Liar
7. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
8. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
9. Turtle - Earth
10. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
11. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
12. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter

1. Brutus - Liar
2. Fuubutsushi - Loop Trail
3. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
4. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
5. Bill Callahan - Naked Souls

6. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
7. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
8. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
9. Turtle - Earth
10. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
11. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
12. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay

WAT. EEN. FINALE. Letterlijk elk nummer is weer steengoed. Goed gedaan boys n girls!

1. Turtle - Earth
2. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
3. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
4. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
5. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project

6. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
7. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
8. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
9. Bill Callahan - Naked Souls
10. Fuubutsushi - Loop Trail
11. Brutus - Liar
12. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter

Serotonin Moonbeams dankt z'n 2e plek voor een deel aan de volgorde van de playlist. Op zich vind ik het niet zo fantastisch, maar na een hoop moeilijk door te komen nummers voelde het toch wel als een oase in de woestijn.

1. Brutus - Liar
2. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
3. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
4. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
5. Turtle - Earth

1. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
2. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
3. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
4. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
5. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project

6. Brutus - Liar
7. Bill Callahan - Naked Souls
8. Turtle - Earth
9. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
10. Fuubutsushi - Loop Trail
11. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
12. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye

Prima twaalftal zonder echte hoogtepunten. Volgorde van nummer één tot en met acht zou morgen ook anders kunnen zijn.

1. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
2. Niños del Cerro - Esta enorme distancia
3. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
4. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
5. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project

Akkoord met het hoge kunstschoolgehalte van deze finale, maar dat juich ik alleen maar toe! Ik heb me zeer geamuseerd met dit twaalftal. Dit is een goed stel, hoor!

01. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye
02. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
03. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
04. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
05. Niños del Cerro - Esta enorme distancia

06. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
07. Fuubutsushi - Loop Trail
08. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
09. Brutus - Liar
10. Bill Callahan - Naked Souls

11. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams
12. Turtle - Earth

1. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
2. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
3. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
4. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project
5. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye

6. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter

1. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα)
2. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay
3. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani
4. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter
5. Niños del Cerro - Esta enorme distancia

Zeer fraai lijstje, het was dringen om plekje 5.

De gedachte dat Casartelli eind dit jaar misschien wel naar Mali Obomsawin moet luisteren maakt me vrolijker dan dat het me zou moeten maken

Het is weer zo ver, tijd voor het maandelijkse bal der muzikanten. En wat voor bal! er staat weer Jazz in de eindstrijd. 3x zelfs! Ik ben trots op jullie. Verder hebben we wat Americana, Hip Hop, Neoklassiek, Folk en meer bij elkaar verzameld deze maand. Volgende maand is het weer tijd voor Pop & Metal? Ik voorspel alvast een hattrick in de top 10.

De finale bevat een behoorlijk hoog debuutgehalte deze maand. Geen idee of dat vanzelfsprekend is eigenlijk, want ik heb daar nog nooit statistieken van gezien. Gretz, laat ik jou weer eens lief aankijken en wat extra huiswerk geven: wat is het gemiddelde aantal debutanten per finale in SvhJ? Er valt vast wel iets relevants uit je magische excel database te toveren.

Deze maand hebben we in ieder geval maar liefst 9 debutanten in de finale, waarvan het voor 6 deelnemers zelfs hun allereerste deelname aan SvhJ ooit is! Dat is nog eens binnen komen. Twee artiesten haalden eenmaal eerder de finale, één artiest haalde wel al tweemaal de finale haalde, maar nog nooit zonder een samenwerking met anderen aan te gaan, en dan is er nog een debuterende act met een alumnus in de gelederen. Beginnen de rotten met ervaring met een voorsprong op de rest van het veld? Of gaat er een debutant met de grote maandprijs vandoor?

Verder was er nog hier en daar wat gemor onder jullie. Iets over kunstschoolgehalte (het gebruikelijke), gebrek aan speelsheid (Sélène Saint-Aimé staat hier naast me om die opmerking te grijnzen), en slaapmuziek (altijd fijn), maar vergeleken met eerdere finales waar ik gastheer mocht spelen, viel het rumoer alleszins mee en hielden de meesten het braafjes bij het inleveren van een eindlijstje voorzien van 1 à 2 zinnen commentaar. Het zal de eindejaarsvermoeidheid wel zijn.

Nog wat laatste feitjes: We hebben 2 instrumentale nummers, 7 nummers in het Engels, 1 in het Frans, 1 in het Spaans, en 1 in het Abenaki - dat zal ook voor het eerst zijn.

Tot zover de voorbeschouwing. Ik heb in elk geval weer een presentatie vol nutteloze, maar óntzettend interessante feitjes en beschouwingen voor jullie in petto. We kunnen los!

12. Bill Callahan - Naked Souls (16 punten, 6 keer genoemd)
(genomineerd door niels94, nummer 1 van: chartsmaster)

"

Het lijkt wel alsof er elke keer wanneer ik een finale presenteer in dit topic, er ook 1 oude, gerenommeerde bok (die al ruim 20 jaar meegaat) tussen het jongere grut zit. In 2019 keerden de heren van Elbow terug, in 2020 kon ik jeugdliefdes Röyksopp onder de loep nemen en in 2021 was daar de come-back plaat van Arab Strap. Dus kon het ook niet anders of Bill Callahan moest die laatste finaleladder winnen om hier een plekje op te eisen met zijn nieuwste worp. Maar wellicht is dat gewoon een terugkerend fenomeen in dit topic?

Nou heb ik zelf een beetje een haat/liefde-verhouding met het werk van Callahan. Ik ben eigenlijk een beetje afgehaakt rond de overgang van Smog naar zijn eigen naam. Ik zag de beste man destijds live en hij was het hele concert zo chagrijnig en arrogant, dat ik daarna lang niet meer normaal naar zijn muziek heb kunnen luisteren, op wat oud Smog-materiaal na. Wellicht dat die moniker net genoeg afstand tussen artiest en luisteraar suggereert of creëert. My loss? Ja, waarschijnlijk wel.

Anyway, zijn albums vallen hier op de site nog steevast in de smaak, YTI⅃AƎЯ is alweer zijn 19e studio-album, de 8e onder zijn eigen naam en zo te zien zijn best gewaardeerde sinds Dream River uit 2013. Zijn track-record in SvhJ is daarentegen niet al te indrukwekkend: er was 1 eerdere finaleplaats, in 2019 werd The Ballad of the Hulk 11e met ook exact 16 punten, een kunstje dat Callahan vandaag dus even overdoet. Eerdere pogingen sneuvelde in de eerste ronde - America! (2011) & Summer Painter (2013) - of in de halve finale - Drover (2011), 747 (2019) en Coyotes eerder dit jaar. Die laatste zien we nog wel terug in het finalespel later dit jaar.

Over zijn nieuwste plaat YTI⅃AƎЯ zegt Bill zelf het volgende:


Een soort post-covid-laten-we-allemaal-weer-wakker-worden-en-focussen-op-waar-het-echt-om-gaat-plaat dus, waarbij Naked Souls een beetje het middelpunt vormt. Het is een rustig opgebouwde, breed uitwaaierende track van 6 minuten met rijke instrumentatie en typische Callahan-dictie, die halverwege ontbrand tot een soort mantra, geholpen door de fraaie backing-vocals van Amy Annelle & Eve Searls.

Vandaag mag Bill dus een 2e finaleplek aan zijn oeuvre toevoegen, al zal deze 12e plek sommigen wellicht enigzsinds tegenvallen. De bookies hadden hem in elk geval hoger ingeschat, maar ik gok dat Callahan zelf zo'n rode lantaarn eigenlijk ook wel z'n charme vindt hebben. The Ballad of the Hulk eindigde 2019 overigens op een 150ste plek in de eindlijst, en met tenminste 2 ijzers in het vuur zou Callahan daar dit jaar overheen moeten kunnen, toch?

11. Sélène Saint-Aimé - Indigo Bay (18 punten, 5 keer genoemd)
(genomineerd door 123poetertjes, nummer 1 van: Edgar18, 123poetertjes)

"

Op #11 vinden we – met 2 puntjes meer - onze eerste debutant van de maand.

De in Martinique geboren en in Frankrijk opgegroeide bassist en componist Sélène Saint-Aimé was in 2020 voor mij een onverwachte bandcamp-vondst, zo'n pareltje dat op je pad komt tijdens een avond nieuwe artiesten browsen en samplen. 1 singletje had ze pas, van haar opkomende album. Online was verder niet veel over haar te vinden. In maak kennis met… was er wel enige interesse, maar het bleek nog niet genoeg om het ook tot SvhJ te schoppen.

Inmiddels zijn we 2 volle albums verder en ik kan met gerust hart zeggen dat ze voor mij 1 van de meest veelbelovende nieuwe jazz-vocalisten en composers is. Haar speelse, eigenzinnige en ruimtelijke fusie van (afro-)folklore en free jazz ligt helemaal in mijn straatje en ik kan niet wachten om te zien welke richting haar oeuvre en eventuele samenwerkingen de komende jaren opgaan. Helaas moest ik haar vorig jaar missen in het Bimhuis, maar ik ga ervan uit dat er spoedig een herkansing zal komen.

In tegenstelling tot de meeste andere artiesten vandaag, groeide Saint-Aimé niet op in een muzikaal nest, en pas op haar 17e, nadat ze gegrepen wordt door de sfeer op enkele lokale jazz-festivals, besluit ze uit het niks de contrabas op te pakken. Het bevalt zo goed dat ze ook besluit om in Parijs muziek te studeren: improvisation & classical studies. De echte vlam voor impov-jazz ontbrandt wanneer ze de kans krijgt om rond die tijd een workshop van 4 uur onder Steve Coleman te volgen, waar ze vooral écht intensief leert luisteren naar muziek. Daarna was er een nieuw artiest geboren. Ze reist al snel naar New York om onder Ron Carter te studeren en zich daar onder te dompelen in de lokale jazz-scene. Tegenwoordig verdeelt ze haar tijd dan ook voornamelijk tussen Parijs en New York, maar reist ze ook regelmatig naar plekken als Guadeloupe, Cuba en Marokko, om een rijke variatie aan muziekstijlen te ontdekken en met lokale muzikanten samen te werken .

123poetertjes probeerde eerder dit jaar al dapper om haar een groter publiek te bezorgen door Arawak Uhuru in dit topic te droppen, maar dat nummer overleefde de halve finale helaas niet. Indigo Bay lukt dat deze maand dus wel. Het nummer komt van haar nieuwste album Potomitan, wat Creools is voor de centrale pilaar in Voodoo-tempels (een officiële religie die veel meer inhoudt dan de representatie ervan doorgaans prijsgeeft), waar de rituelen zich vervolgens omheen afspelen, maar symbolisch kunnen we de term ook interpreteren als de rol van een moederfiguur, die alles binnen een familie bij elkaar weet te houden. Op het nummer zelf horen we sax, trompet, viool, en 2 soorten percussie: de Ká (een drum uit Guadeloupe), en de Bèlè (een drum die bij een specifieke dans uit Martinique hoort). Saint-Aimé's vocalen zweven op hun gemak vogelvrij boven dit bedje aan instrumenten rond.

Sélène bekroont haar eerste finale met een bescheiden 11e plek, maar ik denk dat ze vooral blij is dat ze hier vandaag mag shinen.

Ik zie dat mijn waardering voor de muziek van mevrouw Saint-Aimé in de afgelopen 2,5 jaar flink is toegenomen al vind ik haar muziek nog steeds iets te neurotisch om een heel album vol te houden. Wel opvallend dat er toen nog gemiddeld 10 stemmers per dag waren in het kennismakingstopic, kunnen we nu alleen nog maar van dromen.

10. Sarathy Korwar feat. Photay - Utopia Is a Colonial Project (22 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door niels94, nummer 1 van: niels94)

"

Voor de vaste deelnemer hier is Sarathy Korwar geen onbekende meer. In 2019 haalde hij, met Zia Ahmed & Aditya Prakash aan zijn zij, een 10e plaats in de maandfinale met Bol. Mumbay sneuvelde eerder datzelfde jaar in de voorrondes.

De in Amerika geboren en deels in India opgegroeide Korwar vond enkele jaren geleden zijn plekje binnen de bruisende jazz-scene in London, hij is verre van de enige in dit spelletje. Vervolgens ging hij talloze samenwerkingen aan en tourde hij onder meer met Kamasi Washington. Ook reisde hij regelmatig terug naar India om daar met lokale muzikanten samen te werken.

Origineel getraind in de Tabla, koppelt Korwar moeiteloos Europese en Amerikanse jazz aan een variatie aan andere, voornamelijke Indiase muziekstijlen. In 2020 bracht hij een prachtige Spirtual Jazz-plaat uit met de titel My East Is Your West, met daarop onder meer odes aan Pharoah Sanders en Alice Coltrane. En waar zijn plaat More Arriving uit 2019 al een mix van jazz, hip-hop en klassieke Indiase muziek bevatte, wordt aan die basis op zijn nieuwste plaat KALAK een behoorlijke elektronische saus toegevoegd. Het is vooral de jonge DJ en producer Photay die verantwoordelijk is voor deze nieuwe muzikale kleur, met zijn voortdrijvende en pulserende synths, die een prachtig bed blijken te vormen voor Korwar's uitspattingen.

En waar More Arriving grotendeels geïnspireerd was door Korwar's ervaringen in Engeland, nationalisme, migratie, en het racisme in de nasleep van Brexit, werpt hij met zijn nieuwe album vooral de blik vooruit. Korwar omschrijft KALAK zelf als een "Indo-futurist manifesto" - een hoopvolle stap naar een betere toekomst. De grootste overeenkomst tussen beide albums is dan wellicht de explicite politieke uiting, die ditmaal voornamelijk via songtitels en gesproken stukken tekst plaatsvindt, en minder via zang en rap.

De in het oog springende titel van onze #10 van vandaag is overigens niet zo lastig te verklaren: De term 'utopia' komt voor het eerst voor in het gelijknamige book van Thomas More uit 1516, en als je de tekst in dat boek met de ogen van vandaag leest, dan is er eigenlijk maar 1 conclusie mogelijk: More beschrijft gewoon een 3-stappen plan voor kolonisatie. Het opzwepende Utopia Is a Colonial Project laat in ieder geval zien dat politiek activisme - hoe serieus ook - best gepaard kan gaan met een feestje. Voor jullie was het voldoende om Korwar te belonen met een kleine top 10 notering, andermaal.

Grappig, ik had de link tussen de songtitel en Thomas More's Utopia nog niet gelegd, al vind ik hem best logisch. Utopia als koloniaal manifest klinkt best plausibel. Het is overigens ook een van de werken die ten grondslag lagen aan het communisme, wat dat dan precies ook zegt...

09. Fuubutsushi - Loop Trail (23 punten, 7 keer genoemd)
(genomineerd door pauljojo)

"

Op #9 vinden we Loop Trail, met 1 puntje meer dan de nummer 10. Het is het meest ingetogen en bescheiden nummer van de 12 finalisten, voor een enkeling onder ons wellicht goed voor een korte power-nap, maar voor de liefhebber zijn het vooral 6 zalvende minuten.

Fuubutsushi is een jazz-quartet met in hun gelederen Chris Jusell (viool, cello, vibrafoon, marimba), Chaz Prymek (gitaar, bas, vocals, field recordings), Matthew Sage (keyboard, percussie, harmonica, vocals, field recordings), en de hier inmiddels bekende en geliefde saxophonist en clarinetist Patrick Shiroishi, die er vorig jaar zomaar met de maandwinst vandoor ging met The Long Bright Dark en uiteindelijk een fraaie 18e plek noteerde in onze jaarlijst. Shiroishi moet werkelijk een van de drukbezette muzikanten van de afgelopen 2 jaar zijn geweest, als je ziet bij wat een enorme verzameling aan samenwerkingen en releases hij betrokken is geweest. En dan heb ik nog lang niet alles aan de site toegevoegd.

De samenwerking Jusell / Prymek / Sage / Shiroishi (onder die moniker brachten ze hun eerste plaat samen uit) begon op sociale afstand tijdens COVID. En waar het solo werk van de heren een stuk vrijer en experimenteler is, maken ze als kwartet vrij traditionele, ingetogen of zelfs klassieke jazz (ECM-school jazz, zo u wil), geaccentueerd met laagjes ambient en field recordings her en der, wellicht zelfs flirtend met New Age. Maar wat als een eenmalige samenwerking begon, beviel zo erg dat we inmiddels al aan 4 platen en een 2e EP zitten, en Loop Trail is te vinden op die meest recente EP: Birthingbodies. De opbrengsten van deze nieuwe EP gaan naar Mofund, een healthcare organisatie die zich inzet voor vrouwen die geen legale abortus kunnen krijgen.

Het eerste album wat de heren in 2020 aan de wereld toevertrouwden heette Fuubutsushi, en toen de samenwerking niet eenmalig bleek, besloten de heren om die term dan ook maar als artiestennaam te adopteren. Fuubutsushi - ofwel 風物詩 - heeft verder niks met sushi te maken (excuses aan de liefhebber die ik nu teleurstel), maar is Japans voor een gevoel dat zich niet echt laat vertalen, maar een soort van nostalgie uitdrukt die verbonden is aan het veranderen van de seizoenen. Een anticipatie van het aanbreken van een nieuw seizoen, verbonden aan warme herinneringen die je aan dat seizoen hebt van eerdere jaren. Zo biedt hun muziek ook - net als elk nieuw seizoen - steeds net weer iets nieuws, ondanks alle herkenbare en vertrouwde elementen.

08. Turtle - Earth (23 punten, 10 keer genoemd)
(genomineerd door Titmeister, nummer 1 van: Titmeister)

"

Met evenveel punten, maar iets meer noteringen én een nummer 1 notering van de nominator zelf, vinden we Earth op de 8ste plek deze maand. Het nummer is afkomstig van de volgende SvhJ-debutant die in deze finale zijn opwachting mag maken, hoewel hij toch al behoorlijk lang onder onze radar muziek aan het produceren is.

De Schotse Jon Cooper krijgt wat mij betreft de award voor meest mysterieuze finalist deze maand. Hij woont afgelegen, is niet bijzonder scheutig met het geven van interviews of informatie over zichzelf, en hij is ook niet bijzonder productief. De moniker Turtle waar hij zich achter verschuilt, is een naam die hem ooit door een vriend is gegeven en die hem wel beviel, zo kon hij zelf op de achtergrond verdwijnen en zijn muziek voor zich laten spreken.

Geïnspirieerd door filmmuziek en artiesten zoals múm, Ólöf Arnalds, Brian Eno en Jon Hopkins is Cooper in 2004 begonnen met het maken van muziek, maar het duurde vrij lang voordat hij er meer in zag dan enkel een hobby om met vrienden en familie te delen. Pas in 2013 bleek het tijd om e.e.a. aan de wereld toe te vertrouwen. Eigenlijk was zijn doel voornamelijk om filmmuziek te schrijven, maar zijn carrière liep deels anders dan verwacht en er bleek vooral stijlvolle, helder geproduceerde electronic met dwarse pop en ambient-invloeden uit zijn koker te komen. Luister bijvoorbeeld naar het poppy Compartmentalisation van zijn debuut EP. Op later werk lijken het vooral de Jon Hopkins-invloeden te zijn die de klankkleur bepalen. Die liefde voor filmmuziek is overigens nooit weggegaan, want ook dat lijkt hij de laatste jaren steeds meer te produceren. Zo zal hij bij het 'grote' publiek vooral bekend zijn voor zijn score voor de recente documentaire The Alpinist.

Cooper doet het in ieder geval bijzonder rustig aan (en waarom ook niet), met een debuut EP in 2013, een goed ontvangen debuutalbum in 2017, een filmscore op z'n tijd, en nu dus weer een singletje. Als zelfverklaard perfectionist komt het zomaar voor dat hij jarenlang aan de kleinste details blijft sleutelen tot hij helemaal tevreden is. Hij bracht in de loop der jaren ook nog wat dingen uit onder de namen Super Algebra en Network Lab, maar veel meer dan een remix hier en een single daar is het niet. Verder vindt Cooper zijn dagelijkse mentale rust en focus overigens in het beoefenen van Reiki – om zowel zichzelf als anderen te helpen. Wellicht kan Titmeister later dit jaar een sessie bij hem boeken, en meteen een sneak preview van zijn volgende album voor ons scoren.

Onder de radar is een goede omschrijving van hoe Turtle opereert; ken hem zelf ook pas 2 maanden, ondanks dat zijn muziek precies in mijn straatje past. Zijn album Human uit 2017 inmiddels ook al regelmatig gedraaid, die is ook fijn. Hopelijk horen we in 2023 meer van meneer Cooper

Ja, die heb ik in voorbereiding van deze finale ook een keer gedraaid, fraaie plaat. Ook op RYM heeft het album slechts 15 stemmen vergaard, terwijl ik zeker weet dat er een veel groter publiek voor is. Denk dat Cooper zelf ook weinig om promotie geeft.


Grappig, ik had de term neurotisch niet eerder met haar muziek geassocieerd, maar ik snap wel waar je vandaan komt. In dat geval kan ik me ook voorstellen dat dit wat voller geproduceerde nummer je beter bevalt dan het nummer uit 2020. Ik zou haar stijl zelf eerder als speels / vrij typeren.