07. Niños del Cerro - Esta enorme distancia (25 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: aerobag, hoi123)

"

Op plek zeven vinden we de volgende debutant: het vijfkoppige Niños del Cerro. Esta enorme distancia - afkomstig van hun 3e album Suave Pendiente - wordt gekenmerkt door uitgesponnen, licht-psychedelische, gruizige gitaarpartijtjes en drumtapijtjes en daarover heen de dromerige en enigzsinds beknepen zangstem van frontman Simón Campusano.

Aangezien de band mij voor aanvang van deze finale volledig onbekend was, kwam ik uit op hun website om wat research te doen. Die site heeft wel zo'n handige knop om van het Spaans naar het Engels te wisselen, maar de biografie blijft ook dan gewoon fraai in het Spaans staan, helaas. Maar goed, met de vriendelijke hulp van onze online vertalingsservice kwam ik het alsnog een en ander over onze nieuwe Chileense huisband te weten.

Het verhaal van Niños del Cerro begint in 2012 op slaapkamers in La Florida, een voorstad van Santiago, waar Simón Campusano en Ignacio Castillo samen beginnen te improviseren na schooltijd. Veel ideeën, maar nog weinig concreets. Dat verandert wanneer drummer José Mazurett en bassist Felipe Villarubia zich in 2014 bij hen voegen. Er ontstaat een band, er ontstaat ambitie, en een jaar later ligt er een debuutalbum op de planken. Het viertal begint op te treden bij vrienden thuis en bouwen al snel een naam op in de underground-scene van Santiago. In 2016 winnen ze enkele lokale prijzen, toetsenist Diego Antiman komt de band completeren en de jaren daarop moet ook de rest van de wereld er langzaam aan geloven, met hun optreden op Primavera in 2018 als ultieme start van een internationale carrière.

Op Esta enorme distancia wordt hun gruizige sound opgefleurd door een gastbijdrage van saxofonist Franz Mesko, die halverwege de track even de show mag stelen en laat horen dat er nog wel wat rek in deze aanpak zit. Tekstueel is het nummer een soort van indirect vervolg op Las distancias van hun vorige album, waarop de uit elkaar gedreven hoofdpersonen moeite hebben met de afstand tussen hen. En wat blijkt vier jaar later? Er is niks veranderd. Toen gaven ze al de schuld aan de afstand, en de jaren die verstreken zijn hebben geen oplossing geboden. Het is me niet helemaal duidelijk of we deze afstand tussen onze personages fysiek of symbolisch moeten interpreteren, maar voor het resultaat maakt het uiteindelijk niet uit. Geen van hen heeft immers enige moeite gedaan om die afstand te verkleinen. Bijzonder pessimistisch liedje, met andere woorden.

De reviews op RYM zijn voor nu nog vrijwel zonder uitzondering in het Spaans, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de populariteit van deze band nog immer groeiende is en we ze enkel groter gaan zien worden de komende jaren. Voorlopig kunnen ze deze 7e plek alvast aan hun palmares toevoegen, ook die zal hun ster weer net dat kleine beetje verder helpen rijzen.

Zo, ik ga een kook- en eetpauze inlassen. Later vanavond volgt de top 6.

Tsja, die speelse stijl i.c.m. de hoge zang werkt af en toe op mijn zenuwen; niet voor niets is mijn favoriete nummer van het album instrumentaal (The Bird).

Verder denk ik dat je gelijk heb v.w.b. Turtle. Zijn muziek ligt aardig in het verlengde van b.v. Hopkins en Gidge, die een veel groter publiek aanspreken; maar daar moet je wel enige promo voor doen idd.

Overigens chapeau alvast voor je informatieve stukjes, erg fijn om te lezen. Benieuwd naar de top 6, duimen voor Aoife Nessa Frances en The Blessed Madonna

06. Hannah Peel & Paraorchestra - The Universe Before Matter (27 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door Poek, nummer 1 van: Poek)

"

De Noord-Ierse producer, componist en BBC Radio presentator Hannah Mary Peel (1985) heeft lang moeten wachten op dit welverdiende succes. 11(!) jaar geleden nomineerde Sandokan-veld (die zal zich even een hoedje schrikken van deze tag uit onverwachte hoek) Song for the Sea van Peel's debuutalbum The Broken Wave, een lief indie folk liedje waarvan je niet meteen zou verwachten dat het om dezelfde artiest gaat als hier. Toen ging blijkbaar enkel de top 3 door naar de finaleladder, want Hannah's 4e plek bleek destijds niet genoeg voor een vervolgtraject. Ze maakt dit jaar in ieder geval van de gelegenheid gebruik om direct een 11 minuten durend bezwerend monster op jullie af te voeren: 1 minuut voor elk jaar dat jullie haar lieten wachten op een 2e kans. Gedurfd, wellicht, maar het levert haar een fraaie 6e plek op in de finale.

Hannah Peel groeide op midden in de chaos van het Noord-Ierland van de jaren '80 en '90, en op haar 6e vliegt ze enkele meters door de lucht als er een bom afgaat in de straat waar ze loopt, ze had zomaar dood kunnen zijn. Op haar 8ste verhuist de familie van Craigavon naar het iets veiligere, maar niet veel minder grauwe mijnwerkersstadje Barnsley, waar op school gratis blaasinstrumenten worden uitgedeeld. De kleine Hannah eist een Cornet en een Trombone voor zichzelf op. Muziek leek rond die tijd de enige uitweg uit de grauwe Noord-Ierse realiteit, en voor Peel was er vanaf dat moment geen weg meer terug. Gelijk had ze, want er lag een mooi pad in dat vakgebied voor haar klaar. En dit ontzettend fraaie The Universe Before Matter hadden we hier aan de andere kant van de plas uiteindelijk toch niet willen missen met z'n allen.

Nou zijn jullie niet de enige die Hannah 11 jaar lang genegeerd hebben, haar albums hebben hier op de site sinds haar debuut bijzonder weinig stemmen weten te vergaren. Ze schetsen zo samen toch een bijzonder veelzijdige carrière – wellicht iets te veelzijdig voor de casual luisteraar. Na een tocht via traditionele folk, synth & art pop, spoken word, progressive electronic, IDM en film-scores zijn we nu dus bij aanbeland bij volle neoklassieke en orkestrale muziek. Rest mij de vraag: is deze finaleplek het begin van een bredere omarming voor het werk van Peel, of blijft het bij deze eenmalige uitschieter? Ik ben zelf eigenlijk wel benieuwd geworden naar haar oeuvre en ik ben sowieso benieuwd wat er hierna voor Peel in het verschiet ligt, en of ze dit succes wellicht ziet als een teken dat ze eindelijk het juiste genre te pakken heeft. Aan de hand van enkele interviews gok ik dat ze weer rustig op zoek gaat naar een nieuwe richting & uitdaging. De release van een metal-plaat in 2025 sluit ik in elk geval niet uit.

Hannah heeft overigens ook een hond, die heet Bertie Moog. Vernoemd naar de uitvinder van? Juist.

Ik geniet tot nu toe erg van je stukjes en de rijkdom aan feiten, keep it up!

Waar haal je die info vandaan? Ik neem niet aan dat je twaalf tabbladen met vorige jaaredities open hebt staan?

05. The Blessed Madonna - Serotonin Moonbeams (34 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door yeahyeahyeah, nummer 1 van: yeahyeahyeah)

"

Hours and hours of raving madness..

Het vrolijkste liedje in de finale deze maand komt van The Blessed Madonna, het alter ego van de Amerikaanse Marea Stamper (1977) - wat op zichzelf eigenlijk al een topnaam is voor een DJ. Vroeger bracht ze haar verslavende spul ook wel aan de man onder de naam Black Madonna, maar dat kon ze toch niet helemaal waarmaken. Ik denk dat de naamsverandering een verstandige was, gezien het huidige tijdsgewricht. Stamper was overigens al tweemaal eerder vertegenwoordigd in onze finale, als featuring en als leverancier van een remix, maar ditmaal mag ze het ook proberen waar te maken zonder Fred Again en hun twee puntjes en die grammaticaal complexe plaat die sommige users in dit topic hoofdbrekens veroorzaakte. Na een 9e plek in 2021 en een 6e plaats in 2019 kunnen we bij deze concluderen dat DJ Stamper het solo nog beter doet.

Rebels dat de jonge Marea was, stopte ze in de '90s met school om haar eigen mixtapes tijdens raves te verkopen, en het duurde niet lang voor ze daar zelf ook begon te draaien. Ze staat tegenwoordig onder collega's bekend om haar turntable-skills die behoorlijk indrukwekkend schijnen te zijn.

Serotonin Moonbeams is haar grootste succes tot nu toe, Het nummer begint met een lekker catchy loopje, een beukende beat en van die kei-aanstekelijke fluitjes - voordat de droog-nonchalante praat-vocalen invallen om het feestje compleet te maken. Het zal jullie niet zijn ontgaan dat de zang afkomstig is van niemand minder dan Uffie. Ik zie dat zij zelf vorig jaar ook een nieuw album heeft uitgebracht, dat is helemaal langs me heen gegaan. Ook verderop in het liedje gebeurt er overigens nog genoeg interessants, zoals die verdwaalde sax die na 3 minuten op de achtergrond verschijnt, alsof iemand in de andere kamer de TV heeft aangezet en het clipje van Why Don't You Let Me Know van Burton Inc. toevallig langskomt.

Serotonin Moonbeams werd geschreven én opgenomen in een mini-studiootje en op Vimeo is wat footage van die sessies te vinden. Terwijl Jin Jin en Uffie op een bank aan de lyrics aan het sleutelen waren en Karma Kid ergens in de hoek baslijntjes aan het improviseren was, zat Stamper achter haar software alles in realtime in elkaar te sleutelen. Het gezamenlijke uitgangspunt luidde: "to write a song about falling in love in a rave." De zanglijnen werden voorts gemodelleerd op de melodie van Suzanne Vega's Tom's Diner.

Mevrouw Madonna heeft overigens ook haar eigen platenlabel - We Still Believe Records - waarop deze single dan weer niet is uitgekomen. Blijkbaar bood Warner een net wat té aantrekkelijke deal.

Jammer dat ik elf jaar geleden nog niet meedeed, dan was Hannah Peel vast derde geworden! Sowieso ben ik zowel fan van het debuut als haar recente werk.

En ook ik geniet van je stukjes Koen! Ook weer het één en ander bijgeleerd, ook over Hannah.

Nog niet alle stukjes gelezen, maar dat ga ik met vertraging wel doen. Leuk.

Toch wel. Althans, niet nu, maar in de loop v/d week heb ik voor elke artiest een snelle search gedaan in elk van de voorgaande jaargangen. Het kost slechts enkele minuten om elk topic even snel te doorlopen. Eigenlijk was er enkel van Bill Callahan genoeg data beschikbaar om even een notepadje aan te slingeren en de eerdere resultaten te noteren.

Na 10x Er zijn geen berichten gevonden die aan je zoekopdracht voldoen was ik eigenlijk behoorlijk verbaasd toen er in 2011 ineens wel een resultaat uit de zoekfunctie kwam! Ik was al bijna gestopt. Het meest verrassende moment v/d research in ieder geval.

Dat kan ik me voorstellen! Props voor je toewijding in ieder geval. En natuurlijk voor de (wederom) zeer fraaie schrijfsels.

Inmiddels ook gevonden waarom Hannah Peel tegenwoordig instrumentale muziek maakt. Over Song for the Sea:

Ik zou zeggen, waarom niet gewoon via Google op trefwoord "song van het jaar". Maar blijkbaar kan je zoveel jaar in het verleden niet meer googelen?

Bedankt!

Nog een leuk feitje over Peel voor je dan, wat ik uiteindelijk niet meer in mijn stukje heb verwerkt. Toen ze afstudeerde aan Liverpool's Institute for Performing Arts, werd ze gevraagd om de muziek te componeren voor de diploma-ceremonie, waar ik dit over terugvond:

"Peel had been advised to do a fanfare of trumpets, but refused; she wrote a minimalist miniature for vibraphone and marimba instead. "My principal hated it" she says, laughing".

Ik ben overigens ook liefhebber van Peel geworden dankzij jouw nominatie, anders was ze ook niet zo snel op mijn radar verschenen denk ik.


Ja, ik weet niet precies wat hun visie is, maar ik heb al langer het idee dat de overview aan info via google lang niet meer zo compleet is als vroeger. De zoekfunctie op MuMe is ook niet alles, maar je weet in ieder geval wel waar je aan toe bent.

04. Aoife Nessa Frances - Way to Say Goodbye (34 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door Don Cappuccino, nummer 1 van: Choconas, Mausie, AstroStart)

"

De volgende debutante heet Aoife Nessa Frances - wat ik een bijzonder fraaie naam vind - en is geboren en getogen in Dublin. Ze bracht in oktober 2022 haar tweede langspeler uit. Zelf was ik in eerste instantie wel verbaasd dat zij de finale hier haalt en Weyes Blood tweemaal nest naast de tickets greep deze maand, jullie wegen zijn toch wat ondoorgrondelijk. Aan de andere kant is het alleen maar mooi om weer een nieuwe naam hier in de spotlights te zien.

Zelf noemt Aoife een breed scala aan muzikale invloeden in diverse interviews – Alice Coltrane, Patti Smith, Serge Gainsbourg en vele anderen komen voorbij - en ze komt uit een nest waar veel liefde voor muziek was. Haar moeder was actrice en speelde thuis liedjes van Joni Mitchell en Leonard Cohen op de gitaar, terwijl haar vader met de hand violen in elkaar zette. Op de platenspeler lag zowel techno als traditionele Ierse folkmuziek rondjes te draaien. Zelf begon ze als tiener op een oude gitaar die niet meer te stemmen was wat rond te jammen en fingerpicken, terwijl ze haar favoriete Nirvana nummers na leerde spelen en Flamenco-gitaar lessen nam. Op haar 15e schrijft ze haar eerste eigen liedje, waarna ze moet huilen, en enkele jaren later speelt ze in een veelbelovend shoegaze bandje.

Way to Say Goodbye gleed in eerste instantie een beetje langs me heen, maar inmiddels vind ik het toch wel een heel fraai liedje - een soort aangenaam warm bad om je in onder te dompelen, met hier en daar wat onverwachte golfjes en subtiele obstakels. Ook de rest van het album mag er zijn, het langste nummer Only Child lijkt zelfs een beetje tegen VU-violen aan te schuren richting het einde. Op haar debuutalbum vernoemde ze daarnaast ook al een liedje naar een film van Antonioni - met zulke referenties heb toch al vlug mijn aandacht te pakken.

Francis schreef haar tweede album deels tijdens de lockdown in een uithoek in County Clare, waar ze de tijd met haar familie doorbracht. De spanning die haar muziek kenmerkt is volgens haarzelf het resultaat van de spanning tussen het drukke leven in Dublin en de teruggetrokken vrede van County Clare. Of, wat concreter, van de tegenstelling tussen het rustig wegdromen in de natuur en een plekje voor jezelf opeisen in de drukke stad.

Aoife Nessa Frances weet door al deze elementen over genoeg eigenheid te beschikken om netjes boven het singer/songwriter maaiveld uit te steken, en dat beloont zich na enkele jaren dan ook met een finaleplek hier. Een 4e plek om precies te zijn, net achter het podium. Haar ouders zullen trots zijn, en ik weet zeker dat het niet haar laatste deelname is hier.

03. Brutus - Liar (35 punten, 10 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: JoaMuse, Johnny Marr, dumb_helicopter, marsupilami, esteban, Arno)

"

De dame en heren van Brutus houden de eer van zowel de metal als de Benelux deze maand hoog. Met Chibi Ichigo hadden we zelfs twee Belgische acts in de finale kunnen hebben deze maand, maar dat ging jullie dan weer net wat te ver, waaruit toch maar weer blijkt dat de Belgen hier in de minderheid zijn. Stelletje nationalisten.

Het trio uit Leuven, bestaande uit zangeres en drummer Stefanie Mannaerts, gitarist Stijn Vanhoegaerden en bassist Peter Mulders, is inmiddels aan hun derde langspeler toe. Al hun albums worden hier op de site nagenoeg exact hetzelfde ontvangen! Op het moment van schrijven zijn dit de gemiddeldes (plus aantal stemmen): 3,87 (60) / 3,84 (59) / 3,86 (62). Op RYM lijkt hun populariteit en bekendheid wel gestaag toe te nemen met elke release, Unison is hun best én meest beoordeelde plaat daar. Een solide band, met andere woorden.

In SvhJ zijn we wellicht wat kritischer dan op de rest van de site, maar ook hier geldt: de aanhouder wint. Na jaren aan de deur te kloppen is er dan eindelijk het verdiende succes voor deze Belgische formatie, en een bronzen plak is meteen het nette resultaat. Met maar liefst zes(!) nummer één noteringen lijkt mij dat ook niet meer dan terecht.

Er waren eerder al 2 bescheiden top 20-noteringen: War op #19 in 2019 en Drive op #17 in 2017, maar voor de overige nummers All Along (2017), Cemetery (2019) en Sand (2020) was de eerste ronde telkens het eindstadium. Ook What Have We Done (deze maand) en Dust (eerder dit jaar) overleefde de eerste ronde niet.

Waar het exact aan ligt vind ik moeilijk te duiden, maar ook voor mij is dit het beste nummer dat ik tot nu toe van de band heb gehoord. De lyrics lijken zo op het eerste gehoor niet heel bijzonder, en handelen over een behoorlijk kapotte en deprimerende relatie bestaande uit twee leugenaars, maar muzikaal is dit echt een heel sterk in elkaar stekend nummer met een verdomd lekkere drive.

En nou is Mannaerts' stem en haar Engels-met-Vlaamse tongval voor mij sowieso wel de selling point van deze band, maar in Liar valt ze mij nog eens extra positief op, en dan vooral dat stukje na 2 minuten, eerst de snauw in haar stem waarmee ze for today, I-am-a-liar uitspuwt en hoe ze daarna enkele momenten met een trilling in haar stem over het gitaarrifje heenzweeft – heel fraai.

De band heeft beloofd om een gesigneerd exemplaar van hun nieuwe exemplaar aan alle Belgische stemmers te overhandigen tijdens hun eerstvolgende concert in Brussel volgende maand. De Nederlanders onder ons kunnen naar Paradiso komen op 1 februari, maar daar worden geen beloftes aan verbonden. Voorlopig zijn ze echter niet te bereiken voor commentaar, ze hebben eerst nog een podium-plek in SvhJ te vieren.

Haha wow. Nu je het zegt hoor ik het plots zo duidelijk dat ik niet kan begrijpen dat het mij bij vorige luisterbeurten niet opgevallen was. Waar ik nog minder van begrijp is dat we Charli XCX blijkbaar niet horen op deze track terwijl dat Serotonin-stuk zo hard klinkt als haar.

En tot slot: de 2 SvhJ-debutanten die het goud en zilver vandaag verdelen. Ik had het zelf van te voren niet aan zien komen.

02. $ilkMoney - Cuummoney Amiliani (41 punten, 15 keer genoemd)
(genomineerd door ArthurDZ, nummer 1 van: ArthurDZ)

"

De excentrieke rapper $ilkMoney valt niet alleen op door zijn naam en bizarre albumtitels, maar ook door zijn bevreemdende persona. Ik heb geen idee wat zijn echte naam is, enkel dat hij uit Virginia komt. Als een soort kluizenaar leeft hij ergens afgelegen en heeft hij schijt aan alles en iedereen. Compleet teleurgesteld door de industrie en alle belangen die er spelen - "Empire [Records] can suck my motherfuckin' dick for the ticket they offered us" rapt hij tussen neus en lippen door op Cuummoney Amiliani. Het enige wat labels van hem willen is dat hij nog een tweede My Potna Dem produceert, z'n viral TikTok hitje van 2 jaar terug. En $ilk heeft geen enkele interesse om iets te maken voor anderen of om te herhalen wat hij al gedaan heeft. "We make music for us. That’s what I'm gonna continue to do."

Ondertussen leeft hij als een soort shrooms-verorberende einzelgänger en de titel van zijn nieuwste album - I Dont Give a Fuck About This Rap Shit, Imma Just Drop Until I Dont Feel Like it Anymore - lijkt me alles behalve ironisch. Integendeel, hij is hier bloedserieus – het kan zomaar afgelopen zijn. Met een behoorlijk precieze flow vuurt hij op zijn nieuwste album track na track een onnavolgbare stroom aan informatie op de luisteraar af, van theology naar philosophy naar straight-forward disses en old-skool braggadocio. Er is weinig ruimte voor storytelling, er wordt vooral een stroom aan ideeën opgevoerd. Niet alles is even geslaagd, maar de sterke ideeën overheersen en zijn flow en delivery zijn zó overtuigend dat je moeilijk te lang stil kan staan bij alles wat er jouw kant op komt.

Over een één van de beste beats van het jaar (die klinkt alsof een sample uit het epische slot van een '80s film de basis vormde) raget $ilkMoney zich me toch een partij in de rondte op Cuummoney Amiliani, werkelijk alles en iedereen moet het ontgelden, van de hele hip-hop industrie tot Alec Baldwin tot Black Lives Matter.

Hij is zijn TikTok-succes overigens behoorlijk dankbaar, nu kan hij rustig 1,000en dollars aan weed uitgeven en zich compleet focussen op zijn muziek. "I'm truly appreciative of TikTok for affording me the luxury of feeling weird" - vertelt hij in een interview met Rolling Stone. Die weirdness blijkt ook uit titels als I Ate 14gs of Mushrooms and Bwoy Oh Bwoy of A Visit from the Giant Portal Wizard Snake, die 2e titel lijkt me overigens een direct resultaat van die 1e.

$ilk had eigenlijk nooit gedroomd van een carrière als rapper, dat leek hem meer een hobby. Een echte toekomst zag hij voor zichzelf in de marijuana-industrie. "I wanted to be around weed, surround myself with weed as much as possible [..] I wanted to be the best to [deal] it, ever." zegt hij in datzelfde interview.

Zeker niet voor iedereen, de muziek van $ilk, maar hij heeft toch maar mooi binnen enkele jaren een unieke niche binnen de overvolle rap-scene voor zichzelf uitgekorven. En nu weet hij hier ook nog even een zilveren plek af te dwingen in zijn allereerste SvhJ-deelname. Fan-van-het-eerste-uur Johnny Marr en lokale sponsor ArthurDZ zullen meer dan trots zijn op dit resultaat.


///////////////////


01. Mali Obomsawin - Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα) (47 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door Koenr, nummer 1 van: Coma Cat, pauljojo, Teunnis, Koenr)

"

De grote verrassing van deze maand, ook voor mij, komt van bassist en componist Mali Ombomsawin. Ze is een nicht van filmmaker en activist Alanis Obomsawin, die in 2017 tijdens Le Guess Who? voor het allereerst muziek van haar enige album live speelde - voor mij was het een legendarisch concert. Ook haar vader, Thomas Obomsawin, was zowel een muzikant als een activist die zijn hele leven streed voor de rechten van de First Nations. Mali groeide op in een huis waar jazz alom gewaardeerd werd en waar Louis Armstrong & Ella Fitzgerald de hoofdingrediënten vormden van het muzikale dieet. Op haar tiende pakte ze zelf de contrabass op en begon ze met haar vader mee te jammen.

Tijdens haar studietijd ontmoet ze Eleanor Buckland en Isa Burke en samen vormen ze het folk-trio Lula Wiles, maar in 2020 stapt Mali na ruim 6 jaar uit de groep. Ze is het constante racisme & onbegrip van de witte fanbase zat en ze vindt het tijd om zich te focussen op 2 nieuwe dingen: het oprichten van de non-profit organisatie Bomazeen Land Trust, en het componeren van minder expliciet uitgesproken, meer symbolische en eigenzinnigere muziek. Dezelfde ervaringen en ideeën vormen nog steeds het uitgangspunt, maar de muziek gaat een flinke stap verder dan de relatief brave folk (en teksten) die ze met Lula Wiles schreef. Ze noemt onder meer Ornette Coleman en Buffy Sainte-Marie als haar muzikale voorbeelden voor deze nieuwe stap.

Mali heeft hulp gehad van Taylor Ho Bynum om haar debuutplaat plaat te realiseren en we horen hem zelf ook meespelen hier. De opnames vonden plaats in de inmiddels toch wel gerenommeerde Firehouse 12 Studio. Ik kan nu al niet wachten op een toekomstige Obomsawin / Fujiwara / Halvorson samenwerking.

Haar debuutalbum Sweet Tooth laat een breed spectrum aan muzikale interesses horen: roots, jazz, hymns, folk en meer worden moeiteloos afgewisseld. De track hier in de finale is stevig in de jazz gestoeld, en voor het grootste gedeelte instrumentaal. "Telling Indigenous stories through the language of jazz is not a new phenomenon […] My people have had to innovate endlessly to get our stories heard – learning to express ourselves in French, English, Abenaki… but sometimes words fail us, and we must use sound." concludeert Obomsawin in een interview.

En het loont, want wat staat ze hier te shinen bovenaan het podium in onze prestigieuze competitie, met het lange, uitgesponnen Blood Quantum (Nəwewəčəskawikαpáwihtawα) , waarbij Blood Quantum de muzikale compositie is, en Nəwewəčəskawikαpáwihtawα een chant in het Abenaki - de taal van de first nation waar Mali toe behoord - die de laatste minuut zijn intrede doet. De tekst laat zich als volgt vertalen:

I stand to face him
I face him defiantly, unflinchingly
I confront him
We remember our matriarchs
We remember our grandmothers

Obomsawin bewijst zich hier als een artieste waar we in de toekomst nog veel van mogen verwachten, en wellicht niet enkel in muzikaal opzicht. Het maakt mij ontzettend gelukkig dat jullie dat deze maand in grote getale met mij eens waren. Een fraaie gouden plak om haar nek is het resultaat.

Wauw fantastisch gepresenteerd Koenr, petje af! met $ilkmoney meteen als mijn best presterende nominatie ooit, leuk zeg!

Geniaal verhaal Koenr! Dank. Ik heb genoten van zowel je presentatie als je nominatie.

Morgenochtend heb ik een startlijstje klaar voor de volgende maand.

Chapeau, Koenr, je hebt er serieus je werk van gemaakt. En dan ook nog eens met de hoofdprijs gaan lopen!

Geweldige presentatie Koen, ongelooflijk hoe veel informatie je over deze artiesten naar boven hebt weten te schrapen. Bedankt!!

En wederom geweldig en dit topic waardig dat een nummer zoals deze de maandfinalewinst kan pakken, met daarnaast een hiphop- en wat conventioneler rocknummer op het podium, en vorige maand gewoon nog een popwinnaar.

In de Pulitzer-prijsuitreiking voor SvhJ-presentatoren zou je niet laatste eindigen, Koenr. Een genot om te lezen!

Song van het jaar 2022 editie november

De volgende 16 nummers zijn automatisch genomineerd:

De 4 hoogst genoteerde singles op RateYourMusic.com t/m november:

Jane Remover - Contingency Song
Hatchie - Nosedive
Carly Rae Jepsen feat. Rufus Wainwright - The Loneliest Time
Carly Rae Jepsen - Talking to Yourself

De 4 best beoordeelde nummers - op basis van de IMDb-formule - van de maand november uit het topic Maak kennis met... 2022

Heather Woods Broderick - Blood Runs Through Me
Westerman - Idol; RE-run
7xvethegenius - Fluidity
Altin Gün - Leylim Ley

Vervolgens de 4 hoogst genoteerde nummers uit de laatste uit '22 afkomstige gezamenlijke weeklijst (week 51) van de MuMeAfrekening 2022

Röyksopp feat. Susanne Sundfør - Stay Awhile
Röyksopp feat. Maurissa Rose - Feel It
Gorillaz - Baby Queen
Lana Del Rey - Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd

En tot slot de meest als favoriet aangevinkte tracks van de 4 meest populaire albums op MusicMeter van november 2022. Waarbij albums met 30 stemmen of meer én een gemiddelde van minstens 3,00 voorrang hebben. Als een album voldoet aan de criteria, maar de meest aangevinkte track al genomineerd is, dan nomineert het album geen nummer.

Boudewijn de Groot - Aarde
Elder - Coalescence
Antimatter - Fold
Nas - Thun

Alfabetische lijst:

7xvethegenius - Fluidity
Altin Gün - Leylim Ley
Antimatter - Fold
Boudewijn de Groot - Aarde
Carly Rae Jepsen - Talking to Yourself
Carly Rae Jepsen feat. Rufus Wainwright - The Loneliest Time
Elder - Coalescence
Gorillaz - Baby Queen
Hatchie - Nosedive
Heather Woods Broderick - Blood Runs Through Me
Jane Remover - Contingency Song
Lana Del Rey - Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd
Nas - Thun
Röyksopp feat. Maurissa Rose - Feel It
Röyksopp feat. Susanne Sundfør - Stay Awhile
Westerman - Idol; RE-run

De overige 48 nummers gaan we zelf nomineren. Zie deze post voor een uitleg mbt welke nummers wel en niet genomineerd kunnen worden. Het belangrijkste criteria is dat een nummer afkomstig is uit 2022 en niet eerder heeft meegespeeld in dit topic.

Check hier welke nummers de afgelopen jaren al hebben meegedaan (hoewel niet helemaal bijgewerkt):
Al genomineerd 19/20/21/22 - Google Spreadsheets. De zoekfunctie in dit topic gebruiken kan ook.

Tot slot het verzoek jullie nominaties te voorzien van een Spotify-uri

Kom maar weer door met al het moois! 123poetertjes, aerobag, arcade monkeys, Arno, ArthurDZ, AstroStart, Arrie, Cervantes, chartsmaster, Choconas, Coma Cat, curufin, Dance Lover, Don Cappuccino, dumb_helicopter, Edgar18, esteban, exsxesven, Gretz, Gyzzz, herman, hoi123, JoaMuse, Johnny Marr, jordidj1, Koenr, madmadder, Masimo, Mausie, niels94, panjoe, pauljojo, Ploppesteksel, Poek, reejman, SBube, shimahero, Snoeperd, stardust_be, stoepkrijt, Teunnis, The Eraser, Titmeister, TornadoEF5, VladTheImpaler, wibro, yeahyeahyeah
(+ een ieder die mee wilt stemmen natuurlijk) (Laat het even weten als je niet meer getagd wilt worden).

NOMINATIERONDE TWEE START MORGENOCHTEND 8:00

Nou, we kunnen weer los. Tnx, pauljojo, voor de vlotte opzet van de nieuwe maand.

17. Benedicte Maurseth feat. Rolf-Erik Nystrøm - Heilo spotify:track:4xH5Dej5WqQQgCsBKURGAw

Prachtige presentatie Koenr, wat een indrukwekkende stortvloed aan weetjes, chapeau!

18. Little Simz - Gorilla spotify:track:0pJO1tc1GpnxFyQp6Zp82r

Zo, helemaal bijgelezen. Wat een mooie achtergronden bij deze voor mij grotendeels nog onbekende artiesten, ik krijg er meteen zin van om meer van ze te beluisteren. En een fraaie en ook wel weer SvhJ-typerende winnaar. Dank Koen!

Fantastische presentatie Koenr! Een genot om te lezen.

Dank voor de geweldige presentatie, Koen!

19. Moderat - Neon Rats spotify:track:5qhytiPIn0IXQKs9XE98YN