Ik ga passen, deels tijdsgebrek, deels omdat de finale me ook weinig weet te overtuigen om hier nog een uur naar te luisteren.

1. Denzel Curry feat. Robert Glasper - Melt Session #1
2. Little Simz - Angel
3. Ka - We hurting
4. Caroline Polachek - Welcome to My Island
5. betcover!! - 超人 (Choujin)

6. Benedicte Maurseth feat. Rolf-Erik Nystrøm - Heilo
7. Little Simz - Gorilla
8. Little Simz - Silhouette
9. Aoife Nessa Frances - Only Child
10. Hudson Mohawke - Bicstan

11. Meditations on Crime feat. Julia Holter & Geologist - Heloise
12. Rural Internet feat. blackwinterwells - CAPITALISM

Toch gelukt op tijd, 123poetertjesmans.

1. Caroline Polachek - Welcome to My Island
2. Little Simz - Angel
3. Aoife Nessa Frances - Only Child
4. Little Simz - Gorilla
5. Benedicte Maurseth feat. Rolf-Erik Nystrøm - Heilo

123poetertjes

Mooiste finale ooit? Misschien wel

1. Benedicte Maurseth feat. Rolf-Erik Nystrøm - Heilo
2. Rural Internet feat. blackwinterwells - CAPITALISM
3. Little Simz - Silhouette
4. Caroline Polachek - Welcome to My Island
5. Meditations on Crime feat. Julia Holter & Geologist - Heloise

6. Little Simz - Gorilla
7. Aoife Nessa Frances - Only Child
8. betcover!! - 超人 (Choujin)
9. Hudson Mohawke - Bicstan
10. Little Simz - Angel
11. Ka - We hurting
12. Denzel Curry feat. Robert Glasper - Melt Session #1

Dan sluit ik nu de lijnen! Dank aan alle 26 stemmers. Ben druk aan het typen en hoop over een paar uurtjes alles afgeschreven te hebben. Stay tuned x

Ik ben afgelopen week vrij beroerd eraan geweest, zoals dat nou eenmaal gebeurt in de wintermaanden. En zo heb ik meerdere koortsdromen gehad. Die zijn ontzettend verschrikkelijk maar ook weer ontzettend inspirerend. Zo droomde ik over een land hier ver vandaan, genaamd Snobbia, waarin de voor 95 procent uit witte mannen bestaande bevolking helemaal wild wordt van rare muziek. Totdat – oh horror – alle muziek ineens verdwenen was. Foetsie. Geen idee hoe dit heeft kunnen gebeuren, oeioei. Nu is het aan mij, tijdens mijn droom, om de weirde muziekjes terug op te snorren en terug te zenden naar Snobbia. Hierbij kom ik in aanraking met de raarste figuren. Bedank me hier later maar voor.

12. Meditations on Crime feat. Julia Holter & Geologist – Heloise (17 punten, 8 keer genoemd)
Genomineerd door 123poetertjes, nummer 1 van niemand)



Mijn droomavontuur begint en ijverig stap ik van plek naar plek. Denk ik, want dromen zijn nou eenmaal aaneenschakelingen van losse fragmenten die je een beetje logisch aan elkaar probeert te knopen. Ik ben nu in elk geval in de buurt van een zee in een verder vrij troosteloos kil landschap. Er is ook nogal mistig, wat het een beetje een omineus tafereeltje maakt. De wind begint steeds minder als een wind te klinken, maar meer als een hoorn ofzo? Of een strijker? En als, jawel, doedelzakken.
Dan breekt de lucht plots open, en er komt iets naar beneden gedaald. Het is een jongedame. Nu zie ik wel dat ze met touwtjes vastzit; dit gaat niet om een soloproject in elk geval. Ze zingt wel, en heel mooi ook. Ondertussen komt er een collectief van dieren aangeparadeerd, vermoedelijk een verwijzing naar Animal Collectives Geologist die mijn droom hier aan het produceren is, zo denk ik wanneer ik terug wakker ben. En het begint te regenen. Brokken aan baroque doorkuisen de flarden avantgarde en de rimpelingen die ze maken in het water onthullen plots allemaal visioenen. Het blijken allemaal oude herinneringen van ene Julia Holter aan Snobbia te zijn, en even denk ik dat ik de boel niet helemaal helder zie (wat kan, want ik heb nou eenmaal koorts) want ik zie telkens dezelfde getallen terugkomen:Dat zijn een boel podiumpaatsen, wat er toch op duidt dat deze dame die nu zo mooi aan het zingen is een grote rol speelt in het leven van de gemiddelde Snobbiaan. Ik voel me vereerd om in deze setting een serenade te ontvangen. Julia komt steeds dichterbij, en ik zie dat ze geschenken uit de hemel heeft meegenomen die ze mij overhandigt. Ten eerste een boek, genaamd Meditations on Crime. Het bljkt een multimediaproject te zijn van ene Harper Simon, zoon van Paul Simon, met essays van creatieve figuren over kunst en haar abstracties en politieke boodschappen. Centrale rol in het project is criminaliteit, één van de meest dankbare onderwerpen in de literatuur aldus Simon. Centerpiece hier is de bijdrage van Nigeriaanse dichter Ben Okri. En in het muzikale project werkte hijdus onder anderen samen met Julia Holter, Ariel Pink, Sun Ra Arkestra en de bassist van Pixies. Interessant hoor. Nouja, ik ben behoorlijk onder de indruk. Wat een prachtmuziek. Hier maak ik de Snobbianen wel blij mee denk ik.
Tot slot stopt Julia me nog een visitekaartje toe. De marketingcampagne loopt voorspoedig in mijn droom.

11. Ka - We hurting (19 punten, 8 keer genoemd)
Genomineerd door aerobag, nummer 1 van aerobag



Verhip, plots droom ik in zwart-wit. Ik weet dat sommige mensen sowieso in zwart-wit dromen, wat opzich wel kjoel is, telkens je eigen geregisseerde film noir. Voor mij is het nu een welkome afwisseling. De setting is een verlaten klaslokaal. Maar dan echt verlaten verlaten. Verpauperd als ware het het marketingbureau van Best Kept Secret. Stoelen op hun kant, de strafregels “Papillon is het beste nummer ooit gemaakt” inmiddels half uitgevaagd. Ik ben op ontdekkingstocht en dus struin in door het puin naar hints. En dan plots, zie ik iets bewegen in mijn ooghoek. Ik draai me om en sta plots oog in oog met een slang. En niet zomaar een slang, dit is modderfokking Kaa uit Jungle Book. Ik droom blijkbaar niet alleen in zwartwit maar ook in Disneycrossovers.
“Hallo Kaa,” zeg ik, “wat een plezierig toeval je hier aan te treffen. Ik ben bezig de muziek terug te vinden die kwijt is geraakt, kan jij me helpen?”
Kaa begint direct te ratelen. “Dag ssssssterveling. Ik had al op je komssssssst gewacht, en je bent aan het juisssssssste adressssssssss. Ik ga je nu even een lessssssje geven in het het produsssssssssssssseren van een fantassssstissssch, nee twéé fantasssssstisssssche hiphopalbumsssssssss. Zelfssssssss al heet je géén Ssssssssssimbi heet. Want dat issssssss gewoon mogelijk.”
Ik heb daar wel oren naar, dus zo zit ik plots in de stoffige collegebanken te luisteren naar het levensverhaal van een hiphoppende slang. Het is dat ik hier het naslagwerk zwart op wit heb, anders zou ik mezelf nooooit geloven.
“Ik dacht dussssssss laat ik ook maar twee albumsssss uitbrengen voor wat meer tegengassssssss,” gaat Kaa verder. “Met mijn introsssssspectieve levensssssssmemoiressssssss, verpakt in sssschoolthemassssss. genaamd Languisssssssh Artsssssss en Woeful Sssssssstudiessssssss. Allebei op hun beurt besssssssssssstaande uit kleine ssssssnippetssssss van twee minuutjessssssss, lekker duissssster en broeiend. Want waar ik ben opgegroeid in Brooklyn wassssssss het geen feesssssssst. De crimeratesssssssssss ssssssssssssstegen tot grote hoogtessssss. Vele van mijn mattiessssss zijn daar neergessssschoten. Ik wilde graag in hun nalatenssssssssschap dit vertellen. Hiphopbarssssss van de oude sssssssstempel dussssss, over gangsssssss, drugsssssss, en wapenssssssssss. Maar dan wel met een twisssssssssst. Wisssssst je trouwenssssssss dat ‘we hurting’ een anagram isssssss van ‘wuthering’, wat de nadruk legt op de woessssssstheid van het leven?” Terwijl hij dit uitsist, krijgt hij kringen in zijn ogen. Ik heb Jungle Book gezien dus kijk snel de andere kant op. Maar volgens mij is Kaa zich van geen kwaad bewust, hij tintelt gewoon van enthousiasme.
Dan pas zie ik dat er een arm uit zijn reet komt. Ik volg de arm en die zit vast aan een vewilderd uitziende man. Hij ligt sneaky verdekt in het decor zodat de kijkers hem niet kunnen zien. Zodra de slangact klaar is pakt hij in zijn andere hand een sokpop en beatboxt hij vloeiend een drie kwartier durend liedje van Richard Dawson. Ik kjik met verwondering toe en vraag me nu echt af wat de fuck mijn hersenen aan het doen zijn. Dit kan niet deugen. Maar We Hurting, maaaan dat deugt wel. En het doet pijn. Ik ben weer blij dit stukje hiphop te hebben kunnen toevoegen aan de Snobbiacollectie.

10. Aoife Nessa Frances - Only Child (22 punten, 8 keer genoemd)
Genomineerd door AstroStart, nummer 1 van Poek



Ik loop nu op een wolk. In mijn dromen zeker? Jazeker. In de verte doemt een pittoreske tuin op, met een groot hek eromheen.
Er staat een reusachtige man bij de poort. Hij spot me en begint wild te gebaren. Hé Niek! Zegt hij. “Heb ik jou ook zo ver gekregen om naar Ierland af te reizen?” Pfoeh, zit ik nu weer in Ierland, ongelooflijk waar die dromen mij toch brengen zeg.
De man ratelt door want hij is nou eenmaal nooit uitgepraat. “Ik weet nog goed, het was 1975, ik zag de Tinderpagina van ene Aiofeje McFisher en sinds ik er achter ben gekomen dat ze in dit luchtkasteel woonde kom ik hier elke dag. Dan tuur ik een beetje door het hek terwijl ik haar socials in de gaten houd, maar naar binnen gaan dat durfde ik nog nooit. Maar morgen wel hoor, dat beloof ik. Nou doei! Hij springt van de wolk af, zijn kat hierbij als parachute fungerend.
Na deze vreemde ontmoeting ben ik ook wel geïntrigeerd geraakt door de eigenaresse van dit mooie stukje pand. Omdat het een droom is ken ik plots geen schaamte en open het hek. Vwwwwwoem de hele tuin verandert plots in een kolkende massa van verwilderde vleesetende planten, ik schrik me de tering. Dan klinkt er een diepe, stormachtige brul en alles wordt weer rustig. Ik kom langzaam weer bij zinnen en loop richting de plek waar dat geluid vandaan kwam. En dan zie ik een vogelverschrikker op een paal, met een kattenhoofd.
“Kraaaa!” zegt ie. “Niet schrikken hoor. De viooltjes kunnen een beetje vals doen, maar dat vind ik juist zo gelikt aan ze. Ze spinnen zo lekker uit. Anyway, welkom in Ifes voortuin, ik noem dit ook wel de avant garden. Kraaaaaaa!” Dan stelt hij zichzelf voor. “Ik ben de Kraaienvanger en ik support Ife. Behalve als muziekfinales zo goed zijn als deze maand, dan laat ik haar uiteindelijk toch stikken. Daarom heeft ze me nu voor straf in de hoek gezet, normaal sta ik aan het hek. Kraaaaa!”
En zo raak ik in gesprek met de Kraaienvanger van Ife Nessa Frances, zoals ze volledig heet. Goed, in de wakkere wereld heet ze Aoife, maar het in mijn droom en in mijn droom schrijf je woorden gewoon zoals je het uitspreekt. “Van alle psychedelische dreamfolkartiesten is ze er toch zeker eentje, kraaaa! Een maand geleden, toen had ze ook al zo’n fijn liedje. En de KennisKoening had toen al een fantastische ode over Ife geschreven. Ik heb nu al medelijden met de arme stakker die deze maand die taak van hem moet overnemen. Of niet natuurlijk, je kunt ook gewoon zo zijn stukje copypasten. Kraaaaa!” Hij laat me het mooie stuk lezen en ik raak geïntrigeerd in deze Ife. Zo geïntrigeerd dat het me niet meer lukt om iets toe te voegen, buiten dat ze in de tussentijd níet voor een Jordy genomineerd blijkt te zijn. En dat Only Child een absoluut hypnotiserend nummer is. Buiten dat word ik nu wel benieuwd naar de Kenniskoening en hoop hem in de loop van mijn koortsige nacht nog tegen het lijf te lopen. Ik bedank de Kraaienvanger en noteer weer een nieuw liedje om Snobbia mee te verblijden.

Heerlijke presentatie tot nu toe 123poetertjes, aka de David Lynch van svhj

9. Rural Internet feat. blackwinterwells – CAPITALISM (24 punten, 8 keer genoemd)
Genomineerd door 123poetertjes, nummer 1 van niels94



Dikke rookpluimen bundelen zich samen tot een grote zwarte wolk. Er lijkt een heidens ritueel gaande, waarbij baby’s aan kruizen worden gespiest en in de fik worden gestoten. Het blijkt trouwens om poppen te gaan rather than echte baby’s, I mean je doet rare dingen wanneer je droomt maar zo geestesziek zal ik niet zo snel worden. Het blijkt een initiatief van het hiphopcollectief Rural Internet, dat drie slaapkamertjes in Chickasha, Oklahoma met elkaar verbindt. Ik word wel meteen welkom geheten. “Eigenlijk wilden we dit ritueel vorig jaar al volbrengen met Tension, maar toen werden we tegengehouden vlak voor de deur naar de finale. Daarom zijn we nu ook zo BOOS!” aldus Charlotte “MAAR NIET ALLEEN DAAROM HOOR!” Valt zombAe bij. “ER IS NOG ZOVEEL ONRECHT.”
“KLOPT!” Zegt doin’ fine. “En aangezien jij ons genomineerd het, zijn we zeer vereerd dat jij er bent en het woord wil doen over wat precies het kapitalisme zo kut maakt. Please, vertel ons allen wat het kapitalisme wel niet allemaal kapotmaakt!
Oei, moet ik plots een presentatie gaan houden. Gelukkig doe ik in de wakkere wereld een duurzaamheidsstudie en in het kader daarvan is het kapitalistisch neoliberalistisch stelsel meermalig onderwerp van gesprek zijnde de bron van het probleem, dus ik voel me als een vis in het water. Dus ik begin maar een speech te houden over hoe het kapitalisme ervoor heeft gezorgd dat we ons afhankelijk gemaakt hebben van instabiele geopolitieke systemen en dat het uiteindelijk vooral de minder bedeelden zijn die het meest onder dit systeem gebukt gaan, en nog meer blablabla. Dan begin ik haast onbewust een rant tegen TikTok, blockchain, de second amendment en al die andere onderwerpen waar het collectief tegen ageert. En zo word ik plots de held van de avond. Het feest dat volgt is een absoluut gekkenhuis met de raarste combinatie van muziekstijlen. Punk, metal, hardcore, hyperpop, industrial, trap, een beetje vanalles. En ik vind het allemaal teringgaaf. Wat mij betreft is Saint Anger één van dé meest relevante platen van 2022. Het is vulgair, het is politiek, het is woke, het is vooral heel erg boos en heel erg awesome.

Dan komt er plots een haas aangevlogen, zijn oren als propeller fungerend ware het een helikopter. “Amai ik zij de ganse dag op zoek met mijn metaaldetector maar zonder succes, dit is het dichtst bij metaal dat er te vinden is maar wat een armoede, de goesting vervliegt mij wel.” Nee, het is absoluut geen feest voor de metaalminnende hazen in mijn droom, dat zal ik gelijk toegeven. Maar ook voor hen moet er toch een plekje te vinden zijn in Snobbia? Ik beloof mezelf om tijdens mijn volgende koortsdroom ook wat metal tegen het lijf te gaan lopen.

8. Little Simz - Silhouette (25 punten, 9 keer genoemd)
Genomineerd door Choconas, nummer 1 van Choconas



Ik sta nu voor het hoofdkwartier van Simbonkel, met knikkende knietjes. Er gaan namelijk duistere verhalen de rondte over deze entiteit. Zo werd gezegd dat zíj de reden is dat alle muziek kwijt is geraakt. Het maakte namelijk onderdeel uit van haar eeeeeevil plan om zelf lastminute nog een album uit te brengen en met alle eer te gaan strijken en eigenhandig de hele finale op te vullen.
Nu vroeg ik me meteen af: Maar is dat wel zo erg? I mean, Simbonkel geeft ons natuurlijk ook gewoon uitstekende liedjes terug, zolang ze zo blijft leveren is er toch niks aan de hand?
Nou ja, zo zeggen voorstanders van de Simbonkeltheorie, dat is dus precíes wat Simbonkel wíl dat jullie denken. Uiteindelijk zullen ale andere artiesten zo afgeschrikt worden dat ze niets meer durven uit te brengen. Tja, en als Simbonkel dan een volledige monopolie heeft kan ze drek uit gaan brengen. Mijn taak is dus om deze persoon te ontmantelen en de rest van Snobbia te beschermen. Oei, dat is een grote burden om op iemand te leggen die met koorts op bed ligt.

Ondertussen verzamelen zich steeds meer markente figuren voor het hoofdkwartier. Een jas van chocolade zweeft naar binnen en meldt zich aan de balie. Ik besluit hem te volgen. Hij wordt begeleid naar de lift en drukt de knop in naar de hoogste verdieping. Ik kan nog net op tijd instappen voor de deuren sluiten. Ik raak aan de praat met deze mysterieuze Chocojas en vraag hem waarom hij partij heeft gekozen voor iets potentieel kwaadaardigs. “Wel wel,” zegt Chocojas. “Wat een ondankbaarheid tegenover de prachtige muziek van Simbonkel. Ze heeft gewoon een geweldig album gemaakt, vol met persoonlijk hartezeer, de keerzijde van haar roem en drang naar perfectionisme. En al haar onzekerheden.” Chocojas neuriet een liedje terwijl de lift zijn meters omhoog maakt. En dan is hij boven. Hierboven is het kil. Leeg. In de verte tho, een silhouet. Dat moet haar zijn. Er start een macrhingdrumband, een koortje en Inflo neemt plaats achter de knoppen. Het is indrukwekkend. En ze begint te spitten, ze is echt fokking goed. Help, ik word echt nog fan en begin me af te vragen of ik het wel zo erg vind om nooit meer iets anders te hoeven luisteren. Ik heb zelf ook niet gevraagd om deze rol te hebben in mijn droom. Wat verwachten ze van mij? Dat ik me telkens moet gaan bewijzen ofzo? En ik vraag me eigenlijk een beetje af waarom het zo erg is dat deze chick met drie nummers in de finale staat. Misschien kunnen ze beter iemand anders vragen om Simbonkel de mond te snoeren. Maar dat is dus precíes wat Simbonkel wil dat je denkt. Ofzo.
Ondertussen blijft Chocojas me de oren van het hoofd praten over deze meid. “Het is hiphop maar ook zoveel soul. NO THANK YOU mag dan een stuk kaler geproduceerd zijn dan SIMBI, het is juist dat subtiele dat het zo spannend en mooi maakt. Silhouette gaat over de de dichtbij haar staan en haar pijn doen, maar als ze zich vanbinnen realiseert dat ze meer waard is dan dit, ze beter met deze figuren kan breken. Heel zelfbewust, introspectief, en verstandig.” Terwijl ik dit aan het aanhoren ben, merk ik dat ik niet heel goed ben in het bestrijden van een klassieke villain. Het is precies het soort zelftwijfel dat ze in haar liedjes bezingt. Zijn we niet allemaal een beetje Simbonkel? Ik vraag me af wat ik nog ga doen mocht ik Simbonkel later in mijn droom weer tegen het lijf lopen.

7. betcover!! - 超人 (Choujin) (30 punten, 11 keer genoemd)
Genomineerd door Arno, nummer 1 van Arno, Teunnis en pauljojo



En plots droom ik in sepia. Ik sta in een bos. Het is sereen, vredig, en het ruikt vast lekker. Maar ik ben verkouden dus mijn neus zit potdicht, zelfs in mijn droom. Ik passeer een meertje en spot daar, dobberend op een lotusblad midden op het water, een gedaante in meditatie. Dan knipper ik met mijn ogen, een donderslag, en opeens sta ík op een lotusblad, een meter van de man af. Hij heeft allemaal buttons. MUSE, staat er op eentje. Op een andere staat een witte hond. Op weer een andere staat een witte hond op speed. De man richt zijn hoofd naar me toe en opent zijn ogen. Waar ben ik nou weer beland?
De man begint te praten, keihard. Alsof er overal in het bos versterkers hangen. En in het Japans. Ik kan er geen kut van verstaan, maar dat komt vermoedelijk ook door het Vlaamse accent dat hij gebruikt. Bij gebrek aan beter besluit ik het maar te noteren, en ik blijk in mijn dromen vloeiend Japans schrift te kunnen neerpennen. Ik beloof het mezelf om zodra ik wakker ben het door Google Translate te gooien. In mijn droom klinkt dit als een volstrekt logische handeling om te doen.Dan begint hij te zingen. Van zijn speech snapte ik geen reet, en het kwam eruit als dronkenmanspraat, maar de muziek komt wel binnen. Ik ga deze progjazz met veel plezier meenemen naar Snobbia.

6. Hudson Mohawke – Bicstan (35 punten, 11 keer genoemd)
Genomineerd door hoi123. Nummer 1 van Edgar18



Ik sta nu in een leegte. Denk ik, want het is hier zo donker dat ik helemaal niets zie. Totdat er in de verte een lichtje te bespeuren is, waar ik dan ook op afloop. Het blijkt een lantaarnpaal te zijn die licht schijnt op een abri. Jazeker. Verder niks. Benieuwd als ik ben ga ik even kijken of er ergens een routekaart is, maar echt heel veel wijzer word ik er niet van. Wel staat er een vermelding naar Busservice Bicstan; de Biesbus. Ik mag toch zweren dat ik alle landen ter wereld ken – hack ik kan ze aan de hand van hun vorm onderscheiden – maar Bicstan had ik nou nog nooit van gehoord. Ik googel even of mijn droomwereld ook een versie van Sporcle heeft, maar nee hoor, in mijn droomwereld is er geen Google.
Dan word ik opgeschrikt door een knal. En nog één. Ik zie plots allemaal lichtjes, en daar komt dan ook een partybus aangereden, bonkend en deinzend. Ze stopt vlak voor het hokje, en als de deur opengaat komt er een orkaan aan een soort happy hardcore-achtige dance.
“Oehlalaaa welkom in de Biesbus!” zegt de chauffeuse. Ze is een oma met een parelketting en drumstokken. “We houden vandaag wonky-uurtje, leuk he? Wat vind je van deze bus? Ik heb hem helemaal zelf ingericht! Gebasseerd om mijn trip naar Polen.” Kijk, dat ken ik dan wél weer, denk ik tewrijl ik naar binnen stap. Wat een rare crossoverwereld is dit toch. “Laat ik je even rondshowen,” gaat de oma door. “Hier is de basketbalcourt waar we altijd de video’s opnemen, hier is de Warpcorner waar we liefde uitdragen voor alle Warpartiesten, en hier de masterbedroom, waar al twee jaar lang een dude zijn vriendin probeert te vermaken.” De tonen die uit de kamer komen doen me denken aan neergeknuppelde dolfijnen. Seriously, lees deze redditpost, absoluut hilarisch.
Eén van de passagiers begint ondertussen te klagen dat ‘dit niet de dancemuziek is waar ik om vroeg’ maar valt halverwege zijn preek in slaap. “Achja, jonge kindjes die hem de hele nacht wakker houden, dan krijg je dit”, verzucht de oma. “That boy needs therapy.” Gesprekken in de bus gaan verder over Schotland, LA, Kanye West, sicke albumhoezen, Primavera, de hiphopscene (alweer), Twin Peaks en Hudsons gemis in de Jordy’s. Ondertussen dansen we lekker door, maar dan..
“HOHO, STOP!” Het is de regisseur die hoofdschuddend de set oploopt. “Neeneenee deze bus is helemaal verkeerd ingericht. Je hebt een potje van de template gemaakt, en alles moet over!”
Het betekent een anticlimactisch einde aan deze dollemansrit. Gelukkig heb in elk geval wel weer een fantastische ontdekking gedaan en veel fun gehad. Zullen ze vast weer blij mee zijn te Snobbia.

Zelfs het lezen van deze stukjes voelt als een fever dream, chapeau!

5. Little Simz – Angel (39 punten, 14 keer genoemd)
Genomineerd door ArthurDZ, nummer 1 van ArthurDZ en VladTheImpaler



En zo dacht ik een week geleden een heel stuk te kunnen schrijven over de kronieken van de kwaadaardige Simbonkel maarhé, ik blijk ik ook maar een gemankeerd schrijver. Dus om nog maar wat inspiratie op te doen ga ik nog even langs bij het hoofdkwartier van SImbonkel, want plots lijkt er een logica in mijn dromen te zitten. Al ziet het hoofdkwartier er wel weer anders uit dan zojuist in mijn droom, en is nu een grote boom geworden. Logisch, want naar wat ik nu begrepen heb is Simbonkel veranderd in een gorilla. Of naja, half gorilla, half engel. De rode loper naar de ingang ligt uitgerold dus ik banjer naar binnen. “AU!” schreeuwt de rode loper het uit. “Vind je dat plezant ofzo?” Ik schrik, het is een rode loper die kan praten omg. “Maar loper,” zeg ik, “als je nog wilt dat we niet over je heen lopen, waarom lig je dan zo pal voor de deur?” De rode loper denkt even na. “Wacht even, ik dacht eerste dat jij gewoon niet bevoegd was om over mij heen te lopen, maar ik zie dat jij gewoon een lijstje voor de Jordy’s hebt ingeleverd mét daarin plek voor Simbonkel. Dus ja hoor, loop maar door.” Het S-woord is gevallen en dus geraak in gesprek met de loper, die de organistor blijkt te zijn van de Jordy’s. “Nou ja, Simbonkel is een zeer gewaardeerd Jordy-artieste. Vorig jaar won ze nog even de drie hoofdawards én alle prijzen binnen de hiphop. Dus ik kan niet anders dan fan van haar zijn, awel? Je kunt het vast ook luisteren in die podcast van me. Of niet. Ik weet niet meer wat ik daar allemaal verteld heb, ik was namelijk hartstikke lam.” Als ik nog eens de theorie erin gooi van Simbonkel als liedjeskwijtmaker. Alleee putain wa’nne zever. Ze is gewoon eel goe. Live ook hè, amai amai hoe schoon en hoe straf. Neem nou Angel hè, haar albumentree. Da’s toch zaaaalig zalvend soulvol? Zo mellow, maar wat ze spit laat mijn velvet overeind staan zunne. Weer een reflectie op al haar gebreken en hoe ze nu independent opereert zonder snakes die misbruik van haar maken. Yeah, I refuse to be on a slave ship // Give me all my masters and lower your wages. En hoe happy ze is met de angels die ze op haar pad heeft gevonden. Met Inflo en Cleo Sol #dreamteam. Ze laat niet over zich heenlopen hoor, ze is jandorie geen deurmat?” De rode loper schrikt van zijn eigen woorden. “Oei, ik ben exact wél een deurmat.” Nou, ben ik zowaar even getuige van dit stukje persoonlijke groei. Ik loop toch maar door.

4. Caroline Polachek - Welcome to My Island (40 punten, 13 keer genoemd)
Genomineerd door Teunnis, nummer 1 van Dance Lover, Gretz, JoaMuse en yeahyeahyeah



Toch naar, die fragmentarische dromen. Even dacht ik lekker door Simbonkels hoofdkwartier te kunnen stappen maar zo sta ik nu in… ja waar sta ik nu eiigenlijk? Er is hier vuur, draken, vulkanen, roltrappen en stoeltjesliften. Manmanman dit decor, is dit een grap? Het is toch niet alsof ik in één of andere educatieve kinderserie figureer ofzo? Dan spot ik een vogeltje, dansend en jodelend op een ladder. Terwijl hij dit doet komt er een rare blauwige gloed uit zijn snaveltje. Ik smelt, vogelaar blijf je namelijk in zowel wakkere als slapende tijden. Dan begint ie tegen me te praten omg. “Hé psssst, smeerlap! Scheer je weg! Dit is mijn terrein!” aldus de vogel, die een knikgebaar maakt richting van een groot boek dat op dat moment door een duivelshand wordt geopend. “Eigendom Teunfluiter,” en wat aftellende streepjes. Ik baal met terugwerkende kracht weer ontzettend dat ik van het weekend met koorts op bed lag en de Nationale Teunvogeltelling aan me voorbij moest laten gaan.
“Ik ben mijn territorium aan het afbakenen want ik hoop dat de Carolina Chickadee dan op mij gaat vallen,” aldus de Teunfluiter. Hij begint helemaal te stralen. “Och ze is zo leuk. En ze jodelt zo mooi. Ik tel de dagen af tot Valentijnsdag, dan gaat ze hier sowieso zijn en allemaal prachtige liedjes ten gehore brengen, ik voel het. En dan neemt ze me mee naar haar eiland, en gaat ze eind deze maand ook nog optreden in het Paradijs. Wat een artieste.” Hij laat een stukje horen en ik begin ook een beetje verliefd te worden. Het is pop met een griffel die in je hoofd blijft zitten. “Eerder dit jaar deed ze ook al Snobbia aan. Toen werd ze derde, zo prachtig. In 2012 bezocht ze ons ook al, toen schonk ze ons deze stoeltjeslift en eindigde ze op plek 24 van de jaareditie. En zie je deze ladder? Wie gaat ze daar over een paar maanden wel twéé keer inzitten.” Terwijl de Teunfluiter dat zegt zit ie zelf bovenop de ladder, dus duh dat ik hem zie, maar bon. Er komen nog meer gasten aanvliegen, ik zie de Joamus en de Marcolibri, maar die worden allemaal meteen verjaagd door mijn aggressieve metgezel. Ik mag blijven tho want, zo zegt de Teunfluiter, “ik kan jouw hulp nog goed gebruiken in de hunt naar zijn andere lievelingsdame: de Reginaspecht.” In mijn dromen zeker dat die tophonderd ooit nog gaat komen. En dus ga ik er maar weer vandoor, een heerlijke popbanger rijker. Voor nieuwe Snobbia-archieven. En dan is de remix – met Charli XCX – ook nog geweldig.

Jeetje, zo'n Alice in Wonderland-verhaal bij elkaar schrijven in een paar uur, mijn respect heb je. Unieke presentatie Niek, en leest heerlijk weg!

Had natuurlijk al wel een aantal dagen voorbereiding he? Meeste finalisten waren al wel weekje bekend x

Oh laat maar, dan heb ik niks gezegd x

3. Little Simz – Gorilla (43 punten, 15 keer genoemd)
Genomineerd door AstroStart, nummer 1 van AstroStart, esteban en panjoe



Jaaaa ik ben weer terug bij het hoofdkwartier van Simbonkel om deze kroniek even af te ronden. Eenmaal binnenin de boom kom ik de Kraaienvanger uit mijn eerdere droom terug tegen. Hij blijkt verbannen te zijn uit het luchtkasteel nadat Ife ontevreden bleek over haar nietnominatie bij de Jordy’s, en nu dwaalt ie hier. “Ben jij hier ook om je respect te betuigen aan Mac Miller? So it goes. Kraaaaa!” Maar stiekem zijn we hier natuurlijk allemaal voor SImbonkel, want… “… Simbonkel begrijpt me,” zegt de Kraaienvanger. “Ze is de allerliefste en meest getalenteerde gorilla die ik ooit heb ontmoet. Wat een liedje is Gorilla toch, gortdroog en haast achteloos hoe ze die bars smijt. Instrumentaal ook topnotch. Kraaaa!” Er komen steeds meer karakters hun favoriete hiphoppert opzoeken en het is wel duidelijk dat we in Snobbia erg trots op haar mogen zijn. Het blijkt een enorm feest te zijn in de boom, en het mag eigenlijk wel een wonder heten dat Simbi dit niet volledig naar zich toetrekt. Maar er liggen nog twee finaleplaatsjes in het verschiet.

2. Denzel Curry feat. Robert Glasper - Melt Session #1 (45 punten, 11 keer genoemd)
Genomineerd door Mausie, nummer 1 van hoi123, Johnny Marr. jordidj1 en Titmeister



“Hallo hallo, excuseer!” Ik word achterop mijn rug getikt. Wanneer ik me omdraai, zie ik een drietal koffers, zichtbaar in paniek. Eentje is al half ontploft en laat het ene na het andere kledingstuk vallen. Ik kijk om me heen en merk dat ik op een vliegveld sta. Een betere indicatie van dat ik droom is er niet, ik heb al jaaaaren niet meer gevlogen namelijk.
“Excuseer. Wij zijn ons baasje kwijt. Hij heet Densch Ketchup, heeft een artisjokvormig kapsel en maakt heel dope liedjes. We waren nog bij hem tijdens zijn tour in Australië. Toen ging hij sigaretten halen in de taxfree zone en wij werden apartgehouden, en sindsdien ontbreekt elk spoor. We zijn bang dat hij ons gedumpt heeft.”
“Sowieso voor die Billie Eilish!” verzucht de koffer met een sticker van Mausie Mick. “Tja, Plots staat er in mijn droom een licensie op Disneygrut zo blijkt. “Die kut heeft al een keer verteld fan van hem te zijn, nou dan zou ik het ook wel weten.”
Ik raak wederom geïntrigeerd en luttele minuten later ben ik diep in gesprek met een paar koffers over on-blacks politiegeweld, mental health issues, crazy samenwerkingen in de hele hiphopbiz en de Jordy’s. Densch, die Denzel blijkt te heten, heeft in het verleden al menig Snobbisans oor gepasseerd; sinds 2016 wordt ie toch wel met regelmaat genomineerd. Succes komt pas vanaf 2020 met het weergaloze Pig Feet dat natuurlijk Song van het Jaar had moeten worden, en dit jaar is Melt Session alweer zijn tweede maandfinalist. Het is thematisch ook een vervolg op Walkin – hij blijft lopen, want van alle fouten en fuckedup dingen hij gedaan heeft wordt hij alleen maar een sterker mens. Zolang ie zijn barz zo heerlijk agressief blijft spitten mag hij van mij veel fouten blijven maken, hij haalt er duidelijk een toffe drive uit. En zo brengt in deze hiphopheavy finale toch weer een ander perspectief tot in Snobbia. Ik bedank Mausie en hoop dat zijn baasje snel terugkeert. “Kijk, hij heeft al een tweet de wereld ingestuurd waarin hij aangeeft dat hij jullie wist. Lief hoor. Ik besluit mijn reis voort te zetten. Er is nog één personage dat ik dolgraag wil ontmoeten.

1. Benedicte Maurseth feat. Rolf-Erik Nystrøm - Heilo (51 punten, 14 keer genoemd)
Genomineerd door Koenr want like duh, nummer 1 van 123poetertjes, arcade monkeys, Coma Cat en Koenr



Oehlala. Ik loop oer een steppe en ik heb schik, want hier schijnt namelijk de KennisKoening te wonen, waar ik hier en daar al mooie verhalen over gehoord heb. Er was mij inmiddels ter ore gekomen dat deze entiteit de sleutel is mijn ontdekking naar Snobbiafähige muziek, omdat hij als geen ander nummers kan nomineren die apart zijn én goed scoren. De laattse twee maanden pakten zijn twee nominaties de hoofdprijs. En nu is hij weer in de running, ze heb ik begrepen. Ik begeef me richting het centrm van het bus, dan kom ik hem vanzelf wel tegen. En ja hoor, daar zal je hem hebben!
Maar het is niet wat ik ervan verwacht had. Ik staar naar een soort ineengedoken vogeltje, met wild uitstekende krullen, tenmidden van een zee aan blaadjes. Ik pak er eentje op. Het is een archieflijst met usernominaties van de afgelopen tien jaar. “Kenniskoening?” stamel ik,
“NEEE NEEE NEEEE!” brult hij. “Waar zijn mijn Braziliaanse schones deze maand? Of desnoods iets uit Colombia, of Peru. Ecuador? CHILI? ARGENTINIË? En waar is jazz? Zonder jazz kan ik toch niet koken! IK HEB JAZZ NODIG! PPUTPUUTRRRUUTIIIIKUUUKHUUUUUUUUUUUUUU. Terwijl hij dit zegt verandert zijn hoofd in een schuiftrompet – met krullen uiteraard. Ik probeer hem te kalmeren door hem de tekst van de Japanse goeroe te laten lezen, en het feit dat er nog iets als Betcover!! ronddoolt maant hem toch een beetje tot rust. Er komt een gelatenheid over zijn gezicht dat terug zijn wijze menselijke gedaante aanneemt maar de beste man blijft nog een tijdje mistroostig voor zich uitstaren. Het begint te regenen en we schuilen samen onder de archieflijsten.
Dan zwelt er plots een muziekje op die rechtstreeks uit de aarde komt. Het is soort wonderschone klank. Ik kijk naar links en er staat een gedaante naast ons. Het is dikkig, grijzig, met hele vriendelijke ogen en een genoegzaam brommende ademhaling.
“Oooh, is dat Heilo?” KennisKoenings ogen worden groot. Even blijven we zwijgend staan. Dan geeft de Kenniskoening een paas blaadjes, en Hárr wordt helemaal blij. En wij ook, want de muziek heeft iets rustgevends, bovennatuurlijk prachtigs.

Dan pakt Hárr ons bij de hand en ze stijgt op, en we zweven over velden, bossen, bergen, riviertjes. Er vliegen meeuwen voorbij. Dit is genieten, en de KennisKoening begint weer te ratelen. "Dit is Heilo, de grote vriendelijke reuzin. Het is de nieuwste creatie van Benedicte Maurseth, onthoud die naam want ze geweldig. Een violiste, ofwel fiddlespeler zoals ze het in de volksmond noemen. Opgegroeid in de Noorse regio Hardanger is het logisch Ze was een protégé van Knut Hamre, over en met wie ze in de tussentijd al enkele boeken heeft dat ze bevangen raakte door de schoonheid van de natuur, met al haar rendieren. geschreven over de schoonheid van de viool. In Hárr bundelt ze allemaal natuurlijke elementen samen: haar project samen met muzikant-filosoof David Rothenberg waarin ze muziek componeerde gebaseerd op vogelgeluiden van over de hele wereld; concerten tussen nachtegalen in haar Berlijntijd; wandeltochten in de bergen rond de Eidfjord; en haar connectie met de ecosofiestroming waarin alles in de natuur gelijkwaardig is. Hárr won al de prijs voor het beste Nordic album van 2022…” Hij ratelt maar door, en als ik hem zo hoor, én mijn oren nog eens richt op de schoonheid van de muziek, snap ik wel dat Snobbia hier ontzettend van houdt. Een waardige winnaar van november 2022 (wut?), en weer een succes voor Koen. Ik denk dat ik maar altijd blijf dromen.

Nominatiekoning Koen, en presentatiekoning Poet Bedankt voor de psychedelische rollercoaster!

Heyy, tweede snobwinnaar op een rij, Koenr boert lekker! Deze blijft wat minder plakken bij mij, maar wederom leuk dat er een nummer uit een wat onconventioneler genre wint. Top gedaan Niek!

Wat een presentatie! Hier kan Lewis Carroll een puntje aan zuigen. Bedankt Niek.

Dat het niet mijn finale was had ik al opgemerkt - en dat heeft weinig te maken met slapeloze nachten - maar de presentatie is absoluut piekfijn in orde, chapeau Niek! Die koortsdromen van jou komen als kwaliteits-LSD

Overigens wel de 3 finalewaardige nummers bovenaan, dat is dan wel mooi meegenomen

Nou inderdaad, wat een fantastisch relaas weer van onze eigen Niek Carroll! Zeer van genoten, net als van deze finale.

Persoonlijk mijn minst favoriete nummer van de twaalf bovenaan, maar nog altijd zeer degelijk in deze wervelende finale, die de presentatie krijgt die ze verdient. Hulde 123poetertjes

Mijn topdrie is ook de uiteindelijke topdrie, dus hoewel ik ook niet heel erg warm werd van deze finale maken de uitslag en de geweldige presentatie er nog een puike maand van. Thanks Niek!