1. Everything You Do Is A Balloon

2. In A Beautiful Place Out In The Country

(Ik maak een beetje reclame voor mijn eigen berichten want ik heb een dikke nek)

3. Roygbiv

4. Amy Bishop Roden

5. Kid For Today

6. 1969

7. Aquarius

(Side note: toen ik Aquarius gisteren opzette, werd mijn vriendin bijna kwaad: “Jongens, wat haat ik dat nummer! Het maakt mij zo zenuwachtig, met die rare robotstem en dat baby gelach. Zet dat af!” Alleen al vanwege die reden is dit nummer een plekje gestegen )

8. Dayvan Cowboy

9. Hi Scores

10. Telephasic Workshop

Helaas niet de kans gehad om de boel te beluisteren, maar blijkbaar moet ik dat één dezer toch eens gaan doen Pepino? Dankzij jou heb ik destijds Beach House ontdekt, eveneens een band die nooit tot bij mij geraakt was. Wie weet is het opnieuw prijs.

1. Amo Bishop Roden
2. Alpha And Omega
3. Julie & Candy
4. Telephasic Workshop
5. In A Beautiful Place Out In The Country
6. Everything You Do Is A Balloon
7. Aquarius
8. Reach For The Dead
9. Rue The Whirl
10. Music Is Math

Allemaal zo ontzettend goed, dit is een top tien om duimen en vingers bij af te likken. Geogaddi is over de gehele breedte nog favoriet en heeft hier twee die echt hoge ogen gooien. Dat is een album met een donkere sfeer en zo'n goed overkoepelend concept. De ep In A Beautiful Place Out In The Country heeft daarnaast twee ontiegelijke hoogtepunten. BOC is altijd uit duizenden te herkennen.

Best een onmogelijke opdracht dit, voor mij is Boards of Canada een typische albumartiest die ik voornamelijk heb geluisterd voor het Spotify-tijdperk. Eigenlijk heb ik alleen XYZ en Reach for the Dead veel los gedraaid. En Aquarius, ooit gedownload via audiogalaxy en dik 20 jaar geleden mijn kennismaking met het illustere duo.

Dat vond ik een verslavend nummer, maar echt om ging ik tijdens een dagje muziekshoppen in Amsterdam. In Concerto stond zo'n luisterpaal met o.a. Geogaddi erop. Toch maar even luisteren... en even later stond ik aan de grond genageld, zo onder de indruk was ik. De CD uiteraard gekocht en veel gedraaid, en nog meer gedraaid toen via allerlei internetsites Geogaddi werd doorgeanalyseerd op de duivelse details die erin verscholen zitten. In de tussentijd kocht ik ouder werk bij elkaar, voor zover ik daar aan te komen was. Eigenlijk draai ik dat tegenwoordig nog het meest en zijn het dan ook voornamelijk oudere nummers (Pete Standing Alone, Nlogax, Turquoise Hexagon Sun) die ik hier mis.

Later werk heb ik ook wel gekocht, maar heeft nooit meer zo'n diepe indruk gemaakt. Met name The Campfire Headphase voelt voor mij wat vlak en netjes, ondanks toch ook wel vele luisterbeurten (het mooie artwork vraagt daar ook wel om). Tomorrow's Harvest vond ik weer een stuk beter, en al helemaal Reach for the Dead, waarover ik ooit een stukje schreef voor de MuMeLadder. Die zal ik in het kader van happy recycling wel hieronder plaatsen:

En dan mijn nummer 1... dat is echt niet te doen. De bovenste 11 kwamen eigenlijk allemaal wel in aanmerking en dan heb ik nog het 'geluk' dat sommige favorieten de finale niet haalde. Uiteindelijk ontloopt het elkaar niet veel en ben ik toch voor die allereerste kennismaking gegaan. Yeahhh, that's right.

1. Aquarius
2. In A Beautiful Place Out In The Country
3. The Beach At Redpoint
4. Alpha And Omega
5. Reach For The Dead


6. Telephasic Workshop
7. Hi Scores
8. You Could Feel The Sky
9. 1969
10. Kid for Today

11. Amo Bishop Roden
12. Music Is Math
13. Roygbiv
14. Julie & Candy
15. Everything You Do Is A Balloon
16. Rue The Whirl
17. Sixtyniner
18. Dawn Chorus
19. Sunshine Recorder
20. Dayvan Cowboy

1. Reach For The Dead

Vanaf de eerste luisterbeurt tot aan vandaag wordt ik keer op keer verpletterd door Reach for the Dead. Wat dat betreft is dit een beetje hun Popplagið. Er blijft niks meer van jezelf over aan het einde van deze alsmaar opbouwende track.

2. Dayvan Cowboy

Het sterkste moment van de BoC-discografie is misschien wel te vinden in Dayvan Cowboy. De eerste twee minuten zijn relatief gewoontjes, maar dan bloeit het nummer eensklaps compleet open, als de mooiste bloem op aarde. Wat volgt is drie minuten aan hemelse muziek.

3. Amo Bishop Roden

Mijn eerste BoC-plaat die ik probeerde en waar ik direct verslaafd aan raakte - iets dat me eerlijk gezegd bij de andere albums, hoe goed ook, nooit echt is gebeurd - was de EP In a Beautiful Place Out in the Country. Elke zaterdagochtend op de fiets naar de kas van de bloemenkwekerij op het platteland in De Noord was dit mijn trouwe kompaan. Ik was met name verslaafd aan prijsnummer Amo Bishop Roden.

4. Music Is Math

Kan natuurlijk niet missen in mijn lijstje, wiskundige zijnde. Muziek is wiskunde. En in tegenstelling tot wat velen denken gaan wiskunde, kunst en emotie heel goed samen.

5. Everything You Do Is A Balloon

Pure bliss. Extra fijn met drugs op.

6. Aquarius

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik Music Has the Right to Children niet heel goed ken. Wel een aantal keer opgezet, maar ik zou er nog geen cijfertje aan kunnen plakken. Deze Aquarius viel deze week positief op.

7. Julie & Candy

Tot voor kort gold voor Geogaddi hetzelfde als voor Music has the Right to Children: het had nog weinig vat op me. Toen ik ergens in mei eens een solotruffelsessie ging proberen, vond ik dat een uitstekend moment om eens (veel te) diep in Geogaddi te duiken. Met succes. Het is een briljant album, maar wel eentje die ik alleen op de juiste momenten aankan.

8. In A Beautiful Place Out In The Country
9. 1969
10. The Beach At Redpoint

Overigens was mijn eerste kennismaking met Boards of Canada al in 2004, zo’n vier jaar voordat ik In a Beautiful Place Out in the Country ontdekte en toen ik nog maar elf jaar oud was. Onbewust, want ik kwam hier pas later achter, toen ik Boards of Canada al kende. De kennismaking was via één van de meest verontrustende series ooit: de door David Firth en voor Newgrounds gemaakte webserie Salad Fingers. In de eerste aflevering wordt de toon meteen gezet met Boards of Canada’s Beware the Friendly Stranger. Verderop in de serie ook muziek van Aphex Twin, Flying Lotus en Sigur Rós.

Kijken is op eigen risico:

1. Dayvan Cowboy
2. Roygbiv
3. Alpha And Omega
4. Amo Bishop Roden
5. In A Beautiful Place Out In The Country
6. Julie & Candy
7. Sunshine Recorder
8. Reach For The Dead
9. Hi Scores
10. Rue The Whirl

Hé, leuk! Ik wist helemaal niet dat je Beach House dankzij mij hebt leren kennen. Misschien dat je het al eens gezegd hebt, maar in de vergetelheid was geraakt Blijft een fantastisch duo. Teen Dream ftw!

Boards Of Canada is natuurlijk een heel ander genre, maar ik heb een zwak voor sfeervolle, ambient muziek. Het is zoals Johnny Marr terecht opmerkt: de meest angstaanjagende maar tegelijk ook meest geruststellende muziek ooit gemaakt. Zeker een aanrader als je fan bent van sfeervolle ambient/electronic.

Teunnis: ik had helemaal geen idee dat BoC de "soundtrack" was van Salad Fingers. Ik bekeek de filmpjes toen ik een jaar of 12 was en nadien, misschien ergens wel te begrijpen, had ik ze nooit meer opnieuw bekeken. Wel leuk om te weten

1. Reach For The Dead
2. Everything You Do Is A Balloon
3. Dayvan Cowboy
4. Amo Bishop Roden
5. In A Beautiful Place Out In The Country
6. Music Is Math
7. 1969
8. Dawn Chorus
9. Roygbiv
10. Rue The Whirl

123poetertjes x

Owkee ik ben pas echt net thuis want avonden lopen wel eens uit, zeker wanneer er whiskey in het spel komt (Hester jij slechteïnvloedhebber x). Geert vul nog even aan plz, voor de rest sluit ik de stemming. Oh ja, ik doe zelf ook efkes snel rijtje plaatsen, persoonlijke stukkies probeer ik beetje in de eindpresentatie te verwerken if nodig.

1. Amo Bishop Roden
2. Everything You Do Is A Balloon
3. 1969
4. Music Is Math
5. Julie & Candy0
6. Hi Scores
7. Aquarius
8. Dawn Chorus
9. Reach For The Dead
10. Alpha And Omega


Moggochend ontknoping aaahhhhh

De ochtend is bijna ten einde en 123poetertjes heeft er weer alles aan gedaan om met een flinke kater wakker te worden...

dit spel geeft toch altijd een mooie inkijk in de voorkeuren van deze en gene...

Drank en vrouwen, ja, dan weet je het wel...

Owkeee zo denk je mooi op tijd begonnen te zijn met opzoekwerk en zo eindig je weer te laat en met tien kantjes aan tekst oeps. Moet nog de laatste paar stukkies schrijven maar we kunnen wel alvast gaan beginnen. 22 stemmers hadden we maar liefst en die hebben het echt spannend gemaakt, bovenin zijn de verschillen behoorlijk minimaal. Dank allemaal voor jullie bijdragen sweethearts! Ready Lets Go!



Om nog eventjes wat interludes onder de aandacht te brengen (en om in sommige gevallen wat extra info te zetten die niet bij andere nummers paste) stop ik er ook een aantal van in de finalepresentatie. We beginnen uiteraard met deze, lekker dronen ergens op een plek in het heelal met een gasampeld radiosignaal afkomstig van Jupiter nota bene. Dat begint al heerlijk pretentieus. Welkom bij de finale! x

20. Sunshine Recorder (Geogaddi)
12 punten, twee keer genoemd



Met acht keer Geogaddi is het logisch dat er een paar nummertjes wat achterblijven. Achja, het bal openen is ook wel een eer natuurlijk. Sunshine Recorder werd maar twee keer genoemd, dat één daarvan een podiumplek is heeft niet kunnen baten.
Top Gear heeft over de jaren heen best wel wat Boards of Canada gebruikt. En Autechre. En Aphex Twin. Ergens daar bij de BBC loopt (liep?) dus één sound designer dag in dag uit in een Warp-t-shirt rond in de hoop ooit (h)erkenning te krijgen van tenminste één collega, dat hoogstwaarschijnlijk nooit kreeg, en dan maar dacht “fuck it, dan mix ik ze wel in afleveringen”. (vermoedelijk) Hij mag wel trots zijn dat hij in elk geval de muziek heeft mogen neerzetten van wat alom beschouwd wordt als één van de moeders der Top Gearfragmenten: Jeremy die op alle manieren een Toyota Hilux probeert te vermoorden maar daar niet in slaagt. Zelfs de Vloek van de hoorngod weerstaat ie dus. Vermoedelijk omdat er maar een paar seconden Sunshine Recorder inzit misschien, maar dit is wel wat het nummer bij mij een instant herkenningsgevoel gaf bij de eerste luisterbeurt van Geogaddi. Een houvast die nodig is bij zo’n album als dit. Andere dingskes die het nummer instant herkenbaar maken: de ‘beautiful place’-sample uit Sesamstraat die verwijst naar hun voorgaande EP, en de bye-sample, óók uit Sesamstraat (van hetzelfde fragment als de ‘I feel proud’-sample in Whitewater ).

ps bijna geen van de clipjes die in deze presentatie langskomen is officieel; de heren hebben er maar twee. De rest is allemaal usermade werk. Love die dedication!

19. You Could Feel The Sky (2002)
16 punten, 4 keer genoemd. Nummer 1 van zaaf



En door met de rode gifbeker die Geogaddi is, en die beker druipt langzaam leeg naarmate steeds meer duisterheden naar boven zullen komen. Inmiddels wereldberoemd in Boards of Canadakringen is een Youtuber die voorheen echt fan was en ook numerous BOC-nummers op zijn kanaal zette maar daar later op terugkwam. Dit leverde het inmiddels vrij legendarische citaat op dat ie sindsdien onder elk van zijn filmpjes heeft geplaatst: Waaom ik dit hier poneer: op geen nummer hier komt dit zo duidelijk aan het oppervlak als in You Could Feel The Sky. Tenminste, het komt, zoals wel vaker bij deze artiest, aan het oppervlak in de reversed versie van You Could Feel The Sky. Eén sample die daarin zit vormt een sektarisch ritueel waarin middels kerkbellen ‘a God with horns’ wordt opgeroepen. De Gehoornde God is één van de twee Goden van Wicca, de klassieke heksencult. Geogaddi wordt door sommigen ook geïnterpreteerd als “twee Goden op Aarde”, waarmee dus geïmpliceerd wordt dat Wicca hét centrale thema is van het album. Dit maakt You Could Feel The Sky dé sleuteltrack hier, dat waar alles samenkomt. En ook de touwtjetrack, een geluidssample waar Mike en Marcus zelf behoorlijk trots op waren. Wij ook, al laat dat zich niet direct blijken in de finale. Gelukkig is daar nog zaaf.

18. Sixtyniner (Twoism)
22 punten, 5 keer genoemd



Genoeg liefhebbers van sixtyniners hier, maar niet genoeg om door te stoten (hihi) naar plek 1. Zijn we toch allemaal beetje de braaf voor wss. Nu is Sixtyniner eigenlijk ook wel één van hun meer ingetogen nummers met smerende melodielijnen. Het is de oudste van alle finalisten, afkomstig van de eerste openbaar gemaakte EP van de Sandisons before they were kjoel. Het was dermate before they were kjoel dat ze geen label konden vinden dat hun shit uit wilde brengen. Dus maakten ze er maar zelf eentje: Music70. Of Musicsixtyten. Orange. Oorspronkelijk werden er zelfs slechts 100 versies van Twoism gemaakt, later pas werd ie heruitgebracht voor de massa en hij staat inmiddels al een tijdje op Spotify. Oh, en er zit een vocal sample in van een pornofilm uit 1973. Toen waren Markus en Mike 3 resp. 2 jaar oud. Samplegerbuik als throwback naar hun kinderjaren zeggen ze dan… hun ouders waren vermoedelijk niet de meest discrete personen. Vijf users hier voelden zich blijkbaar hipster genoeg om deze in hun toptien te zetten, maar meer dan een achttiende plek zit er niet in.

17. Kid for Today (In a Beautiful Place Out In The Country)
25 punten, 8 keer genoemd



Maar liefst drie van de vier tracks op de EP In A Beautiful Place Out In The Country hebben de finale weten te bereiken, ware het niet dat deze dat met de hakken over de sloot deed. Hij blijft hier dan ook logischerwijs ver achter bij z’n EP-genootjes. Over de duistere achtergrond van deze plaat ga ik me later nog wat uitgebreider uitweiden aangezien de andere twee IABPOITC-finalisten een wat meer in your facereferentie hebben. Wat je hier wel uit mee moet nemen? Het woordje ‘Kid’. En eigenlijk ook die klikjes, want zeker op 33 RPM (ja ik heb deze op vinyl, wees maar jaloers. En ik heb ook een BOC-shirt, dedication huh?) is ie best wel angstaanjagend. Op een Twin Peaksmanier ofzo. Sowieso is BOC heel erg Twin Peaks natuurlijk, maar dat terzijde. Die klikjes zijn vermoedelijk van een diaprojector, dus eigenlijk is dit de perfecte soundtrack om je zomerkiekjes op te showen. Maar dan wel alleen maar als je die zomervakantie bij een bergmeer gespendeerd hebt natuurlijk, anders geen Bocvibes. En onder de voorwaarde dat je een familie hebt die niet gillend de deur uitrent bij het horen van deze vage muziek. Oh well…

16. Telephasic Workshop (Music Has The Right To Children)
28 punten, 7 keer genoemd



Een albumtrack van Music Has The Right To Children, maar wel één van de populairste. Eigenlijk lijkt er niet reteveel te gebeuren aan de oppervlakte maar schijn bedriegt uiteraard weer: de staccato bliepjes zitten boordevol wisselingetjes en uiteraard zijn er ook hier weer zat sampletjes te bespeuren. Van geen van deze samples lijkt hun oorsprong voorlopig bekend, al worden er uiteraard wel weer eigen interpretaties aan gegeven. Een comment op Reddit: “For some reason I've always pictured the voices as some tech company employees standing around trying to fix a broken printer.” Of werknemers die op een tape van Autechre of Gridlock gestuit zijn, dat kan ook. Het is ook één van die paar tracks die het tot de setlist van hun Warp10-liveshow geschopt heeft. Jeweetwel, één van de misschien handjevol shows die de Sandisons ooit gespeeld hebben. Met Björk in het publiek ook, hoe cool is dat?

15. The Beach At Redpoint
28 punten, 6 keer genoemd



Kijk eens aan, eens een keer een niet zo cryptische songtitel over zomaar een geografische locatie. Zijn het dan toch maar normale Aardlingen at last? Ik krijg serieuze Bocvibes van Redpoint Beach, noordwest Schotland. Desolaat, vermoedelijk altijd bewolkt waar af en toe eens een laaghangende zon in doorbreekt. Dit klinkt heel erg als het nummer zelf, een soort uptempo wervelwind die langzaam aan kracht lijkt te winnen. Ontzettend tof nummer, was echt blij dat deze zo vaak genomineerd werd. In de finale kwam ie er niet echt aan te pas, op basis van één podiumplek blijft ie nípt Telephasic Workshop voor.

14. Dawn Chorus (Geogaddi)
31 punten, acht keer genoemd



Misschien wel de mooiste van Thom Yorke, maar daar valt over te twisten. Dawn Chorus is een fenomeen wanneer de instant dat de eerste zonnestraal zich laat zien en de hele natuur tegelijk wakkerschiet, en dit zou zelfs elektromagnetishce velden in de war brengen. Vraag mij hier niks over plz, heb zeven jaar lang een elektrotechnische studie gedaan maar snap er nog steeds geen kut van. Ach je hoeft het ook niet te snappen, maar zie Dawn Chorus ook kunnen zien als een tot drie minuut 53 uitgerekte versie van die paar seconden. Of als een variant van Moby, maar dat is echt willen kwetsen [insert Willy’s en Marjettengifje]. Ik vind hem best wel creepy, uiteraard weer door achterstevoren afgespeelde drumpartijen maar ook wel echt door die kreet. Fun fact: deze kreet is al eerder langsgekomen. Member de byes op Sunshine Recorder? Jupp, maar dan zoveel octaven opgeschroefd dat je er een kruidenierszaak mee kunt vullen. Dit nummer is een fenomeen. Oh, en er zit een verwijzing naar een ‘cauldron’ in (achterstevoren natuurlijk), wat weer op hun satanische wicked beliefs kan duiden. Het is nooit ver weg, the devil is in the details.

13. Alpha & Omega (Geogaddi)
34 punten, 6 keer genoemd


Het langste nummer op Geogaddi is een ontzettend bijzondere. Hier gebeurt echt bizar veel. Die fluit bewijst weer dat je gewoon echt random tonen achter elkaar kunt zetten en het toch weer laat werken. De samplelijst is eindeloos, met een speenvarken, zuchten, iemand die yellow zegt, de uitspraak "I'm no Satanist, but if I were, I'd be in this business too" en impliciete verwijzingen naar de wiskundige Fibonacci. En natuurlijk de titel zelf, wat jullie misschien al hebben kunnen herkennen als de eerste en laatste letter van het alfabet. Het begin en het einde. En een rechtstreekse Bijbelverwijzing, doelend op God theirself. Alpha and Omega bungelde lange tijd ergens onderaan maar pakte tegen het eind nog genoeg punten om decent te eindigen.

12. Rue The Whirl
35 punten, 10 keer genoemd. Nummer 1 van Gyzzz en Choconas


Ook hier weer zo’n titel waar fans zich op blindstaren. Letterlijk vertaalt het zich naar ‘berouw hebben over de draaikolk’, o.i.d. Voor de meest aannemelijke theorie gaan we terug naar de interlude From One Source All Things Depend die ik zojuist deelde. “God is somebody who rue the whirl.” Wat cute he, die kleine kindjes met hun koterlijke spraakgebrekjes. Verder nog in dit nummer (als je goed luistert): Veugels! Volgens een oud interview zou één van de broers tijdens een opnamesessie een stukje hebben teruggeluisterd terwijl het raam openstond, waarna het vermengde met vogelzang. Dit was natuurlijk zo awesome dat ze er meteen een fieldrecoring van gemaakt hebben. Zo hoort het, je zou bijoorbeeld maar net toevallig de eerste tjiftjaf van het jaar missen omdat je je raam dicht hebt zitten. Helemaal één met de natuur, die Birbs of Canada. Twee keer op 1 gezet deze, vind ik echt cool want heb hem zelf ook altijd beetje ondergewaardeerd. Heerlijk nummer.

11. Hi Scores (Hi Scores)
37 punten, 8 keer genoemd


De opener van de gelijknamige EP haalt een prima resultaat. Met z’n haast marching drums achtige drumloops en z’n hoge-maar-gelukkig-nog-wel-tolereerbaar-voor-post-hersenschudding-Niek pieptoontje is deze uit duizenden BOC’s te onderscheiden. Het kan in elk geval onderscheiden worden van het nagenoeg gelijknamige Hiscores, afkomstig van A Few Old Tunes. Da’s echt een totaal ander, meer modulair aandoend nummer. Maar ook heel mooi. Hi Scores was het debuut van Boards of Canada onder Skam. Dit hebben ze te danken aan zichzelf uiteraard want het muziek is awesome. Maar ook aan Sean Booth, één van de twee helften van Autechre, welke helft dat is mogen jullie zeggen. Hij was één van de honderd gelukkigen die de eerste pressing van Twoism kon twoeigenen en ja, zo’n connectie legt je geen windeieren als opkomende artiest. Thanks Sean! Heerlijk EP’tje dit met ook nog het stuwende June 9th (tevens de verjaardag van mijn mama! ), het geschifte Nlogax en het al eerder genoemde Turquoise Hexagon Sun. Een vriend van Mike en Markus kwam met de foto voor de coverart aanzetten, die ook gebruikt is voor Few Old Tunes. Alles is telkens connected hier, dit is gewoon eng.

Heerlijke teksten Niek

Moet eerlijk zeggen dat het hele satanistische gebeuren mij als - wellicht ietwat oppervlakkig - luisteraar nooit zo is opgevallen. Ik vind het gewoon goede muziek...

Rue The Whirl was overigens ook mijn ontdekking van deze finale; was me in albumcontext nooit zo opgevallen, maar is idd een heerlijk nummer