Het is de enige LP-box die ik van Opeth heb. Qua hoes misschien wel de allermooiste (al is menig Opethhoes natuurlijk erg fraai, op 'Damnation' na), maar qua muziek vind ik 'Sorceress' hun minste album uit hun oeuvre. Ik denk dat-ie niet veel meer krijgt dan 3,5 ster, met moeite. Terwijl de eerste negen albums allemaal minimaal 4,5 ster krijgen, en dan nog vaker de volle 5. Ook dit nummer doet me, naar Opeth maatstaven, niet zo veel. Mooi, lief, psychedelisch zweefliedje dat je terugvoert naar 1969, maar ik mis iets speciaals. Iets Opethiaans dat het doet uitstijgen boven de acidfolk/psychbandjes uit die tijd. Dat doet het niet. Voor mensen die dit mooi vinden, check eens het fan-tas-ti-sche debuutalbum van Linda Perhacs (ook een favoriet trouwens van Mikael en ik vermoed sterk dat hij hier Linda als invloed heeft gebruikt).

Het nummer met de minste voorkeursstemmen van 'Still Life' geniet uiteindelijk toch mijn voorkeur.

2-1

EDIT: Mikael en Linda schijnen elkaar zelfs persoonlijk te kennen. https://www.youtube.com/watch?v=xedYz1vZWsA (het is meteen de eerste lp in Mikaels bag)

3-1

3-2

3-3

Het zal toch podverdorie niet gebeuren dat één van de beste nummers van Still Life het onderspit moet delven tegen een nummer van Sorceress? Wat DrEvilSmith terecht opmerkt; een prima zweefliedje, maar ook niet meer dan dat.

Dan Moonlapse Vertigo, dat je ongenadig hard meesleept in het Still Life-concept. De intense schreeuwen van Åkerfeld zijn mijns inziens één van de (let wel: één van de) beste growls die hij op plaat heeft ingebruld. Je waant je in de duistere wouden in een gure, mistige herfstsfeer, waar ons hoofdpersonage zich zal moeten ontdoen van een groep orthodoxe gelovigen die hem willen doden. Briljant… (ik krijg spontaan zin een recensie over Still Life te schrijven )

3-4

3-5

EvilDrSmith & ABDrums weten dingen.

22. Master’s Apprentices vs. Era

Deze battle mag ook geen verrassing heten. Master's Apprentices staat bij mij zeer hoog aangeschreven. Op een goede dag mag het zelfs mijn favoriete nummer van Opeth genoemd worden. Die fabuleuze, allesverscheurende openingsriff trekt je helemaal uit elkaar, maar ergens verderop in het nummer horen we een puik stukje samenzang tussen de heren Åkerfeld en Wilson onder begeleiding van een swingend jaren '70 bandje. Alleen Opeth weet deze twee enorme tegenpolen op natuurlijke wijze te vermengen binnen één nummer.

Ohja, had ik al gezegd dat het 1-0 staat?

2-0

Al had ik hierboven al opgebiecht dat ik 'Sorceress' Opeths minste album vond, dat wil niet zeggen dat het album gespeend is van klasbakken. Want dat is 'Era'. Jammer dat uitgerekend een van die spaarzame hoogtepunten van 'Sorceress' moet opboksen tegen het oppermachtige, schier alles* omvergruntende en majestueuze grandeur van 'Master's Apprentices'. Een kansloze exercitie.
3-0

* schier, want nog niet eens het beste nummer van dat album. Djiezus, wat is deze band toch belachelijk goed.

4-0

Ik houd trouwens een kleine administratie bij waarin staat welk nummer wanneer is afgevallen. Dit is per album georganiseerd. Leuk om eens te bekijken wanneer we bij het einde zijn aangekomen.

Als ik alvast een tipje van de sluier mag lichten, en daarom kom ik er nu ook op; Sorceress staat er na ronde 1 niet al te best voor.

5-0

23. Hours of Wealth vs. Forest of October

1-0 voor een bloedmooi, hartverscheurend lied over eenzaamheid. Al bij de eerste akkoorden grijpt Opeth je bij de strot, om je pas na een dikke vijf minuten vol prachtige melodieën, toetsen en een zeer subtiele gitaarsolo weer los te laten. Hours of Wealth was voor mij het bewijs dat Opeth niet per ce bruut hoeft te klinken om me te raken. De teksten die de muziek begeleiden (want de muziek staat bij Opeth natuurlijk op de bovenste trede) spreekt boekdelen:

Found a way to rid myself clean of pain
And the fever that's been haunting me
Has gone away

Looking through my window
I seem to recognize
All the people passing by
But I am alone
And far from home
And nobody knows me

Never heard me say goodbye
Never shall I speak to anyone again
All days are in darkness
And I'm biding my time
Once I am sure of my task I will rise again

Prachtig... Als Isolation Years niet op m'n begrafenis wordt gedraaid, dan deze maar...

1-1

2-1

3-1

3-2

3-3

Alsof je een cantate van Bach moet vergelijken met een schilderij van Kandinsky. Allebei prachtig, maar wat spreekt je nu meer aan? En dan is dit nota bene van dezelfde band.
De een is mooier, de ander is avontuurlijker. De een is auditieve perfectie, de ander een r(a)uwe diamond. Maar allebei kippenvel. Bij de een vijf minuten, bij de ander bijna een kwartier. Dan is dat doorslaggevend.

3-4

4-4

5-4

24. Minnets Yta vs. Credence

1-0

1-1

2-1

3-1

4-1

5-1

25. Wreath vs. The Funeral Portrait

1-0

1-1