Billy Lee Riley

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/7ca98a33bcb8a1334492868839dc2976.jpg

Nadat Billy Lee uit het leger kwam, besloot hij muziek te gaan maken (waar lazen we dat al eerder?) en hij nam in Memphis wat songs op. Sam Phillips hoorde zijn songs en wilde hem direct bij Sun hebben. Jack Clement werd ingeschakeld als producer en de rest is geschiedenis. Helaas voor Billy besloot Sam om volledig voor Jerry Lee Lewis te gaan en liet Billy Lee daarom een beetje aan zijn lot over. De echte doorbraak bleef daarom uit. Hoe dan ook, de latere generaties ontdekten Billy Lee en hij werd een grootheid in het revival tijdperk. Voor Billy gaan we eerst naar een Sun opname uit 1957 luisteren.

Billy Lee Riley – That’s Right




Vs

The Flaming Ember

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/99f2e89b065449d6ba7219185b2c712d.jpg

Deze soul band uit Detroit werd opgericht in 1964, toen nog onder een andere naam, tekende een eerste platencontract in 1965, scoorde een paar hits in 1969 en 1970,…. en een jaar later was het succes voorbij. Al hun pogingen om terug in de spotlights te komen mislukten en ze tourden enkel nog in clubs en bars in de omgeving van Detroit. Flaming Ember, The Flaming Embers, Mind Body and Soul waren allemaal andere bandnamen van deze band:

The Flaming Ember – Westbound #9

0-1

1-1

The Flaming Ember kende ik nog niet. Vraag me af waarom ze opgenomen zijn in deze hall of fame. Dit heeft toch weinig met rockabilly te maken of met de voorlopers daarvan? Van het nummer word ik ook niet echt warm, beetje 13 in een dozijn jaren '60 deuntje.
Billy Lee Riley ken ik al wel, maar dit nummer nog niet. Maar ook met dit nummer stelt hij me niet teleur. Gewoon lekkere rockabilly.

The Flaming Ember

2-1

Billy Lee Riley is Rockabilly royalty. That's Right is echter een erg matige song. The Flaming Ember gebruikt duidelijk meer dan enkel Soul invloeden in hun muziek, maar is als band dan weer te mager voor mij om hier potten te kunnen breken. Westbound #9 is daarentegen de betere song in deze battle, dus op dat gebied snap ik de keuze van Ast wel. Hoe dan ook, gezien de aard en het thema van dit spelletje gaat mijn stem toch zonder enige twijfel naar Billy Lee.

3-1

4-1

That's Right vind ik wel een lekker nummer. Van The Flaming Ember krijg ik uitslag.
Mijn uitslag derhalve,
5-1

Na zijn tijd bij Sun, waar Billy Lee behoorlijk ongelukkig was door het gebrek aan promotie, startte hij meerdere eigen labels. Daarnaast was hij ook als sessiemuzikant te horen op verschillende albums. Iets wat veel mensen waarschijnlijk niet weten is dat hij ook op albums van Dean Martin en Sammy Davis Jr. de gitarist is.
In 1966 werd er een live album van Billy Lee uitgebracht waarop het vuur en de klasse van de man goed uit de verf kwam. Geen Rockabilly standards van de man, maar een album vol covers naar eigen hand gezet.

Billy Lee Riley – House of the Rising Sun




vs

Vanaf 1971 ging het dus niet meer zo goed met The Flaming Ember. Toch bleven ze spelen en optreden om uiteindelijk zelfs in 2004 op een Rockabilly festival te shinen en een nieuwe cd op te nemen.
Als tweede song gooit The Flaming Ember een top 40 hit uit de Billboard chart in de strijd.

The Flaming Ember – I’m Not My Brother’s Keeper

https://www.medigros.nl/1365-large_default/talkpoeder.jpg

Alvast tegen de jeuk spinout

Een dikke vette:

1-0

2-0

3-0

Billy Lee Riley – House of the Rising Sun

Niet de beste versie van dit nummer (dat is en blijft voor mij de versie van the Animals), maar deze is niet slecht, vooral de mondharmonica scheurt lekker aan het eind van het nummer.

The Flaming Ember – I’m Not My Brother’s Keeper

Tja, ik vind het een beter nummer dan Westbound #9, maar veel meer positiefs heb ik niet te zeggen hierover. The Flaming Ember, ik vraag me af of ik na deze KO ooit nog van hen zal horen.

4-0

5-0

Deze battle kan nog een week duren, die gaat niet meer spannend worden. We gaan door.

Billy Lee Riley zien we uiteraard gewoon terug in ronde 2 die ondertussen enorm sterk begint te worden met de artiesten die al een plekje hebben weten te bemachtigen.

1. Jerry Lee Lewis vs Rudy Grayzell 1-0 (6-1), 1-1 (4-4), 2-1 (5-1)
2. Blackwood Brothers vs Narvel Felts 0-1 (1-6), 0-2 (1-5)
3. Johnny Vallis vs Al Casey 0-1 (3-4), 0-2 (2-3)
4. Wynona Carr vs Bruce Channel 1-0 (5-0), 2-0 (5-1)
5. Moon Mullican vs Sonny Burgess 0-1 (0-6), 0-2 (1-6)
6. Bill Haley vs Billy Zoom 0-1 (0-6), 1-1 (5-1), 1-2 (1-5)
7. Johnny Horton vs Marvin Rainwater 1-0 (5-1), 2-0 (5-2)
8. Warren Smith vs Billy Garland 1-0 (6-0), 2-0 (5-2)
9. Burl Boykin vs Elvis Presley 0-1 (0-6), 0-2 (1-5)
10. Johnny Meeks vs Sid King 0-1 (0-6), 0-2 (1-4)
11. The Canadian Sweethearts vs Tillman Franks 1-0 (4-2), 2-0 (7-0)
12. Lonnie Mack vs Ersel Hickey 1-0 (3-3), 2-0 (6-0)
13. Johnny Burnette vs Light Crust Doughboys 1-0 (6-0), 2-0 (5-1)
14. Big Al Downing vs Sue Thompson 1-0 (6-0), 2-0 (6-1)
15. Bobby Wayne vs Charlie Gracie 0-1 (2-5), 0-2 (0-5)
16. Ray Harris vs Billy Strange 1-0 (6-0), 2-0 (4-0)
17. J. P. "The Big Bopper" Richardson vs Alton & Jimmy 1-0 (7-0), 2-0 (6-1)
18. Luther Perkins vs Wanda Jackson 0-1 (0-5), 0-2 (0-6)
19. Grady Martin vs Boyd Bennett 0-1 (0-5), 0-2 (0-4)
20. Sandy Nelson vs Ace Cannon 0-1 (1-5), 0-2 (0-5)
21. Eddie Zack vs Hayden Thompson 0-1 (0-5), 0-2 (0-6)
22. Marshall Lytle vs Johnny Cash 1-0 (3-2), 2-0 (5-1)
23. Barbara Pittman vs Bobby Curtola 0-1 (3-4), 0-2 (1-6)
24. Carl Dobkins, Jr. vs Rusty York 0-1 (0-5), 0-2 (0-5)
25. Billy Lee Riley vs The Flaming Ember 1-0 (5-1), 2-0 (5-0)

Ray Campi

https://www.burlesquebaby.net/wp-content/uploads/2021/03/DbdMbWlWsAAUCsp-709x1024.jpg

The Queen of Rockabilly is al voorbij gekomen, nu is het tijd voor de man met de bijnaam The King of Rockabilly. Ray staat erom bekend dat hij tijdens optredens op zijn bas springt terwijl hij het instrument bespeelt. Daarnaast speelt hij overigens ook gitaar. In de 50s werkte Ray al voor verschillende platenmaatschappijen en wij gaan luisteren naar zijn eerste singletje dat hij zelf schreef en dat zijn signature song was tussen de 50s en 70s.

Ray Campi – Caterpillar




Vs

Bobby Sowell

https://i.ytimg.com/vi/SYxf6TWmZ0Y/hqdefault.jpg?sqp=-oaymwEXCOADEI4CSFryq4qpAwkIARUAAIhCGAE=&rs=AOn4CLAeK_hzrtTvsUIJre-T5-9ej_cLRw

Bobby is 75 jaar oud en zijn hele leven bestaat uit muziek. In de 50s begon hij ermee en anno 2023 is hij er nog steeds volop mee bezig. In 2010 vormde hij bijvoorbeeld een nieuwe bluesband. De eerste 40 jaar van zijn carrière werkte hij voornamelijk als sessiemuzikant of als onderdeel van bands, maar sinds de 90s is hij solo gegaan. Wij gaan luisteren naar een song die hij op verzoek heeft opgenomen.

Bobby Sowell – Color My World

1-0

2-0

Ja, dan is The Flaming Ember opeens zo slecht niet meer he mannen. Sodejuu zeg... mag ik zeggen dat ik dit van Sowell echt héél slecht vind? Excuses mochten er fans van de man hier rondlopen, maar mijn hemel wat een crap.

3-0

Weer een nummer voor in mijn jaren 50 lijst op Spotify,
4-0

5-0

Ach, ik vind Bobby Sowell wel aardige muzak maken. Ik stoor me er absoluut niet aan. Maar wat deze muziek in hemelsnaam met Rockabilly te maken heeft? Het nummer spoort mij niet aan om het uit te gaan zoeken.
Ray Campi is een voor mij onbekende artiest en dan heeft hij toch de titel King of Rockabilly. Verrassend. Maar als ik dit nummer hoor, dan kan het zeker terecht zijn. Het heerlijke Caterpillar nodigt uit naar meer.

6-0

Persoonlijk vind ik Carl Perkins de King of Rockabilly. Hij was er vroeg bij en is altijd die muziekstijl trouw gebleven.

Ja Ray was er al in de 50s, en was ook best wel populair, maar zijn gloriedagen moesten natuurlijk nog aanbreken. Ray is één van de mannen die pas echte superstardom vond toen de Rockabilly Revival zijn intrede deed. Ray werd herontdekt door een nieuwe generatie, en kreeg nieuwe liefde van de oude generatie. Hij groeide uit tot één van de grootste Rockabilly artiesten allertijden en met name in Europa werd hij ongekend populair. Als tweede song gaan we dan ook naar eind jaren 70.

Ray Campi – You Don’t Rock and Roll At All




vs

Als tweede song gooit Bobby een nummer uit 2018 in de strijd. Dit nummer nam hij op met de bluesband die hij in die tijd gevormd had. In zijn jeugd was hij fan van Hank Williams, Elvis Presley, Carl Perkins & Muddy Waters, maar toen hij de pianisten uit die tijd hoorde (Jerry Lee, Fats, Ray Charles) gingen zijn ogen pas echt open. ‘Dit wil ik ook’. Zo geschiedde.

Bobby Sowell – Boogie Man

Top Campi song natuurlijk, as usual.

1-0, en doorrrrrrrr

2-0

Als ik het verhaal van Ray Campi lees verbaast het me dat ik nog nooit van hem gehoord heb. Daar gaat wel verandering in komen, want ook deze tweede worp van hem klinkt heerlijk.
Bobby Sowell laat in dit twee nummer horen dat hij niet alleen muzak kan maken, maar dat hij echt wel een verdienstelijk deuntje kan spelen op de piano. Het nummer komt echter niet in de buurt van de nummers van Ray.

3-0

Dat verbaast mij ook enorm dat je Campi niet kende Kees-Jan, maar van de andere kant ook heerlijk dat die deur nu geopend is want hij heeft heel veel geweldige Rockabilly songs op zijn naam staan. Dat wordt dus genieten.

4-0