20. Real Light*

Album: Tomorrow the Green Grass (1995)
Live gespeeld: 150x (waarbij ik me zoals altijd baseer op onze vrienden van Setlist.fm)

9 punten
4x genoemd

People fight, criticize, follow in the haze
Look behind their peace of mind
Some things never change

In 1995 waren The Jayhawks nog druk bezig met proberen een grote band te worden, terwijl Olson dat eigenlijk niet zo zag zitten. Toen laatstgenoemde vertrok, was dat voor Louris zowel een opluchting als de start van een spannende tijd. Hij zei hierover: "I’ve never really felt comfortable as a frontman — the only frontman. I liked being one of two. But I’m not Springsteen. I’m not James Brown. I’m not a showman. I’m a musician. I’m a writer who performs. So it was a lot for me to digest."

Het energieke nummer gespeeld tijdens een clubshow in hometown Minneapolis in 2010:

19. Gonna Be a Darkness*

Album: Back Roads and Abandoned Motels (2018)
Live gespeeld: 54x

14 punten
3x genoemd
#1 van All Day Watcher

There's gonna be roses
And your picture in a frame
The women will be cryin'
And the men they will whisper your name

Gonna Be a Darkness draait thematisch overduidelijk om de dood.
Ik vond het altijd al een mooi nummer, maar begin deze week had ik opvallend vaak de behoefte om het telkens opnieuw te draaien, veel meer dan de rest van de playlist. Ik kon er niet precies de vinger op leggen waarom het nummer me zo raakte.
En toen kwam woensdag het heftige nieuws van het overlijden van één van mijn grote muzikale helden, George Kooymans. Het voelt nu alsof het daar een soort vooraankondiging of voorbereiding voor was, hoe zweverig dat ook mag klinken. Voor mij zal dit nummer in ieder geval voor altijd verbonden blijven met deze trieste gebeurtenis.

Ik draag het volgende filmpje dan ook op aan George. Een beeldschone uitvoering op een buitenlocatie, met vier instrumenten, drie stemmen en verder geen poespas. Om stil van te worden.

18. Wichita*

Album: Hollywood Town Hall (1992)
Live gespeeld: 148x

17 punten
4x genoemd

Come to Wichita
Won't be there in 40 days
This, an evil land
Brings a devil's cloud

Zoals zo vaak bij The Jayhawks laat de songtekst ruimte voor meerdere interprataties. Op het eerste gezicht lijkt hier een beschrijving te worden gegeven van het Amerikaanse Midwesten, dat wordt neergezet als een ruige maar ook prachtige plek. Of gaat het wellicht meer om iemands persoonlijke reis en interne worstelingen?

De winterse coverfoto van het album HTH kwam tot stand toen de band per ongeluk het kleine plaatsje Hollywood, Minnesota binnen reed. Ze zagen het iconische witte gebouw met het bord 'Hollywood Town Hall’ boven de deur. Aangezien ze net vier maanden lang in dat ándere Hollywood hadden gezeten om hun album op te nemen, vonden ze dit wel een passend plaatje en naam voor het album.
https://i.discogs.com/YQTAgIKx2qPP2boEbwHmSXaP1XpkQL-eWhKruZJOJEo/rs:fit/g:sm/q:90/h:590/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTM1MTE0/MzEtMTY5NTExMDA0/NC04MDU4LmpwZWc.jpeg

17. Bad Time

Album: Tomorrow the Green Grass (1995)
Live gespeeld: 270x

21 punten
5x genoemd

Let her be somebody else's queen
I don't wanna hear about it
There's too many others who know what I mean
That's why I gotta live without it

Dit nummer is oorspronkelijk een single van de band Grand Funk uit 1975. Het was de laatste release onder die bandnaam voordat het woord 'Railroad' eraan werd toegevoegd. The Jayhawks coverden de song 20 jaar later.

De versie van The Jayhawks zullen jullie al vaak genoeg voorbij hebben horen komen in de playlist, dus hierbij ter vergelijking het origineel:

16. This Forgotten Town

Album: XOXO (2020)
Live gespeeld: 84x

22 punten
5x genoemd

In the land of milk and honey
That's where I laid my claim
But every day that I lost money
It brought me closer to the grave

Bijzonder aan dit nummer is dat Gary Louris en Tim O'Reagan afwisselend de lead vocal voor hun rekening nemen. De stem van de drummer vind ik zelf vooral goed klinken in meer ingetogen nummers als deze en uiteraard in achtergrondkoortjes met Karen Grotberg. Als leadzanger in stevigere nummers als Dogtown Days van hetzelfde album, klinkt hij een beetje als de zanger van Roxette. Niets mis mee, maar niet wat ik wil horen als ik The Jayhawks aan zet.

Een mooie live uitvoering van This Forgotten Town, van hetzelfde optreden als Gonna Be a Darkness eerder:

15. Miss Williams' Guitar*

Album: Tomorrow the Green Grass (1995)
Live gespeeld: 122x

22 punten
6x genoemd

I remember watching her play
And the whole damn crowd
Seemed so far away

Even veel punten als de voorganger, alleen werd Miss Williams' Guitar 1x vaker op een lijstje vermeld.

In dit nummer brengt Mark Olson een eerbetoon aan zijn toenmalige vriendin, folkrockzangeres/songwriter Victoria Williams, wiens naam al vaker is genoemd in berichten deze week. Het tweetal richtte later The Original Harmony Ridge Creekdippers op en is ook enige tijd getrouwd geweest.
https://img.pastemagazine.com/wp-content/uploads/2022/07/18070334/vicandmark-main.jpg

Gary Louris heeft in interviews verteld dat hij heel weinig met dit nummer te maken heeft gehad, anders dan het spelen van de gitaar riff.
Iets wat hij wél heeft gedaan, is vanaf dag één van de band een indrukwekkende verzameling aanleggen, van de opname van de allereerste repetitie tot aan alle posters en setlists uit hun hele carrière. Zelf verklaart hij dit gedrag uit het feit dat hij als kind archeoloog wilde worden...

14. Martin's Song*

Album: Blue Earth (1989)
Live gespeeld: 61x

24 punten
5x genoemd

See the buildings rise up to the sky
Parking meters, traffic cops
You'd best watch your record, son
They'll come and lock you up

Zoals al eerder aangegeven heeft de band dit nummer twee keer op plaat gezet, zowel op Blue Earth (1989) als opvolger Hollywood Town Hall (1992). Maar de verschillen tussen beide uitvoeringen zijn niet wereldschokkend. De band had overigens in eerste instantie 'Martin Luther' in gedachten als songtitel.

In deze beginjaren kan de muziek nog vooral gelabeld worden als country/folk. Eigenlijk is het verrassend dat Louris die richting in ging, want terwijl hij opgroeide luisterde hij vooral naar Britse pop- en rockmuziek en zelfs progrock. Hij heeft verteld dat hij toen het liefst in een band als The Who had willen spelen. Nog steeds vult die muziek uit zijn jeugd grotendeels zijn platenkast en luistert hij niet naar Americana, dat hij pas in de jaren '80 leerde kennen. Naar eigen zeggen wist hij tot zijn 26e niet eens wat een banjo was!

13. Big Star*

Album: Sound of Lies (1997)
Live gespeeld: 237x

27 punten
5x genoemd

Grape's bitter, I'm no quitter
Revolutions come one by one
Seems it's high noon and I ain't got no gun

Ik waardeer dit nummer vooral om de energie die erin zit en het hoge meezinggehalte van het refrein. Bij veel bands vind ik de typische meezingers over het algemeen de kwalitatief wat minder goede nummers, maar bij The Jayhawks zitten ze gewoon prima in elkaar. Niet alleen Big Star, maar bijvoorbeeld ook Tailspin die we later nog tegenkomen.

Hier horen en zien we de band een fijne bak herrie maken tijdens een livestream, in die ellendige periode dat we het even zonder concerten moesten doen. Met Louris in actie op zijn fraaie Gibson Flying V gitaar:

12. All the Right Reasons*

Album: Rainy Day Music (2003)
Live gespeeld: 339x

37 punten
7x genoemd

Like a tired bird flying high across the ocean
I was outside looking in
You made me live again

Een kwetsbaar, klein liedje waar ik echt van kan genieten. Iets waar Louris ons als muziekliefhebbers wel eens om benijdt. Hij vergelijkt het muzikantendom met het zijn van chef-kok. Een chef kan niet naar een ander restaurant gaan en gewoon genieten van de maaltijd, hij zal altijd bezig zijn met de ingrediënten, presentatie etc. Op die manier beleeft hij zelf het luisteren naar muziek.

In de demo-versie heette dit nummer overigens 'Rotterdam', met een deels andere songtekst. Het is ook 9x live gespeeld onder die naam.

Een prachtige solo-uitvoering door Gary van begin dit jaar, een paar maanden voor zijn 70e verjaardag, waarin hij zichzelf begeleidt op akoestische gitaar. Wat een stem...

11. Trouble

Album: Sound of Lies (1997)
Live gespeeld: 363x

39 punten
6x genoemd
#1 van vigil

There's a little bit of truth in every lie
You were so above us all
It was just the blind leading the blind


Tijdens de opnames van Sound of Lies vreesde Louris dat dit weleens hun laatste album zou kunnen worden, omdat het zo'n forse stijlbreuk vormde met hun eerdere werk. Zowel de fans als het label zouden er waarschijnlijk ongelukkig van worden, maar het was simpelweg een richting waar hij heen wilde met de band. Hij noemt het ook wel 'the fuck you record'. Olson was vertrokken, hij lag zelf in scheiding, dronk teveel en was simpelweg ongelukkig. Een situatie die wel vaker het beste naar boven haalt in muzikanten!

10. The Man Who Loved Life

Album: Sound of Lies (1997)
Live gespeeld: 246x

40 punten
10x genoemd

This traveling band was not well received
No open arms or reception lines
Just handlebars wearing five point stars

Bij Trouble schetste ik al kort de gemoedstoestand van Louris en de band tijdens de opnames van Sound of Lies. Toch was het loslaten van de klassieke Jayhawks sound niet alleen een middelvinger naar de hele wereld. Het was ook een natuurlijke beweging van Louris richting zijn eigen muzikale comfort zone en interesses (die ik beschreef bij Martin's Song). En de rest van de band ging graag mee in die ontwikkeling, in plaats van kiezen voor de makkelijke weg: een vervanger voor Olson zoeken en doen alsof er niets gebeurd was.

Een mooie uitvoering van het nummer in een radiostudio, door de voltallige band aangevuld met een violiste:

9. Tailspin

Album: Rainy Day Music (2003)
Live gespeeld: 390x

43 punten
8x genoemd
#1 van EttaJamesBrown

You're a fragile flower in its final hour
With no chance to taste the waters
Judge declared "You'll get 15 years
Join the lonely sons and daughters"

Rainy Day Music was het eerste album dat live in de studio werd ingespeeld en -gezongen. Zelfs de rootsie albums uit de beginjaren zaten vol overdubbs en knip- en plakwerk. Gary Louris heeft hierover gezegd: "It was the first record where I sang and played guitar live and kept the vocal and the acoustic. And that was liberating. When you play and sing at the same time, the dynamics happen. You sing around your guitar playing, and you play your guitar around your singing. When you overdub them, they’re kind of a flat line."

Ik vind dit een lekker nummer voor in de auto. Probeer maar eens níet mee te zingen...

8. Nevada, California*

Album: Hollywood Town Hall (1992)
Live gespeeld: 86x

56 punten
10x genoemd
#1 van motel matches

The station master is gone
I'm your lovesick cousin that never wins
First you twist then you turn
Your all lies as a mountain, dear passenger

Een opmerking van Gary Louris over de beginperiode, die ik ook vind opgaan voor dit nummer: "I thought what made us interesting is that Americana was kind of a flavor that we added to our stew, but it wasn’t really the main ingredient. I mean, if you break down a lot of the material, they weren’t country songs. But they had kind of that sound."

In 1993 was de band te gast bij het programma 2 Meter Sessies, waar ze ook dit nummer speelden:

7. Waiting for the Sun

Album: Hollywood Town Hall (1992)
Live gespeeld: 704x

63 punten
12x genoemd

Walking on down the road
Looking for a friendly handout
Somebody ease my soul

Het nummer dat het vaakst op een setlist van The Jayhawks heeft gestaan. De enige song die de grens van 700 heeft overschreden. En toch door niemand genoemd als nummer 1.

De gitaar riff aan het begin lijkt sterk op die in Mary Jane’s Last Dance, het nummer van Tom Petty dat een jaar later werd uitgebracht. Er zijn meer connecties met Petty in die periode. Zo speelde Heartbreakers toetsenist Benmont Tench mee op Hollywood Town Hall. En The Jayhawks stonden in 1992 in Petty's voorprogramma.

De band in actie op Pinkpop 1992. De editie die vooral de geschiedenis in ging door het legendarische optreden van Pearl Jam, waarbij Eddie Vedder vanaf een camerakraan het publiek in dook. Nooit eerder geweten dat The Jayhawks die dag ook present waren.

Ik was zelf op Pinkpop 1992 en daar waren The Jayhawks niet aanwezig. Wel in 1993.

Je bent me net voor. Ik zag in het laatste shot ineens het jaartal 1993 staan. Foutje van degene die het filmpje geplaatst heeft blijkbaar. Zo komen de leugens de wereld in

6. Save It for a Rainy Day

Album: Rainy Day Music (2003)
Live gespeeld: 377x

65 punten
11x genoemd

Lookin' like a train wreck
Wearin' too much makeup
Burden that you carry
More than one soul could ever bear

De hoogste positie voor een nummer dat bij niemand bovenaan het lijstje stond.

Dit nummer is voor mij een typisch voorbeeld van The Jayhawks in de 21e eeuw. Een zeer herkenbaar geluid, mede door de achtergrondkoortjes. De band heeft zichzelf enkele malen laten inhuren als begeleidingsband op albums van anderen en ook daar klinken ze duidelijk als zichzelf. Sterker nog, ik hoor op veel nummers gewoon The Jayhawks met een andere zanger.
Mocht je de albums nog niet kennen: luister maar eens naar Wesley Stace's John Wesley Harding (2017) of Americana van Ray Davies.

Een live uitvoering in Zweden, vier dagen na het concert in Hengelo dat ik eerder beschreef (dus met de invaldrummer):

5. Dying on the Vine*

Album: Sound of Lies (1997)
Live gespeeld: 72x

68 punten
10x genoemd
#1 van Outlaw104, remcodulac, Rudi S, Bonk

I want to be the first to say it
Black or white but never gray
I don't feel like me today
I'm dying in the shadow

Voor mij de grote verrassing van deze week. Ik had het nummer niet in de eindlijst verwacht en al zeker niet zo hoog. Het is de beste notering van een nummer dat via de nominatieronde het spel binnen is gekomen.
Rudi S noemde het afgelopen zaterdag een "onder de huid kruipend nummer" en dat is bij mij inmiddels zeker gebeurd.

Niet erg vaak gespeeld en ik kon dan ook geen geweldige live versie vinden. Maar deze kan er mee door, gefilmd door een fan die er in 2019 met zijn neus bovenop stond:

4. I'd Run Away

Album: Tomorrow the Green Grass (1995)
Live gespeeld: 633x

70 punten
12x genoemd
#1 van Poek, 50tracks

I recall a side of you
I recall a different side of you
But I'd run away
I'd run away with you baby

Dit nummer staat op de 3e plaats qua aantal live vertolkingen. Wat opvalt is dat plek 4 tot en met 6 van de ranglijst van meest gespeelde nummers volledig ontbreken in onze eindlijst, te weten Settled Down Like Rain (473x), I'm Gonna Make You Love Me (438x) en Tampa to Tulsa (422x). Nummer 7 Angelyne (393x) deed wel even mee, maar is in de vorige ronde gesneuveld.


Het nummer gespeeld tijdens een bezoek aan ons land in 2016:

3. Crowded in the Wings

Album: Hollywood Town Hall (1992)
Live gespeeld: 99x

78 punten
11x genoemd
#1 van Rodajc, Marty McFly, Finn

Two hundred yards in front of the man
He could never see his way to another day
This time meant the same, cold, cold, cold
Cold once again

En zo zijn we alweer beland bij de drie bovenste plaatsen. De nummers die tot in de eeuwigheid vermeld gaan worden op de MuMe Wiki, in de lijst met alle gespeelde edities van Greatest Hits.

De term 'crowded in the wings' komt oorspronkelijk uit de theaterwereld en geeft aan hoe een acteur aan de zijkant van het podium staat, wachtend op zijn teken om op te komen. In dit nummer wordt het gebruikt om een gevoel te beschrijven van op de achtergrond staan terwijl het leven zich afspeelt. Het wachten tot een nieuwe kans, een nieuw hoofdstuk zich aandient.

Een nummer waarin de veelgeroemde samenzang tussen Olson en Louris goed naar voren komt. De mannen die elkaar op creatief gebied tien jaar lang tot grote hoogten stuwden, maar op persoonlijk vlak te vaak botsten om een langdurige samenwerking mogelijk te maken. Zelfs op deze foto vallen ze liever deels buiten beeld dan schouder aan schouder te moeten zitten
https://cloudfront-us-east-1.images.arcpublishing.com/startribunemedia/PRMT7CF45WGI7TJNIHQOMENMEU.jpg

Omdat ik in deze presentatie toch graag beelden wil opnemen van de reünie in 2011, neem ik hier genoegen met een filmpje van iets mindere kwaliteit:

2. Blue

Album: Tomorrow the Green Grass (1995)
Live gespeeld: 686x

79 punten
13x genoemd
#1 van Superbitch

Stood by unbelievin'
Stood by on my own
Always thought I was someone
Turned out I was wrong

Zoals de meeste artiesten weigert Gary Louris vaak in interviews om één favoriet nummer te kiezen, maar als hij zich hier incidenteel toch toe laat overhalen, noemt hij altijd Blue. Het is ook de nummer 2 qua aantal live vertolkingen.

De strijkarrangementen die op een subtiele manier bijdragen aan de sfeer van het nummer, zijn verzorgd door Paul Buckmaster. Niet de eerste de beste, want hij heeft dit onder andere ook voor Space Oddity van Bowie en een groot aantal Elton John nummers gedaan.

Een optreden bij David Letterman ten tijde van het uitkomen van het album:



Bevriende band The Thorns heeft het nummer in 2003 gecoverd, een geslaagde poging wat mij betreft (hier te vinden op YouTube).

1. Take Me with You (When You Go)

Album: Hollywood Town Hall (1992)
Live gespeeld: 334x

86 punten
13x genoemd
#1 van likeahurricane, aERodynamIC

Like the sweet, sweet breeze that brought you
Left by chance, broke down by your words
What did I know, to ask you to leave me
Evening will die upon my doorstep

Voor mij toch wel een verrassende winnaar. Ik had vooraf mijn geld op Blue of Waiting for the Sun gezet. Die eerste heeft weliswaar lang op kop gelegen, maar moest zich uiteindelijk toch gewonnen geven.

50tracks had een vooruitziende blik, want hij had onze nummer 1 afgelopen zaterdag al in de schijnwerpers gezet. In het topic Ooit in de Top 40 kreeg het nummer een nette 7,4 als rapportcijfer. En daar bovenop van ons nu ook nog een gouden medaille.

Laten we nog één keer genieten van een live uitvoering. Er staat helaas geen informatie bij over waar/wanneer, maar ik heb uiteraard een versie uit 'de goede oude tijd' gekozen.

Ter afronding ga ik nog wat feitjes, statistieken en natuurlijk de complete eindlijst met jullie delen. Daarna zal ik het stokje overdragen.

De 20 songs zijn als volgt verdeeld over de albums:

Hollywood Town Hall (1992) - 5 nummers (25%)
Tomorrow the Green Grass (1995) - 5 nummers (25%)
Sound of Lies (1997) - 4 nummers (20%)
Rainy Day Music (2003) - 3 nummers (15%)
Blue Earth (1989) - 1 nummer (5%)
Back Roads and Abandoned Motels (2018) - 1 nummer (5%)
XOXO (2020) - 1 nummer (5%)

Op basis van de punten totalen zijn dit onze drie favoriete Jayhawks albums:

Hollywood Town Hall (1992) - 300 punten
Tomorrow the Green Grass (1995) - 201 punten
Sound of Lies (1997) - 174 punten

Ik had Rainy Day Music (2003) op dit podium verwacht, maar dat album komt daarvoor 30 punten tekort.

En zelfs bij The Jayhawks wint de hit!

Raar maar waar.

In ieder geval erg bedankt voor deze vermakelijke week met mooie verhalen, puike presentatie en goede tips!

Welk tijdperk van de band heeft onze voorkeur?

Tijdperk Olson-Louris (1986-1995 & 2011) - 11 nummers - 525 punten
Tijdperk Louris (1996-2010 & 2012-heden) - 9 nummers - 355 punten

Qua verdeling van de nummers bijna een gelijkspel, maar op punten wint de bezetting mét Mark Olson het duidelijk deze week. Wat daarbij wel opvalt is dat zowel het gezamenlijke 'solo' album als de reünieplaat Mockingbird Time volledig ontbraken in de finale.

Onze eindlijst:

1. Take Me with You (When You Go) - Hollywood Town Hall (1992) - 86 punten - 13 stemmen
2. Blue - Tomorrow the Green Grass (1995) - 79 punten - 13 stemmen
3. Crowded in the Wings - Hollywood Town Hall (1992) - 78 punten - 11 stemmen
4. I'd Run Away - Tomorrow the Green Grass (1995) - 70 punten - 12 stemmen
5. Dying on the Vine* - Sound of Lies (1997) - 68 punten - 10 stemmen
6. Save It for a Rainy Day - Rainy Day Music (2003) - 65 punten - 11 stemmen
7. Waiting for the Sun - Hollywood Town Hall (1992) - 63 punten - 12 stemmen
8. Nevada, California* - Hollywood Town Hall (1992) - 56 punten - 10 stemmen
9. Tailspin - Rainy Day Music (2003) - 43 punten - 8 stemmen
10. The Man Who Loved Life - Sound of Lies (1997) - 40 punten - 10 stemmen
11. Trouble - Sound of Lies (1997) - 39 punten - 6 stemmen
12. All the Right Reasons* - Rainy Day Music (2003) - 37 punten - 7 stemmen
13. Big Star* - Sound of Lies (1997) - 27 punten - 5 stemmen
14. Martin's Song* - Blue Earth (1989) - 24 punten - 5 stemmen
15. Miss Williams' Guitar* - Tomorrow the Green Grass (1995) - 22 punten - 6 stemmen
16. This Forgotten Town - XOXO (2020) - 22 punten - 5 stemmen
17. Bad Time - Tomorrow the Green Grass (1995) - 21 punten - 5 stemmen
18. Wichita* - Hollywood Town Hall (1992) - 17 punten - 4 stemmen
19. Gonna Be a Darkness* - Back Roads and Abandoned Motels (2018) - 14 punten - 3 stemmen
20. Real Light* - Tomorrow the Green Grass (1995) - 9 punten - 4 stemmen

Tot zover The Jayhawks. Bedankt allemaal voor het meespelen en/of -lezen deze week!
https://kutx.org/wp-content/uploads/2014/10/The-Jayhawks.jpg

Dan is nu Chicago aan de beurt zie ik. Een band die ik slechts van een greatest hits album ken, dus laat de verdiepingscursus maar beginnen, Poek!

Grote dank voor dit heerlijke Jayhawks weekje All Day Watcher.
Bijna al m'n favorieten behaalden de finale. Helaas kwam Commonplace Streets van album Blue Earth niet door de nominatie ronde. Het kreeg alleen van ondergetekende een stem.