Je bent dan ook de Statler of Waldorf van dit topic. En bij gebrek aan een andere kandidaat, mag je de andere ook zijn.

Er mag inderdaad nu wel eens een erg goede tip komen, de plaat van AOVV heb ik niet meer dan een 2* kunnen geven en ook de tip van Ataloona gaf ik een 2*. Alleen de tip van Niels is erg goed en geef ik een 4,5*.

Mja, dat heb je nou eenmaal met risicovolle tips, voor de één kan het beroerd uitpakken en voor de ander geweldig. Tot zover bevalt het hernieuwde topic mij uitstekend

1.5* en 2* tot nu toe.

Mijn recensie voor La Quiete is af: Klik!.

Wanneer komt de volgende tip?

In de planning stond deze week dus ik zal Stefan nog even laten weten dat hij van mijn part na woensdag tot aan komend weekend zijn album kan plaatsen. Ik zal me nog even op Niels' album richten.

Ik zal even nadenken over welk album ik voor de leeuwen gooi! Verder ben ik een tijdje niet meer zo actief soulseek tot dat ik de problemen met de verbinding heb opgelost.

Wanneer post je nou jouw tip Korenbloem?

Sorry heren,
Was een weekend weg en het was me een beetje ontschoten. Maar wist gelijk al welk album ik hier wil plaatsen:




'Alweer een scaruffi album' zullen sommigen zeggen, maar de keuze voor dit album kan ik heel goed uitleggen. Dit is een album met een visie, ambitie een eer betoon aan idolen. Maar vooral een lofzang aan een muzikale ontwikkeling wat wij albums noemen. Voor een aantal van jullie zal dit klinken als 'herrie', non-muziek etc. Maar dit is verre van de waarheid. Over dit album is heel diep nagedacht en de ideeën worden perfect verwoord en uitgevoerd. Dit is muziek zoals rock n roll ooit bedoeld is.


Mijn review over het album:

Sommige albums weten mij elke keer weer te raken. De ene keer met volledige bewondering en de andere keer vanuit een teleurstelling. Twin infinitives is z'n album. Op momenten van enthousiasme, zijn er alleen maar gevoelens van euforie, verbazing en verwondering, maar er zijn ook momenten van onbegrip, schaamte en gevoelens van klein zijn. Het is nu ongever 1,5 jaar geleden dat ik dit album gereviewd heb en zal eens zien of mijn conclusie nog steeds het zelfde is en of dit album nog steeds een top 10 plaats waardig is. Een van mijn eerste ervaringen van dit album was als een soort space-invaders op indie rock, en dat beviel me goed.

Royal Trux bestaat uit Neal Hagerty en Jennifer Herrema. Royal Trux werd opgericht in 1985, toen Hagerty nog een gitarist was in Pussy Galore. (een leuk feitje: Hagerty overtuigde de rest van de band om de lo-fi tape op te nemen van Exile on Main Street, deze tape werd toen een underground succes.) Hagerty en Herrema wilde iets doen wat ontrendy was en wat ze voor altijd zouden kunnen duren. Ze hadden het idee dat de noiserock scene van de jaren 80 geen bestemming had. Hun eerste album was dan ook een historisch verslag van Rock 'N Roll naar noiserock.

De band begon echt op te vallen na hun 2e album "Twin Infinitives"
Het paar kreeg 9 maanden een gigantische studio tot hun beschikking. In de studio kregen ze alle vrijheid. Ze hadden het doel om weer een rockmeesterwerk af te leveren zoals er in de jaren 60 en 70 werden gedaan. Platenlabels gaven in de jaren 60 en 70 de artiesten nog de vrijheid om experimentele dubbel albums op te nemen. Denk maar aan Dylan's Blonde on Blonde, Zappa's Uncle Meat of Trout Mask Replica. Na het opnemen ontstond er een grote 2-deling onder de rescensisten. Herrema beschreef in interview dat er recensisten en fans waren die zich persoonlijk beledigd voelde. Woorden als: Geen muziek, ze doen maar wat, dit krijg je van heroïne, is (als ik RYM lees) een van de vele negatieve reactis. Volgens Herrema waren ze toen inderdaad aan de heroïne, alleen is dit gehele concept "nuchter" bedacht en opgenomen, daarom duurde het ook zo lang voor dat het album af was.

Hagerty en Herrema creëerden een wereld zo intens. Het voelt als een thuis (rock en roll) tot de bodem wordt afgebroken en naar eigen believen weer wordt opgebouwd en ingericht. Nergens klinkt chaos zo verstrooid, angstig en geïsoleerd en tegelijk zo vertrouwd en overzichtelijk. Het hele album begeeft zich in een constante spanning van structuur en complete chaos. Tijdens het luisteren vraag je af: ben ik in de toekomst, het verleden, is dit mijn angst, mijn paranoïde of is het slechts de muziek? Door de futuristische zang, de vreemde effecten en de constante duisternis ontstaat er een hermetische dissonantie.
Onder deze muzikale paranoïde bestaat er nog steeds 'muziek'. Voor de goede luisteraars verschilt dit niet veel van de muziek die Led Zeppelin, Black Sabbat of zelfs Chuck Berry maakten. Onder de diepe laag van chaos heerst Rock 'N Roll. Maar zoals veel grote muziekanten (Faust, Zappa, suicide, Beafheart, Dylan) pushed Royal Trux alles tot het uiterste. Minimalisme wordt maximaal gecombineerd met overvloed van maximalisme. Er zijn geen concessies, de luisteraar wordt het niet een keer gemakkelijk gemaakt. Maar het voelt allemaal zo vertrouwd. Hagerty en Herrema blijven trouw aan de roots van hun idolen, zoals hun idolen trouw bleven aan Robert Johnson en Chuck Berry.

Hoe vaker ik naar dit album luister hoe mooier, intenser en begrijpelijker het is. Hoe de eerste luistersessies voelde als lang verwachte invasie van een buitenaardse macht, voelt nu als iets wat over 3 jaar door 'gewone' mensen in een garage gemaakt gaat worden. Hoe vaker ik het luister hoe verder ik in het album in gezogen wordt.

De jaren negentig kreeg hun Trout Mask Replica. Alleen jammer dat de kids van de jaren negentig (de muzikanten van nu) dit album niet zo hebben opgepakt zoals de kids in de jaren 60 Trout Mask Replica.

(Zeer terechte top 10 notering, al zeg ik het zelf)

Amai. Trout Mask Replica. Dat is toch niet echt mijn favoriete album.

Maar ik ga Royal Trux zeker eens een goede kans geven.

Ben benieuwd

Ik wil dit album al langer gaan beluisteren, dan is nu de ultieme gelegenheid aangebroken. Bakken met benieuwdheid

Ik citeer Pitchfork:
"Sounding like a subway ride inside a television inside an earthquake inside the end of the world and a pounding death rhythm of apocalyptic now"

Ex-top 10 hier, dus zal me er morgen even over buigen. Ik raad wel iedereen aan om niet na 1 luisterbeurt al een review te schrijven, ik hoor na 10 luisterbeurten nog nieuwe dingen. Subtiel in de meest prodigieuze en vervreemdende vorm.

Ben blij met deze tip, wou deze toch al eens beluisteren.

Review klaar: klikkerdeklik!

Wat ik nog vergeten was om er bij te zetten; Dit is geen tip van de maand voor velen. Maar kan wel een van de leukste albums zijn om te reviewen. Puur omdat er veel muzikaliteit in het album verwerkt is.

Maar ik gebruik wel vaker een smaak metafoor. als je je hele leven alleen maar zoet eet, kun je ook niet gelijk een grote schep sambal op je eten verdragen. Dan begin je ook met kleine beetjes. Hierom wil ik de heren vragen om echt deze plaat meerdere keren te horen en begin met kleine beetjes. Zodat je eerst je smaak kunt laten wennen en dan pas oordelen over wat je werkelijk hoort.

Eens, geen album dat je zo even luistert en tegelijk even recenseert. Dit is nogal een connaisseursalbum en buiten het feit dat de muzikaliteit van het album nog niet is in te schatten na vijf luisterbeurten, laat staan na drie, is het ook gewoon muziek waar je aan moet wennen. Kan me best voorstellen dat je het album helemaal niks vindt, maar dat Twin Infinitives na vijf luisterbeurten opeens in je top 10 staat. Dit, terwijl ik me ook goed kan voorstellen dat je na één luisterbeurt meteen een 5/5 geeft. Confusing shit..

Na 1 luisterbeurt vind ik het een erg zwakke plaat.
Maar zal hem zeker nog een paar keer beluisteren, maar nu irriteer ik me mateloos aan de plaat.
Ik mis wat drums, of tenminste een goede gitarist. Want hij speelt maar wat doelloos, zonder echt iets sterks te brengen. Ook de vocals van zowel man als vrouw vind ik bijzonder zwak. Hopelijk groeit hij nog.

Ja, vooral doen, nog vaker naar dit luisteren.

Grappig, ik was verbaasd hoe goed de muziek mij beviel na één luisterbeurt. Ik wist niet precies wat ik moest verwachten, maar ik was voorbereid op een hoop herrie: dat viel behoorlijk mee. Ik verwachtte ook dat ik hem de eerste keer niet erg goed zou vinden, maar ook dat was dus niet het geval: Ik vind het erg gaaf zelfs! Ik ben benieuwd of dat zo blijft en hoe goed ik hem uiteindelijk ga vinden Het laatste nummer is in elk geval geniaal, die beklijft ook direct. Maar dat is ook het meest 'normale' nummer heb ik het idee. Alleen die lange pauzes tussen de nummers vind ik minder.

Die lange pauzes zijn inderdaad erg storend. De plaat duurt zo al lang genoeg.

Ik weet na de eerste kennismaking totaal niet wat ik van de plaat moet vinden. Vervreemdend, maar muzikaal is het in ieder geval. Nu nog hopen dat ik het album nog een beetje leer voelen. Van het weekend nog maar eens beluisteren dan maar.

@Niels en KBF

Komt omdat dat nogal een vervelende rip is die op het internet te vinden is, op origineel schijnt 't geen pauzes te bevatten, maar heb dat zelf nog niet mogen horen.

Da's jammer... Is dit album eigenlijk fatsoenlijk te koop?

Ik ga trouwens ook maar eens aan achter de zogenaamde Trout Mask Replica van de '80's. Al vind ik het wel érg toevallig dat elk decennium tot en met de jaren 90 er precies één zou hebben

Tja, er zullen vast wel wat wannabe's zijn geweest, maar de Minutemen, Pere Ubu en Royal Trux zijn uitgeroepen als de nakomers van Trout Mask Replica. Het zijn nou eenmaal klassiekers in het alternatieve circuit en ze hebben ook duidelijk allemaal hun overeenkomsten.

Inmiddels vind ik Ice Cream ook een redelijk goed nummer al blijf ik me storen aan de zwakke gitarist.
Jet Pet begint mooi, maar dat vreemde effect en de storende vocals weerhouden me ervan om hem echt goed te vinden. De afsluiter is dan ook weer mijn favoriet een mooi nummer, en de vocals kunnen er zeker mee door.

Ik zou niet eens zo letten op dat alles. Twin Infinitives is een trip die je gewoon besluipt als het ware terwijl je gewoon wat aan het surfen bent op het internet. Zo zou ik niet eens weten welk nummer ik hoor tijdens het luisteren. Simpelweg omdat dat niet aan de orde staat tijdens zo'n trip, vandaar de vergelijking van mij met een Lsd-trip of de vergelijking van Stefan met Fear and Loating in Vegas. De gitaren en stemmen zijn uiteraard gewoon zo lekker vals gemaakt omdat het zo perfect bijdraagt aan de desolate toestand en de dissonante wanorde van het album.

Misschien moet ik er wel niet op letten, maar het stoort me dus zo dat ik het sowieso hoor.

Deze pauzes zijn ook op de orginele cd's en hebben een zeer bewust doel. Zoals ik aangaf in mijn review is dit album een eerbetoon of een bewuste langspeel lp. Op Lp hoor je vaak ook een stilte bij de overgang van ander nummer en langere stiltes als je e plaat moet omdraaien. Dus het is niet een moment van ademen (zoals sommige op RYM zeggen) maar een extra element om hun doel (een langspeel plaat) te verwoorden.