Franz Ferdinand kan ook onder de new wave geschaard worden, dus wat dat betreft kan het goed zijn dat in de sound overeenkomsten te vinden zijn. Ikzelf moest er bij dit album in elk geval niet aan denken en vind de sound wel verschillen. Franz Ferdinand klinkt toch wel anders. Wat gepolijster en duidelijk meer rock, iets 'harder', daarnaast heeft XTC heel andere zang. Hier moet wel bij gezegd worden dat ik alleen de hits van Franz Ferdinand ken en niet de albums, dus wellicht ligt het ook hier aan. Ik vind het er dus niet op lijken, maar misschien jij wel. Ik zou zeggen: probeer het

In dit tempo ben ik deze week nog aan de beurt.

Begin maar vast met zoeken zou ik zeggen

Het is inderdaad erg snel. Ik ken het album inmiddels al goed omdat ik het al aardig wat keren beluisterd heb. Meermaals per dag dus. Lag ook aan het album, dit ligt behoorlijk gemakkelijk in het gehoor. Bij wat 'moeilijkere' albums zal het geen paar dagen duren

Niels kun je zowat alles tippen, hij vindt alles goed. Tot nu toe tipte ik je Klassiekers met een hoofdletter K (Zep IV en Ziggy Stardust). Makkelijke tips, maar wel verplicht luistervoer. Ik wilde dat ditmaal anders doen, maar wat dan? Ik heb gedacht aan een soul-album, maar dat laat ik aan anderen over. Daarna zag ik dat je vanuit het postrock-hoekje ook nog maar bar weinig kent. Explosions In the Sky was een goede tip geweest. Ook heb ik gedacht aan F♯A♯∞ (Lift Your Skinny Fists.. vind ik nog minder dan jij, maar F♯A♯∞ vind ik geweldig, dus...). Enfin, dat zijn albums die je vast zelf wel een keer zal ontdekken. En anders zal ik het zelf in de toekomst wel eens tippen.

Om een lang verhaal kort te maken: om mijn eigen smaak toch een beetje op te dringen, kwam ik tot dit album. Wintermusik vond je best aardig (geniaal bij vlagen), dus je zult er in ieder geval plezier van hebben. Roeland en AOVV (jouw clustermaatjes) vinden het ook goed, dus het is geen optie dat jij het niks vindt.

Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010)


Prachtige (modern)klassieke muziek. Wie zich nog de discussie rondom IJslandse muziek kan herinneren, weet hoe ik bij dit album kom (nogmaals bedankt Roeland), wie zich de discussie niet kan herinneren... houden zo.
En zo denk ik er ook over. Gevarieerder dan Wintermusik, met wat meer instrumentatie (o.a. drums) en gewoon een prachtig album. Beste omstandigheden om dit te luisteren: 's nachts en naar de sterren kijkend. Sinds begin dit jaar een standaardklassieker die meegaat op vakantie om 's nachts compleet bij weg te dromen.

P.S. Als het toch te lang duurt, probeer eens één van zijn EP's, met name Ólafur Arnalds - Found Songs (2009).

Ik ben erg benieuwd, heb hem inmiddels binnengehaald en zal hem zeer spoedig luisteren

Overigens zal ik in de toekomst denk ik wel meer van XTC gaan beluisteren.

Hoi, ik doe ook nog even mee.

- Chevy:
- Ataloona:
- R&P:
- Fathead:
-Snoeperd:
- sxesven:
- AOVV:
- MAS (ter P):
- lambf:
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- Glenn (kobe bryant fan):
- Graf:
- Hoi:

Doe dan eerst maar English Settlement, een logisch vervolg op Black Sea,
maar met een aantal 5* songs om duimen, vingers en armen bij af te likken.

En daarna Fossil Fuel (de dubbele best of met alle singles).
Op basis daarvan kan je dan de andere albums gaan ontdekken.

Ik ben blij dat de keuze je kon bekoren.

English Settlement wordt inderdaad het vaakst genoemd als het gaat om welk album van XTC het beste is, zal ik zeker eens een luisterbeurt gunnen

Wat vind jij eigenlijk van Panjoe's opmerking, vind jij dit album of degene die hij beluisterd heeft ook op Franz Ferdinand lijken?

Ik zit de tip van Chevy nu trouwens voor het eerst te beluisteren

En in Amerika is Skylarking weer dik het populairst. Daar staat het nummer Dear God op. Dat vind ik een zeer bijzonder nummer, moet je echt eens van een luisterbeurt voorzien.

Dear God stond natuurlijk oorspronkelijk niet op Skylarking, maar was een b-kant.
Maar het klopt wel dat de song in Amerika en Canada zo populair was onder studenten,
dat de Amerikaanse release van het album dat nummer later aan de tracklijst toevoegde.

Skylarking vind ik lichtjes overroepen, al heeft het album wel een heel aparte flower power sfeer.
De songs staan minder op zichzelf en moeten het hebben van hun aandeel in het hele album.
Typisch een album waarvan de som der songs meer indruk maakt dan de aparte tracks.

Op het werkelijk sublieme Grass na dan. Maar da's dan mijn mening natuurlijk.

Franz Ferdinand ken ik ook enkel maar van een paar singles.
De overeenkomst die ik hoor is de hoekigheid van de songstructuur.
Maar XTC songs zijn veel (kleur)rijker gearrangeerd.

En het begon nog wel zo veelbelovend

Geef Niels wat tijd, hij zal vast kerst hebben gevierd als een grote bawz.

Mijn doel is binnen twee weken een album te bespreken, liefst inderdaad een stukje sneller. Zeer binnenkort komt de volgende bespreking. Je kunt toch niet verwachten dat ik om de paar dagen een album genoeg keren beluisterd heb om er een goede mening over te vormen én een fatsoenlijke bespreking heb geschreven? Al helemaal niet in deze tijd, ik heb met kerst nauwelijks enige muziek beluisterd. Chevy plaatste zijn tip pas 8 dagen geleden, een béétje geduld zou ik waarderen. Wat mij betreft ben ik prima op schema, al zal ik met de ontzettend snelle bespreking van XTC misschien iets te hoge verwachtingen hebben gecreëerd Maar dat is ook een plaat die je gemakkelijk 3x op een dag kunt beluisteren. Dit zal niet met elk album zo zijn.

Inderdaad, die snelle XTC bespreking heeft me in de war gebracht. Excuses

XTC maakt altijd snel.

En verward. Het lag dus daaraan.

Nu heb ik mijn bespreking maar meteen afgeschreven en geplaatst. Nou tevreden, Arthur?

Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010), getipt door chevy93:
Bepaald geen harde plaat, dat moge duidelijk zijn. Dit album straalt rust uit. Koude pianoklanken en sfeervolle strijkers vormen de basis van dit mooie album. Zoals vaker bij platen van IJslandse makelij straalt dit album voor het grootste deel een koud sfeertje uit, bewerkstelligt door de minimalistische delen waaruit dit album voor een groot deel bestaat. Er zijn echter ook momenten waarop er wel degelijk een bepaalde warmte te horen is, vaak als de strijkers een grotere rol krijgen of de percussie erin komt. Met name de stukken met percussie zorgen voor wat meer pit, waardoor het toch wel heel wat anders is als bijvoorbeeld een album van Nils Frahm. Er is een goede balans tussen deze stukken gevonden, waardoor er voldoende afwisseling in de muziek zit en het niet gaat vervelen, al is het voor mij geen plaat die ik kan van begin tot eind kan beluisteren zonder iets daarnaast te doen. Bij de albumdiscussie zelf valt te lezen dat sommigen dit als treurig beschouwen, het woord ‘deprimerend’ valt zelfs. Hier ben ik het persoonlijk niet mee eens. Uiteraard is dit geen vrolijke muziek, maar ik beschouw het vooral als bijzonder sfeervol. Avondmuziek, als het even kan met besneeuwde straten om je heen. Een mooie en sfeervolle plaat. Bedankt voor de tip Chevy!

Wederom 3,5*, omdat het album ik heb album erg mooi vind maar het toch iets mist om een écht hoog cijfer te krijgen. Wederom: wie weet, in de toekomst…

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona:
- R&P:
- Fathead:
- Snoeperd:
- sxesven:
- AOVV:
- MAS:
- lambf:
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- Glenn (kobe bryant fan):
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:

De beurt is nu aan Ataloona.

Schiet 'ns op, Niels!

Ataloona had echt al heel lang zijn tip kunnen geven.

Ik wilde je niet onder druk zetten. Neem in het vervolg maar alle tijd die je nodig hebt

Dat was een grapje hoor lief Arthurtje Was sowieso van plan hem zeer binnenkort te plaatsen.

Iemand anders hier die deze plaat van Ólafur Arnalds beluisterd heeft?

Ach, zo serieus was mijn bericht ook niet hoor. Maar vanaf nu hou ik alle commentaar over het tempo voor mezelf.

Eigenlijk wil ik gewoon zo snel mogelijk

Ik voeg me ook maar even in de rij...

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona:
- R&P:
- Fathead:
- Snoeperd:
- sxesven:
- AOVV:
- MAS:
- lambf:
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- Glenn (kobe bryant fan):
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus

Wat ik zei dus.

Zie de titel. Dit is allesbehalve treurige muziek. Men associeert een piano nou eenmaal gauw met droevigheid en treurnis.

En you're welcome.

Niels een tip geven is -zoals al eerder gezegd - nooit een probleem. Of het nou alternatief, obscuur as hell of gewoon dikke shizzle is, het maakt geen zak uit. Daarom wil ik nu eens testen hoever we kunnen gaan bij Niels. Uiteraard had ik voor een veilige weg kunnen gaan en Klaus Schulze, Bardo Pond, Dogbowl, SubArachnoid Space of Edith Frost kunnen tippen. Dat doe ik niet en dus tip ik één van de geschiftste albums die ik ken, (zelfde catagorie als Royal Trux of Captain Beefheart) en dat is:

Vampire Rodents - Lullaby Land (1993)




Wat punten uit mijn review die te vinden is bij het album:

''Lullaby Land is een lastig te omschrijven album. Het bevat te veel onderdelen om volledig te kunnen uitleggen of te beschrijven. In principe kun je het zien als een collage-album. Er word veel gesampled, elk nummer is weer verschillend van het andere en er word een arsenaal aan muziekstijlen gebruikt op dit album.'' --- ''Het album kan zich het beste omschrijven als een industrialcollage-album met invloeden uit de klassieke muziek, (vooral componisten als Stravinsky) jazz en avant-garde. Ook komen er geregeld samples uit films, series en musicals voorbij - althans - zo lijkt het.'' --- ''Dit album bewijst wat voor een schizofrene, maar briljante band Vampire Rodents wel niet is. Er lijkt totaal geen samenhang op deze plaat te zitten, maar toch is er een soort van chaotische continuïteit waardoor het album toch een soort van geheel word op zijn geheel eigen manier. Kakafonische wanorde, duistere en kwaadaardige experimenten en een angstaanjagende collage zijn het resultaat van de verontrustende breinen die zich hebben vermengd op Lullaby Land. 4,5*''

Zo, hopelijk kan je er wat mee

Kijk, dit gaat nou zo'n album worden waarvan jullie maar moeten begrijpen dat ik hem niet binnen een week kan bespreken gok ik zo Ben erg benieuwd, ga het morgen direct luisteren.

Leuke keuze dave!

Heb gisteren and They Have Escaped the Weight of Darkness eens beluisterd en wat een fantastische plaat is het. Erg mooie tip inderdaad, ik ga snel wat meer van hem opzoeken.