James Brown - Papa's Got A Brand New Bag: Ja, dit is natuurlijk een alom bekende klassieker. Maar desalniettemin nog steeds ijzersterk. Ook het clipje is van toegevoegde waarde. In your face, Elvis! Wat een performer. Muzikaal, qua moves en vocaal was James natuurlijk wel een baas. Op privévlak was het niet altijd even correct. Toch blijft hij een groot mens.

Natuurlijk is mijn nietige mening van mega-ondergeschikt belang. Overigens bezit ik 2 albums van de beste man. Die geraken helaas nauwelijk in mijn cd-speler. Als ik het dan ooit opzet, gaan ze na een aantal nummers weer eruit. Maar gelukkig zijn er genoeg mensen die zijn muziek wel op waarde inschatten.

@ Principal: ik bedoelde het ook niet aanvallend, sterker nog, ik ben het met je eens. De meeste muziek van Miles Davis draai ik ook zelden. Maar het ging erom een representatief nummer te plaatsen en om de redenen die ik noemde leek deze me wel geschikt (al is dat lastig bij iemand met zo'n wijds en groot oeuvre).

Nog een van mijn kant. Mijn toevoeging uiteraard. Wel plaats ik de opmerking dat Afrika Bambataa wellicht achteraf toch een betere naam was om hiphop te vertegenwoordigen. Alleen heeft Public Enemy veel meer naamsbekendheid weten te verwerven. Ach, laat ik van beiden maar een videotje plaatsen.
Voor de hiphop-leken gelijk een wereld van verschil die je in dit genre terug vindt (en zo kan ik nog wel meerdere totaal andere stijlen posten).

Heb ik zo ook totaal niet geïnterpreteerd. Ik vind overigens de clipjes een "hoogtepunt" in dit topic.

Aangezien Kraftwerk al in de lijst staat konden we Bambaataa met een gerust hart passeren

Pere Ubu - Modern Dance: Muzikaal klinkt dit niet zo punk of new wave als ik van tevoren vreesde. Ook helemaal niet zo ontoegankelijk (underground) als ik had verwachtte). Eigenlijk vind ik het best een aardig nummer. Alleen die stem is zwaar verrot.

Ik mis alleen nog clipjes van VU, Elvis, Bob Dylan en The Beatles. Maar dat zijn niet de minst bekende artiesten waar volgens mij bijna alle lezers van dit topic wel wat van kennen.
Van VU ben ik vooral fan van Oh! Sweet Nuthin', maar ik zal hier niet veel medestanders hebben.

Het is nu exit MuMe voor mij voor vandaag. Dank voor alle clipjes. Wat mij betreft mogen er nog meer volgen, maar dan wordt topic misschien teveel gespamd.

hier wat clips van de VU, niet mijn toevoeging maar wel een favoriet van mij.

Ik zal wat voorbeelden geven wat ze nou speciaal maakte.



Spoken word op een jam




De extreme "noise" van Sister Ray






Het bedwelmende "Venus in Furs", wat enorm traag en donker is, neemt ons mee naar de SM kelder van ome Lou

toch opmerkelijk dat je dan een nummer pakt van een van de laatste die eruit is gevlogen

vind deze persoonlijk ook fijner... vind de trompet het wat zeurderig maken..




Verder Bob Dylan:

pre-electrisch:



elektrisch:



jaren '80/'90


(had eigenlijk Blind Willie McTell willen noemen hier, maar die is op youtube niet te vinden in een degelijke versie, daarom een persoonlijke favoriet)

?Niet snappend?

Edit: oh ja, wel snappend, natuurlijk. Een Monk-original. Had ik helemaal niet bij stilgestaan.

Check: het nummer heet wel degelijk 'Round Midnight. 'Round About Midnight is de titel van het Miles Davis-album. Over Monk moeten we elders nog maar eens een boom gaan opzetten.

Chuck Berry's eerste hit: Maybelline, uit 1955. Hieruit blijkt duidelijk het belang van Chuck Berry in de evolutie van blues naar rock. (Maybelline is een bewerking van een country song).





De eerste hitsingle van Elvis Presley uit 1954 (dateert dus van voor Maybelline). Hieruit blijkt overduidelijk dat Elvis niet alleen een pioneer was betreft rock & roll, maar ook dat het niet alleen vanwege zijn blanke huid is dat hij verantwoordelijk is voor de popularisering van rock muziek. Wat men bedoeld met "Vóór Elvis was er niets" is dat er vóór Elvis niet zoiets bestond als pop-muziek. Je hoeft niet veel verbeelding te hebben om te begrijpen dat als men deze Elvis al schokkerend vond (weliswaar net op het randje, maar genoeg om spraakmakend en commercieel te zijn, een typisch terugkerend fenomeen in de ontwikkeling van de popmuziek) het rauwe(re) geluid van Chuck Berry op dat moment nooit de grote massa zou kunnen bekoren, en veroordeeld was tot de rhythm and blues-charts.




Dat Elvis wel de grote massa wist te overtuigen was vanwege zijn stem, zijn unieke manier van zingen en de geliktheid van wat gezien werd als duivelse muziek. Kortom, in de eerste plaats zijn geluid dus, dat hij blank was heeft hem natuurlijk niet gehinderd in zijn succes. Dat hij zijn geluid of songs niet volledig zelf heeft ontwikkeld vind ik een nogal dwaze reden om hem uit de lijst te houden. De Chess studio was ook geliefd bij artiesten vanwege de klank die men daar producede. Trouwens, bij bijna alle grote trendzetters in de popmuziek valt de hand van de studio niet te onderschatten.

De geposte nummers van VU bevallen mij totaal niet. Ik heb wel beter werk van hun gehoord. The Gift vind ik verre van mooi. Het nummer moet het wat mij betreft volledig hebben van de combi spoken word over rockmuziek. Sister Ray staat mij juist tegen vanwege de noise. Dit klinkt erg vervelend, terwijl het nummer verder niet heel veel bijzonders is. In Murder Mystery stoor ik me extreem aan de belabberde (en dit is een understatement) zang. Venus In Furs vind ik dan nog wel ok, maar ook niet echt super.
Mijn smaak is waarschijnlijk teveel gericht op meer gepolijste muziek. Nummers als Sunday Morning, There She Goes Again, Pale Blue Eyes, Who Loves The Sun, Sweet Jane en natuurlijk Oh! Sweet Nuthin' liggen mij bijvoorbeeld stukken beter.

Tsja, met die nummers hebben ze niet hun plek in de lijst verdiend

De nummers van Bob Dylan vallen me mee. Ik heb een greatest hits van de man en die draai ik nooit. Ik vind zijn stem vaak een beetje zeurderig. Op de geposte tracks is dit nagenoeg niet het geval. Zijn stem op Man With The Long Black Coat is wel matig.
De versie van Thelonious Monk kan ik ook beter hebben dan de trompet-versie van Miles.

Zowel het nummer van Chuck als Elvis doen mij weinig. Vooral het cliché rock riffje bij Chuck is niet echt denderend. Ik ga totaal niets afdingen aan hun impact op de muziekhistorie en -ontwikkeling, maar de geposte nummers vind ik matig. Heel veel aan Elvis vind ik eigenlijk best vervelend en zijn stem (die irritante vibratie) is daar één van. In dit nummer is het nog niet zo sterk aanwezig, maar ik vind de toegevoegde waarde ten opzichte van het origineel - de versie v...erg laag.

Videos van The Beatles




Of:

Ik denk dat je met nummers als Tomorrow Never Knows ook goed zal zitten bij dit topic...

Tomorrow Never Knows Ze hadden zich wel wat meer van die kant mogen laten zien!

Hmmm die is idd ook erg goed

Ik denk dat we nu wel een aardige lijst hebben (vooral omdat mijn eigen inbreng de eindlijst gehaald heeft ). De noodzakelijke genres zijn allemaal vertegenwoordigd, al kun je altijd een boom erover opzetten door welke artiesten dit nu gedaan moet worden. Allemaal bedankt voor de leuke discussies van de afgelopen tijd; ik heb er wat van opgestoken!

. Murder Mystery vind ik overigens wel sterk.

Ik zal dan toch nog even reageren op dat bericht van principal, wat Chevy aanhaalt.

De nummers die jij noemt staan verre van het "pionierswerk" van de Velvet Udnerground.
Who Loves the Sun is een vrij dom popnummertje(wat overigens wordt gezongen door Doug Yule). De eerste 3 die je noemt komen wel in de buurt, maar dat zijn ook gewoon de standaard popsongs die je bij meerdere bands in die tijd had kunnen aantreffen. Oh Sweet Nuthing en Sweet Jane hebben hier ook niets meer mee te maken, toen was het voornamelijk nog Doug Yule en vrienden en soms nog Lou Reed, maar zeker geen experimenteel werk meer.

Dat geëxperimenteer maat ze juist belangrijk, en zou je ze kunnen invullen als een soort avant-gardistische kunststroming. Warhol gebruikte ze dan ook wel eens als backingband voor zijn films.
Ook nummers als Lady Godiva passen goed tussen het pioniers werk van de VU.
Maar de nummers die ik aanhaalde zijn minstens zo belangrijk geweest, en dat heeft dan niets te maken met of het fijn in jou oren klinkt of niet maar wat voor effect dat heeft gehad op de scene van toen, ik denk dat er met Sister Ray(en European Son geloof ik ook) toch wel baan is geslagen voor de noise kant van de pop/rock, ik geloof ook niet dat een plaat als Metal Machine Music ooit had kunnen bestaan als het album White Light/White Heat ooit was uitgebracht.
Ze waren destijds geloof ik ook bestempeld als 'Art-Rock'(of is dit iets van de laatste jaren?)

Aangezien The Who er in het begin wel instond.



Moon was gek, The Who was hard en hier zie je in één keer waarom die combo destijds zo revolutionair was. De powerpop waarmee ze wereldfaam verkregen.
Het gooien met de instrumenten, de beroemde amplifiers. Eigenlijk hun invloed in een notendop.

Mij doet het nummer van Elvis ook niet veel, dat van Chuck bevalt me iets beter. Maar daar ging het hier toch niet om? En tsja, dat je het een cliché rock riffje vind zegt natuurlijk al alles over zijn invloed. Want toen er nog bijna geen rock was, kon het natuurlijk nog geen cliché zijn...
Ook je opmerking over de toegevoegde waarde bij het nummer van Elvis vind ik onder niveau, of je moet het bedoelen volgens je persoonlijke smaak. Maar als je de toegevoegde waarde qua muziek-evolutie er niet in hoort, dan hoop ik dat je geen label runt, want grote vissen zul je met zo'n oor niet vangen.

Al mijn berichten zijn puur persoonlijke smaak. Ik had gehoopt dat dat duidelijk was. Maar dan is het dat nu.
Ik was vooral benieuwd naar de clipjes die 'kenners' zouden posten van bepaalde artiesten. We hebben al genoeg discussie gehad over de namen die in de lijst zelf terecht zijn gekomen (en degenen die er net niet in staan).

Die kenners posten nu toch ook
Dat hoeven toch niet de bekendste nummers te zijn? Of de meest geliefde?

Ik juich het posten van nummers ook alleen maar toe!

Mijn commentaar bevat puur mijn mening over de nummers. En ik realiseer me dat een aantal posters juist nummers hebben gekozen die de toevoeging van de betreffende artiest in deze lijst rechtvaardigen. Maar soms vind ik dat betreffende nummer gewoon niet mooi.

Groten deels klopt, en zeker als je het van uit een popbril bekijkt. De De latere nummers zijn ook niet echt de VU in hun oorspronkelijke bezetting. VU heeft tot en met White Light / White Heat hun orginele band bezetting. De muzikale en creatieve motor achter de VU was John Cale en deze kwam uit de '
'echte' avantgarde en was ook afgestudeerd met universitaire titel in muziek. Daarbij heeft hij in Europa gestudeerd (london) en in Europa waren toen een paar hele innovatieve componisten bezig. Denk maar aan Stockhausen etc. Hij speelde onder andere in Ensembles met Satie, Monte Young enz.. Hierdoor is de muzikale insteek van de vroegere Velvet totaal anders geweest, dan andere bands van die tijd. Wanneer je de contemporaine componisten van de jaren 60 beluisterd: Denk eens aan Monte Young, Satie, Cage en stromingen aks Fluxus. Voor iemand met deze achtergrond, die een rockband begint, is het geen hele schokkende evolutie wat wij de VU nu noemen.

Dit maakt de eerste 2 albums natuurlijk niet minder revolutionaire. Maar hun zijn de gene die echt het gat tussen de klassieke muziek en de rockmuziek hebben weten te dichten.