En daar is ie dan!

Life Without Buildings - Any Other City

De Arthur-Recensies deel 21:

Ten eerste, de bandnaam is toch wel een van de vreemdste die ik al ben tegengekomen op mijn muzikale levensweg. Maar nu ik erover nadenk past ie wel goed bij de muziek die ze maken: deze plaat voelt tegelijkertijd zowel vertrouwd als bevreemdend aan, zoals een leven zonder gebouwen. Vergezocht inderdaad, maar oh zo waar.

Grote blikvanger op dit album is uiteraard zangeres Sue Tompkins, die haar uiterste best doet om geen enkel nummer in te zingen zoals het hoort. Dat geeft de plaat iets nonchalants en ongecompliceerd mee dat me wel aanspreekt. Op dat vlak zijn er inderdaad parallellen met Kim Gordon en Sonic Youth te trekken, alhoewel er één iets is dat de Amerikanen beter doen dan deze Schotse tegenhangers, en dat is variatie brengen.

Aangezien de hele plaat, met muziek en teksten en alles, in teken staat van de zang, sluipt er al snel een soort monotoonheid het album binnen. Ja, de zang van Tompkins is dan wel allesbehalve saai, het songmateriaal op zich is gewoon niet sterk genoeg om de hele zit lang te blijven boeien. Eenmaal je haar stem gewend bent geraakt en die er dus niet meer zo bovenuit springt, blijft er niet veel meer over jammer genoeg. Net zoals een leven zonder gebouwen… ach laat ook maar.

Samengevat: Any Other City is geen slecht album, maar het ontbreekt dit album net iets te veel aan variatie om een vaste klant te worden in huize Arthur.

Johnny Marr is de volgende. Wat een eer!

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- dumb_helicopter: The National- Boxer (2007)
- Arrie: Trentemøller - The Last Resort (2006)
- Ulfat-e-Zulmat: CYNE- Time Being (2003)
- Ernie: Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years (2006)
- Graf: Life Without Buildings - Any Other City (2001)
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)
- jassn
- Ward
- AOVV
- aERodynamIC
- dynamo d: The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)
- Sunderland: Clock Opera - Ways to Forget (2012)

Je haalt verdorie wel het gemiddelde naar beneden met je 3,5*

Euh, zie het als een motivatie om het album nog meer mensen aan te raden

Ik ga je een album geven dat je al kent, waardoor die recensie misschien er ook wat vlugger komt! Ik heb het derde studioalbum van Arcade Fire gekozen, "The Suburbs". Ik vind die de beste van hun drie CD's, grotendeels omwille van de schitterende verhaallijn die zit verscholen in de nummers. Ook die overgangen zijn bloedmooi. Omwille van het feit dat het een soort van conceptalbum is denk ik ook dat je er wel iets zeer moois over kunt schrijven, en het is ook een van je favoriete bands, dus dat komt wel goed denk ik.




Veel luisterplezier alvast!

Interessante tip! In die bewuste verhaallijn heb ik me eigenlijk nooit verdiept, dus dan kan ik dat net zo goed nu gaan doen.

De Arthur-Recensies deel 22: de nostalgische mijmeringen van Arthur en Wim Butler

Arcade Fire, dat is die band die hun albums altijd tot de nok toe vullen met geweldige liedjes, telkens gebaseerd rond een bepaald thema. Debuut – en in mijn ogen magnum opus – Funeral had afscheid en verdergaan na het afscheid als thema, terwijl het bij Neon Bible dan weer godsdienst en geloof was. Op dit derde album, waarmee de band wereldwijd ook doorbrak tot de mainstream, lijken nostalgie en melancholie sleutelwoorden te zijn.

Ah, die vroege puberteit. Op het moment zelf wil je natuurlijk zo snel mogelijk volwassen worden of voor altijd kind blijven, maar in die periode worden ook de kiemen van je latere levensloop gezaaid. Ervaringen en belevenissen waarvan je pas later de betekenis en impact gaat inzien, vinden met vrij grote regelmaat plaats en vormen je langzaam maar zeker om tot de volwassene die je uiteindelijk gaat worden. En het is pas als je uiteindelijk die volwassene bent geworden, dat je de schoonheid van die periode pas echt leert inzien. En dan is het natuurlijk al veel te laat om nog van die periode te genieten. Ik ben ervan overtuigd dat zanger, bandleider en tekstschrijver Wim Butler met dat gevoel in zijn maag de liedjes op The Suburbs heeft geschreven.

We Used To Wait,
dat is je eerste liedjesteksten in een ongebruikt schoolschriftje neerpennen, omdat je thuis nog geen computer hebt. En samen met je high school sweetheart wachten op het juiste moment omdat de eerste keer echt heel speciaal hoort te zijn.

Empty Room,
dat is alleen in je kamer zitten, halfgek wordend omdat de persoon van je dromen op dat moment misschien niét alleen is. Empty Room, dat is alleen in je kamer zitten, je stiekem bezighouden met dingen waar iedereen je te oud voor vindt.

Suburban War,
dat is afspreken met je schoolkameraden om in het park veldslagje te spelen met de jongens van een school uit de buurt. Dat is tussen de bomen een dikke tak zoeken om je tegen hen te verdedigen.

Ready To Start,
dat is meedoen met de groep omdat je niet bekend wil staan als de outsider. Je rookt je eerste sigaret niet op omdat hij zo lekker smaakt.

Sprawl II,
dat is je niet begrepen voelen. Dat is je in het donker op je bed afvragen welke weg je nu moet nemen: de weg die juist maar saai aanvoelt, of de weg die spannend en verkeerd lijkt.

Arcade Fire, dat is die band die hun albums altijd tot de nok toe vullen met geweldige liedjes, telkens gebaseerd rond een bepaald thema. Hun derde is hierop geen uitzondering, hoewel de tracklist hun grootste tot nu toe is. Ik had deze op 4.5* staan, maar eigenlijk was dat vooral omdat ik duidelijk wilde aantonen dat ik Funeral zelfs nog beter vind. Als ik echt heel eerlijk ben, dan hoort deze ook op een 5* te staan. Bij deze. Arcade Fire, dat is wegdromen in je eigen hoofd, nu voorzien van een passende soundtrack.

Who's next? jassn!

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- dumb_helicopter: The National- Boxer (2007)
- Arrie: Trentemøller - The Last Resort (2006)
- Ulfat-e-Zulmat: CYNE- Time Being (2003)
- Ernie: Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years (2006)
- Graf: Life Without Buildings - Any Other City (2001)
- Johnny Marr: Arcade Fire - The Suburbs (2010)
- jassn
- Ward
- AOVV
- aERodynamIC
- dynamo d: The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)
- Sunderland: Clock Opera - Ways to Forget (2012)

Geweldige recensie van Arcade Fire, Arthur! Zeer mooi en persoonlijk geschreven!

Inderdaad, petje af!

Fantastisch hoe je aan die liedjes emoties koppelt.
Ik was nog niet echt bekend met Arcade Fire afgezien van enkele liedjes op de radio. Maar deze recensie maakt me duidelijk dat ik ze een lange luisterbeurt verschuldigd ben

ik ging u eerst een hiphopalbum laten doen, maar daar heb ik toch maar vanaf gezien. Ik dacht opeens aan om eens uw top 10 van de laatste weken te bekijken in de mumeAfrekening. Ik zag daar dat je wel van de nieuwste single van The Black Angels houdt (Die hun groepsnaam is trouwens afkomstig van "The Black Angels Death Song" van The Velvet Underground) De groep zelf doet soms denken aan The Doors en Joy Division maar dan in een mooi 60's psychedelisch sfeertje. Nu vind ik dus hun nieuwste single toch wel minder dan alles op dit album. Dus daarom zou ik graag eens uw mening horen over dit album.

Ja ja, Don't Play With Guns van deze groep behoort inderdaad nu al tot mijn favoriete singles van het jaar. Ik was al benieuwd geworden naar eerder werk, maar tegen dat dat er van komt... (je kent dat wel). Dus bedankt voor de tip, het zou me erg verwonderen moest ie me niet bevallen

En bedankt voor de complimentjes over de vorige recensie, trouwens!

Inderdaad een zeer mooie, nostalgische recensie, Arthur! Mooi in het thema is dat!

Ah, heb zelf ook dat album van The Black Angels leren kennen door een toptopic hier op MuMe. En een goede tip was het

Ik ben blij te horen dat je dit een toptopic vindt, Graf!

hmm van wie zou je dit tip toch gekregen hebben?

Ik ben nu bezig met schrijven, dus later vanavond komt ie

Ik ben er toch nog niet helemaal tevreden over. Nog wat finetunen, en dan komt ie morgen. Beloofd! Maar echt, beloofd!

En Arthur hield woord...

De Arthur-Recensies deel 23:

Als ik The Black Angels ergens mee zou moeten vergelijken, dan vergelijk ik ze nog het liefst met een almachtig leger dat vol vechtlust alles op zijn pad kapotschiet. Je voelt gewoon de geldingsdrang en de intensiteit uit je boxen stromen bij het beluisteren van Passover.

Ik leerde deze band een kleine twee maanden geleden kennen aan de hand van hun nieuwe single Don’t Play With Guns. Sterk nummer, maar wat ze op dit album laten horen is inderdaad nog wel een paar klassen hoger. Het begint al met het verschroeiende Young Men Dead, dat het album heerlijk gruizig opent. Wapens, geweld en oorlog lijken trouwens het thema te zijn van de meeste nummers nummers op deze plaat als we op de songtitels mogen afgaan, vandaar ook mijn vergelijking met een leger tijdens de intro van mijn stukje. Hoe dan ook, al snel verlies je uit het oog naar welk nummer je nu precies zit te luisteren, omdat het hele album in principe één zalige maalstorm van elektrische gitaren is. The Black Angels spelen zowat alle bands uit het ‘redders van de rock n’ roll’-kliekje helemaal weg. Verdere favorieten zijn trouwens The First Vietnamese War, Manipulation en Call To Arms.

Het enige minpuntje aan deze plaat is dat ie toch net ietsje te lang duurt. Ergens in het midden ontstaat er namelijk jammer genoeg een licht meer van hetzelfde-gevoel. Gelukkig worden op de epische afsluiter Call To Arms nog eens alle remmen losgegooid, hoewel ook dat nummer op zich wel een stuk korter had gekund. En nu ik toch aan het zeuren ben, je album afsluiten met een hidden track, hoe gedateerd is dat nu weer niet? Vroeger was het natuurlijk altijd leuk om te ontdekken dat een album uit je collectie eigenlijk nog een extra nummer had, maar in deze tracklijsten-op-wikipedia-opzoeken-tijden is het verassingseffect compleet weg. Wat overblijft is een hoop moeilijkdoenerij.

Dus om af te sluiten: Passover is een sterk album, dat meermaals uitnodigt om vol overgave je airguitar weer eens boven te halen. De euforie wordt niet de volle 55 minuten vastgehouden, maar op dit album staan niettemin meer dan genoeg leuke momenten.

De volgende op de lijst is Ward. Benieuwd of hij degene wordt die me weer eens een album van vorige eeuw voorschotelt

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- dumb_helicopter: The National- Boxer (2007)
- Arrie: Trentemøller - The Last Resort (2006)
- Ulfat-e-Zulmat: CYNE- Time Being (2003)
- Ernie: Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years (2006)
- Graf: Life Without Buildings - Any Other City (2001)
- Johnny Marr: Arcade Fire - The Suburbs (2010)
- jassn: The Black Angels - Passover (2006)
- Ward
- AOVV
- aERodynamIC
- dynamo d: The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)
- Sunderland: Clock Opera - Ways to Forget (2012)

Daarin moet ik je helaas teleurstellen, al stond het titelloze debuut van Violent Femmes uit 1981 wel op de nominatie. Toch is het door mij gekozen album toch al weer 11 jaar oud. Ik zag dat we vooral wel een liefde delen voor de betere Noord-Amerikaanse indierock (Arcade Fire, Built to Spill, Grandaddy, Neutral Milk Hotel, etc.), dus wilde ik op zoek naar een pareltje in die hoek die tot op heden aan jou aandacht ontsnapt was. Ik heb even zitten twijfelen tussen drie verschillende platen. Zou ik gaan voor de kleurige, fantasierijke wereld van The Flaming Lips' Yoshimi of toch voor de aanstekelijke krankzinnigheid van Feels van Animal Collective? Uiteindelijk is mijn keus toch gevallen op You Forgot It in People van een ander bont gezelschap: Broken Social Scene.

Met zo'n schitterende titel voor een album kan het eigenlijk al bijna niet meer misgaan. Broken Social Scene is een (grote) verzameling van muzikanten uit Toronto. Het is geen strikt afgebakende band, iedereen doet mee wanneer hij/zij zin heeft (kijk eens naar het aantal leden op de artiestenpagina, al heb ik geen idee of die ook allemaal meedoen op dit album). Hierdoor ontstaat een plaat die alle kanten opschiet, maar toch altijd een samenhangend geheel blijft. Meeslepende, stuwende rammelende rocknummers worden afgewisseld met dromerige pop alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De muziek blijft ook altijd een mooi ongepolijst randje hebben. Net als bij het debuut van Arcade Fire weten ze het voor elkaar te krijgen om zo'n groot collectief als één geheel te laten klinken. Maar ik zal verder jou het werk niet ontnemen en de muziek voor zich laten spreken.

Wow, interessant. Ik ken echt helemaal niks van de band (ken ze eigenlijk alleen van naam), maar je beschrijving heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt.

Allereerst, mijn excuses dat deze recensie zo lang op zich heeft laten wachten. Een tijdelijke combinatie van weinig tijd, zin en inspiratie zorgde ervoor dat ik dit topic even op z'n gat heb laten liggen. Maar nu ben ik er dus weer!

De Arthur-Recensies deel 24:

Broken Social Scene. De naam alleen al heeft iets magisch. Muziek gemaakt door de outsiders van de stad. Terwijl de rest van jong Toronto aan het feesten is, zitten enkele leden van het collectief in een opnamestudiootje samen muziek te maken. Iedereen is ook wel met zijn eigen projecten bezig, maar toch helpt iedereen elkaar. Niemand is gierig met ideeën. Er is toch creativiteit genoeg. Muzikanten lopen af en aan, blijven even, beïnvloeden elkaar, en gaan dan weer hun eigen weg. Een gezonde manier van werken waarvan dit pareltje het resultaat is.

Want dat van die overschot aan creativiteit is helemaal niet gelogen, en dat van dat pareltje evenmin. We gaan van de ambient van opener Capture The Flag naar de kamerpop van afsluiter Pitter Patter Goes My Heart, en passeren onderweg onder andere de electrorock van Almost Crimes, het zomerse Pacific Theme, het kinderliedje-met-een-hoek-af Anthems For A Seventeen Year Old Girl, en folknummer I’m Still Your Fag, en dat zonder ook maar ergens vreemd of geforceerd aan te voelen. Sterker nog, de plaat klinkt nog als één geheel ook, wat een knappe prestatie genoemd mag worden. Ook buiten de albumcontext blijven de nummers overigens prima overeind.

Maar echt, dit album is een feest om te luisteren. Elk nummer is weer helemaal anders dan het voorgaande, terwijl het niveau constant hoog blijft en het jeugdig enthousiasme van de leden bijna hoorbaar is. You Forgot It In People (prachtige titel inderdaad) bezit als gevolg daarvan een soort charme, die ervoor zorgt dat deze cd nog heel vaak met veel liefde door mij zal worden afgespeeld. Alweer een leuke ontdekking!

4.5*

Dan mag nu eindelijk AOVV aantreden. Wordt mijn volgende te recenseren album een Bob Dylan-plaat?

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- dumb_helicopter: The National- Boxer (2007)
- Arrie: Trentemøller - The Last Resort (2006)
- Ulfat-e-Zulmat: CYNE- Time Being (2003)
- Ernie: Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years (2006)
- Graf: Life Without Buildings - Any Other City (2001)
- Johnny Marr: Arcade Fire - The Suburbs (2010)
- jassn: The Black Angels - Passover (2006)
- Ward: Broken Social Scene - You Forgot It In People (2002)
- AOVV
- aERodynamIC
- dynamo d: The God Machine - One Last Laugh in a Place of Dying... (1994)
- Sunderland: Clock Opera - Ways to Forget (2012)

Denk 't niet. Ik gok op metal

ik gok op motorpsycho

Mijn luistertip voor jou, Arthur, is geen plaat van Bob Dylan. Het heeft ook niets met metal te maken, en Motorpsycho had ik al getipt aan Ward, die met een vergelijkbaar topic bezig is. Als ik iemand een tip moet geven, is dat meestal iets actueels. Daar bedoel ik overigens geen recente release mee of zo, maar gewoon een plaat die me de laatste tijd bezighoudt. In dit geval is dat de volgende plaat:




Vic Chesnutt is een singer-songwriter die op zijn achttiende verlamd raakte, en sindsdien in een rolstoel door het leven moest. Ik zeg "moest", niet omdat hij plots genezen is geraakt, maar omdat hij enkele jaren geleden overleed na een overdosis spierverslappers. 45 jaar is een te prille leeftijd om het leven te laten, zeker als je zulke prachtige nummers schrijft. 'Little' is alvast een erg pure plaat, erg de moeite waard. Het moet je raken, natuurlijk, wat bij mij zeker en vast gebeurt. Hopelijk bij jou ook, Arthur.

Veel plezier!