Doet het schijnbaar goed op allerhande mixalbums:

Röyksopp - Back to Mine (2007)

Pet Shop Boys - Back to Mine (2005)

Oh die zien ook niet mis uit. Grappig dat op alle drie de compilaties ook Dirty Talk staat.

I-F draait trouwens een flink aantal uurtjes op de vrijdag van Pitch (de dag dat ik ga). Iets om naar uit te kijken .

Leuk trouwens om te lezen dat Sandokan veld nu een stuk positiever is tegenover Jan Johansson.

Snapte ik eerst ook nooit, maar na zijn verhaaltje bij het topic van essentiële albums wel. Dat bevestigde voor mij wel dat ik niets over het hoofd zie bij Pulp, maar dat die band voor herman op de juiste plek en tijd kwam.

Goed dat je het zegt. Omdat ik I-F nog niet kende heb ik die naam totaal niet onthouden. Zo wordt het aantal mooie namen op Pitch alleen maar groter en groter

Herman's top 10:

1. Pulp - Something Changed 7,16
2. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels) 8,58
3. Holden - 10101 7,54
4. Joy Division - Isolation 7,28
5. Velvet Underground - Venus in Furs 8,83
6. David Bowie - Subterraneans 8,07
7. Massive Attack - Blue Lines 6,59
8. Os Mutantes - Panis et Circenses 7,07
9. Mr. Flagio - Take a Chance 6,72
10. Jan Johansson - Visa från Utanmyra 8,34

Gemiddelde: 7,67 (12 stemmers)

User top 10 toplijst:

1. tsjong: 7,27
2. Snoeperd: 7,10
3. arcade monkeys: 6,98
4. Dwejkk_: 7,34
5. laxus11: 7,03
6. Ulfat-e-Zulmat: 7,44
7. Arrie: 7,65
8. kemm: 6,72
9: Teunnis: 7,62
10. Ferre: 6,85
11. R&P: 7,66
12. Kobe: 7,07
13. hoi123: 7,46
14. jassn: 7,56
15. Panjoe: 7,84
16. herman: 7,67

1. Comus – Drip Drip

Al jaren een absolute favoriet van me, sinds een jaartje ook mijn nummer 1: First Utterance van Comus. Het haast diabolische karakter en de atonale instrumentatie bevalt niet iedereen, zoals pijnlijk duidelijk werd in de laddercompetitie. Echter, voor mij is Drip Drip is van de absolute meesterwerken in de muziek. Vanaf de eerste oeh van zanger Roger Wootton word je meegenomen op een ruim 10 minuten durende trip, die je leidt langs de krochten van de hel. Alsof een muzikale vertolking wordt gedaan van een schilderij van Hieronymus Bosch. Geweldig, die violen. Geweldig, die tensie. Geweldig, die spanningsopbouw. Geweldig, die duivelse zang, waar Wootton op een gegeven klinkt als een bezeten hamster. Dit is op een magistrale manier muziek in het kruis trappen.

2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session

Het is lastig om een los nummer te kiezen uit de prachtige collage die Benn Jordan ons voorschotelt. In 70 minuten neemt hij ons mee langs alle facetten van de IDM. Zowel electronisch als akoestiek; van jazz en klassiek tot ambient en drum ‘n’ bass. En dat allemaal zonder een moment gekunsteld of overpretentieus te klinken. Gaan horen is geloven. Maar goed, ik moet een nummer kiezen. Dan kom ik al snel uit op Autumn Insomnia Session, een van de handvol nummers die ook als los nummer fenomenaal zijn. Het is relatief eenvoudig, met weinig effecten, maar o zo doeltreffend. Het begin met een drum en een melodietje, en daar eindigt het na 3:24 ook mee. Maar dan heb je wel een geweldige climaxopbouw gehoord die je naar het puntje van je stoel zuigt.

3. Pink Floyd – Dogs

17 minuten lang classic rock en ook nog eens prog. Bij deze alvast mijn, niet geheel gemeende, excuses aan de haters. Dit is een long-time favourite van mij. Hoewel qua thematiek meer een Roger Waters-album dan een Pink Floyd-album, is de band hier muzikaal gezien op een hoogtepunt. Ik heb vandaag Chevy zien zeggen dat dit nummer een gitaarsolo à la Comfortably Numb ontbeert, maar mijns inziens laat Gilmour hier horen dat hij een absolute gitaarheld is, terwijl ik de solo in CN een beetje saai vind. En wat betreft die thematiek: Waters heeft hier toch wel een punt.

4. Joy Division – Twenty-Four Hours

Volgens mij ben ik al de 10e in dit topic met Closer in zijn top 10. Een originele keuze voor een nummer is daardoor onmogelijk, dus kies maar gewoon een favoriet. Dat is nog lastig genoeg, want met name de slottrilogie van dit album is ongeëvenaard. Lange tijd was The Eternal mijn favoriet van de 3, maar de laatste tijd is Twenty-Four Hours hem voorbijgestoken. Vol overgave spuit Ian Curtis hier zijn desolate zielenroersels: ‘Got to find some therapy, this screaming takes too long’ en ‘Oh, how I realise, how I want to die’. Kippenvel all over, door merg en been, etc.

5. The National – Slow Show

Ruim 10 jaar geleden was de 29-jarige zijn suffe baantje als grafisch designer in New York zat. Hij besloot zijn baan op te zeggen en zich vol in te zetten voor de muziek. Het resultaat is bekend. Minder bekend is dat dit nummer over die gebeurtenis gaat. Alleen dan verpakt als een licht melancholisch liefdesliedje. Dat soort gelaagde boodschappen doen het sowieso goed bij mij. Buiten dat, is dit gewoon een heel erg geslaagd popliedje. De droevige bariton van Berninger tilt het nummer naar een hoger level, de piano en gitaar doen er een schepje bovenop, de erg rake brug (die Carly Rae Jepsen lijkt te persifleren) maakt het af.

6. Trentemøller – Miss You

Hoewel dit nummer redelijk atypisch is voor het album, heb ik er toch voor gekozen. Omdat het gewoon zo wonderbaarlijk mooi is. Sommige mensen beweren wel eens dat elektronisch muziek geen emotie heeft. Dit nummer is het absolute bewijs dat het tegendeel waar. Die verstilde pianoklanken raken je gewoon diep, heel diep in je hart. Als je dat niet voelt, heb ik medelijden met je.

7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You

Een weer een melancholiek nummer. Een paar dagen geleden was er bij het Vraag van de dag-topic de vraag om welke nummers je wel eens hebt moeten huilen. Nou zijn dat er niet heel veel bij mij, maar dit is er eentje van. Waits’ oprechte voordracht trof me op dat moment enorm. De manier waarop hij hier de sfeer schetst van een schemerige kroeg tegen sluitingstijd en het aangeschoten spel van de liefde die nooit zal zijn, is werkelijk waar fenomenaal. Bovendien is klinkt zijn stem hier nog niet als een gorgelbak, al kan ik zijn latere werk inmiddels ook wel waarderen.

8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe

Dan is het tijd voor de excuus-hiphopplaat, al is dit niet bepaald de hiphop, zoals mensen die niks weten van hiphop denken dat hiphop is. Hoewel er sporadisch gerapt wordt, ligt de echte hiphopfeel van dit album in de fijne beats van toonsmit Nujabes. Verder zijn de links met electronic en jazz erg nauw. Ook hier kostte het moeite om er een nummer uit te pikken. Vooral de eerste 4 nummers van het album zijn top. Reflection Eternal vind ik misschien wel de beste, maar dan krijgen we 5 melancholieke nummers achter elkaar en gaan jullie nog denken dat ik een intens droevige snuiter ben. Daarom heb ik gekozen voor het wat meer opbeurende Ordinary Joe. Dat geeft mij gelijk de gelegenheid om een andere favoriete artiest van mij erbij te betrekken: Terry Callier. Met een stem zoals de zijne, ben je al snel klaar. De lome beats van Nujabes maken het af. Hoe Jan-met-de-pet kan verworden tot iets buitengewoons.

9. Carl Craig – Televised Green Smoke

Ik denk dat dit album, met recht, een van de meest veelzijdige techno-albums ooit valt te noemen. Carl Craig, die niet vies is van een beetje snobisme (samenspelen met een metropoolorkest, dat soort dingen), haalt de techno van de dansvloer naar de kunstgalerij, zonder de dansbaarheid ervan te verlagen. Dat resulteert o.a. in het meeslepende, grotendeels beatloze At Les; het donkere, intense Red Lights; de haast vrolijke strings van Butterfly; en de fenomenale remix van Maurizio’s Domina. Het nummer waarvoor ik gekozen heb is echter Televised Green Smoke. Voor mij het toonbeeld van de tweeledigheid van dit album. Ik kan zo wegdromen bij de hypnotiserende synthmelodie en de weergaloze climaxopbouw, maar ik kan ook zo verwerken in een knallende dj-set.

10. Ólafur Arnalds – Tunglið

De afsluiter van mijn top 10 is deze IJslandse componist. Hoewel ik niet superveel modern klassiek ken, vind ik het altijd wel ontspannen om naar te luisteren en vooral deze doet mij veel. Relaxt als achtergrondmuziek, maar toch voldoende spannende momenten om je aandacht te grijpen. Ik denk dat ik het afgelopen jaar talloze keren met dit album in slaap ben gevallen. Tunglið is voor mij het absolute pronkstuk van het album. Vooral de manier waarop het nummer, na ruim 2 minuten, openbreekt met de violen is simpelweg prachtig.

1. Comus – Drip Drip 3,5
2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session 6,5
3. Pink Floyd – Dogs 6
4. Joy Division – Twenty-Four Hours 4
5. The National – Slow Show 4,5
6. Trentemøller – Miss You 6,5
7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You 5,5
8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe 9
9. Carl Craig – Televised Green Smoke 6
10. Ólafur Arnalds – Tunglið 7

Comus - Drip Drip
Er zijn momenten in dit nummer dat het net iets te freaky, heavy, onheilspellend en rommelig wordt.
Ze lijken wel bezeten door de duivel. Ik vind het nummer daardoor een beetje vermoeiend.
Maar bepaalde facetten in het nummer zijn intrigerend. (5,5)

The Flashbulb – Autumn Insomnia Session
Best een redelijk mooi nummer, maar het weet me niet echt te raken. (6,5)

Pink Floyd - Dogs
Overbekend. Beste nummer van hun album Animals. Meer hoeft er niet over gezegd te worden. (8)

Joy Division – Twenty-Four Hours
Van "Closer". Een album, dat bij de meeste luisteraars pas wordt gewaardeerd na het aandachtig luisteren van alle teksten. Een album waarbij ieder woord moet worden geanalyseerd roepen voorstanders dan ook vaak. Emoties en teksten dus, maar het gaat ook om de muziek en die doet mij niet veel. (6)


The National - Slow Show
Misschien wel het beste nummer van een naar mijn mening toch iets overschatte cd. (6,5)

Trentemøller – Miss You
Dit raakt mij niet, maar niemand hoeft medelijden met me te hebben, want heel veel andere muziek raakt mij tot aan het bot. Ik verlies na een minuutje toch wel mijn aandacht. 5

Tom Waits - I Hope That I Don't Fall in Love with You
Weer zo'n artiest die mij niet echt kan raken. (6)

Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe
Van het mij bekende album Modal Soul. Persoonlijk had ik Eclipse, Reflection Eternal of Feather een veel betere keuze gevonden, maar deze vette jazzsound scoort nog altijd goed. (8)

Carl Craig - Televised Green Smoke
Ik zoek onmiddellijk naar een andere zender als ik dit soort muziek op de radio hoor. (3)

Ólafur Arnalds – Tunglið
Mooie, rustige klassieke muziek voor de zondagochtend. Ik vind het in een woord gewoon prachtig. (9)

Ik denk dat ik van mijn stoel zou rollen van verbazing, als ik dit soort nummers op de radio zou horen...

........Mooi, dan hoef ik me dus geen zorgen te maken.

Anybody?

Ja, ik. Even wachten nog

Ja, uiteraard, komt denk ik vanavond.

1. Comus – Drip Drip 8,7
Comus maakte unieke muziek. Er hangt een enge maar bovenal geweldige sfeer omheen. Met name die vioolstukken doen me denken aan een macabere volksdans (beelden van bloedige mensenoffers mogen er zelf bij bedacht worden). De tekst helpt daar natuurlijk ook aan mee. "Drip, drip, from your sagging lip"

Ik heb dit al eens black metal folk genoemd. Ik blijf daarbij

2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session 7,5
Dit is een onbekende voor mij. Klinkt erg fijn, zet een heerlijk sfeertje neer. Aanstekelijk piano(achtig)melodietje en een opvallende maar vooral erg gave percussie. En embryo's zijn eng.

3. Pink Floyd – Dogs 7
Ik vind dit album nog altijd niet één van de betere van deze grote band, maar dat betekent niet dat ik het niet waardeer. Met name het gitaarspel is bijzonder mooi.

4. Joy Division – Twenty-Four Hours 8,5
Joy Division klinkt vaak redelijk hetzelfde, maar altijd mooi. Kil en kaal, maar erg doeltreffend. En dan is dit nummer zelfs nog één van de betere.

5. The National – Slow Show 7,3
Ik vind de muziek van The National altijd mooi, maar nooit weten ze het niveau van 'geweldig' te halen, om de één of andere reden. Dat geldt ook voor Slow Show: erg mooi dus, maar top 10 waardig is dit voor mij dan weer bij lange na niet. Maar, nogmaals: erg mooi

6. Trentemøller – Miss You 8,3
Eén van de meest emotionele electronicnummers die ik ken. Klanken die raken.

7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You 9,3
Ook één van mijn favorieten van dit album. Geweldig gezongen, heerlijk bluesy sfeertje en ook nog eens een leuke tekst. Tom Waits weet mij hier echt te betoveren met zijn stem.

8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe 7,3
Nujabes is een held, jammer dat hij is overleden (maarja, dat is natuurlijk altijd jammer). Het album waar dit vanaf komt is geweldig, al is dit lang niet niet mijn favoriet. Wel is het een leuk nummer met een heerlijke vibe.

9. Carl Craig – Televised Green Smoke 7,3
Ambientachtige technodinges. Fijn hoor! Lekker afwisselend ook. Van die muziek waar je zowel op kunt dansen als bij kunt wegdromen.

10. Ólafur Arnalds – Tunglið 7,3
Mooie muziek die een beetje het midden houdt tussen klassiek en iets post-rock achtigs. Erg sfeervol met name.

ik ga ook nog doen vanavond

1. Comus – Drip Drip 7
2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session 7
3. Pink Floyd – Dogs 9
4. Joy Division – Twenty-Four Hours 9
5. The National – Slow Show 10
6. Trentemøller – Miss You 6
7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You 6,5
8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe 6,5
9. Carl Craig – Televised Green Smoke 6
10. Ólafur Arnalds – Tunglið 7,5

En zo kwam alles toch nog goed.

1. Comus – Drip Drip
Een tip bij Super Tip-Topper die ik erg lastig vind. Het is geweldig duivels en agressief, en vijf van de zeven nummers vind ik erg sterk, maar op de een of andere manier kan ik het album nog niet goed plaatsen.
8

2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session
Met dank aan jou, Tit, dat ik The Flashbulb heb ontdekt. Staat hier op 5*.
9,5

3. Pink Floyd – Dogs
Heeft lang in mijn top 10 gestaan en is in vergelijking met andere PF-albums sterk overeind gebleven. Dit nummer zou ik ook kiezen.
10

4. Joy Division – Twenty-Four Hours
Hier kan ik lang of kort over zijn, maar dat ik hem zelf ook heb gekozen in dit topic verklaart het cijfer wel.
10

5. The National – Slow Show
The Boxer is een van die albums die ik op het begin niet heel bijzonder vond, maar toch bleef hangen, om vervolgens te stijgen naar 4,5*. Fake Empire is overduidelijkheid het hoogtepunt, maar Slow Show is geen slechte keus.
8,5

6. Trentemøller – Miss You
Opnieuw 4,5* voor het album, Miss You is het voorbeeld dat electronica qua emoties niks onderdoet voor pop/rock.
9,5

7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You
Tom Waits is de vreemde eend in de bijt wat betreft je Top 10. Het is dan ook de artiest waar ik het minst warm van wordt. Maar dit nummer is een van zijn betere en ook de reden dat Closing Time al tijden in mijn "To Listen"-lijstje staat.
7,5

8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe
Ik bedenk me nu pas dat dit de Terry Callier is van What Color Is Love. Dat album kan binnenkort een dikke 4,5* van mij verwachten. Modal Soul haalt maar nipt 3,5*. Met een paar nummers had je nog echt een hoog cijfer kunnen krijgen (Feather ), deze - ondanks Terry Callier - niet.
6,5

9. Carl Craig – Televised Green Smoke
Moet het album nog steeds eens luisteren. Dit nummer ken ik al door en door en behoort toch wel tot het beste wat techno te bieden heeft.
9,5

10. Ólafur Arnalds – Tunglið
Niet zo lang geleden ontdekt. Ik moet het nog wat vaker luisteren, maar tot nu toe doet het me wel minder dan bijv. Jóhann Jóhannsson. De rock-elementen hoeven niet zo van mij.
7,5

Ik vind Titmeister's muzieksmaak wellicht de meest interessante op Mume: gevarieerd in zowel genre, en toegankelijkheid, en niet bang voor een vreemde uitspatting zoals Comus.

Gisteren viel bij Ólafur Arnalds het computertje uit, dus nu maar zonder commentaar.

1. Comus – Drip Drip 9
2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session 8,5
3. Pink Floyd – Dogs 7,5
4. Joy Division – Twenty-Four Hours 6,5
5. The National – Slow Show 8
6. Trentemøller – Miss You 9
7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You 5
8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe 8,5
9. Carl Craig – Televised Green Smoke 7
10. Ólafur Arnalds – Tunglið 8,5

Gewoon weer eens een tiental zonder dat ik er slap over hoef te lullen.

1. Comus – Drip Drip 5
2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session 8
3. Pink Floyd – Dogs 8
4. Joy Division – Twenty-Four Hours 7
5. The National – Slow Show 7,5
6. Trentemøller – Miss You 8,5
7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You 7,5
8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe 6
9. Carl Craig – Televised Green Smoke 6,5
10. Ólafur Arnalds – Tunglið 9

Schitterende top 10 eigenlijk!

En ik maar denken dat ik dat was

Overigens ben ik al enkele dagen licht geërgerd door dit topic omdat herman nooit mijn gemiddelde heeft berekend, en niemand anders dat heeft gemerkt. Maar ik vond het zo kinderachtig om er over te gaan zeuren. Nu dus toch gedaan.

1. Comus – Drip Drip
Ik ken deze band voornamelijk van reputatie, en dit is duidelijk een nummer dat moeilijk in één keer te beoordelen is. Maar goed, gebrek aan referentiekader houdt bijna niemand op de site tegen om een mening te spuien, dus het volgende: ik hoor hier meer een vrij dierlijke seks-en-geweldsfeer dan de helletocht die jij (Titmeister) omschrijft. Van de zang en compositie ben ik nog niet helemaal overtuigd, op zijn slechtste momenten klinkt het nogal melig, alsof Gogol Bordello een poging zou doen om een conceptalbum te maken. Maar overwegend toch wel een interessant en dynamisch stukje freakfolk, dat ik best vaker zou willen horen.
7,8

2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session
Hier had ik werkelijk waar nog nooit van gehoord, dus mag worden genoteerd als een prettige verrassing. Prettig en naturel klinkend nummer met een goede flow erin, die wel een beetje eruit wordt gehaald in de climax, waardoor ik de laatste minuut iets minder vind.
7,5

3. Pink Floyd – Dogs
Mijn probleem met Pink Floyd ligt voornamelijk bij Roger Waters, maar dit is volgens mij toch echt meer een Gilmour-song. Wikipedia verschaft weinig duidelijkheid, behalve dat het Gilmours liedje was maar dat Waters een hoop heeft bijgedragen aan het eindproduct. Hoe dan ook, goed uit te houden nummer, alleen dat psychedelische middenstuk doet me niet zoveel, maar zelfs de filosofische lyrics vind ik dit keer iets bijdragen (niet altijd het geval bij mij en Pink Floyd). Ik ben het wel eens met Titmeister over Gilmours gitaar in dit nummer, ook de bijdrage van Rick Wright mag trouwens niet onvermeld blijven. Spelen konden ze wel, die jongens.
Sorry voor al die lange reacties, maar je kiest ook wel lange nummers. En dan kijk ik ook nog met een half oog naar Portugal- Spanje. Overigens valt het me intussen op dat ik de laatste helft van het nummer wel minder boeiend vind dan het begin.
7,6

4. Joy Division – Twenty-Four Hours
Muzikaal niet onaardig, maar de stem van Curtis vind ik er slecht bijpassen, zoals hier opgenomen. De tekst is me ook wat al te pathetisch, het feit dat het leven van de man ook geen bijzondere lachfilm was geldt voor mij niet als extra kwaliteit.
5

5. The National – Slow Show
Ik heb niet zo'n hele grote liefde voor dit soort jankerige studentenbands en ik zal in elke kroegdiscussie verdedigen dat Matt Berninger full of shit is, maar bij herbeluistering moet ik toegeven dat deze als liedje toch alleraardigst in elkaar steekt, het einde met piano is zelfs bijzonder fraai en weet me bijna mee te slepen. Die voldoende krijgen ze van me, ik ben de beroerdste niet.
6,5

6. Trentemøller – Miss You
Herfstachtig, simpel nummer met een bedrieglijke diepgang. Hoewel ik betwijfel of ik dit vaker dan tien keer zou willen horen, laat het een beste indruk achter.
7,8

7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You
Tom Waits is iets voor het soort stoere maar toch gevoelige hetero's, die zeer ernstig kunnen praten over de kwaliteit van whiskey en sigaren, en er graag lang en zuchtend verliefd zijn op knappe maar gecompliceerde vrouwen. Niet mijn scene, al heb ik vrienden die zo zijn en zul je mij niet horen discrimineren. Ik heb zelfs wel goede herinneringen aan dit soort sfeertjes, en dit nummer in het bijzonder. Maar wat er muzikaal zo bijzonder aan is gaat een beetje aan me voorbij.
6

8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe
Callier is een geweldige zanger, en de beats en toetsen zijn ook wel goed gedaan. Maar als geheel vind ik het iets te formulematig om echt bovenmatig goed te worden.
7

9. Carl Craig – Televised Green Smoke
Vrij interessant nummer dat een beetje buiten mijn referentiekader valt. Ik bemerk bij mezelf dat ik sinds ik ben gestopt met roken wat meer behoefte heb aan elektronische muziek, in ieder geval heb ik na het luisteren van deze top 10 een idee om wie ik om tips moet vragen als die trend zich doorzet. Ondanks onze duidelijke verschillen in esthetische beleving mag je dat best als compliment beschouwen.
7

10. Ólafur Arnalds – Tunglið
Meer op het snijvlak van klassiek en Sigur Ros-postrock. Op zich is het knap hoe dit nummer weet te blijven boeien terwijl er weinig variatie zit in het muzikale thema en niet kitsch wordt ondanks het nogal gedragen arrangement. Best fijn dus.
7,3

1. Comus - Drip Drip 6
2. The Flashbulb - Autumn Insomnia Session 7
3. Pink Floyd - Dogs 10
4. Joy Division - Twenty-Four Hours 10
5. The National - Slow Show 6,5
6. Trentemøller - Miss You 8,5
7. Tom Waits - I Hope That I Don’t Fall In Love With You 7,5
8. Nujabes ft. Terry Callier - Ordinary Joe 7
9. Carl Craig - Televised Green Smoke 8,5
10. Ólafur Arnalds - Tunglið 7,8

En ik maar denken dat ik dat was

EDIT: Ik geef de hoogste cijfers, dus ik win

Stiekem zwijmel ik bij al jullie top10's, Micha, Teun, en Heiko.




De beurt is aan onze chef (pb verstuurd)

Het was me wel opgevallen, maar met het uitrekenen van herman's cijfers en het schrijven van mijn eigen stukjes, vond ik dat ik al wel weer genoeg tijd aan dit topic had besteed. Om het goed te maken, alvast een electronic-tip voor je:

Arovane - Tides (2000)

Ik doe 'm wel even, het is stiekem ook allemaal mijn schuld . Nu moet chevy die van Titmeister natuulijk nog wel even doen.

Sandokan:

1. Charles Mingus- Wednesday Night Prayer Meeting 7,6
2. The Beatles - Eleanor Rigby 7,83
3. John Coltrane- Spiritual 7,63
4. Neil Young- Thrasher 7,13
5. Wilco- Handshake Drugs 7,0
6. Stevie Wonder- Golden Lady 7,0
7. R.E.M.- Life And How To Live It 5,53
8. dEUS- (For The) Roses 8,08
9. Can- Oh Yeah 7,62
10. Radiohead- Just 7,27

User top 10 toplijst:

1. tsjong: 7,27
2. Snoeperd: 7,10
3. arcade monkeys: 6,98
4. Dwejkk_: 7,34
5. laxus11: 7,03
6. Ulfat-e-Zulmat: 7,44
7. Arrie: 7,65
8. kemm: 6,72
9: Teunnis: 7,62
10. Ferre: 6,85
11. R&P: 7,66
12. Kobe: 7,07
13. hoi123: 7,46
14. jassn: 7,56
15. Panjoe: 7,84
16. Sandokan-veld: 7,26
17. herman: 7,67

1. Comus – Drip Drip 6,4
2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session 7,6
3. Pink Floyd – Dogs 6,3
4. Joy Division – Twenty-Four Hours 4,5
5. The National – Slow Show 5
6. Trentemøller – Miss You 6,7
7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You 6,2
8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe 8
9. Carl Craig – Televised Green Smoke 6
10. Ólafur Arnalds – Tunglið 8

The Flashbulb en Ólafur Arnalds hebben mijn interesse wel gewekt nu .

Gemiddelde van Titmeister volgt.

Allereerst de opmerking dat Alchemy officieel niet bij mijn beste 10 albums staat. Die eer van nummer 10 komt momenteel toe aan Desperado van Eagles. En inderdaad ook ik heb weer ( ) in mijn top 10.
Ik heb nog wel getwijfeld of ik wat albums zou kiezen die nog niet aan de beurt geweest zijn (Marbles, Thriller, Night), maar dit is mijn top 10 en daar zullen jullie het mee moeten doen.

1. Supetramp - Crime of the Century
School staat dus gewoon niet op YouTube.
Nu zijn de andere nummers voor mij ook steengoed, maar School blijft toch wel de eeuwige favoriet bij mij. Dan maar de afsluiter. Niet veel tekst, maar zeker een rake tekst voor wie het album een beetje snapt. Met dat prachtige slotoffensief. Om weer te eindigen met waar School mee begint.

2. Dire Straits - Telegraph Road
Telegraph Road is mijn eeuwige nummer 2, evenals Love Over Gold mijn eeuwige nummer 2 lijkt. Vroeger achter The Dark Side of the Moon, tegenwoordig achter Crime of the Century. Een album met louter toppers, zelfs het meest gehate Indsutrial Disease vind ik geweldig. Het meest complete album dat Mark gemaakt heeft zonder zwak moment.

3. Keane - Bedshaped
De singles vond ik vroeger al goed en mochten ook prijken op mijn eerste zelfgemaakte cd’s. Pas een lange tijd later besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en dit album eens te proberen. Over liefde op het eerste gezicht gesproken! De perfecte popplaat vond ik bij deze (destijds) driemansformatie uit Engeland. Openend met de heerlijkste meezingers en eindigend met een mooie dosis electronicapop. Perfect geproduceerd en nog altijd ontdek ik (na tientallen keren) nieuwe dingen. Bedshaped blijft het hoogtepunt, Tom Chaplin staat niet bekend om zijn emoties, maar dit is toch wel een nummer om een brok van in je keel te krijgen. Van de schoonheid dan.

4. Sigur Rós - Untitled (Vaka)
Untitled 8 was al langsgekomen en die kon ik derhalve niet meer kiezen (vond ik). Maar ook het openingsnummer is geweldig (ik heb echt wat met openings- en slotnummers). Daar waar het slotnummer vooral episch en groots is, is het openingsnummer intiem en klein. En deze duurt ietsje korter, dus minder marteling voor de haters.

5. Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire
Nee, geen compromise voor deze. Laat hem gerust schieten als het je niets doet, maar dit is voor mij gewoon één nummer en dat zal het ook blijven. Een soort avant-gardistische rockversie van de Morgenstimmung van Edvard Grieg. Het is een associatie die ik er nooit meer uit heb kunnen krijgen.

6. Pink Floyd - Time
Opvallend dat Titmeister pas de eerste was met een Floyd-album in zijn Top 10. Zelf heb ik ze inmiddels al jaren in mijn top 10. In het begin was het Dark Side of the Moon, zonder twijfel, en ook standaard bovenaan. Later werd dat Wish You Were Here en nog niet eens zo heel lang geleden kwam Dark Side of the Moon het stokje weer overnemen. Favorieten wisselen constant. Helemaal in het begin was het Money, toen Time, later Brain Damge/Eclipse, toen weer The Great Gig in the Sky en nu dus weer Time. Verder geen uitleg nodig, lijkt me. We kennen het allemaal en hebben onze mening erover al een hele tijd geleden gevormd.

7. Deep Purple - Highway Star (Made in Japan)
Voor mij geen The Who, Led Zeppelin of AC/DC. Deep Purple is de beste hardrockband, ten minste op hun hoogtepunt (MK2). Ian Gillan zingt hier oppermachtig, Glover speelt uitstekend bas, Blackmore laat wederom wat flitsende solo’s horen, Paice bewijst een zeer begaafd drummer te zijn en vooral Jon Lord. O, Jon Lord, die laat hier zien waarom hij mijn favoriete organist is. Die solo.
Opzwepend en meeslepend, perfect voor in de ochtend om wakker te worden. Menig dag ging ik met Highway Star op naar school als ik weer eens niet goed wakker geworden was. Eenmaal aangekomen zat ik vol met adrenaline.

8. Godspeed You! Black Emperor - East Hastings
In het donker, met de koptelefoon. De enige manier om optimaal te kunnen genieten van dit meesterwerk. Het zweren bij dit album van de mede (jonge) MuMe’ers vind ik wat overdreven, maar ik snap ze wellicht wel. Het is een schitterend album dat je inderdaad echt een uurtje weg kunt halen van deze aardbol. Iets wat misschien erg spiritueel en als hocuspocus klinkt, maar ik weet zeker dat we allemaal zo’n album kennen.

9. Nils Frahm - Ambre
Een blijvertje, zo bleek. Volledig leunend op het pianospel van Frahm ,uiteraard. Zeer kort, maar daarom niet minder boeiend. En nou hoop ik wel dat ik zaterdag kaartjes kan krijgen voor het concert met Ólafur Arnalds in oktober!

10. Eagles - Doolin-Dalton / Desperado (Reprise)
Om af te sluiten met de afsluiter van Desperado. Een nummer dat niet veel mensen zullen kennen, denk ik. Ik zou echt niet weten welke Greatest Hits-versie ik heb, want daar staat ook dit nummer bij (incl. Doolin’ Dalton-Outlaw Man). Dat was mijn eerste en nog altijd beste kennismaking met een band. Ik draaide het album misschien wel één keer per dag (op de shuffle, want destijds hadden volgordes nog geen waarde voor mij).

Titmeister:
1. Comus – Drip Drip 6,69
2. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session 7,56
3. Pink Floyd – Dogs 7,94
4. Joy Division – Twenty-Four Hours 7,05
5. The National – Slow Show 7,03
6. Trentemøller – Miss You 7,58
7. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You 6,68
8. Nujabes ft. Terry Callier – Ordinary Joe 7,38
9. Carl Craig – Televised Green Smoke 6,68
10. Ólafur Arnalds – Tunglið 7,89

Ólafur Arnalds kreeg zelfs nooit lager dan een 7.

User top 10 toplijst:

1. tsjong: 7,27 (12 deelnemers)
2. Snoeperd: 7,09 (11 deelnemers)
3. arcade monkeys: 6,98 (12 deelnemers)
4. Dwejkk_: 7,34 (11 deelnemers)
5. laxus11: 7,03 (18 deelnemers)
6. Ulfat-e-Zulmat: 7,44 (9 deelnemers)
7. Arrie: 7,65 (12 deelnemers)
8. kemm: 6,72 (8 deelnemers)
9: Teunnis: 7,62
10. Ferre: 6,85
11. R&P: 7,66
12. Kobe: 7,07
13. hoi123: 7,46
14. jassn: 7,56 (8 deelnemers)
15. Panjoe: 7,84 (5 deelnemers)
16. Sandokan-veld: 7,26
17. herman: 7,67 (12 deelnemers)
18: Titmeister: 7,23 (10 deelnemers)

Misschien even handig om het aantal deelnemers te vermelden? Leuk en aardig dat panjoe zo hoog scoort, maar ik geloof dat het aantal deelnemers destijds op één hand te tellen waren.

Ik sluit me bij deze tip aan