Grafs top 10 viel me erg mee, in zoverre dat ik verwachtte meer dan één onvoldoende te gaan geven, en in plaats daarvan een prima uurtje muziek heb beluisterd.

1. The Cure - Disintegration
Ik voel hem niet helemaal bij The Cure, gaat zowel esthetisch als qua zeitgeist een beetje langs me heen. Het nummer wordt wel goed te beluisteren als je het gewoon opzet en langzaam laat doordringen.
7

2. Marvin Gaye - Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)
Marvin Gayes beste? Eerlijk gezegd vind ik What's Going On bij vlagen een beetje overgeproduceerd, maar voor dit nummer maak ik graag een uitzondering op mijn zure oordeel.
10

3. Talk Talk - Give It Up
Deze plaat van Talk Talk ken ik nog niet echt, als dit nummer representatief is voor de kwaliteit ervan moet daar nodig eens verandering in komen. Mooi liedje!
8,0


4. dEUS - Dream Sequence #1
Dit vind ik toch ook wel één van de betere nummers van Ideal Crash, hoor. Het niet steunen van je campagne voor dit nummer tijdens de KO was een luxeprobleem.
8,0

5. My Bloody Valentine - I Only Said
Ik ben er nog steeds niet helemaal uit, dat Loveless. Dat stofzuigergeluid vind ik wel leuk maar die introverte, nauwelijks hoorbare vocalen gaan me een beetje tegenstaan als ik meer dan twee nummers achter elkaar luister. Gelukkig is dat nu niet nodig, en dan is het gewoon best mooi. Over de koptelefoon inderdaad.
7,5

6. Nicolas Makelberge - Dying In Africa
Fijn gevarieerd en melodieus nummer, al denk ik niet dat ik dit uit mezelf zou opzetten.
6,5

7. Madrugada - Step Into This Room and Dance For Me
Ik verbaas me altijd een beetje over de enorme cultstatus en de waardering die deze band ontvangt sinds de dood van Robert Buras. Dit is overigens wel veruit hun beste plaat, en een van hun mooiste nummers.
7,5

8. Aphex Twin - Heliosphan
ik hou iets meer van de latere Aphex Twin, SAW 1 vind ik soms een beetje te gezapig en ambient doet me sowieso niets. Dit nummer kan er nog wel mee door.
6

9. Jens Lekman - Tram #7 to Heaven
ik heb een aantal keer geprobeerd iets te luisteren van deze man, wat wisselende ervaringen opleverde. Dit was een van de meer positieve.
7,4

10. Studio - Out There
Eigenlijk wat te lang en complex om te beoordelen naar aanleiding van één luisterbeurt (kan me niet herinneren dit specifieke nummer eerder te hebben gedraaid), maar het lijkt wel in mijn straatje te liggen, een voorzichtig positieve beoordeling dus.
7,3

Ik ga vaker voor de perfecte productie dan voor de emotionele productie, dat klopt.

En ik weet niet hoeveel mensen nog mijn top 10 willen/gaan doen, maar anders mag Graf even netjes mijn gemiddelde gaan berekenen. Ik ben vooral benieuwd naar de gemiddeldes van de nummers.

1. The Cure - Disintegration
Ik vind Disintegration juist wel een album, waar de nummers ook op zich staan. Niet voor niets zijn er 2 redelijk succesvolle singles afgehaald. Het titelnummer vind ik dan juist weer een van de mindere nummers op het album. Waar The Same Deep Water As You je ruim 9 minuten op het puntje van je stoel doet zitten, doolt deze iets te lang door.
7

2. Marvin Gaye - Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)
Hier maak je me wel blij mee, Marvin's beste imo. Dat ie een goede stem heeft, staat buiten kijf. Hier staat zijn stem ook nog geweldig in dienst van het liedje. De funky bas doet de rest.
9,5

3. Talk Talk - Give It Up
Alsof je het expres doet: een Talk Talk-nummer uitkiezen dat ik niet ken. Nu moet ik het 5 minuten aanhoren. Het synth-intro, hoewel wat gedateerd, is nog wel aardig, maar als Hollis begint te balken, houdt het voor mij echt op. Na 2 minuten krijg behoefte om iets in elkaar te slaan. Wat een ontzettend zeiknummer weer.
2

4. dEUS - Dream Sequence #1
Het lijkt wel of alle nummer van dEUS de eerste helft saai zijn en dan losbarsten. Zo ook deze. Helaas slaat de balans uit richting saai, mede door de stem van Barman mij niet echt kan boeien. Doen ze op Instant Street toch beter.
6

5. My Bloody Valentine - I Only Said
Nog zo'n favoriet. Gelukkig kende ik deze al wel. MBV zijn een koning in het aan elkaar plakken van halve muzikale ideetjes en die vervolgens verpletteren onder de effecten. Veel mensen horen daar kennelijk iets artistieks in, ik geloof het niet. Only Shallow is het enige fatsoenlijke nummer dat ze ooit hebben gemaakt. Hier wordt ook weer gehint richting een soort van melodie, maar daar blijft het dan ook bij.
4,5

6. Nicolas Makelberge - Dying In Africa
Dit klinkt behoorlijk 1981. Lekker retro-elektroplaatje wel, al doet de zang me wat minder.
7,5

7. Madrugada - Step Into This Room and Dance For Me
Madrugada is een band die nog niet helemaal ingedaald is bij mij. Dit is wel een van hun betere nummers, ondanks het lachwekkende gegeven dat de titel te lang lijkt voor het refrein. De donkere, slepende instrumentatie, het gitaartje en de zuchtzang maken een fijn nummer, dat ook nog eens behoorlijk openbarst.
7,5

8. Aphex Twin - Heliosphan
Koning James de Eerste aan het werk. Heerlijk warme ambient met een subtiele techno-drive.
9,5

9. Jens Lekman - Tram #7 to Heaven
Dit zou het goed doen op een kerstalbum of een cd met zangers die je schoonmoeder ook kan waarderen. Zeker niet onaangenaam, maar nogal gezapig.
6

10. Studio - Out There
De eerste minuten ben ik benieuwd naar wat er gaat komen. Het blijkt een muzikale rit langs allerlei ideetjes te zijn. Halverwege krijg ik een beetje Mike Oldfield-associaties en het klinkt soms ook wat cartoonesk. Moeilijk om zo'n nummer na 1 keer luisteren te recapituleren, maar het klinkt zeker interessant. Dit album maar eens gaan beluisteren.
8

1. The Cure - Disintegration
Ja, als je dan toch depressieve muziek wilt maken, dan moet je het groots aanpakken. Dat doet The Cure hier zeker. Omdat het nummer zo lang en herhalend is raak je helemaal in die sfeer en zanger Smith dramt ook maar door (positief bedoeld), zodat je helemaal in het nummer op kan gaan.
8

2. Marvin Gaye - Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)
Super nummer! Marvin Gaye is een geweldige zanger, het nummer luistert heerlijk weg maar blijft wel interessant. Vergeleken met andere soulzangers vind ik Gaye qua het overbrengen van gevoel wel iets 'vlak', zonder scherp randje. Waar hij ook over zingt, zijn stem lijkt dezelfde emotie te hebben op dit album. (Niet dat die emotie ontbreekt trouwens!) Het is maar relatief, want dit is een heerlijk nummer.
8

3. Talk Talk - Give It Up
Op de een of andere manier moet ik wennen aan Talk Talk dat min of meer gefocused klinkt ; ) Vooral vergeleken met het vorige nummer van Chevy. Zal de hele plaat eens luisteren. Heel leuk nummer met een fris geluid.
7,5

4. dEUS - Dream Sequence #1
Een beetje vlak en saai vind ik persoonlijk. Er zit wel een mooie ontwikkeling in het nummer, maar doet me niets. Elke keer als er een nieuw instrument of thema geintroduceerd wordt krijg ik een "net niet" gevoel. Het nummer wordt tegen het einde wel beter.

(Deze ad verscheen bij het filmpje: "Test je wietgebruik. Denk je dat je teveel gebruikt? Doe onze zelftest en kom erachter." Beter kan ik dit nummer niet omschrijven ...)
5

5. My Bloody Valentine - I Only Said
Dit album is soms prima te doen als je net zo loom bent als de muziek zelf, op een warme dag tijdens een lange treinreis ofzo. Maar dit nummer vind ik irritant, vooral ook door dat deuntje.
4,5

6. Nicolas Makelberge - Dying in Africa
Héél Zweeds dit. Ik vind het eigenlijk wel leuk. Gevarieerd en interessant, en gewoon heel fijn ritmische muziek. Duurt ook precies lang genoeg. Net als Titmeister, Heicro en Niels vind ik de zang wel minder.
6,8

7. Madrugada - Step Into This Room and Dance For Me
Sfeervol, donker en met een heleboel spanning. Even wennen, maar érg goed. Ook deze plaat zal ik eens helemaal luisteren!
8

8. Aphex Twin - Heliosphan
Niet slecht, maar boeit me ook niet.
5,5

9. Jens Lekman - Tram #7 to Heaven
Mooi warm nummer De dromerige sfeer geeft dit nummer een heel eigen geluid, en ik vind zijn stem ook gewoon heel fijn om naar te luisteren
7,5

10 Studio - Out There
Ik heb gewoon het hele nummer gedownload. We gaan hier toch verd* niet knippen in de nummers zeg!

Had maar een paar seconden muziek nodig om erachter te komen waar deze band vandaan komt. Zweden. Het heeft een goeie groove, een fris geluid, en er gebeurt een hoop. Net als je het gevoel krijgt dat het te lang duurt (zo rond minuut 7/8) zakt het nummer tijdenlijk even in om subtiel een nieuwe groove uit te bouwen. Heerlijk.
7,5

Yup, ik ben een liefhebber van Zweedse muziek .

Overigens staat het nummer van Studio ook gewoon in zijn geheel op Spotify.

Ze hebben zeker een eigen geluid Zal die plaat van Studio eens helemaal luisteren, dat nummer maakte me wel nieuwsgierig.
Leuke manier om nieuwe muziek te ontdekken zeg, dit topic...!

Dit wordt geplaatst terwijl ik in Frankrijk zit: ik heb de boel van tevoren al geschreven en nu via mijn mobiel gekopieerd en geplakt. Ik heb enkele albums in mijn top 10 staan die nog niet zijn langsgekomen en die een afwisseling zijn op wat al gepasseerd is, maar ook een aantal in dit topic erg onoriginele albums, maar daar is niks aan te doen. Ik ben telkens gewoon voor mijn favoriete nummer gegaan en heb niet gekeken naar wat al gepasseerd is. Ik ben benieuwd wat jullie van bepaalde nummers gaan vinden in elk geval!

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2
Niet geheel toevallig is dit ook gewoon mijn favoriete nummer aller tijden. Dit album van Neutral Milk Hotel staat belachelijk stevig op de eerste positie. Hieronder zou er eventueel wat geschoven kunnen worden, maar In the Aeroplane Over the Sea is met enorme afstand mijn favoriete album aller tijden. Wat ik erbij voel heb ik geprobeerd te beschrijven in een behoorlijk lange review bij de albumpagina, wie het dus wat uitgebreider wil lezen kan daar terecht. Two-Headed Boy Pt. 2 is in elk geval één brok emotie voor me. Eigenlijk gebeurt er weinig, weinig meer dan een slome verzameling akkoorden en iemand die daaroverheen zingt. Menige andere zanger had er waarschijnlijk ook een saai nummer van gemaakt. Maar de bezielde manier waarop Jeff Mangum hier zingt doet meer dan me in zijn greep houden, hij raakt me en ontroerd me. Vooral die ene zin, die als een mes door mijn ziel snijdt: "And in my dreams you're alive and you're crying". Ik meen het, zelfs als ik er alleen maar aan denk krijg ik kippenvel over heel mijn lijf. Nu hou ik er maar mee op, ik kan het toch niet beschrijven

2. Radiohead - Idioteque
Een aantal jaar voor ik op MuMe kwam heeft Kid A mij bang gemaakt. Ik werd er letterlijk bang van, ik hoorde er nauwelijks muziek in en heb de behekste verzameling geluiden toen direct van mijn pc gegooid na stukjes van een aantal nummer gehoord te hebben. Dat gevoel kan ik nu niet meer begrijpen, eigenlijk is dat jammer. Waarom het zo vormeloos en nauwelijks als muziek klonk weet ik ook niet meer. Gelukkig weet ik nu wél waarom ik het indertijd bovenaan enkele toplijstjes vond. Kid A is voor mij een ijskoude lading aan donkere emoties die over je heen wordt gekieperd. Daarnaast is het ook nog eens origineel, creatief en afwisselend. Mijn favoriet werd al vrij snel Idioteque, het enige nummer dat zich enigszins met de muziek van Neutral Milk Hotel kan meten. IJskoude, genadeloze electronicaklappen die een soort macabere dancebeat vormen met het gehuil van Thom Yorke eroverheen: keer op keer stroomt het kippenvel over mijn lijf.

3. Pere Ubu - Humor Me
Wellicht neem ik een risico om voor dit nummer te gaan, omdat het aan het begin een ietwat kleurloos nummer lijkt vergeleken met de rest van het album (voor zover je bij Pere Ubu van 'kleurloos' kunt spreken). Dit is echter wel mijn favoriet van het album. Denk ik. De gekkigheid van het hele album wordt hier omgezet in een waanzinnig soort wanhoop. Het begint met een soort verward brabbelende David Thomas, vervolgens volgt één van mijn favoriete gitaarsolo's (kort, maar een aanslag op mijn gemoedstoestand) waarna de wanhoop even helemaal loslaat: Humor me!!! Vreselijk intens.

4. Gorillaz - Kids With Guns
Over naar de absolute popperfectie. Dat is wat Demon Days voor mij is. Laat die Beatles toch zitten, Gorillaz moet je hebben. Het album heeft het niveau van een 'best-of' album van een band die in twintig jaar tijd een geweldige discografie heeft opgebouwd, en is daarnaast ook nog eens afwisselender dan de meeste bands in twintig jaar kunnen zijn én heeft een soort overkoepelende sfeer. Elk, maar dan ook élk, nummer is volledig bulls eye. Zo ook dit Kids With Guns, waar gewoon alles aan klopt. Het klinkt alsof er jaren aan geschaafd is. Een pakkende baslijn, een meesterlijke opbouw, een schitterend refrein en als klap op de vuurpijl ook nog eens een meesterlijke climax. En nog wel meer ("push it, push it real"). Daarnaast is Damon Albarn één van mijn favoriete zangers en Danger Mouse een meesterlijke producer. Het moge duidelijk zijn: dit nummer is tot de laatste seconde gewoon perfect in elkaar gezet.

5. Faust - Meadow Meal
Tot nu toe mogen we nog niet klagen over afwisseling in mijn top 10, toch? We gaan namelijk over naar het debuutalbum van Faust. Dat bestaat uit drie redelijk lange nummers (waarvan alleen de laatste écht lang is) en, je snapt het wel, doet het wat mij betreft toch het best als geheel. Toch heb ik wel een favoriet deel en dat is het tweede nummer. Op dit hele album gebeurt veel, belachelijk veel. Het lijkt net of er allemaal losse stukjes muziek en geluidsexperiment achter elkaar zijn geplakt tot één nummer. Wie dit luistert hoeft zich ook niet te vervelen. Van een vroeg soort noise-experiment naar een op zeer aparte manier voorgelezen bizar gedicht, waarna zonder waarschuwing na een heerlijke drumbreak een schitterend gitaarstukje zich inzet. Enzovoorts. En alles maar dan ook alles wat er gebeurt is puur genieten.

6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti)
Dan de post-rock van Sigur Rós, die hier al geregeld de revue is gepasseerd. ( ) is dan ook met grote afstand het beste album van deze IJslandse band als je het mij vraagt. De pianoklanken die dit album overheersen betoveren letterlijk. En dan vooral die van het ijzige derde nummer, dat vrijwel geheel steunt op één van de meest geniale pianomelodieën aller tijden. Die hypnotiseert volledig. En dan dat moment dat de melodie hoger wordt, een moment waar ik eigenlijk het hele nummer op wacht: kip-pen-vel.

7. Orchid - Aesthetic Dialectic
Hier gaan hele pijnlijke cijfers vallen, waarschijnijk. Onthoudt wel dat je niet lager dan 1 mag geven hè! Ik zal toch maar even uitleggen wat hier zo geweldig aan is. Dit is dus screamo, een naam voor een bepaalde tak van emo, een genre dat ik op dit moment helemaal aan het uitspitten ben. En al kom ik bijzonder veel schitterends tegen, nog altijd kan niets op tegen Orchid, één van mijn favoriete bands aller tijden. Hun muziek breekt je emotioneel tot het bot af en is energiek tegelijk. De intensiteit zelve, eigenlijk. De vocalen raken me diep terwijl de geweldige riffs en melodieën die deze band als geen ander onder de lagen ruis kan verstoppen me tot leven wekken. Het album in totaal slechts zo'n 18 minuten, maar maakt in die tijd veel meer bij me los dan vrijwel elk ander album. En van dit geweldige album is Aesthetic Dialectic mijn favoriet. DON'T EVEN TRY!!!

8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka)
Funeral, die hier ook al honderduuzend keer is langsgekomen, is een stukje afgezakt in mijn top 10, maar dat ligt niet aan dit nummer, nog altijd één van mijn favoriete nummers ooit. Win Butler is ook één van mijn favoriete zangers, hij benadert zowaar het kunnen benaderen van Jeff Mangum als het om emotie gaat. Laïka is een vreemd en vreselijk duister verhaal (schitterende tekst!), gebracht vol bezieling over een schitterende muzikale ondergrond met die geweldige accordeon. Daarnaast bevat het ook de energie die Arcade Fire op Funeral heeft (en op latere albums minder). Een gitzwart nummer dat mij zeer triest in de oren klinkt, al zou je dat op het eerste gehoor misschien niet zeggen. Daarnaast zit het tekstueel vol bittere ironie. Wederom is intens het goede woord.

9. Neurosis - I Can See You
Normaal gesproken krijg ik niet te maken met 10 nummers van dit niveau: mijn absolute favorieten. Nu dus wel. En dan wordt ik er nog maar eens met mijn neus opgedrukt hoe schitterend muziek kan zijn. Zo ook dit album, The Eye of Every Storm. Het tempo ligt er veel lager en het geheel is veel langdradiger dan het misschien wel bekendere Through Silver in Blood, dat een stuk harder gaat. Ook I Can See You is voor het grootste gedeelte simpelweg geen metal te noemen. Dit nummer is duister en pijnlijk, Scott Kelly, wát een stem heeft die man toch, klinkt gepijnigd en verdrietig. Er is een onderhuidse spanning voelbaar. En daar blijft het niet bij: op gegeven moment komt alles eruit en is de ellende compleet: IIIIII CAN SEEEEE YOOOUUUU!!! Ik durf het woordje intens niet meer te gebruiken. Maar dat is het dus wel. Net als Pigeon trouwens. Heb ik dat ook maar vast gezegd.

10. Cannibal Ox - Pigeon
Om het straat te houden: hier wat hiphop. Hoewel, dit klinkt toch niet straat? Het is eerder van die hiphop waarbij rockliefhebbers (om er even een naam aan te geven) kunnen zeggen: o mijn God, het gaat niet over bitches en er zit afwisseling in de muziek! En dat terwijl het eigenlijk toch 'gewoon' over de straat gaat. The Cold Vein is een door middel van allerlei (vaak terugkerende) metaforen vertelling van een spijkerhard, genadeloos en ijskoud leven in New York. Wat dat betreft zijn vergelijkingen met Mobb Deep en Wu-Tang Clan, beide groepen die door veel niet-liefhebbers dan weer zullen worden afgedaan als 'stoerdoenerij', makkelijk te maken. Maar goed, zo goed als Cannibal Ox zijn ze natuurlijk niet Vast Aire moet één van mijn favoriete MC's zijn, Vorgul Mega is ook een briljante rapper en El-P levert hier het beste hiphop productiewerk aller tijden af. Want wat gebeurt er hier veel! Die blazers, dat gitaarspel, de soundscapes, de electronica: alles om dit een ongekend sfeervol en kippenvelopwekkend geheel te maken. Dat in combinatie met de briljante flow en geniale teksten van beide mannen maken dit tot één van de beste nummers ooit.

Mooi stukje tekst:

"Birds of the same feather flock together, congested on a majestic street corner. That's a short time goal for most of them, 'cuz most of them would rather expand their wings and hover over greater things. That's what we call inspired flight, by the pigeons that gotta eat pizza crust every night"

Was ik het nu toch wel vergeten, om het gisteren te plaatsen.

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2

Niet mijn favoriete nummer van het album, maar nog steeds een mooi liedje. Vind het nummer zo los van het album wel een stuk minder werken dan in de context van het album als geheel. Neemt niet weg dat dit een mooi akoestisch nummer is, waar het gezaag van Jeff Mangum mij diep weet te raken. (8,1)

2. Radiohead - Idioteque

Na een goed begin met NMH wordt het niveau nog verder opgekrikt met Idioteque. Ik weet nooit of Kid A of In Rainbows mijn favoriete plaat van Radiohead is, maar na beluisteren van Idioteque neig ik toch weer sterk naar Kid A. Heerlijk hoe die drumsample doordendert, maar de hele instrumentatie is om je vingers bij af te likken. Voeg daar nog de bevlogen zang van Yorke bij en je hebt een van de mooiste nummers aller tijden. (10)

3. Pere Ubu - Humor Me

Ik kende Pere Ubu alleen van naam, maar het klinkt als een tof post-punk nummer. Ik hou wel van de manische sfeer in het nummer. Te weird nummer om goed te beoordelen na twee luisterbeurten, maar het heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt. (7)

4. Gorillaz - Kids With Guns

Je blijft de sterke nummers aan elkaar rijgen, met dit geweldige poppareltje. Buiten dat ik altijd geniet van de stem van Damon Albarn, is het vooral de productie die in het oog springt. Vooral de noisy climax van de laatste minuut is erg sterk. (8,4)

5. Faust - Meadow Meal

Hier ben ik een stuk minder kapot van. Een bizarre incoherente geluidscollage. Het begint sterk met onvoorspelbaar gepingel op een piano wat zo uit een horrorfilm lijkt te komen. Daarna volgen er verschillende geluidsexperimenten, die soms aardig zijn, maar vaker me totaal niet boeien. Vooral de meer conventioneel klinkende rockstukjes doen mij teveel denken aan het puntloze gejengel van jaren '60 en '70 psychedelische rockbands. (5)

6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti)

Mijn favoriete Sigur Rós nummer aller tijden. Prachtige betoverende pianolijn, waar heel het nummer omheen wordt gebouwd. Zó doeltreffend hoe de muziek eromheen langzaam, maar gestaag aanzwelt. Absoluut meesterwerk! (10)

7. Orchid - Aesthetic Dialectic

Tja, dit is wat andere koek. Niet echt iets voor mij. Hoewel ik het wel tof vind hoe die gitaar vanaf 0:50 die hoge melodie erdoorheen breit. Slecht zou ik het ook absoluut niet noemen, maar ik zet het niet snel nog eens op. (4,5)

8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka)

Blijft een fantastisch album, ook al is ie een beetje doodgedraaid. Dit nummer heeft alle kenmerken waardoor ik een zwak heb voor Arcade Fire: meeslepend, episch, theatraal en hier is tenminste nog het rammelende aanwezig dat ik mis op The Suburbs. (9)

9. Neurosis - I Can See You

De eerste helft kan ik waarderen, ook al werkt de stem van de zanger voor mij niet echt. Dat tweede stuk vind ik echt niks. Muzikaal al niet mooi, maar de zang vind ik echt ronduit lelijk. (3)

10. Cannibal Ox - Pigeon

Kende dit ook alleen van naam, maar daar ga ik snel verandering inbrengen, want dit is echt hard genieten. Dit is helemaal te danken aan El-P. De experimentele productie vol soundscapes wordt slim gefundeerd op een eenvoudig, doch master basloopje. De rappers komen ook wel tof, maar worden wat mij betreft ondergesneeuwd door de inventieve productie. (8,7)

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2 - 7,5
2. Radiohead - Idioteque - 6
3. Pere Ubu - Humor Me - 6
4. Gorillaz - Kids With Guns - 7
5. Faust - Meadow Meal - 6,5
6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti) - 7,5
7. Orchid - Aesthetic Dialectic - 4
8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka) - 7,5
9. Neurosis - I Can See You - 4,5
10. Cannibal Ox - Pigeon - 9

Wegens vakantie alleen maar cijfers.

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2 - 6
2. Radiohead - Idioteque - 6,5
3. Pere Ubu - Humor Me - 6
4. Gorillaz - Kids With Guns - 6
5. Faust - Meadow Meal - 5,5
6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti) - 6
7. Orchid - Aesthetic Dialectic - 3
8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka) - 6
9. Neurosis - I Can See You - 6
10. Cannibal Ox - Pigeon - 6,5

Het valt nog best mee met de lage cijfers voor Orchid Stelletje emo's Nu maar hopen dat er nog iemand komt die het een mooie ontdekking vindt.

Ik zag dat ik na Niels aan de beurt ben. Nu ben ik dit weekend op vakantie, dus kan ik dan nog niets plaatsen. Ik ben echter de 25e alweer terug en aangezien er nog maar weinig beoordelingen van Niels zijn geplaatst stel ik voor dat ik mijn top 10 gewoon plaats wanneer ik terug ben. Dan is er ook nog wat meer tijd voor mensen op beoordelingen te plaatsen voor Niels zijn top 10.

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2 - 7,9
2. Radiohead - Idioteque - 7,3
3. Pere Ubu - Humor Me - 6,3
4. Gorillaz - Kids With Guns - 10
5. Faust - Meadow Meal - 4,5
6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti) - 7,8
7. Orchid - Aesthetic Dialectic - 4
8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka) - 6,5
9. Neurosis - I Can See You - 5,4
10. Cannibal Ox - Pigeon - 10

Een breed georiënteerde toptien die sterk afwisselt tussen stijlen, en voor mij ook flink schommelt tussen geweldig leuk en behoorlijk stom. De twee tienen waren voor mij niet te vermijden - die stonden immers ook in mijn top tien in dit topic .

Dat vinden wij zomaar prima Ward.

Schitterende Top 10 Niels !

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2 - 10
2. Radiohead - Idioteque - 9
3. Pere Ubu - Humor Me - 8,9
4. Gorillaz - Kids With Guns - 8,2
5. Faust - Meadow Meal - 8,6
6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti) - 10
7. Orchid - Aesthetic Dialectic - 9,2
8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka) - 9,3
9. Neurosis - I Can See You - 8
10. Cannibal Ox - Pigeon - 7,8

Coulante knul ben je toch, R&P

Jammer van de twee metaldraken, de rest is namelijk wel top. Dat album van Cannibal Ox ga ik binnenkort eens opzetten.

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2 - 8,5
2. Radiohead - Idioteque - 9
3. Pere Ubu - Humor Me - 8
4. Gorillaz - Kids With Guns - 8
5. Faust - Meadow Meal - 6
6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti) - 9,5
7. Orchid - Aesthetic Dialectic - 3
8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka) - 9,5
9. Neurosis - I Can See You - 4
10. Cannibal Ox - Pigeon - 9

Orchid is geen metal Sorry, leuk dat een aantal dingen bevallen hier

Niels: hoge pieken, diepe dalen, en alles er tussenin eigenlijk

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2
Alle liedjes op deze plaat zijn wel goed, dat geldt ook voor de laatste. Ik zou het niet meteen hebben gekozen als hoogtepunt van de plaat maar het is een waardig neerslachtige afsluiter.
7,5

2. Radiohead - Idioteque
Alles wat je hierover kunt zeggen is al twaalfduizend keer gezegd, behalve dat ik kan melden dat ik erbij was en dat het de hype makkelijk ruim een decennium heeft overleefd.
8,5

3. Pere Ubu - Humor Me
Band die ik eigenlijk alleen via Musicmeter ken, heb er niets tegen maar wisselende ervaringen met de geplaatste nummers. Deze vind ik wel erg leuk, gedreven, intens en redelijk origineel.
7,5

4. Gorillaz - Kids With Guns
Zou niet mijn keuze zijn, dacht ik toen ik de titel zag, maar ja, dan luister je het en dan is het gewoon fucking geniaal. Demon Days is echt een moderne classic.
9

5. Faust - Meadow Meal
Ben niet echt bekend met Faust, dit nummer heeft me in ieder geval niet nieuwsgierig gemaakt. Onsamenhangend gedoe. Sorry, ik heb moeite om me voor te stellen dat iemand hier iets geniaals van kan maken in zijn oren. Maar even goede vrienden.
3

6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti)
Intussen ben ik wel gewend dat ik bijna in iedere KO en dergelijke een nummer van () moet beoordelen, omdat iedereen opdweilbaar schijnt te worden van deze plaat. We doen het af met een zesje, de goede verstaander weet.
6

7. Orchid - Aesthetic Dialectic
Live kan ik dit soort muziek nog wel hebben, achter de computer verveel ik me er stierlijk bij.
5

8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka)
Kunstacademie-sfeertje, 6,5 was mijn laatste commentaar bij dit nummer. Maar misschien, ik weet niet of ik het durf te zeggen, gaat het kwartje eindelijk een beetje vallen bij Funeral. We doen er een half puntje bij.
7

9. Neurosis - I Can See You
Was dit niet een metalband ooit? (na 3:30 min) Oh ja, dus toch. Tot die tijd is het wel fascinerend maar ook een beetje saai. Daarna gaat de beuk erin en wordt het paradoxaal genoeg gewoon saai. Gitaarsolo aan het einde voorkomt een nog lager cijfer.
4

10. Cannibal Ox - Pigeon
Misschien wel een beter nummer dan ik er nu van kan maken, maar ik ken dit nog niet zo heel goed. Vergeef me mijn onwetendheid.
7

niels94 top 10:

1. Neutral Milk Hotel - Two-Headed Boy Pt. 2 – 7,93
2. Radiohead - Idioteque – 8,04
3. Pere Ubu - Humor Me – 7,10
4. Gorillaz - Kids With Guns – 8,09
5. Faust - Meadow Meal – 5,58
6. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti) – 8,11
7. Orchid - Aesthetic Dialectic – 4,67
8. Arcade Fire - Neighborhood #2 (Laïka) – 7,83
9. Neurosis - I Can See You – 4,99
10. Cannibal Ox - Pigeon – 8,29


User top 10 toplijst:

1. tsjong: 7,27 (12 deelnemers)
2. Snoeperd: 7,09 (11 deelnemers)
3. arcade monkeys: 6,98 (12 deelnemers)
4. Dwejkk_: 7,34 (11 deelnemers)
5. laxus11: 7,03 (18 deelnemers)
6. Ulfat-e-Zulmat: 7,44 (9 deelnemers)
7. Arrie: 7,65 (12 deelnemers)
8. kemm: 6,72 (8 deelnemers)
9: Teunnis: 7,62
10. Ferre: 6,85
11. R&P: 7,66
12. Kobe: 7,07
13. hoi123: 7,46
14. jassn: 7,56 (8 deelnemers)
15. Panjoe: 7,84 (5 deelnemers)
16. Sandokan-veld: 7,26
17. herman: 7,67 (12 deelnemers)
18: Titmeister: 7,23 (10 deelnemers)
19. niels94: 7,06 (7 deelnemers)

Mijn eigen top 10 volgt zo!

1. The Cure - Lovesong

Disintegration staat al jaren rotsvast op nummer 1 in mijn top 10. Ik vind het dan ook erg lastig om een favoriet aan te wijzen. Er zijn al verschillende nummers van dit album in dit topic voorbijgekomen. De meesten hebben dan voor de uitgesponnen droevige nummers gekozen, waar ik ook erg van kan genieten. Aangezien er in mijn top 10 nog genoeg ruimte zal zijn voor uitgesponnen melancholie, leek het mij een goed idee om te kiezen voor de meer poppy kant van The Cure. Daarom heb ik gekozen voor het magistrale Lovesong. Wat mij betreft is dit de popkant van The Cure op zijn best. Waarom het nummer zo werkt is voor mij de combinatie tussen aanstekelijkheid en melancholie. De instrumentatie vind ik echt perfect met die doordenderende basgitaar, maar vooral de korte gitaarintermezzo’s zijn echt genieten. Bovendien blijft de stem van Robert Smith de mooiste stem uit de popgeschiedenis wat mij betreft.

2. Modest Mouse - Lounge (Closing Time)

Modest Mouse is mijn favoriete band aller tijden. In dit nummer komen verschillende kanten van MM perfect samen. Ik vind het heel sterk hoe ze heel verschillende stukken in één nummer weten te verwerken, zonder dat het afdoet aan de samenhang. In dit nummer heb je aan de ene kant de funky coupletten, die een beetje aan postpunk als Gang of Four en Bush Tetras doen denken. Aan de andere kant is er het zeer ingetogen melancholische refrein (het nummer is eigenlijk niet echt goed in coupletten en refreinen in te delen). Dan heb je ook nog het gedreven stuk in het midden, wat qua opbouw doet denken aan postrock. Dit alles is dan ook ondergedompeld in een typisch jaren ’90 Amerikaanse indierock sound in de geest van Pavement. Prachtig bizar stukje songwriting wat de mannen van Modest Mouse hier tentoonspreiden.

3. Sigur Rós - Untitled (Njósnavélin)

Deze Sigur Rós plaat komt hier bijna wekelijks langs, dus ik zal er niet te veel op in gaan. Iedereen kan de verhalen van sprookjesachtige winterse landschappen bij besprekingen van Sigur Rós onderhand wel dromen, dus die zal ik achterwege laten. Mijn favoriet van het album is Samskeyti, maar aangezien die hier al 2 of 3 keer is langsgekomen heb ik gekozen voor een nummer dat nog niet genoemd is in dit topic. Ik vind prachtig hoe dit nummer een laatste euforische, hoopvolle opleving is vlak voor de donkere tweede helft van de plaat begint. Bovendien is het moment waar alles wegvalt behalve de piano mijn favoriete moment van het album.

4. Portishead - Small

Erg lastig om hier een favoriet te kiezen. Ik heb gekozen voor Small, ondanks dat dit nummer niet helemaal representatief voor de rest van het album is. Het nummer begint als een onheilspellende ballad. Na een bezwerend middenstuk verandert het opeens in een psychedelische trip, die qua sfeer nog het meest doet denken aan Jefferson Airplane’s meesterwerk White Rabbit. En ik denk niet dat er een mooiere vrouwenstem dan die van Beth Gibbons te vinden is in de popmuziek.

5. Madvillain - Fancy Clown

Tijd om ook een heel andere liefde van mij in de spotlight te zetten: hiphop. MF DOOM is zeker één van mijn favorieten in het genre. Dit album vind ik zijn absolute meesterwerk (niet in de laatste plaats door de ijzersterke producties van Madlib. Het album is een soort lappendeken van korte tracks, maar dit Fancy Clown springt er voor mij uit. Ten eerste is er de heerlijk soulfulle productie met een heerlijke sample. MF DOOM rapt hier hilarisch vanuit het perspectief van zijn alter ego Viktor Vaughn over het feit dat zijn meisje vreemdgaat met MF DOOM en hoe hij MF DOOM te grazen gaat nemen (‘Don't make me have to pound his tin crown face in’ ).

6. Slowdive - Machine Gun

Tijd om weg te dromen met wat shoegaze. Prachtig, sfeervolle muziek lekker overgoten met galm. De ijle zang, de weidse gitaren en de ongrijpbare, dromerige melodie maken dit tot een shoegaze klassieker.

7. Mobb Deep - Survival of the Fittest

‘90s hiphop op zijn best. Heerlijk minimale duistere productie. Veel dreigender wordt hiphop niet. Het is alsof je zelf in het midden van de nacht door de ghetto’s van New York loopt. Doet denken aan hoe het leven van de straat wordt weergegeven in de geniale TV-serie The Wire: rauw en meedogenloos. Gewoon een absolute klassieker.

8. Explosions in the Sky - First Breath After Coma

Dit album is echt één geheel, waarbij je nauwelijks een idee hebt waar een nummer begint of eindigt. Dat maakt een nummer kiezen lastig, maar ik ga voor de heerlijke opener van het album. Wat ik heel sterk vind is hoe de muziek wel melancholisch is, maar nooit zwaar wordt. De sound blijft heel luchtig en dromerig. Als luisteraar word je bestookt met de ene na de andere prachtige gitaarmelodie. Mooi ook hoe de climaxen worden opgebouwd zonder te bombastisch te worden. Heerlijk dat noisy einde ook.

9. Burial - Etched Headplate

Burial is niet iets wat ik heel vaak luister, maar wel een plaat waar ik op het juiste moment echt intens van kan genieten. Burial draait echt volledig om sfeer. Het is alsof je in beschonken toestand ’s nachts na het uitgaan nog door de stad dwaalt. De flarden van clubtracks spoken nog door je hoofd, terwijl een desolaat gevoel zich meester van je maakt. Ik hou ook wel van de 90’s vibe die de muziek heeft door de R&B-achtige samples en het 2-step achtige geklik.

10. Tiny Vipers - Development

Tot slot een wat onbekendere artiest: Tiny Vipers. Haar muziek is niet voor ongeduldige mensen. Het is zeer minimalistisch, ingetogen en breekbaar. Ik denk niet dat iedereen dit zal waarderen, had er zelf in het begin ook de nodige moeite mee. Maar ik ben blij dat ik er de tijd voor heb genomen, want er is de afgelopen jaren geen album geweest die mij zo diep geraakt heeft als dit album. Favoriete stuk is het gefluit op het einde van het nummer.

Zal vast m'n eigen schuld zijn maar ik sta er niet tussen
Of is m'n score zo slecht dat het de moeite van het vermelden niet waard is?

Ja, dat is zekers uw schuld, en die van niels. Als je zelf even die van Chevy berekent, mag Niels die van jouw nog doen.

1. The Cure - Lovesong 7,5
2. Modest Mouse - Lounge (Closing Time) 7
3. Sigur Rós - Untitled (Njósnavélin) 8
4. Portishead - Small 8
5. Madvillain - Fancy Clown 8,5
6. Slowdive - Machine Gun 7,5
7. Mobb Deep - Survival of the Fittest 9
8. Explosions in the Sky - First Breath After Coma 7
9. Burial - Etched Headplate 8
10. Tiny Vipers - Development 7,5

Erg sterke top 10 dus.

Kijk dat zijn cijfers waar ik mee thuis kan komen. Leuk dat je alles kan waarderen, had bijvoorbeeld geen Modest Mouse-liefhebber achter je gezocht

Doorgaans niet de muziek waar ik veel naar luister, maar ik vind de afwisseling tussen de rustige fases en de dynamische fases interessant. De instrumentale begeleiding boeit mij de gehele 7 minuten en aan de zang moet ik wel wat wennen maar weet me ook te boeien.

Overigens denk ik wel dat een dergelijk nummer beter tot haar recht komt op het album, dat is ook het geval bij Portishead, EitS en Tiny Vipers het geval.