HOE ELIMINEREN met MOTIVERING

Ik begin met de lijst te screenen op albums die ik ken en die zeker moeten blijven.
De lijst die ik dan overhoud, bestaat uit twijfelgevallen en albums die ik niet ken.

In beide gevallen laat ik me nu inspireren door wat de medespelers die deze albums
genomineerd hebben er over te vertellen hadden. Sommigen hielden hun motivering erg kort,
anderen deden dat uitgebreider. Sommigen deden het informatief, anderen gepassioneerd.
Ik kan de geselecteerde luistertips aanklikken om mij een idee te vormen van het album.

Zodoende hoef ik niet meteen (al is dat natuurlijk nooit verboden)
alle albums integraal te gaan beluisteren. Ik kan mij op basis van het werk
van de medespelers een idee vormen van de plaat ... uitmaken of hij me wel of niet ligt.

Als ik straks 4 albums elimineer, zal ik in mijn motivering op zijn minst rekening houden
met wat mijn medespeler over dit album te vertellen had. Ik toon aan dat ik een paar nummers
van dat album heb beluisterd en dus niet zomaar blind (doof) platen die ik niet ken wegstreep.
Ook als ik een klassieker uit de startlijst elimineer, doe ik dat niet zonder motivering.

De discussies die gaan volgen beperken zich tot de 12 deelnemers,
al is iedereen welkom om mee te lezen. En uiteraard blijft iedereen welkom
om aan de eventueel volgende edities van dit spel deel te nemen. Dat spreekt.

Mooi. Komende dagen maar eens e.e.a. gaan beluisteren. Er staan wat verrassende keuzes tussen, maar dat maakt het juist wel leuk.

Toch nog een ruime 20 albums om uit te kiezen, als ik wat niet ken en de vier minste die ik wel ken op een rijtje zet.

Ik ben momenteel m'n huiswerk aan het doen.

Eerst het album van Boudewijn de Groot maar weer eens beluisterd (en heb er ook maar gelijk een cijfer aan gehangen), vervolgens eentje die ik weg ga stemmen (spannend!) en momenteel bijna klaar met At Folsom Prison (aangename verrassing, heel erg fris en aanstekelijk! )

Ik heb gisterenavond ook wat huiswerk gedaan. E.e.a. van de oudste Boudewijn de Groot beluisterd ook (ik probeer van elk album dat ik niet ken een paar nummers te beluisteren) en dat beviel me best goed. De andere Boudewijn moet ik nog checken, maar die eerste zal iig niet bij mijn afvallers gaan behoren. Heb daar wel een andere mogelijke kandidaat voor ontdekt, maar goed, de week is nog niet voorbij...

Verder Wilson Picket helemaal beluisterd en dat beviel me prima. Is wel een blijvertje denk ik.

Ben ook druk bezig, probeer de albums zo veel mogelijk helemaal te beluisteren, gelukkig staan de meeste hier gewoon in de kast en tot mijn grote verbazing ook die van Ja Zuster Nee Zuster (van mijn vriend welliswaar maar toch) en wat hier niet staat via spotify.......

2 afvallers zijn er bij mij al bekend.

Daar word iemand met zware griep weer een stuk beterder van

Nou, zo te zien bijt ik de spits af!

Uiteindelijk hebben alle albums uit de lijst zoals die nu is zeker bestaansrecht. Ze zijn allemaal om een goede reden gekozen, ook al ben ik niet van elk album liefhebber. Op het gebrekkige criterium van smaak ga ik mij echter niet baseren, vandaar dat ik bijvoorbeeld het door mij minder gesmaakte Freak Out niet noem.

Nee, de bedoeling van dit spel is tot een selectie zogezegde classic albums te komen. Ik heb me dus gebaseerd op de vraag ‘heeft dit album bestaansrecht in een lijst met de klassiekers onder de klassiekers van deze periode?’ Zoals volgens mij iedereen gedaan heeft. Maar goed, zo kwam ik al vrij snel tot een lijstje van drie albums. De vierde was dan weer even zoeken.

Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)




Heeft dit album bestaansrecht in een lijst met de klassiekers onder de klassiekers van deze periode? Als we in dit topic op zoek gingen naar classic tv-series wel, maar in een lijst met classic albums? Dat vind ik toch teveel eer voor dit soundtrackalbum. Sentimentele waarde alleen is niet genoeg, vind ik. Het spijt me, Remco!

The Doors - Waiting for the Sun (1968)




En dit spijt me zeker, Remco! Want hoewel ik dit een fantastisch album vind (quotering: 5* sterren), vind ik deze toch net niet classic genoeg voor een plaats in de uiteindelijke lijst, zeker niet als de eerste twee albums van The Doors er te vinden zijn. Een schitterend restjesalbum blijft toch een restjesalbum.

Aphrodite's Child - End of the World (1968)




Hier konden smaak en de essentieelheidsvraag wel even samenvallen. Want ik vind de muziek van Aphrodite’s Child niks, en ik vind dit album ook niet in de lijst passen. Oké, de band lanceerde wel de carrières van zowel Vangelis als Demis Roussos, maar met alle respect voor de beide mannen, dat rechtvaardigt dit album nog geen plaatsje in de lijst. Sorry Papartis!

The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)




En zo had ik dus al snel drie albums gevonden die wel weg mochten van mij. Over de vraag welk album ik als laatste zou laten afvallen heb ik wat langer gedaan. Maar daarnet heb ik de knoop doorgehakt. De groep die in de periode 1965-1968 alomtegenwoordig was, verdient het uiteraard om met een naar verhouding tot de rest groot aantal albums in de lijst te staan. Alleen niet met deze veredelde EP vol restjes en al eerder uitgebracht materiaal, dat nog eens uitkwam naar aanleiding van een mislukte en geflopte film, vind ik. Ik zeg niet dat ik dit een slecht album vind, ik zeg alleen maar dat ik dit geen essentieel album vind, zeker in vergelijking met de andere aanwezige Beatlesalbums. Sorry chevy!

Ziezo, dit was mijn betoog. Hopelijk kunnen jullie zich een beetje vinden in mijn keuzes.

Zo bezig met het eerste album aan het luisteren, Wilson is de gelukkige

Uiteraard niet.

Wel opvallend dat je een 5,0*-album wegstemt.

Twee van Arthurs albums zitten ook bij mij in de gevarenzone.
Eentje is zelfs al zeker van eliminatie. Maar het echte luisteren moet nog beginnen.

Ik vraag me nu al af wat ik ga doen als een handvol albums erg veel genoemd gaan worden
en heel wat albums erg weinig. Het zou kunnen dat dan twee eliminaties al dodelijk gaan zijn ...

Laten we vooral niet op de zaken vooruitlopen. Tijd brengt raad.

Ik ben ook bezig met het luisteren, o.a. Os Mutantes en The Who kende ik nog niet. Verder ken ik toch al behoorlijk veel op z'n minst een beetje uit de lijst.
Omdat jullie waarschijnlijk een paar albums uit mijn lijstje niet kennen wil ik nog wat trackpicks voor jullie:

Big Brother & The Holding Company -Piece Of My Heart
The Pretty Things - She Says Good Morning

De andere albums zullen jullie wel kennen (Ennio Morriocone en The Kinks)

Ik heb ook al 2x zekerheden die bij arthur in de lijst zitten.

Die ene ben ik nu aan het luisteren en vind ik absoluut niet slecht maar het is niet echt een klassieker dat in de lijst moet blijven staan.

Ik had al zo'n gevoel dat jij zou gaan fronsen bij mijn vierde gekozen album

En ja, ik vind Waiting For The Sun een steengoede plaat, alleen is kwaliteit dus niet het enige dat telt in dit topic.

Edit: haha, ik weet al welk album lex ook gaat nomineren. Dank u last.fm!

Ja, ik kan je natuurlijk geen ongelijk geven en zoveel Beatles-albums is uiteraard te veel, hoewel.. alleen ik vind het jammer dat er dan altijd Magical Mystery Tour als minste aangewezen wordt. En waarbij er imo te vaak het argument "het is een restalbum" bijgehaald wordt. Wil dat zeggen dat als dat ook zou gelden voor Abbey Road dat opeens een minder album wordt?

Enfin, ik zie liever Revolver of Rubber Soul verdwijnen. Albums met hun hoogtepunten, maar toch ook zeker met een aantal nietszeggende nummers. Iets wat ik van MMT niet vind, waarschijnlijk omdat een overgroot deel van de nummers A-kantjes zijn.

Shit dat Last fm weer

Maar nee het is absoluut geen slecht album maar geen klassieker in men ogen

MMT heeft dan ook de pech moet dan ook opboksen tegen enkele van de beste albums van de jaren '60. Ook tegen Abbey Road, dat ik toch echt een stuk essentieler vind dan MMT (einde van een tijdperk, revolutionaire medley).

Rubber Soul en Revolver moeten er imo zéker inblijven. Respectievelijk het laatste echte liedjesalbum van de band en het eerste echte 'albumalbum', en met andere woorden het begin van hun echte piekperiode.

Maar MMT bevat wel het beste Beatles nummer voor mij.

Maar in het geheel vind ik het toch wel minder dan de rest

Ik snap je punt, maar voor zover ik weet, gaat dit topic niet zozeer om essentialiteit (is dat een officieel woord?). Hotel California is bv. ook een klassieker, maar is toch weinig essentieel.

Magical Mystery Tour heeft gewoon de pech dat het van The Beatles komt. Als het van welke willekeurige andere 60s-artiest had gekomen, was het gewoon de beste van hun oeuvre geweest.

Magical Mystery Tour vangt imo de essentie van The Beatles in één album. Strawberry Fields Forever (psychedelica), Penny Lane (sterke, aanstekelijke popsong), I Am the Walrus (gestoordheid van Lennon waar Revolver zo om geroemd wordt), All You Need Is Love (de simpele popsong voor de huismoeder). MMT pakt van elk album de beste nummers en dat allemaal op één album

Ik niet eigenlijk. Kan zo in het rijtje Rubber Soul, Revolver, Sgt. Pepper's wat mij betreft. Staat er alleen raar genoeg heel vaak niet tussen. Ben het dus eens met Chevy. Alleen Your Mother Should Know en Baby You're a Rich Man vind ik echt matige nummers eigenlijk, dus dat is wel erg jammer, maar verder vind ik Flying zelfs leuk en de rest ijzersterk.

Vind het ook een ijzersterk album maar ja die andere albums vind ik net iets sterker daarom staat het ook bij mij op een 4,5

Tja, in een topic met als titel 'classic albums' gaat het toch meer over de balans vinden tussen kwaliteit en essentieelheid (een woord dat ik inderdaad zonet zelf in het leven heb geroepen inderdaad) dan om kwaliteit alleen.

Zo vind ik zelf bijvoorbeeld Waiting For The Sun nog net iets beter dan het debuut (Strange Days is favoriet hier), maar dat album eruit halen zou gewoon gek zijn. Ik heb het dan ook niet gedaan.

Die balans proberen zoeken, dat is de uitdaging van dit topic. Althans, dat heb ik ervan gemaakt

Ondertussen bijna klaar met Os Mutantes - Os Mutantes (1968).
Een album dat ik niet ga nomineren, dus ik kan er mijn mening wel alvast over plaatsen.
Zo valt er te lezen bij het album.

Het is inderdaad een album zoals ik ze nog nooit gehoord heb. Bij vlagen chaotisch en ook wel regelmatig iets te veel psychedelica voor mij, maar ondertussen heb ik een aantal leuke nummers gehoord waarbij het lieflijke Premier Bonheur du Jour er tot nu toe bovenuit steekt. (edit: ik zei bijna klaar en ik wil daar nu het slotnummer nog aan toevoegen )

Soms melodieus, soms ronduit gestoord (hoewel dat laatste ongetwijfeld komt door mijn luisterpatroon). Daar ergens tussenin zit het leuke gedeelte.

Typisch 3,0*-album zeg ik alvast voorbarig.

Ik vond dat Baby You're A Rich Man wel goed gebruikt bij de film Social Network.

Ik heb naar aanleiding van dit topic trouwens ook Odessey And Oracle eens volledig beluisterd. Inderdaad een zeer sterk album, zoals aan mijn stem aldaar te zien is. Ik was trouwens stemmer nummer 200.

Goh, ik ben pas bij de J in mijn Spotify-lijstje (en daar staat niet eens alles in). En ik wil daarna nog een vlug rondje doen. Zal toch wel na het weekend worden voor ik mijn eliminominaties met zekerheid kan noemen.

Arthur, ik ben niet heel verbaasd over je besluit, zeker niet waar het Ja Zuster, Nee Zuster betreft. Wat niet wil zeggen dat ik het met je eens ben, want voor mij is juist niet sprake van jeugdsentiment respectievelijk een restjesalbum. Maar dat had ik al aangegeven bij de nominaties, hoop ik. En het staat je verder vrij daar een andere mening over te hebben, natuurlijk.

In dit topic gaat het vooral om de vraag
waarom jij zelf dit of dat album als klassieker beschouwt.
En dat willen we dus lezen in de motiveringen ... goed bezig wat dat betreft.

Ik versta onder een classic album een soort referentiealbum.
Een plaat waar in de literatuur vaak naar gerefereerd wordt ... (zie startlijst),
maar evenzo een plaat uit mijn collectie waar ik zelf regelmatig naar teruggrijp.

Zo heb ik veel platen die ik best leuk, goed of interessant vind.

Maar er zitten ook een aantal platen tussen waar ik op geregelde tijdstippen
weer eens echt wil voor gaan zitten. Platen die ongetwijfeld bepalend zijn geweest
in mijn muzikale ontdekkingsreis, maar die daarnaast ook wat vertellen over mijn identiteit
als muziekliefhebber. Op die manier werden het classic albums in mijn muzikale wereld.

Dan ben je al verder dan ik. Ik heb nu 4 virtuele afvallers, maar nog 17 albums die ik wil checken, omdat ik ze niet (goed) ken. Van alle probeer ik een aantal nummers te beluisteren die hooggewaardeerd worden of hier worden geopperd, maar ik weet dat dat ook wel een vertekend beeld op kan leveren (bv. bij de albums van Jimi Hendrix).

Ik ga mijn smaak wel een beetje door laten wegen, want er staan een aantal albums tussen waar wat ik ervan ken gewoon niet veel aan vind.

Die Jungle Book-liedjes zijn leuk zeg. Zo vrolijk en wat een muzikaliteit.

Pff, dat was een hele opgave.
Het nomineren van 4 albums die niet tot je meest favoriete behoren is geen gemakkelijke taak. Ik luister immers het liefst naar het beste van het beste. Al met al heb ik er zo’n 6 uur muziek luisteren opzitten.

Ik ben als volgt te werk gegaan. Van de eliminatielijst met 43 albums ben ik eerst gaan uitzoeken welke ik niet kende en welke wel. Vervolgens noteerde ik mijn stem achter 35 bij mij al bekende albums. Uiteindelijk kende ik 7 albums niet, maar in alle gevallen kende ik de uitvoerende artiesten wel en in sommige gevallen kende ik ook andere albums van deze artiesten. Naast de 7 albums die ik niet kende was er 1 album (“Ja zuster, Nee Zuster” van de tv serie) die ik wel kende, maar waar ik nog niet op gestemd had.

Ik ben de 7 onbekende albums gaan beluisteren en heb deze uiteindelijk voorzien van een cijfer. Gezien het feit, dat ik al heel veel muziek uit de periode 65-68 ken en heb beoordeeld, was de conclusie snel getrokken. De 7 onbekende albums behoren niet tot mijn favorieten. Daarmee zeg ik echter niet dat ze slecht zijn. Uiteindelijk scoort geen enkel album lager dan een 3.

De 8 albums heb ik inmiddels voorzien van een stem.
Het zijn de volgende albums:
Jacques Brel - Barclay No. 3 / Ces Gens-Là (3,5, ik ken al een verzamelalbum)
Nina Simone -Wild is the Wind (3,5, ik ken meerdere andere albums)
Os Mutantes - Os Mutantes (3,5 ik was al bekend met het singletje “A Minha Menina”)
The Sonics - Here Are the Sonics! (3,5, stond al op mijn “aandacht lijstje”)
The United States of America - The United States of America (3,5, idem)
Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (3,5 bekend van “Piece of My Heart”)
George Bruns, Richard M. Sherman, Robert B. Sherman & Terry Gilkyson - The Jungle Book (3)
Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (3, ik ken bijna alle tekst uit mijn hoofd)

Bovengenoemde albums kwamen door hun relatief lage score allemaal direct in de gevarenzone.
Van de mij al bekende albums hadden er nog eens 10 het cijfer 3,5.
In totaal 18 albums kwamen in aanmerking om geelimineerd te worden.
Uit de score van bovengenoemde albums is duidelijk dat de twee met het cijfer 3 meteen de eerste afvallers zijn.




George Bruns, Richard M. Sherman, Robert B. Sherman & Terry Gilkyson - The Jungle Book



Ik geef toe, dat ik al bij de nominatie van dit album met mijn wenkbrauwen fronste. Worden wij niet geacht serieuze muziek te beoordelen? Pop, rock, soul whatever, maar toch geen soundtrack van een tekenfilm? Desalniettemin heb ik de moeite genomen om de meeste tracks te beluisteren, mezelf daarbij afvragend wat deze Disney “klassieker” uit de oude doos zo memorabel maakt. Het feit, dat een soundtrack onlosmakend samengaat met film heeft bij mij geen invloed gehad. Ik ken de film namelijk niet.

Conclusie: Ik vind de liedjes leuk, de muziek is soms ontroerend en ook vrolijk. Het is echter ook kinderachtig en totaal niet vernieuwend en zeker niet memorabel genoeg om tot de beste albums van de mid sixtees te behoren.




Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster



In de jaren zestig was de televisieserie Ja zuster, Nee Zuster immens populair. Half Nederland zat aan de buis gekluisterd en menigeen kan tot op de dag van vandaag de liedjes van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink meezingen. Vandaag de dag zou je het Nationaal cultureel erfgoed kunnen noemen.
De teksten van Annie M.G. Schmidt zijn in al hun eenvoud stuk voor stuk voorbeelden van uiterst goede taalbeheersing en de muziek van Harry Bannink is voortreffelijk. Volgens remcodulac zijn de liedjes gouwe ouwe klassiekers, evergreens of hoe je het ook noemen wilt. Dat mag hij zeggen. “Daar komen de Jantjes”, “Geef mij maar Amsterdam” en Meisjes met rode haren” zijn dat ook. Meezingers die iedereen zelfs na tientallen jaren nog kent.
Ik vind de liedjes van Ja Zuster, Nee Zuster heel leuk, maar echte klassiekers behoren kwalitatief van een hoger muzikaal gehalte te zijn.




Aphrodite's Child - End of the World



Met de eliminatie van dit album kom ik na Ja Zuster, Nee Zuster voor de tweede keer tot dezelfde conclusie als Arthur. Hoewel het hoogtepunt in hun muzikaal bestaan pas in 1972 is met hun album 666 is dit debuut zeker niet slecht. Er wordt hier nog volop geexperimenteerd en toch kent hun mengeling van traditionele Griekse folk met progressieve en psychedelische rock een aantal vaste waarden. De overvloed aan mellotron, hammondorgel, de opzwepende ritmes en de huilerige zang van Demis Roussos zijn de sterke kanten van de band. Het is alleen jammer dat de evenwichtigheid door de grote verscheidenheid aan stijlen ver te zoeken is. Bovendien zijn niet alle nummers even sterk.




Boudewijn de Groot – Picknick



Tussen al dat geweld van internationaal gelauwerde artiesten heeft dit album het bij mij niet gered. Al was de keuze moeilijk. Dazzler schrijft over geloofwaardige Nederlandstalige popsongs en ik ontken dit niet.
Ik kan er zelfs nog iets aan toevoegen. Op het album Picknick klinkt nadrukkelijk de invloed van flower power en surrealisme, vooral in de teksten. Dit was uniek in de kleinkunst van de jaren zestig.
“Picknick” was geïnspireerd op de muziek van “Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band” van de Beatles. De Nederpop werd met dit album naar een nieuw niveau getild. Het was vernieuwend en gedurfd en toch komt dit album net iets tekort. Is het misschien net iets teveel hippie prietpraat?
Ik vind zijn debuutalbum “Voor de overlevenden” dan ook iets beter.

Let goed op.

Ik neem alvast mijn hoed af voor heicro's motivering. Goed gedaan dus.
Het mag duidelijk zijn dat hij behoorlijk wat inspanning leverde vooraleer te kiezen.

Toch één kleine opmerking.


Of net wel natuurlijk. Want ik vind soundtracks op zich
altijd moeilijker te doorgronden als je de link met de film mist.

Dus jij kent The Jungle Book niet? Kijk eens aan ... Gat in je cultuur natuurlijk.
Want de tijd dat tekenfilms en strips werden afgedaan als "lagere" cultuur is al lang voorbij.
Een meesterwerkje is het, ook en vooral muzikaal dan ... heel wat nummers van deze soundtrack
zitten in het collectief geheugen van (ik zal maar "bijna" schrijven) iedereen die ooit kind is geweest.

En twee albums uit mijn nominatielijst schrappen is behoorlijk pijnlijk.
Ik stel voor dat je dat goed maakt door de twee andere later hoog in je top 20 te zetten.

Buiten Een van de beste bands van de sixties staat er toch weinig motivatie bij het album van de Small Faces.

Misschien dat iemand mij kan vertellen waarom de tracklist op Spotify 26 nummers bevat. Terwijl het op MuMe als album met 13 nummers (incl. 1 bonustrack) staat?

Ogdens Nut Gone Flake by Small Faces on Spotify - open.spotify.com