De Spotify versie is een heruitgave met bonus tracks (de deluxe uitgave minus disc 3 uit 2012)....... het orgineele album bestaat uit 12 tracks zo als hier op MuMe veremeld

1. Herman.

Ik ben bij herman begonnen, die erin slaagt om drie artiesten te kiezen die ik niet kende.
Hieronder mijn bevindingen bij zijn trackpicks.

Strychnine van The Sonics zet zoals de bandnaam doet vermoeden in op het geluid.
Het nummer zit echt tussen oerdegelijk 50s rock (vooral in de opbouw) en wat herman
zelf al aangeeft The Stooges (vooral in de aanpak) die kort daarna furore zullen maken.
Als het album in het verlegde van dat nummer ligt, mag ik hem niet elimineren.

Os Mutantes blijkt zowaar een Braziliaanse rockgroep uit de jaren 60.
Laat ik dat vooral een ontdekking noemen. De link naar A Minha Menina kan me bekoren.
Mag ik even Wooly Bully van Sam the Sham & the Pharaohs uit 1965 als voorbeeld aanraken
om aan te tonen dat een latino snuifje ook de commerciëlere pop niet was ontgaan in de jaren 60.

The Zombies kende ik natuurlijk wel van hun hits She's Not There en Time of the Season.
Maar dat dit album uit 1968 op MuMe torenhoog boven hun andere platen uitsteekt, kwam toch
als een verrassing. Wat dit album zo buitengewoon geliefd zou kunnen maken is dus de vraag.

Herman looft zanger Colin Blunstones zachte stem. Ik hoor hem ook graag zingen en denk daarbij
aan The Alan Parsons Project. En mooie liedjes die naar het werk van The Beatles knipogen.
Toch vind ik This Will Be Our Year niet het soort liedje dat meteen naar meer smaakt.

Psychedelica is troef in het werk van The United States of America.
En al van in het begin van het basloopje hoor ik het verband met de oude Pink Floyd.
Ik hoor ook vooral veel soundeffects in The Garden of Earthly Delights, en vraag me af
in hoeverre ze bijdragen tot de song of klinken als enigszins gedateerde opsmuk.

Het verschil met de eerste van Pink Floyd situeert zich wat mij betreft
toch vooral op dat punt. Ontdoe de song van zijn soundeffects en wat blijft er over?
Ik baseer me nu natuurlijk maar op die ene luisterlink, maar ik vind het wat gekunsteld.

De twee eerste albums van herman blijven, de twee laatste doen me twijfelen.

2. Zwart..

Ik ken geen enkele van de meedingende soulalbums integraal
(en ik weet dat het een schande is dat zelfs Otis Redding nog niet in mijn collectie zit).
Toch ken ik van de meeste albums enkele liedjes, en die vind ik meestal erg mooi.

De kans dat ik een soulalbum naar huis stuur is klein,
al denk je natuurlijk snel dat één album van Nina Simone moet volstaan.
Maar het blijkt ook voor de specialisten (en laten we thelion zeker zo noemen)
moeilijk om te kiezen tussen haar twee meedingende langspelers.

Van Jimi Hendrix blijf ik af. Beide albums verdienen hun plaats.
Het oudste stond in de longlist van de startlijst die ik tot 20 stuks inkorte.
Mochten het er 25 geweest zijn, zat ie erbij. De volgende editie zal starten met 25.

En de jazzplaat laak ik ook staan. Ik ken de plaat zelf niet echt, maar John Coltrane wel.
Ik ben geen kenner, maar kan altijd geniet van dergelijke muziek.

3. Soundtacks

(later meer hierover)

Vandaag weer een mooi rijtje beluisterd.

Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968)
Mooiste ontdekking tot nu toe. Lazy Sunday ken ik en is een goed nummer. De tekst heb ik niet naar gekeken, maar gezien de tussenstukjes verwacht dat daar ook nog wel enige samenhang in zit. Mooie, frisse mix van verschillende stijlen, zoals men dat wel vaker deed in die tijd.

The Byrds - Younger Than Yesterday (1967)
Ietwat tegenvallend. Notorious Byrd Brothers is misschien wel het beste 60s-album dat ik ken. Kort, maar krachtig en tussen de ballads ook stevige rockers (zoals Tribal Gathering) of meer psychedelisch spul (Space Odyssey). Deze vandaag ook gehoord en die beviel me toch duidelijk beter.
Nu is dat op Younger Than Yesterday niet heel erg anders, maar zijn de nummers toch wel een stuk minder pakkend. Nog steeds een dikke voldoende, maar deze vereist nog wel wat luisterbeurten om te doorgronden, denk ik.

The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)
Toch weer even gedraaid en ik blijf bij m'n mening. Een album vol hoogtepunt waarbij ik geen slecht nummer kan ontdekken Ook Flying, Your Mother Should Know en Baby You're a Rich Man vind ik geweldig. Alleen Blue Jay Way zou ik wellicht als minder willen bestempelen. Ik vind Strawberry Fields Forever eerlijk gezegd nog één van de minste nummers van het album. Wat veel zegt over het album.

Inmiddels nog 9 albums over die ik mogelijk wil elimineren.

Ontdekking was toch wel Wild is the Wind van Nina Simone, althans de vier nummers die ik ervan gehoord heb. Het titelnummer en Lilac Wine waren me al bekend in de uitvoeringen van Bowie en (Jeff) Buckley, maar de originelen zijn zo mogelijk nog mooier.

Verder mooie posts hierboven.

Wat de Beatles betreft: Sgt. Pepper's is met Revolver waarschijnlijk het bekendste Beatles-album hier in de race, maar als ik voor mezelf kijk naar de kwaliteit van de liedjes vind ik Sgt. Pepper's eigenlijk wel minder dan Magical Mystery Tour, al staan er ook op MMT wat flauwe deuntjes naar mijn smaak. Nadeel van MMT is ook dat de samenhang wat ver te zoeken is, maar bij mij zal ie niet snel afvallen, omdat ik sowieso al 5 albums ben tegengekomen die ik nog een stuk minder vind.


Er staat op Spotify ook een deluxe uitvoering, waarbij duidelijk staat aangegeven wat het originele album is en wat de bonustracks zijn.

Ogdens' Nut Gone Flake (Deluxe Edition) by Small Faces on Spotify - open.spotify.com

Mag ik bij Are You Experienced? uitgaan van het plaatje en dus aannemen dat Lex de US versie bedoelt?

Als junglebook-fan wilde ik jullie deze niet onthouden. Geweldige scene+stukje muziek.

3. Soundtracks

The Jungle Book nomineerde ik zelf en ik blijf erbij dat het één van de allerfijnste Disney scores is.
Ennio Morricone kan ook altijd op mijn sympathie rekenen ... twee van zijn beste soundtracks doen mee.

Met Een Rusthuis vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster heb ik als Vlaming weinig binding.
Ik ken wel een pak leuke liedjes van Leen Jongewaard en Adele Bloemendaal,
maar de allerleukste staan blijkbaar niet op de plaat die in het spel zit.

En dan is er Magical Mystery Tour van The Beatles natuurlijk.
Geen twijfel dat er daar heel sterke songs op staan, maar toch ook bij mij
de vraag of dit album wel onder de noemer "album" kan of mag vallen.

Penny Lane en Strawberry Fields horen in mijn beleving bij Sgt Pepper.
Ook All You Need Is Love, beschouw ik als een soort bisnummer op die elpee.

En een paar andere, losse nummers zet ik dan weer liever bij The White Album.
Dat maakt van Magical Mystery Tour een bont allegaartje. De vier andere Beatles albums
die in het spel zijn, staan veel steviger in hun schoenen, helaas. Dus dat komt wellicht niet goed.

4. Dubbele kandidaten

Een behoorlijk aantal artiesten zit met meerdere albums in de speellijst.
En dat moet kunnen, want we focussen op een periode van vier jaar en het is erg logisch
dat een aantal artiesten of bands in zo'n tijdsspanne hun muzikaal hoogtepunt beleven.

Toch kom ik steevast in de verleiding om te snoeien bij artiesten met meerdere albums.

5. Ontbrekende albums

Toen ik in de loop van deze week wat naslagwerken doorbladerde,
kwam ik tot de vaststelling dat een aantal would be classic albums
door niemand waren genomineerd. Hieronder volgt dadelijk een lijstje.

13th Floor Elevators - The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators (1966)
Aretha Franklin - I Never Loved a Man the Way I Love You (1967)
Captain Beefheart and His Magic Band - Safe as Milk (1967)
Country Joe & The Fish - Electric Music for the Mind and Body (1967)
John Mayall & The Bluesbreakers - Bluesbreakers with Eric Clapton (1966)
Paul Revere & the Raiders - Midnight Ride (1966)
Simon & Garfunkel - Bookends (1968)
The Band - Music from Big Pink (1968)
The Mamas & The Papas - If You Can Believe Your Eyes and Ears (1966)
The Rolling Stones - Aftermath (1966)

Ik ben iemand die zich evenzeer al lezend een mening vormt over albums
dan al luisterend. Ik merkte dat uit de lijst met voor mij onbekende nominaties,
de meeste albums wel in deze naslagwerken waren terug te vinden.

Dat was voor mij kiezen Tussen Lady Soul en deze het is Lady Soul geworden.......

We zijn op zoek naar de Classic Albums uit de periode 1965-1968 en dan reizen er gelijk een aantal vragen op:
1 Wat is een Classic Album...???
Voor mij is een Classic Album een album dat zichzelf in de muziek geschiedenis bewezen heeft door vernieuwend te zijn of waar van is gebleken dat het een inspiratiebron is geweest voor anderen of een album dat gezien kan worden als een tijdsdocument.
2. Heeft de persoonlijke voorkeur invloed op het beoordelen van een Classic Album...???
Voor mij (nog) niet. Ik kan mij voorstellen dat als je de tijd zelf hebt meegemaakt je perceptie naar het album in relatie tot of het wel of geen een tijdsdocument is anders is als wanneer je die periode niet bewust hebt meegemaakt. (bij mij gaat dat pas vanaf eind jaren 80 spelen)
3. Heeft de algemene opinie invloed of een album een Classic Album is...???
Ik denk dat dat zeker meespeelt, er zijn zo van die albums die als het over bepaalde gebeurtenissen / periodes gaat altijd genoemd worden of waar naar verwezen word. Zo word er een soort van mist rond zo'n album opgetrokken die in de loop der jaren steeds dichter word en waardoor er niet meer echt objectief over het betreffende album word gesproken.

Nu dan; de vorige 3 vragen beantwoord te hebben kan ik gaan elimineren op de volgende criteria 1, was het album vernieuwend 2, is het album een inspiratie bron voor anderen geweest, 3 is het album een tijdsdocument. De vragen 2 en 3 hebben op mijn eliminatie proces geen invloed gehad.

De eerste die ik liever niet terug zie komen is;
Een Rusthuis Vol Liedjes Uit Ja Zuster Nee Zuster (1967)
Allemaal heel erg vermakelijke liedjes, maar niet erg bijzonder of uitzonderlijk, textueel aardig en muzikaal vrij simpel. Op Nationaal nivo is dit zeker een tijdsdocument, maar dat word ook behoorlijk gevoed door het sentiment dat aan de TV serie hangt. Op mondiaal nivo moet ik helaas zeggen dat dit album absoluut niet mee kan dingen om het predikaat Classic Album te krijgen.

De tweede afvaller voor mij is;
George Bruns, Richard M. Sherman, Robert B. Sherman & Terry Gilkyson - The Jungle Book (1967)
Eigenlijk het zelfde euvel als bij Ja Zuster Nee Zuster het is allemaal leuk en aardig maar totaal niet goed genoeg om meer te zijn dan ondersteunende muziek bij een goede tekenfilm.

De derde afvaller is;
Aphrodite's Child - End of the World (1968)
Dit album is zo ontzettend rommelig dat de samenhang volledig zoek is. Van traditioneel Griekse volks muziek naar psychedelica een jagend Hammond orgel een over de top zingende Demis Roussos. Waarschijnlijk in Griekenland zelf een zeer bepalend en inspirerend album voor latere Griekse bands, maar mondiaal gezien van weinig of geen belang. Denk dat er in die jaren in elk land wel een band als Aphrodite's Child was die moderne "rock" samenvoegde met de traditionele nationale muziek aard.

De vierde die het veld moet ruimen;
Hiervoor heb ik mijzelf nog een 4e vraag gesteld nl. is er een maximum aantal albums van een artiest dat zich Classic Album mag noemen...??? In principe niet, maar het moet natuurlijk wel in het redelijke blijven en als ik dan zie dat er in totaal 6 albums van The Beatles in aanmerking komen vin ik dat niet meer redelijk. Goed de jaren '65-'68 waren de top jaren van de heren uit Liverpool, maar om nu te stellen dat alles van wat ze in die jaren uitbrachten van het zelfde hogo nivo was gaat mij tog echt wel te ver. 3 albums van de heren mogen zich wat mij betreft Classic Album noemen de overige 3 niet aangezien ik er maar 1 kan elimineren hebben er 2 geluk.
The Beatles - Magical Mystery Tour (1967) is de zwakste van het hele stel.
Het is al vaker gezegd maar het is een album met rest materiaal / eerder uitgebrachte nummers in het kader van een niet bijster bijzondere film.
Naar Beatles maatstaven een ondermaats album dat zich op geen enkele manier kan meten met hun echte Classic Albums.

We zijn opvallende eensgezindheid tot nu toe.

Was wel te verwachten als je zo naar de lijst kijkt.........

Hoe ben ik te werk gegaan? Ik heb (bijna alle) onbekende albums beluisterd en de meest bevielen goed. Of een album een klassieker is, heb ik wel meegewogen, maar niet bepalend laten zijn. Anders wordt het meer een discussie over wat en wat niet een klassieker is en dan heeft je smaak een nihile invloed. In de eerste regel valt ook niet voor niets te lezen: “We gaan op zoek naar onze eigen classic MuME albums.”

Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)
Eigenlijk het enige nieuwe album wat geen leuke ontdekking was. Rauw, hoekig en rommelig zijn zeker niet adjectieven waar ik naar op zoek ben. Die stem van Janice Joplin (“schuurpapier”, inderdaad zeg) maakt het album ook allesbehalve beter.

Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)
Het is voor mij geen jeugdsentiment (hoewel de re-make met Loes Luca dan weer wel), maar sowieso vraag ik me af wat de meerwaarde van een album als deze in het lijstje is. Het is natuurlijk wel een soort van cultureel erfgoed, maar zoals je zegt misschien wel een beetje gedateerd. Het wordt zo een beetje wachten op Mike Post & Pete Carpenter - The A-Team (1993) of Pokémon 2.B.A. Master (1999).

The Jimi Hendrix Experience - Are You Experienced? (1967)
Uitgaande van deze versie. Ik vind Jimi Hendrix zwaar overschat. Velen vinden hem een gitaargod. Zo zie ik hem echt niet. Iemand die ongebruikelijke noten uit zijn gitaar tovert, maakt hem nog niet gelijk god. Ik ben iemand die houdt van een (duidelijke) structuur en die is op dit album ver te zoeken, of in ieder geval te goed verstopt voor mij. Er staan wel goede/aardige nummers, maar de betere nummers staan dus niet op deze versie, wel op die Amerikaanse, maar gaat het hier niet over. Daarbij is dat album veel beter, hoewel die dan weer te lang duurt. Eentje vind ik genoeg.

Cream - Disraeli Gears (1967)
Het mag dan wel een blues-klassieker zijn met een paar aardige nummers, maar verder vind ik het, ondanks de zeer korte speelduur, een saai album. Zelden pakkende ritmes. Voor zover ik Wheels of Fire ken, vind ik die waarschijnlijk beter.

The Kinks - The Village Green Preservation Society en Pink Floyd heb ik erbuiten gelaten, omdat ik die wel dusdanig classic vond om mijn eigen mening even aan de kant te schuiven, bovendien zijn ze zo slecht nog niet. The Beatles hadden dan weer geluk dat hun minste een vrijstelling kreeg. Revolver vind ik allesbehalve slecht (hier 3,5*), maar wel duidelijk de minste en aangezien 5 Beatles-albums overdreven is..

Aangetekend dat ik geen tijd/zin heb gehad om United States of America, Vanilla Fugde en Wilson Pickett te luisteren.

Chevy, komt er nog een vervolg of zijn de bovenste vier albums jouw afvallers?

Helaas wel denk ik.

Dat zijn mijn afvallers, ja.

Ik zal morgen mijn afvallers plaatsen

Het was mij niet helemaal duidelijk, omdat je nog meldde dat je geen tijd/zin had om United States of America, Vanilla Fugde en Wilson Pickett te beluisteren.

Ik kan tegen beter weten in The Jungle Book blijven verdedigen natuurlijk.
Toch vind ik het opvallend dat de beide albums van Morricone wel overeind blijven.
Je kan natuurlijk zeggen dat hij in zijn eentje de western soundtrack wist te definiëren.

Maar zelfs dan durf ik zeggen dat tekenfilm soundtracks zelden zo opwindend klonken
als mijn nominatie van Disney. Binnen het genre absoluut een mijlpaal. Genoeg daarover.

Mijn afvallers zijn bekend en publiceer ik vanavond in vier stappen.

01. Een Rusthuis Vol Liedjes Uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)

Jeugdsentiment dat mij als Vlaming natuurlijk grotendeels in ontgaan.
En hoewel ik een aantal songs van dit album, maar vooral een paar door dezelfde artiesten
die hier niet opstaan goed kan pruimen, lijkt jeugdsentiment het belangrijkste argument
om deze plaat in de wedstrijd te houden. Dus daarom ook bij mij als eerste afgevoerd.

02. The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)

Mijn hoofdargument zat al in mijn vorige post.
Sterke songs, maar ik voel deze verzameling niet aan als een "echt" album.
Daarvoor zijn de songs in kwestie voor mij gevoelsmatig te veel gelinkt aan Sgt Pepper
of The White Album. Plus het feit dat de fab four nog vier andere kleppers in het spel hebben ...

03. The United States of America - The United States of America (1968)

Voor mij de minst aantrekkelijke uit het rijtje "nobele onbekenden".
Ik haalde er zoals gezegd ook de nodige lectuur bij om hen wat beter te leren kennen.

Ik herhaal even wat ik al schreef in een vorige post: ik hoor vooral soundeffects
en gimmicks die de muziek gedateerder doen klinken dan die van Pink Floyd.
Het Pink Floyd album bevat wel songs die op zich de moeite waard blijven.

04. Aphrodite's Child - End of the World (1968)

De vierde afvaller kostte me heel wat meer moeite.
Net zoals eliminaties 1 en 2 gewoon een plaat die ik moeilijker kan plaatsen
in een rijtje met klassiekers. Dat Demis Roussos en Vangelis op eigen vleugels
geschiedenis zouden schrijven staat buiten kijf. En Rain and Tears is een zalig liedje.
Maar Aphrodite's Child had qua album betere pijlen op haar boog.

En dan gaat het argument spelen dat sommige albums die misschien
evenzeer matig tot mijn verbeelding spreken het toch redden omdat deze artiesten
aantreden met hun meesterwerkje. De Grieken krijgen misschien later nog wel een kans.

Nu is de status van die twee soundtracks natuurlijk wel een stuk groter dan die van The Jungle Book. Er zijn maar weinig soundtracks (of scores) die zich los weten te koppelen van de film en ook daarbuiten zich staande weten te houden. Once Upon a Time in the West is waarschijnlijk ook het meest gewaardeerde (film)nummer ooit. Ook durf ik wel te stellen dat deze soundtrack meer is dan een western soundtrack. Zoals ik al zei een album dat überhaupt het soundtrackalbum overstijgt. Het is meer dan "de soundtrack van die en die film".

Custom chart - Rate Your Music - rateyourmusic.com
3 maal Morricone bovenaan, is ook wel veelzeggend.

Mijn strategie was als volgt: ik heb een lijst gemaakt van alle albums en daaruit alle albums die ik al kende geschrapt, minus de vier daarvan die ik het minste vond. Van de andere albums ben ik muziek gaan luisteren: soms de hele albums, vaker een deel ervan. Altijd tenminste 4 nummers of een kwartier muziek. Ik weet dat dat niet per se representatief is (bv. bij Hendrix), maar ben zo wel tot een keuze gekomen. De eerste drie keuzes waren makkelijk gemaakt:

01. Aphrodite's Child - End of the World (1968)
Een nogal onevenwichtig album, lees ik zo her en der. Volgens mij moest het echte hoogtepunt van Aphrodite's Child ook nog komen, een paar jaar later. Maar ik krijg als ik eerlijk ben al kromme tenen bij de 'betere' nummers van dit album, en dan met name door de vreselijk aanstellerige zang van Demis Roussos. Een aantal liedjes zijn mooi, maar ik hoor ze liever in de uitvoering van anderen.

02. Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)
Ook hierin ga ik mee met het commentaar van voorgangers. Ik bleek best een hoop liedjes al te kennen, maar geen van allen staan hier te boek als klassiek. Aardige liedjes wellicht, maar in dit veld toch redelijk kansloos tegen de rest. Jeugdsentiment heb ik hier ook niet bij, want mijn ouders moesten elkaar nog ontmoeten in 1967.

03. Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)
Ik heb wel eens een documentaire gezien over de man die de hoes tekende en was daardoor wel benieuwd naar dit album. Maar daar ben ik nu wel vanaf. Janis Joplin is een illustere naam, maar eigenlijk kan ik haar amper aanhoren. Beetje bluesy hippie-geneuzel en liedjes die mij niet weten te pakken. Helaas.

En dan de lastigste keuze, waarbij ik lang getwijfeld heb tussen een aantal kandidaten. Met Traffic heb ik bv. erg weinig, maar ik kan me voorstellen dat het kwartje nog wel eens valt. Dus zij mogen nog even mee. De keuze is uiteindelijk gevallen op:

04. The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)
Het album waarmee Frank Zappa debuteerde en dat ik als eerste beluisterde van hem. Het is daar altijd bij gebleven, want met zijn tongue-in-cheeck-muziek kan ik echt heel weinig. Ooit heb ik het nog 3* gegeven, maar ik kwam nu al niet door de populairste nummers heen. Hoe meer ik van hem hoor, hoe meer het melige karakter me ook gaat tegenstaan. Daarom kan ik dit onmogelijk een classic album vinden.

De helft van de deelnemers heeft zijn eliminatie voltooid.
En dat met de allergrootste zorg, helemaal in de lijn van de opzet van het topic.



Vermits vaak dezelfde albums genoemd worden, ben ik afgestapt
van het traditionele tellen en rangschikken van de eliminaties.

Punt is namelijk dat ik om het vooropgestelde aantal afvallers te bepalen,
zal moeten selecteren uit albums die maar één keer geëlimineerd werden.
En dat lijkt me nogal drastisch. Dus zocht ik naar een andere aanpak.

Deze ronde (en ook de volgende ronde) zullen maw anders beslecht worden
dan eerder medegedeeld. Maar ik verklap nog niets alvorens iedereen gespeeld heeft.

De deadline van deze 2de ronde is vanavond om 20.00u.

Ik zal mijn elinominaties wel voor 20.00 plaatsen. Motivatie en verdere bespiegelingen zullen mogelijk later op de avond toegevoegd worden.

Behelst de andere aanpak ook een veto-mogelijkheid? Een van mijn geliefde albums zou dat wel kunnen gebruiken.

3 waren er al duidelijk, de 4e was het nog niet maar dit zijn de afvallers:

1. Aphrodite's Child - End of the World (1968)

Zeker geen slecht album naar mijn mening maar een classic vind ik het niet.
Verder heb ik hier niet zoveel over te zeggen.

2. Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)

Hier ben ik het ook eens met de voorgangers, ok het zal we cultureel erfgoed zijn maar niet echt een klassieker in mijn ogen.
Oké de liedjes zijn best leuk maar niet dat je zegt dat het een jaren 60 klassieker is. en bovendien het is niet eens jeugdsentiment.

3. George Bruns, Richard M. Sherman, Robert B. Sherman & Terry Gilkyson - The Jungle Book (1967)

Hier ook een beetje het zelfde verhaal als de vorige, best leuke liedjes maar dan vind ik de film soundtracks van Ennio toch wel iets beter.
Maar een leuke film is het wel maar we zijn hier op een muziek forum dus dat tel ik dan niet mee

4. Nina Simone -Wild is the Wind

Dat Nina kan zingen staat buiten kijf maar toch heb ik hier niet zoveel mee als bepaalde andere users.
Vind de liedjes best saai eigenlijk en ik ben sowieso geen fan van dit soort zangeressen.


Zo dit was het dan, niet bepaald een lang stuk tekst maar wel duidelijk wat mij betreft

Nina

Maar wel duidelijk gemotiveerd hoor Lex.

Tsja ik weet dat sommige users haar heel hoog hebben zitten, ik niet zo al heeft ze natuurlijk wel een paar goede nummers

Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)

In een lijst van Nederlandse topseries mag dit niet ontbreken natuurlijk. En de liedjes zijn zeker herkenbaar en meezingbaar. Maar toch zou ik dit album niet snel uit mezelf op zetten, daarvan is de afzonderlijke kwaliteit van de liedjes niet goed genoeg voor. En daarmee is het ook geen klassieker.

Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)

Dit album heeft alle potentie om een klassieker te zijn. Een mooi eigen geluid en twee klassiekers als Somebody To Love en White Rabbit erop. Helaas zijn de andere liedjes zo matig dat dit helaas niet als klassieker is te bestempelen.

The Who - The Who Sell Out (1967)

The Who maakte zijn klassiekers pas in een later stadium. Het album dat hiervoor kwam is deze, maar deze gladde rockplaat is niet meer dan aardig en mag absoluut niet in het rijtje. Daarvoor is dit album niet goed genoeg en als het zelfs niet bij het best van The Who behoort hoort het zeker niet tot de sleutelplaten van de jaren '60.

Traffic - Mr. Fantasy (1967)

Traffic vind ik best een leuke popband met zeker goede nummers. Maar dit album zou ik niet dusdanig als klassieker kunnen bestempelen. De song Dear Mr. Fantasy natuurlijk wel. Maar op dit album staan de rest van de songs te weinig op zichzelf en wordt er te weinig verrast, in tegenstelling tot de wat mij betreft wel klassiekers van jaren '60 pop van de Zombies, Love, Kinks en de Beatles.

Mijn afvallers zijn:

1. Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)

Ook ik het ook eens met de voorgangers, ok het zal we cultureel erfgoed zijn maar niet echt een klassieker in mijn ogen. Als televisieserie wel een klassieker maar als album zeker niet.
Dit album heeft niet iest betekend voor de muziek.

2. George Bruns, Richard M. Sherman, Robert B. Sherman & Terry Gilkyson - The Jungle Book
Mijn dochters hebben dit wel leuk gevonden. Maar wat voor dit album geldt het zelfde sal voor het vorige album: Je moet de film er bij zien.
Dit is geen album wat ik op zou zetten om naar te luisteren. In tegenstelling tot de film.

3. The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)
Frank Zappa heeft mij nooit kunnen bekoren. Ik vind het niet om aan te horen. Ik ben van de melodie. Ik kan me ook goed vinden in de opmerkingen van Herman vinden.

4. Beatles - Magical Mysterie Tour.
Al de zaken die hierover zijn gezegd door degene die dit album ook hebben weg gestemd gelden ook voor mij..

Jammer dat Aphrodites Child niet iedereen kan bekoren al snap ik een deel van de kritiek wel.
Hun volgende album is wel een succes album.
Voor mij was dit album de kennismaking tot prog.rock.

Sommige albums kende ik niet en omdat ik geen albums wilde verwijderen die ik niet kende heb ik zoveel mogelijk ervan beluisterd. De albums van Ennio Morricone heb ik niet in mijn bezit maar het zijn zeer geslaagde soundtracks die ik leerde kennen door de films. Jungle Book ken ik van in mijn kindertijd en ik zou het daarom niet aandurven dit album te verwijderen, tenslotte is het zeer goede kindermuziek en tijdloos. Twijfelgevallen zijn OS Mutantes en Vanilla Fudge maar het zijn mogelijk groeiplaten.

Uiteindelijk laat ik deze 4 afvallen:

Aphrodite's Child - End of the World (1968)
Veel respect voor Demis Roussos en Vangelis en er staan enkele fraaie nummers op maar als geheel is het toch wat te wisselvallig en onevenwichtig om als klassieker bestempeld te worden.

Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)
De eerste band van Janis Joplin en eerlijk gezegd, het kan mij minder bekoren dan haar solowerk. Het talent was duidelijk aanwezig maar Janis Joplin lijkt mij hier nog een beetje zoekende naar de definitieve vorm, het komt mij wat rommelig over.

Een Rusthuis Vol Liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster (1967)
De nummers zijn op zich wel leuk maar je kunt ze moeilijk los koppelen van de TV-serie. Omdat ik daarmee minder voeling heb dan de films van Ennio Morricone en Jungle Book is de keuze snel gemaakt.

The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)
Het is ook deels om tactische reden. 5 Beatles-albums in de finale vind ik te veel en ze gaan elkaar punten afsnoepen. Magical Mystery Tour vind ik het minste Beatles-album van de 5 (maar nog goed voor 4,5*) ondanks een aantal Beatles-krakers en het voelt minder als een geheel aan.

Allereerst even iets over mijn benadering van dit topic. Ik ga dus niet kijken wat volgens mij de bewezen classic albums zijn, want dan kunnen we net zo goed een lijstje maken gebaseerd op aantal stemmen en gemiddelde waardering op deze site. Dan wel welke externe informatie op dit moment dan ook. Nee, ik kijk dus in eerste instantie wat ikzelf een klassiek album vindt. En daarmee is dus ook meteen de eigen smaak een veel belangrijker factor geworden, zij het geen overheersende.

Kijk ik dan helemaal niet naar de algemene opinie bij de bepaling van "mijn" klassiekers? Toch wel, want als ik twee albums heb die ik allebei goed vind, dan krijgt een bekender of beter algemeen gewaardeerd album in een dergelijke clash de voorkeur. Is er daarentegen sprake van twee albums die ik minder goed vind, dan zal ik het minder bekende album eerder de voorkeur geven, of het in mijn ogen onterecht als klassieker bekend staande album eerder afkeuren.

Ik zal de laatste zijn om te beweren dat dit "de" methode is, maar het is wel mijn methode, in elk geval binnen het kader van dit topic.

Goed, ik zal even alle albums globaal langslopen alvorens mijn eindoordeel betreffende de eliminaties definitief te verantwoorden. Het opdelen in groepjes, zoals anderen eerder deden, lijkt mij daarbij wel een aardig steuntje in het betoog.

1. Nederlandstalig

Dan moet mij allereerst toch nog het een en ander kwijt over Ja Zuster, Nee Zuster, zoals verwacht mocht worden. Deze is namelijk unaniem bij de afvallers geplaatst en dat is fijn voor iedereen die hierdoor kennelijk alvast aan één moeilijke keuze ontsnapte, maar jammer voor dazzler die mede hierdoor zijn opzet heeft moeten aanpassen. Sorry, dazzler, maar dat was niet mijn bedoeling. En al helemaal niet mijn verwachting, laat staan mijn hoop.

De algehele afkeuring (hoe zachtzinnig ingekleed dan ook) mag ik kennelijk in de eerste plaats mijzelf aanrekenen. Want als ik probeer te betogen dat ik deze nominatie uitgekozen heb op basis van de kwaliteit en uitdrukkelijk niet op basis van sentiment en dit wordt dan geïnterpreteerd als ware de beweegreden in de eerste plaats sentiment, dan was dus mijn betoog niet goed. Simpel zat.

Toch wil ik ook even stilstaan bij de overige argumenten voor eliminatie. Dat zijn er grofweg drie.

Ten eerste zouden de liedjes niet goed tot hun recht komen buiten de context van de serie. Een niet ongebruikelijke overweging in dergelijke gevallen, maar ik krijg de indruk dat dit hier een enkele keer ook gebruikt wordt door users die de serie zelf helemaal niet gezien hebben en dus ook niet kunnen beoordelen of de context zo heel erg van belang was. Hetgeen overigens weer niets zegt over het waarheidsgehalte van de bewering. Zelf ben ik van mening dat de liedjes op de plaat ook zeer goed overeind blijven en daar ken ik ze ook eigenlijk meer van dan uit de serie (die ik me maar vaag herinner).

Daarnaast wordt aangevoerd, vaak impliciet, dat het hier geen serieuze muziek betreft en zich dus per definitie niet kan meten met de "serieuze" albums uit de lijst. Hierover meer bij Jungle Book.

Ook zie ik dan nog af en toe de opmerking dat de kwaliteit van het album gewoon niet goed genoeg is. Zelfs een keer dat de muziek voortreffelijk is en verderop dat echte klassiekers kwalitatief van een hoger muzikaal gehalte moet zijn. Dus wel goed, maar niet goed genoeg. Dat lijkt alleszins redelijk, maar ik kan het daar persoonlijk toch niet mee eens zijn. De teksten zijn weliswaar toegepast op een niet-alledaagse onderwerpkeuze, maar technisch vaak beter dan wat ik bij andere albums heb horen langskomen. En de muziek is minder simpel dan het vaak lijkt, daar waar anderen vaak iets nietszeggends weten op te blazen tot het heel wat lijkt.

Mijn vermoeden is, dat men toch vooral uitgegaan is van dat wat men vertrouwd is te horen en dit ligt te ver buiten de bekende paden. Ook wordt er bij dit album niet de nadruk gelegd op het afwijken van de norm (dat was namelijk niet het uitgangspunt), zodat men ook niet in de "interessant zeg"-stand belandt. Maar ik kan het natuurlijk mis hebben. En zo niet, dan even goede vrienden, want ik laat dus ook mijn eigen muzikale voorkeur een belangrijke plaats innemen. Maar toch moest dit mij even van het hart.

Je zou haast vergeten dat er nog twee Nederlandstalige albums in staan, allebei van Boudewijn de Groot. Dit zijn in mijn ogen allebei klassiekers en zijn nooit in de buurt gekomen van een eliminatieplaats. Ja, ik vind deze ook beter dan Een Rusthuis...

2. Overig niet-Angelsaksisch

Vrijwel alle albums komen uit GB of USA. Is dat terecht? In elk geval is dat wat wij gewoon zijn, dus gek is het niet. Wel is dat voor mij op zich al reden om alles van daarbuiten toch een extra streepje voor te geven. Maar op de eindselectie voor de afvallers heeft dit eigenlijk geen effect gehad, want het album van Jacques Brel hoort in dit lijstje zeker in de top 3 thuis (ben er nog niet helemaal uit) en ook Os Mutantes en Aphrodite's Child (zij het in het Engels) steken ver respectievelijk iets minder ver boven mijn afvallers uit.

3. Soundtracks

Hier heb ik even getwijfeld over Ennio Morricone. Is twee albums van deze componist niet iets te veel in de eindlijst? Verder vielen de albums bij herbeluisteren toch een klein beetje tegen. Zo is het thema in The Good, the Bad and the Ugly op zich mooi, maar wordt er in het vervolg iets te weinig variatie aan gegeven voor het aantal keren dat het terugkeert. Vond ik toch een beetje storend. Daar had ik bij het kijken van de film geen last van (sic). Toch zijn beide albums overall zeker beter dan een aantal andere uit het rijtje. Dus Ennio is veilig.

Het aantal keren dat Jungle Book genoemd wordt, doet me toch wel een beetje pijn. Ik moet onmiddelijk toegeven dat deze soundtrack voor mij heel erg samenhangt met een van mijn all time Disney-favorieten en dat ik bij het horen van de muziek meteen de beelden voor me zie. Dat maakt het moeilijk de muziek sec te beoordelen. Voorzover ik daar toch in slaag, hoor ik een mooie variatie in de muziek, met prima arrangementen en zeer aardige tekstuele vondsten (Bear Necessities is het duidelijkste voorbeeld).

Er wordt aangevoerd dat dit niet-serieuze kindermuziek is. Daar ben ik het dus niet mee eens (zie boven). De kwaliteit van de muziek beoordeel je niet in de eerste plaats op de leeftijd van de doelgroep, hoeveel voorbeelden van verschrikkelijke kindermuziek ook aangevoerd kunnen worden. Net als bij de muziek van Harry Bannink acht ik die van deze kinderfilm hoger dan een flink aantal pogingen tot serieuze muziek op de andere kandidaten. Ik vind het jammer dat deze in mijn ogen kunstmatige scheiding vaak aangebracht wordt.

4. Soul en blues(rock)

Soul begint op het forum steeds meer aandacht te krijgen (zie de betreffende topics!) en lijkt nu ook mondjesmaat een plaatsje te veroveren in de MuMe-ladder. Toch is het aandeel ten opzichte van rock nog relatief klein. Op zich al reden om hier de albums in bescherming te nemen. Maar ook hier is die bescherming niet echt nodig.

Aretha is niet eens een van mijn favoriete zangeressen, maar alleen al zo'n afsluiter als Ain't No Way of het bluesy Good to Me As I Am to You is genoeg reden om Lady Soul erin te houden. Bij Wilson zijn het dan vooral de bekendere nummers die meerwaarde geven. En over Wild Is the Wind kunnen we kort zijn: het titelnummer , Lilac Wine , Four Women

Met Janis heb ik dan op zich weer wat meer moeite als zangeres en ik vond de eerste helft van Cheap Thrills inderdaad niet zo bijzonder. Voor mij waren het eigenlijk Oh, Sweet Mary en Ball and Chain die het album voor uitschakeling behoed hebben, veel meer dan de redelijke cover van Piece of My Heart. Dan is Disraeli Gears mij toch veel liever. Daar hoor ik eigenlijk alleen maar sterke nummers. En dat terwijl bluesrock op zich niet in het centrum van mijn belangstelling staat, om het maar eens eufemistisch te zeggen.

5. Country en folk(rock)

Allereerst Johnny Cash. Grote naam in het genre die sinds de jaren 90 ook in bredere muziekkringen krediet heeft gekregen, vooral ook door zijn coveralbums. En niet geheel ten onrechte. Toch word ik persoonlijk nog steeds heen en weer geslingerd tussen bewondering en afkeer als ik de man hoor zingen, zeker op het oudere werk. Weet niet wat dat is. Ook vind ik zo'n in de gevangenis opgenomen album een zeker kijk-mij-eens-even-bijzonder-doen-en-ik-ben-ook-een-stoere-gastgehalte hebben, wat mij op zich niet voor het album inneemt, dat mag duidelijk zijn. Na herbeluistering toch het voordeel van de twijfel gegeven.

Highway 61 Revisited vind ik het beste album van Dylan en hoewel ik bij zijn zang soms dezelfde ambivalente emoties ervaar als bij Cash, is dat toch ruim voldoende voor een hoge notering in mijn eigen lijstje. Dus zeker geen afvaller. Tim Hardin (1) staat propvol klassiekers en staat dus ook buiten discussie. Misty Roses...

Buffalo Springfield is een goede middenmoter met een enkele uitschieter en The Byrds wisten mij positief te verrassen, daar de nummers een stuk beter waren dan het door mij verfoeide Turn, Turn, Turn of die verschrikkelijke tamboerijnmanversie.

Misschien maar even verder gaan in de volgende posting....